مقاما ت مجلسى تنبور
روايت و اجرا: على اكبر مرادى
مقامات مجلسى تنبور عنوان آخرين اثر منتشر شده از على اكبر مرادى نوازنده نام  آشناى تنبور است كه بخش مهمى از رپرتوار اين ساز كه به مقام هاى باستانى يا مجلسى شهرت دارد را با تنبور اجرا كرده است. مرادى در بروشور اين اثر صوتى نوشته است «مقامات مجلسى، زبان بيان غم ها و شادى ها ، فراق ها و حماسه هاست. روايات موجود و گردش خاص ملودى در اين مقامات به آنها شخصيت و حالتى حماسى عرفانى، عاشقانه و بعضاً زمينى بخشيده است.»
در اين اثر مرادى ضمن روايت ۱۵ مقام مجلسى، ۵ مقام از مقامات مجازى تنبور را نيز روايت كرده است.
«مقامات مجلسى تنبور» توسط مركز موسيقى حوزه هنرى انتشار يافته و رياست اين مركز رضا مهدوى در بروشور آن نوشته است.
«نوار حاضر كه حاوى نواخته هاى يكى از ممتازترين استادان تنبور در زمان ماست، از مراجع معتبرى است كه هنرآموزان را فانوس راه و رهنما خواهد بود.»

سه نوايى

تكنوازى تار: شهرام ميرجلالى
تنبك: سعيد رودبارى و همايون شجريان
شهرام ميرجلالى را آنان كه با فضاى موسيقى دستگاهى ايران و بخصوص سبك و سياق هاى تار نوازى آشنا هستند، به عنوان يكى از ادامه دهندگان سبك استاد جليل شهناز مى شناسند.
سه نوايى اولين اثر مستقل ميرجلالى در تكنوازى تار است كه برخلاف عرف معمول در همراهى سازضربى، دو تنبك نواز، سعيد رودبارى و همايون شجريان، او را همراهى كرده اند.
اين مجموعه در قالب بداهه نوازى شكل گرفته و رضا مهدوى نيز در بروشور آن درباره بداهه نوازى نوشته است. «موسيقى شناسان بداهه نوازى را مقصود اصلى هنر در موسيقى شرق به ويژه در موسيقى ايرانى شناخته اند و از بين رفتن بداهه را از بين رفتن اصل و اساس اين هنر مى دانند.
در اين نوار آقاى شهرام ميرجلالى سازنده تواناى تار و سه تار و تار نواز شيرين پنجه اى كه شيفته و رهروى هنر استاد شهناز است. جلوه اى باطراوت از بداهه نوازى در عين حال وفادار به اصالت را در نوازندگى و كار مشكل نواختن آوازها و ضربى ها را به گوش مى رساند.» اين اثر توسط مركز موسيقى حوزه هنرى انتشار يافته و توسط ناصر فرهودى و مهدى اردستانى ضبط شده است. دستگاه ماهور و آوازهاى اصفهان، دشتى و ابوعطا مجموعه قطعات اين اثر را تشكيل مى دهند.

شخصيتى چندوجهى بود كه به زحمت داخل كادرى معين و يا عنوان مشخص مى گنجد. دوستداران پرشور او عاشق همين شخصيت چند وجهى و «كثيرالاضلاع» بودند: موسيقى شناس، سه تارنواز، سه تارساز، خوشنويس، عكاس، صنعتكار ظريف ساز و نفيس پرداز، حافظ شناس، فلسفه خوان، كوهنورد و ... در يك واژه: هميشه عاشق.
خرداد ماه جارى، استاد محمد مهدى كماليان وارد هشتمين سال حيات ابدى خود در تاريخ موسيقى ايران مى شود.
(۱۳۷۶‎/۳‎/۵ - ۱۲۹۷) آثار و آراى او نيز آرام آرام وارد فضاى نقد و بررسى ميراث موسيقى معاصرشده است. نفوذى عميق و آرام و بى جنجال، چنان كه زندگى خود او بود و مانند سالهاى سال خلوت مصفايى كه با بزرگانى چون هرمزى و فروتن و برومند داشت. گنجينه گرانبهايى از آن فضاى معنوى براى ما يادگار مانده است كه ارمغان تلاش پيگير و بى ادعاى اوست. مهمترين رديفهاى موسيقى ما يا بهتر بگوييم مهمترين روايات رديف از موسيقى ما، به سعى و همت او ضبط شد و به بركت وجود او بود كه برومند و فروتن و هرمزى، گنجينه اى كه از محضر درس درويش خان گرفته بودند به دوران ما انتقال دادند. بسيار دشوار است اگرتصور كنيم كه بدون وجود استاد كماليان، چه بر سر اين ميراث هنرى مى آمد.
اما اين تمام حقى نيست كه استاد كماليان بر فرهنگ اين سرزمين دارد. حق او گسترده تر از اين خدمات است: سالها تلاش و رياضت براى ساختن نفيس ترين سه تارها، راهنمايى هنرجويان جوانى كه به اميد دريافت مطلبى يا فهم نكته اى به منزلش مى رفتند و هيچكدام نااميد برنمى گشتند، گردآورى ساعتها نوار نفيس از تكنوازيهاى بزرگان موسيقى، كمكهاى مادى و معنوى به موسيقيدانان سالخورده اى كه راهى به جايى نداشتند، حمايت ازموسيقيدانان جوان دهه ۱۳۴۰ كه حالا هر كدام براى خود چهره اى هستند و محمدرضا لطفى برجسته ترين آنهاست همه و همه، گوشه هايى از يك عمر پيگيرى عاشقانه استاد كماليان بود كه در زمان حياتش جز چندتن، از كم و كيف آن آگاهى نداشتند و اكنون، كمكم ارج و بهاى خدمات او شناخته مى شود. هم اكنون مجموعه خاطرات او چاپ شده است و كتاب ديگرى نيز در تجليل از مقام او در دست تدوين است. براى هيچكدام از موسيقيدانان ايران، حتى براى وزيرى و صبا نيز سابقه نداشته است كه درمدت زمانى كوتاه بعد از مرگشان، چنين تجليل شوند. با توجه به اين كه استاد كماليان موسيقيدان به معناى حرفه اى نبود و نمى خواست كه باشد.
گذشته از اين دو كتاب، نوارهايى كه از نواخته هاى استادان: هرمزى، فخام الدوله بهزادى ، فروتن و... منتشر شده را نيز بايد به دليل جريان انتشار بعد از مرگ استاد، افزود. انتشار اين آثار با حمايت و محبت بى دريغ همسر فرهيخته ايشان سر كار خانم مريم احسانى و با يارى دوستداران استاد صورت گرفته است و اميد است كه همچنان ادامه يابد. نشر اين آثار تلقى نسل جوان از تارنوازى و سه تارنوازى را دگرگون مى كند و آنها را با دنياى هنر قديم ايرانى و تكنيكهاى فراموش شده، آشنا مى سازد.
تمام اينها، سواى خدماتى است كه ايشان در اشاعه فرهنگ اصيل انجام داده اند. از جمله، يارى در تصحيح ديوان حافظ به همراه استاد پرويز خانلرى و سالها خدمت در پستهايى كه با ورزش سروكار داشت. سرنخ تمام اين خدمات در كتاب يادنامه ايشان نوشته شده است. آنچه كه مهم است، در آستانه هشتمين سال درگذشت او، ارج گذارى به شخصيتى است كه نوع زندگى و اخلاقش، الگوى هنرجويان جوان بود.
نويسنده اين يادداشت با ايشان در مراسم فوت مرحوم اميرى فلاح آشنا شدم و اين دوستى تا ماههاى پايان عمر ايشان (حدود سه سال) ادامه يافت. استاد كماليان شخصيتى بود كه نسل ما نمونه آن را بسياركم ديده و مى توان گفت كه اصلاً نديده است.در قديم به اينگونه افراد، «تتمه دوران» مى گفتند و اين اصطلاحى است درست چرا كه هنر اصيل بدون وجود فضاى معنوى آن و بدون پرداختن به درونيات و اخلاق، امكان بالندگى ندارد و در فضايى كه حضور استاد كماليان مى آفريد، حضور دين و مفاهيم عالى به گونه اى شفاف و روح نواز، احساس مى شد. خاطرات بسيارى از او دارم كه همراه با دوستان هنرمند: محمدرضا لطفى، اميرى فلاح، رئوف قنبرى، رضا مهدوى و حميد سكوتى گذشته و ياد آنها، تسلى بخش و فرح افزاست. اين چند خط نيز براى معرفى خدمات و تلاشهاى ايشان بلكه براى يادبود و اداى احترام نوشته شده است وگرنه آثار ايشان به اندازه كافى گوياست و معرف خالق خود است. اين آثار و خالق آنها تا زمانى كه موسيقى اصيل در ايران حيات دارد، جاودانه خواهد ماند
سيد عليرضا مير على نقى

نظريه هاى ارتباطات سازمانى از نگاه متخصصان ايرانى
«نظريه هاى ارتباطات سازمانى» عنوان كتاب تازه اى است كه به تازگى در حوزه علوم ارتباطات چاپ و منتشر شده است.
اين كتاب كه توسط دكتر على اكبر فرهنگى، حسين صفرزاده و مهدى خادمى تأليف شده بر آن است كه به نظريه ها و مفاهيم اساسى ارتباطات سازمانى پرداخته و قواعد و قوانينى جهان شمول حاكم بر آنها را بيابد. چگونه مى توان ارتباطات مؤثر وبهينه را در سازمان به كار گرفت؟ چگونه مى توان فضاى كارى مناسبى بين كاركنان با خواسته ها ونيازهاى گوناگون و با زمينه هاى فكرى ، تربيتى و نگرش مختلف بوجود آورد؟ چگونه مى توان با هزينه اى اندك رضايتى فراوان در كاركنان، سهامداران، عرضه كنندگان و مشتريان وارباب رجوع به وجود آورد پاسخ اين سؤال و صدها سؤال ديگر را مى توان دراين كتاب يافت. كتابى كه در حوزه ارتباطات سازمانى براى نخستين بار توسط كارشناسان ايرانى به رشته تأليف درآمده است.
مديريت و ارتباطات، ارتباطات سازمانى، سازمانها و فرايند ارتباطات ، سبكهاى ارتباطى در سازمان ، موانع ارتباطات، رفتار گروه و فرآيند ارتباطات ، شبكه هاى ارتباطى سازمان ، ارتباطات گروهى و عملكرد گروه ، رهبرى و ارتباطات سازمانى ، سازمان رسمى و مشكلات ارتباطات سازمانى، ارتباطات غيررسمى براى جبران خدمات كاركنان ، مديريت ارتباطات سازمانى و تكنولوژى اطلاعات وارتباطات سازمانى عناوين پرداخته شده دراين كتاب هستند.
كتاب مذكور در تيراژ ۲۲۰۰ نسخه به بهاى ۳۲۰۰ نسخه توسط مؤسسه خدمات فرهنگى رسا منتشر شده است.

*  سينما
-  مجردها ( به كارگردانى اصغر هاشمى) در سينماهاى : آسيا، قدس، ايران،۳ بهمن،۱ پيروزى، گلريز،۲ مركزى ،۲ سپيده ،۲ توسكا، جى،۲ المپيا، سعدى، شقايق، موزه سينما، دهكده المپيك و پيام انقلاب.
-  بازنده ( قاسم جعفرى): شهر قشنگ، آفريقا، بلوار، ايران،۱ عصر جديد ،۳ گلريز ،۱ ملت، اروپا، قيام، تهران، شيرين، جى ،۳ پارس ،۲ جوان، جمهورى، فرهنگ و ناهيد.
-  شاخ گلى براى عروس (قدرت الله صلح ميرزايى): سروش، استقلال، عصر جديد ،۲ پيوند، سپيده، حافظ، كارون، آستارا، شهر تماشا،۱ ميلاد، جى،۱ قدس و ماندانا.
-  جايى براى زندگى (محمدبزرگ نيا): عصر جديد ،۱ فرهنگ ،۱ صحرا، تهران،۱ شاهد و پايتخت.
-  گل يخ (كيومرث پور احمد): ايران،۲ پارس ،۱ شاهد و فلسطين۱!
*  تئاتر
-  تئاتر شهر، سالن اصلى: «چشم اندازى از پل» به كارگردانى منيژه محامدى، ساعت ۱۹‎/۳۰
-  سالن قشقايى: «دن كيشوت» به كارگردانى على اصغر دشتى، ساعت ۱۹‎/۳۰
-  تالار سايه: «خواتين پنج قلعه» به كارگردانى مريم كاظمى، ساعت ۲۰
-  سالن كوچك: «خانه» به كارگردانى سپيده نظرى پور، ساعت ۱۹
- تالار نو: «داستان باورنكردنى يك زن» به كارگردانى حسن وارسته، ساعت ۲۰
-  كارگاه نمايش: «برف بى صدا مى بارد» به كارگردانى پوريا آذربايجانى، ساعت ۱۸
-  تالار وحدت: «بانوى خيال» به كارگردانى محمدپرويزى، ساعت ۲۰
-  تالار هنر: «قورى و گل پياز» به كارگردانى رضا عبدالعلى زاده، ساعت ۱۸‎/۳۰ (ويژه كودكان) نشانى: خيابان مفتح، ضلع جنوبى استاديوم شهيد شيرودى.