متولد ۱۳۲۱ شهر تهران
دانش آموخته دانشگاه سوربن فرانسه
دكتراى جامعه شناسى دانشگاه سوربن پاريس به سال ۱۳۵۱ و با درجه دولتى (اتا) گواهينامه عالى در رشته علوم ادارى
ديپلم كاربرد انفورماتيك در آموزش نيروى انسانى و جامعه شناسى پزشكى طراحى و راه اندازى برنامه هاى آموزش مداوم براى جامعه پزشكى كشور
تدريس جامعه شناسى پزشكى براى اولين بار در ايران
پژوهشگر برگزيده سال ۱۳۷۶ و ۱۳۷۹ در حوزه جامعه شناسى فرهنگى
بعضى از آثار: رفتار انسان، جامعه شناسى پزشكى، تحقيق در احوال و آثار شيخ نجم الدين كبرى، جامعه شناسى وسايل ارتباط جمعى، جامعه شناسى جامعه اطلاعاتى و...
آمن خادمى: يك سال پس از جنگ جهانى دوم در تهران و در خانواده اى متوسط به دنيا آمد. پدرش دكتر داروساز و مادرش خانه دار بود. ۱۸ ساله بود كه طعم تلخ مرگ پدر را چشيد و او كه بزرگترين فرزند خانواده بود، مسؤوليت ديگر اعضاى خانواده را تقبل كرد، اما اين مسؤوليت بزرگ مانع از كسب علم و دانش اندوزى او نشد.
تحصيلات ابتدايى را در مدرسه فيروزكوهى واقع در خيابان شيخ هادى سپرى كرد و دبيرستان را تا زمان اخذ ديپلم در مدرسه «هدف» گذراند. او يك سال پس از مرگ پدر يعنى در سال ۱۳۴۰ وارد دانشگاه تهران شد و به طور همزمان در دو رشته علوم اجتماعى، كه بخشى از دانشكده ادبيات و علوم انسانى بود و علوم ادارى واقع در دانشكده علوم ادارى دانشكده حقوق تهران تحصيل كرد و به ترتيب در سال ۱۳۴۲ در رشته علوم اجتماعى ليسانس و در رشته علوم ادارى گواهينامه عالى گرفت. او سال ۱۳۴۵ درجه فوق ليسانس خود را در رشته جامعه شناسى از مؤسسه مطالعات و تحقيقات اجتماعى دانشگاه تهران اخذ كرد. در همان سال به هزينه شخصى خود براى ادامه تحصيل به فرانسه عزيمت كرد و در سال ۱۳۵۱ موفق به گرفتن دكتراى دولتى (اتا) با درجه عالى در رشته جامعه شناسى دانشگاه سوربن پاريس شد. در مدت اقامت خود در فرانسه در كنار تحصيل براى درجه دكترا در ديگر حوزه هاى مورد علاقه خود نيز به دانش اندوزى پرداخت. در مدرسه عاليه مردم شناسى پاريس در رشته مديريت امور جمعيتى و در انستيتو آسيب شناسى روانى وسايل اجتماعى در رشته جامعه شناسى پزشكى به تحصيل پرداخت و ديپلم گرفت. او تز دكتراى خود را با عنوان «جامعه شناسى گذراندن اوقات فراغت در ايران» را با پروفسور «ژان كازنوو» به پايان برد و سالها بعد كتاب «وسايل ارتباط جمعى» را به همراه باقر ساروخانى ترجمه و در اختيار محصلان اين رشته قرار داد.
منوچهر محسنى به سال ۱۳۵۱ به ايران آمد و به عنوان استاديار دانشكده بهداشت دانشگاه تهران كه امروز جزو دانشكده پزشكى است، مشغول به كار شد. او در اين زمان براى اولين بار به تدريس جامعه شناسى پزشكى در ايران پرداخت. محسنى در طول مدت چهار سال سرپرستى امور آموزشى و پژوهشى دانشكده مزبور را نيز عهده دار بود تا اينكه در سال ۱۳۵۵ به مرتبه دانشيارى ارتقا يافت. اين مؤلف و مترجم در طول سالهاى ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ مسؤوليت مديريت گروه جامعه شناسى را در دانشگاه الزهرا نيز بر عهده داشت. در سالهاى ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۱ هم در بخش بهداشت و تغذيه انستيتو توسعه اقتصادى و اجتماعى دانشگاه پاريس دو طرح پژوهشى را به اجرا درآورد و با مراجعت به ايران در سمت مدير گروه و سرپرست پروژه در دانشكده حفاظت و بهداشت كار، فعاليت داشت و چند طرح آموزشى و پژوهشى را اجرا كرد. محسنى همچنين در سال ۱۳۶۵ به تأسيس دانشكده بهداشت در دانشگاه علوم پزشكى ايران همت گماشت و تا سال ۱۳۶۸ سرپرستى آن را بر عهده گرفت. در اين سال به دعوت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكى عهده دار سمت رياست مركز بازآموزى و آموزش هاى آزاد در وزارتخانه شد و تا سال ۱۳۷۴ كه در اين سمت خدمت كرد، طراحى و اجراى برنامه بازآموزى جامعه پزشكى كشور را به تحقق رساند. از سال ۱۳۷۴ دكتر محسنى همكارى علمى و آموزشى مستمرى را با دانشگاه تربيت مدرس آغاز كرد و مدتى نيز تصدى بخش علوم اجتماعى اين دانشگاه را برعهده داشت.
علاقه فراوان به بخش پژوهش روستايى يكى از خصوصيات منحصر به فرد محسنى به شمار مى آيد. او در اواخر مقطع ليسانس و همچنين در دوره فوق ليسانس در مؤسسه تحقيقات اجتماعى دانشگاه تهران، بخش تحقيقات روستايى و شهرى كار خود را با پرسشگرى روستايى آغاز و در روستاهاى مختلفى نظير همدان، كردستان، كرمانشاهان، تهران و... تحقيق كرد و به گفته خودش مهمترين تجريبات زندگى اش را نيز به دست آورد: «روستاها نقطه آغاز حركت اجتماعى است كه تأثير ساختارى زيادى بر جريان اجتماعى دارد؛ بالطبع شناخت اين مقوله زمينه هاى اوليه آگاهى اجتماعى را فراهم مى كند.» محسنى معتقد است كه محققان به دليل انتقال جمعيت ايران از روستا به شهر و زمينه هاى روستايى جامعه شهرى و بخصوص جامعه ايران، بايد شناخت كافى و وافى از روستاهاى ايران داشته باشند.
از ديگر ويژگى هاى منوچهر محسنى مى توان به تحقيق و پژوهش بر روى مسائل جمعيتى، اجتماعى و بهداشتى ايلات و عشاير اشاره كرد. او از زمان ورود به ايران يعنى سال ۱۳۵۱ در مدت شش ماه مداوم روى ايل قشقايى تحقيق كرد و به همراه هشت متخصص پزشكى و كارشناسان ديگر در مناطقى چون سميرم، كازرون، آباده، شيراز و اصفهان به جمع آورى اطلاعات، نمونه ها و اطلاعات حاصل از داده هاى پرسشگرى پرداخت. حاصل اين تحقيق به صورت مقالات متعدد در مجله هاى خارجى نظير جمعيت شناسى و جامعه شناسى در كشورهاى فرانسه و آمريكا به چاپ رسيد. همچنين گزارش كامل تحقيق نامبرده در سال ۱۳۵۲ در اختيار وزارت بهدارى ايران قرار گرفت.
اين محقق و پژوهشگر علاوه بر فعاليت در حوزه جامعه شناسى پزشكى، تأليف و ترجمه آثارى نظير جامعه شناسى پزشكى (بازنگرى براى چاپ هفتم)، مبانى آموزشى بهداشت، تحقيق در سيستم هاى بهداشتى و... از سال ۱۳۷۲ نيز در حوزه جامعه شناسى فرهنگى نيز كوشا و صبور بود.
او از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۸۰ مدير گروه جامعه شناسى سازمان مطالعه و تدوين كتب علوم انسانى و دانشگاهى (سمت) را عهده دار بود. محسنى دو بار جايزه پژوهش فرهنگى را از آن خود كرده است. سال ۱۳۷۶ به خاطر طرح «آگاهى و نگرش هاى اجتماعى و فرهنگ مردم ايران»، به علاوه در سال ۱۳۷۹ عنوان پژوهشگر برگزيده را به خاطر تحقيق در زمينه «وضعيت و شرايط مجلات ايران» را نصيب خود كرد. همچنين كتاب هايى چون رفتار انسان، جامعه شناسى، جامعه شناسى عمومى، جمعيت شناسى اجتماعى، جامعه شناسى وسايل ارتباط جمعى، مبانى جامعه شناسى علم، مقدمات جامعه شناسى، انگيزه ها و علل خودكشى، جامعه شناسى جامعه اطلاعاتى و... را در اين عرصه تأليف و ترجمه كرده است. محسنى در زمينه جامعه شناسى فرهنگى و در عرصه «ارزش هاى اجتماعى» حاصل تحقيقات سال هاى ۱۳۵۳ ، ۱۳۵۸ ، ۱۳۷۴ ، ۱۳۷۹ و ۱۳۸۲ را جمع آورى كرده و در كتابى با عنوان «تحليل جامعه شناسى ارزش هاى اجتماعى در ايران» به چاپ مى رساند. از اين مدرس تاكنون ۱۱ جلد كتاب، ۳۷ مقاله فارسى، ۱۲ مقاله خارجى (انگليسى و فرانسوى) و ۱۵ گزارش پژوهشى منتشر شده است. او علاوه بر عضويت در هيأت تحريريه چون نامه علوم - اجتماعى، مجله سلامتى و... سردبيرى مجلاتى چون «دانشكده»، «نامه» دانشگاه تربيت مدرس است و تاكنون سمت هايى نظير رئيس بخش علوم اجتماعى دانشگاه تربيت مدرس، مديرعامل منطقه اى فدراسيون بين الملل تنظيم خانواده، پژوهشگر ارشد پژوهشكده علوم ارتباطى و توسعه ايران (۱۳۵۹ - ۱۳۵۷) و... را تجربه كرده است. همچنين در كميته علمى بنياد «وان كله» (بلژيك) انجمن بين المللى جامعه شناسى و... عضو و با سازمان هايى چون يونسكو، سازمان جهانى بهداشت، دفتر بين المللى كار و... همكارى دارد.