امارات عربى متحده همسو با كشور هاى عضو شوراى همكارى خليج فارس درجهت تغيير قوانين و مقررات در چارچوب اعطاى حقوق اجتماعى بيشترى به زنان گام برمى دارد.
به گزارش ايرنا، براساس قوانين احوال شخصيه كه اخيراز سوى هيأت وزيران امارات به تصويب رسيد، زنان دراين كشور برخلاف گذشته امكان طلاق گرفتن از همسران خود را به دست آوردند. براساس اين قانون، زنان اماراتى پس از ارائه دادخواست به دادگاه هاى شرعى و بازگرداندن مهريه و پرداخت مبالغ داده شده از سوى شوهر، مى توانند از حق شرعى موسوم به «خلو» (خلع) استفاده كنند. گفته مى شود، زنان اماراتى كه از زندگى با همسران خود ناراضى هستند، مى توانند راحت تر از گذشته از همسران خود طلاق بگيرند.
يادآورى مى شود، زنان در دواير دولتى و خصوصى امارات سمت هاى مختلفى را دراختيار دارند و نيرو هاى مسلح اين كشور نيز در رتبه  هاى افسرى از زنان استفاده مى كند،اما به طور عمومى حضور زنان در صحنه  هاى سياسى هنوز كم رنگ است.

ايران و عراق كه سالهاست جنگى ۸ ساله بر روابطشان سايه افكنده است  در پى همكارى با يكديگرند. وزيران دفاع دو كشور چند روز پيش با هم ديدار و قراردادى در زمينه همكاريهاى نظامى را امضا كردند. اينكه آينده روابط دو كشور چگونه خواهد بود و چه ضمانتى براى برقرارى صلحى پايدار در آن ميان وجود دارد، موضوع مصاحبه راديو صداى آلمان با «مراد ويسى» روزنامه نگار و كارشناس مسائل سياسى همسايگان ايران است كه از نظر خوانندگان گرامى مى گذرد.
در كنفرانس مطبوعاتى وزيران دفاع ايران و عراق در تهران سخن از نقطه عطف در روابط دو كشور در ميان بود. ارزيابى شما از ديدار دو وزير چيست؟
بعد از سقوط رژيم صدام، به هرحال، ايران در اين انتظار بوده است كه دولت جديد عراق تشكيل و روابط دو كشور در سطوح دولتى به يك رابطه عادى تبديل شود. واقعيت اين است كه بعد از پايان جنگ ما هنوز در وضعيت نه صلح، نه جنگ قرار داريم، اگرچه سقوط صدام باعث شده كه در عراق تغيير رژيم و تغيير حاكمان را داشته باشيم. خوشبختانه اكثر حاكمان عراق از كسانى هستند كه از رابطه نزديكى با ايران در گذشته برخوردار بوده اند، از جمله آقاى ابراهيم جعفرى (نخست وزير)، آقاى جلال طالبانى (رئيس جمهور) و افراد ديگرى مثل آقاى چلبى يا آقاى حكيم و بارزانى.
اين كمك مى كند كه روابط دو كشور با سرعت بيشترى به حالت عادى برگردد، ولى به هرحال چون سابقه ۸ ساله جنگ بين دو كشور وجود دارد و ذهنيتى از گذشته هست و در كنار آن خيلى از ساز و كارهاى رابطه عادى از بين رفته است، هر دو كشور نياز دارند كه از اين سفرها استفاده كنند كه اين ساز و كارها دوباره ساخته شود، مثل مسائل گمرگى، بانكى، كنسولى و تجارى. همه اينها حتى اگر دو كشور اراده لازم را داشته باشند،مدتى زمان مى برد و من فكر مى كنم اين سفر مى تواند كمك كند كه اين سازوكارها به تدريج ايجاد بشود.
پس آينده روابط را اينطور مى بينيد كه به سمت عادى شدن مى رود....
فكر مى كنم اين نياز دو كشور است. چون به هرحال، همسايگى الزاماتى دارد و هيچ كشورى در دنيا تقريباً نمى تواند همسايه اش را خودش تعيين كند. هر كشورى مجبور است با همسايگانش، چه خوب و چه بد، تحت عنوان الزامات همسايگى رابطه عادى برقرار كند تا هزينه هاى سياسى، امنيتى و اقتصادى خودش را كاهش بدهد و از آن طرف فرصتهاى بهترى براى مردم خود ايجاد كند. در واقع، مى شود گفت ايران و عراق به عنوان همسايه نوعى وابستگى متقابل در مورد رفع نيازها به همديگر دارند و كاهش آسيب پذيرى شان و خوشبختانه، اينكه حاكمان عراق دوستان ايران هستند كمك مى كند كه اين وضعيت سريعتر پيش برود.
مقام هاى ايران ،مسأله را چطور مى بينند؟ فكر مى كنيد تأثير انتخاب آقاى احمدى نژاد روى اين روابط چه خواهد بود؟
نيازمنديهاى متقابل ايران و عراق را اصول ثابتى تعيين مى كند و آمدن و رفتن رئيس جمهورها در اين اصول تغيير زيادى ايجاد نمى كند. ممكن است در روشهاى پيگيرى و در نگرشها، يك مقدار تغيير ايجاد بشود، ولى شما اگر ببينيد، دو كشور الآن نيازهاى مشخصى دارند و خواسته هاى مشخصى نيز از هم دارند. يكى از خواسته هاى مشخص عراقى ها اين است كه دولت ايران بيشتر كمك كند تا مرزها كنترل بيشترى داشته باشند. در مقابل مردم دو كشور هم نيازهايى دارند كه هر دولتى در هر دوكشور سركار بيايد ناگزير است آنها را پيگيرى بكند.
براى مثال مردمى كه ساكن مناطق مرزى دو كشور هستند براى رفع نيازمنديها و معيشت شان نياز به يك تجارت قانونى دارند. چون در مرزها اصولاً صنعت كمتر مستقر مى شود، مردم به سمت تجارت مرزى سوق پيدا مى كنند و اگر هر دو دولت كمك كنند كه تجارت مرزى قانونمند و سازوكارهايش مثل مسائل گمركى، بانكى، حمل و نقل و جاده اى، فراهم شود مردم ديگر به سمت قاچاق نخواهند رفت. اين موضوع مشخصى است كه با هر رئيس جمهورى در هر دو كشور به نظر مى آيد بايد پيگيرى بشود. مسأله مشترك ديگرى كه وجود دارد و ربطى به دولتها ندارد تقاضاى مردم دو كشور براى بازديد ساده تر و با تسهيلات بيشتر از كشور متقابل، مخصوصاً مناطق زيارتى و فرهنگى است كه به دليل اينكه در هر دو كشور اكثريت جمعيت شيعه هستند اين نياز وجود دارد. ضمن اينكه ما در مناطق كردستان هم به دليل اينكه هر دو طرف مرز مردم كرد هستند نياز داريم كه اين آمد و شدها عادى تر بشود. به نظر مى آيد اينها مسائلى هستند كه با وجود تغيير دولت در ايران همچنان قابل پيگيرى خواهد بود و ضمن اينكه يك سرى مسائل هم در ايران وجود دارد كه اصول ثابت ايران در رابطه با عراق است ؛ مانند تكيه ايران بر قرارداد ۱۹۷۵ الجزاير يا قطعنامه ۵۹۸. من فكر مى كنم ضمن اينكه در سياست خارجى ايران اصولاً رئيس جمهور يكى از جايگاهها را در اختيار دارد و نهادهاى مختلفى در سياست خارجى ايران مؤثرند و دستگاه دولت، به عنوان دستگاه ديپلماسى، بيشتر يك دستگاه مجرى است، نه تصميم گيرنده.
آقاى ويسى، همانطور كه گفتيد، از مسائل عمده مطرح بين دو كشور مسائل مرزى است. در قرارداد نظامى بين دو كشور سخن از آموزش و بازسازى و مدرنيزه كردن ارتش عراق به كمك ايران است. با توجه به اينكه آمريكا مدام تهران را متهم مى كند به اينكه تروريست ها از راه مرز ايران به عراق مى روند تا در آنجا دست به عمليات تروريستى بزنند، آيا مى شود تصور كرد كه مربيان ايرانى بتوانند بدون هيچ مشكلى ارتش عراق را آموزش بدهند؟
در مورد مسأله اتهام عدم كنترل مرزها ،يك مقدار اوضاع تغيير كرده است. در گذشته، ايران در كنار سوريه و بقيه كشورها متهم به عدم كنترل جدى روى مرزهايش مى شد. ولى ماههاست كه اين مسأله در مورد ايران از طرف مقامات مسؤول در عراق مطرح نمى شود يا به شكل خيلى كمرنگ ترى مطرح مى شود كه نشان مى دهد ايران كنترل بهترى روى مرزهايش داشته است. ولى در مورد روابط دفاعى- نظامى، اصولاً روابط دفاع نظامى اى كه مدنظر دولت جديد عراق است، اين است كه با تمامى همسايگانش بتواند از اين نوع روابط داشته باشد كه فضا را براى بازى و قدرت مانور بيشتر خودش و سطح بازى بالاى بيشتر خودش در مقابل همسايگان حفظ بكند. ولى طبيعى است كه با توجه به اينكه الآن اكثر كشورهاى عربى نگاه چندان مثبتى به دولت جديد عراق ندارند، دولت عراق هم به شدت از اين مسأله دچار رنجش شده است. در بين همسايه هاى عراق، ايران از ظرفيت بيشترى براى گسترش روابط خودش با عراق برخوردار است و ايران اولين دولتى بود كه شوراى حكومتى موقت را به رسميت شناخت و در بين همسايه ها روابط بهترى با عراق برقرار كرده است. قاعدتاً آمريكايى ها هم بلند مدت در عراق مستقر نخواهند شد و آنچه در منطقه طبيعى تر است روابط دفاعى - نظامى بين كشورهاى منطقه است. الگوى ايران هم طى سالهاى اخير همواره اين بوده كه چالشهاى منطقه اى بهتر است با راهكارهاى منطقه اى حل شوند. بطور طبيعى در كوتاه مدت شايد زمينه براى همكارى هاى دفاعى - نظامى محدود باشد، ولى در بلند مدت فكر مى كنم براى عادى سازى روابط مناسب است. مى شود از الگوى هند و پاكستان هم استفاده كرد. هند و پاكستان يك موقعى با هم چالش داشتند، ولى براى كنترل چالش شروع كردند به مبادله اطلاعات نظامى و مبادله اطلاعات مانورها و حتى بعدها مبادله اطلاعات هسته اى. در مورد ايران و عراق هم، فكر مى كنم، بايد يك مقدار صبر كرد كه اين مسائل دفاعى - نظامى بتدريج بين دو كشور گسترش پيدا بكند.
چون در دنيا روابط دفاعى - نظامى موقعى گسترش پيدا مى كند كه ساير ابعاد روابط به يك حد بالاترى رسيده باشند، مثل روابط اقتصادى، سياسى و فرهنگى. من فكر مى كنم كه يك مقدار زمان نياز دارند و دو كشور بايد صبر بكنند.
در غرب، اين ارزيابى به چشم مى خورد كه براى تهران، نزديكى به عراق گامى است در جهت اين خواست ايران كه به ابرقدرت منطقه تبديل شود. نظرتان درباره اين ارزيابى چيست؟
فكر نمى كنم اين در اين چارچوب باشد. اساسى ترين محورى كه درمورد رابطه ما با عراق وجود دارد اصل همسايگى و اينكه هر دو كشور مسلمان و داراى زمينه هاى همكارى هستند. ما در مورد عراق بايد فراموش نكنيم ضمن اينكه زمينه هاى همكارى و همسويى بين ايران و عراق وجود دارد، زمينه هاى منفى تاريخى هم بين دو كشور هست و هر دو بخش از واقعيات روابط ايران و عراق هستند. مهمترين چيز الآن براى ما اين است كه در ۳۰ سال گذشته، هزينه هاى دفاعى - نظامى و امنيتى بسيارى بر مرزهاى غربى ما و شرقى عراق حاكم بوده و هميشه يك حالت بدگمانى و سوءظن وجود داشته است. اكنون ما بايد بتوانيم با همكارى دو دولت، اين وضعيت را از بين ببريم و اين هزينه هاى دفاعى - نظامى مان را كه ناشى از بدگمانى نسبت به هم بوده است،كاهش دهيم.
شما اگر دقت كنيد ،مى بينيد كه آرايش نظامى ايران، چه در زمان رژيم شاه و چه اكنون، اينطور بوده است كه عمده نيروهاى ما مستقر در مرزهاى غربى و جنوب غربى بوده اند. اين نشان مى دهد كه ما هميشه از جانب عراق احساس تهديد مى كرديم. ما اگر بتوانيم همين يك مسأله را حل بكنيم، در واقع روابطى با هزينه كمتر با عراق داشته باشيم و فرصتهاى مشتركى داشته باشيم كه بتوانيم به جاى تهديد و هزينه براى همديگر فرصت و منافع ايجاد بكنيم، فكر مى كنم اين مهمترين اصل خواهد بود. در مسائلى كه در غرب مطرح مى شود، شايد شناخت جدى از اين مسأله وجود ندارد.
ايران و عراق نمى توانند در كوتاه مدت يك اتحاد استراتژيك داشته باشند. چون اتحاد استراتژيك مثل اتحاد بين انگلستان و آمريكا و يا بيلوروس و روسيه بر قرار است، نياز به يك ذهنيت مشترك تاريخى و يك احساس مشترك تاريخى دارد، كه فعلاً در مورد ايران و عراق اين وجود ندارد. ما بايد واقع بينانه نگاه كنيم و مهمترين چيزى كه هست، اين كه براساس الزامات همسايگى هم بتوانيم از منافع مشتركمان استفاده كنيم و هم هزينه هايى كه در گذشته بر هر دو كشور و ملت تحميل شده است را از بين ببريم.

سيدعماد حسينى
بركنارى رسمى «عبدالحليم خدام» و دو نفر ديگر از دولتمردان كهنه كار سوريه نشان داد بشار اسد به طور جدى به دنبال آن است تا به هر شكل ممكن، دل آمريكا را به دست آورده و به تبع آن، خود را از خطر خشم آمريكا دور كند.
گرچه گفته مى شود خدام به درخواست خود از شوراى رهبرى حزب بعث سوريه كناره گيرى كرد و به تبع آن از رهبرى جبهه ملى ترقى خواه سوريه هم كنار گذارده شد، اما نبايد فراموش كرد كه اين تغيير و تحولات كه از زمان خروج ژنرال «مصطفى طلاس» به عنوان ستون اصلى گارد قديمى حافظ اسد آغاز شد و تا به امروز ادامه دارد، به طور حساب شده اى توسط بشار اسد براى پاكسازى ساختار دولت از بازهاى دوره پدرش پيش مى رود.
اسد پسر، دهمين كنگره كشورى حزب بعث سوريه را به عنوان محور حركت مردمى در سوريه توصيف كرد، اما همانگونه كه مشاهده شد، اين توصيف وى به معناى عدم رخداد تحولات ريشه اى و كنار رفتن بسيارى از محورهاى سابق حركت اين حزب تلقى نشد.
پس از سقوط حزب بعث در عراق و نيز ضعيف بودن وزنه سياسى اين حزب در كشورهايى چون اردن و يمن، رهبران سوريه به عنوان وارثان ايدئولوژى ۷۰ ساله «ميشل عفلق» سعى دارند با روى كار آوردن برخى از شخصيت هاى بعثى با چهره اى حداقل همسو با تفكرات آمريكايى، اين حزب را همچنان در رأس قدرت در سوريه نگه دارند.
بشار اسد، خود، در گفت وگوى طولانى با روزنامه «نيويورك تايمز» به دولت آمريكا و غرب اطمينان داد راديكال هاى سوريه همگى از مراكز قدرت اين كشور كنار گذاشته شده اند و در عين حال پرسيد: ديگر نمى دانيم واشنگتن از ما چه مى خواهد؟
اين سؤال به خودى خود نشان مى دهد كه رهبر جوان كاخ «لاذقيه» به دنبال آتش بس و حتى همپيمانى با آمريكا است و اين همپيمانى را در بستن مرزهاى لبنان از يك سو و به حركت درآوردن واحدهايى از ارتش سوريه براى كنترل كامل مرزهاى عراق از سوى ديگر به منصه ظهور گذاشت يا اينگونه وانمود كرد كه از اين پس به هيچ عنوان حاضر نخواهد شد سوريه به منطقه ترانزيت شبه نظامى و اتومبيل هاى بمب گذارى شده عراق مبدل شود.
اسد كه پس از ترور حريرى با عقب نشينى سريع ارتش سوريه از لبنان نشان داد كه خطر را در كنار خود كاملاً حس كرده، پيام هاى مثبت مختلفى به سوى آمريكا فرستاده است و مى فرستد و به هر شكل ممكن سعى دارد در عين حفظ پرستيژ دولتى خود، به آنها نشان دهد كه سوريه بشار اسد، سوريه حافظ اسد نيست و تحولات فراوانى را در ابعاد مختلف تجربه كرده است.
اما در اين ميان، اين سؤال مطرح مى شود كه آيا آمريكا به اين خواست بسنده خواهد كرد؟
به اعتقاد اكثر كارشناسان، نو محافظه كاران آمريكا تا مرز بالا رفتن پرچم سفيد برفراز كاخ لاذقيه پيش خواهند رفت. يكى از سفيران اروپايى در اين رابطه با دورنماى سياسى سوريه در يك برنامه تلويزيونى گفته بود دست آخر شاهد خواهيد بود كه سورى ها تسليم آمريكا خواهند شد، زيرا زلزله اى كه آمريكا در خاورميانه به وجود آورده به پشت ديوارهاى سوريه رسيده است و بايد اين منطقه هم به لرزه درآيد.
در مقابل، تعداد ديگرى از ناظران سياسى بر اين باورند آمريكا با وجود آن كه طرح خاورميانه جديد خود را در دستور كار دارد، اما با توجه به تجربه تلخ عراق، واشنگتن با نرمش نسبتاً بيشترى با مسأله سوريه برخورد مى كند.
گرچه گفته مى شود كه هدف اوليه ارتش آمريكا، فتح دمشق بود، اما ظاهراً به دلايلى چند، سقوط قله دوم حزب بعث در بغداد به دلايلى چند بر سرنگونى بشار اسد ارجحيت يافت. به نوشته روزنامه «الاتحاد» چاپ امارات، همسايگى عراق با تركيه، ايران، عربستان، سوريه، اردن و كويت سقوط جايگاه رژيم صدام حسين نزد جامعه جهانى و منطقه استراتژى آمريكا را به جاى دمشق به سوى بغداد سوق داد و اكنون نيز با وجود تمايل بسيار زياد سياستگذاران كاخ سفيد براى تغيير ساختار سياسى سوريه، اما بيم آن دارند كه تسلط اسلام گرايان و افراطى ها در سوريه موجبات دردسرهاى بيشترى نسبت به آنچه كه نظام كنونى براى آمريكا ايجاد مى كند، در پى داشته باشد.
معاون وزير خارجه آمريكا با اذعان به اين مسأله اعتراف كرد: ما خواهان تغيير رژيم سوريه هستيم، اما اين مهم نبايد به بهاى روى كار آمدن رژيم اسلام گراى افراطى تمام شود. به گفته ناظران سياسى، سورى ها در صورت ادامه موج اصلاحات ساختارى خود و بخصوص ايجاد پيشرفت محسوس در بعد سورى سازش خاورميانه و استفاده از نفوذ خود در ميان سازمان هاى فلسطينى براى پذيرش صلحى بين فلسطينيان و اسرائيل به طور حتم عمر طولانى خواهند داشت، به شرطى كه اصلاحات صورت گرفته از چارچوب كنترل شده آن خارج و به كودتاى سفيدى عليه بعثى ها مبدل نگردد و قطار اصلاحات اين كشور در پيچ و خم هاى فشار آمريكايى و بين الملل از ريل اعتدال خارج نشود.

سلطان «سولو» و جامعه مسلمانان شهر «تاگيگ» فيليپين حمايت خود را از دولت  «گلوريا آرويو» اعلام كردند.
به گزارش ايرنا به نقل از روزنامه «مانيلا بولتن»، آنان خواستار پايان دادن به  تلاشهاى تفرقه افكنانه اى شدند كه مى تواند كشور را دچار تجزيه كند. «جمال الكرم سوم» در جمع مسلمانان در مسجد «آبى» يكى از شهركهاى اطراف مانيل گفت: مسلمانان در «ميندانائو» از جمله سلطان نشين سولو از دولت آرويو در  چارچوب قانون اساسى كشور حمايت مى كنند. دكتر «عبدالله مادل» رئيس فدراسيون دانش آموختگان مسلمان نيز اقدامات  غيرقانونى و خلاف قانون اساسى براى سرنگونى دولت آرويو را محكوم كرد.
رئيس جمهورى فيليپين از سوى مخالفان خود به فساد در امور مالى و تقلب در  انتخابات متهم شده است .
پس از طرح ادعاى فساد مالى، آرويو با حضور در مجمع كشيشان مانيل، سوگند  ياد كرد كه از مراكز غيرقانونى فعال در كار قمار، رشوه اى دريافت نكرده است ، اما اين حركت او نيز نتوانست از موج مخالفت هاى گسترده عليه او  بكاهد.
طى ماههاى اخير انتشار خبر مكالمه تلفنى آرويو با يكى از اعضاى كميسيون  انتخابات ، موجب شد وى به تقلب در انتخابات متهم شود. اگرچه آرويو در ابتدا گفت وگو با يكى از اعضاى كميسيون انتخابات را منكر  شده بود، اما پس از توزيع لوح فشرده مكالمه او كه در آن از «گارسيلانو»  مى خواهد پيروزى اش را در انتخابات با اختلاف يك ميليون رأى نسبت به نفر دوم  تضمين كند، مجبور به عذرخواهى از ملت خود شد. از سويى، سرپرست جديد دفترمشاور رئيس جمهورى درامور فرايند صلح اعلام كرد، عليرغم  بحران سياسى در كشور، چشم انداز رسيدن به توافقنامه صلح با جبهه آزاديبخش  اسلامى مورو در سال جارى روشن است. به گزارش روزنامه فيليپين استار، «رنه سارمينتو» گفت: هيچگاه  نبايد دستاوردهاى دولت آرويو در روند صلح با جبهه اسلامى مورو ناديده  انگاشته شود.
وى افزود:از ماه مه سال ۲۰۰۴ ميلادى تاكنون هيچ درگيرى نظامى ميان جبهه  آزاديبخش اسلامى و دولت رخ نداده است.

«هو جين تائو» رئيس جمهورى خلق چين در ديدار «خوسه مانوئل باروسو» رئيس كميسيون اروپا با وى در پكن، بر آمادگى پكن به منظور گسترش روابط راهبردى با اين اتحاديه تأكيد كرد. به گزارش ايرنا به نقل از روزنامه «مردم» ارگان حزب كمونيست چين، رئيس جمهورى چين دراين ديدار كه جمعه شب انجام شد، گفت كه چين براى پيشبردتبادلات دوستانه و همكارى با اروپا در عرصه  هاى مختلف در تلاش است.
«هو» از توسعه مناسبات دو طرف ابراز خرسندى كرد و آن را نتيجه برقرارى سه دهه روابط ديپلماتيك چين و اتحاديه اروپا دانست. وى افزود: چين و اتحاديه اروپا بايد ارتباطات و هماهنگى را به منظور تقويت همكارى هاى منطقه اى، بين المللى و افزايش حجم تبادلات تجارى واقتصادى، بهبود سطح همكارى علمى و فنى، آموزشى و فرهنگى و مراودات نيروى انسانى تقويت بخشند. رئيس جمهورى چين، روابط چين و اتحاديه اروپا را چندجانبه خواند و از گسترش مناسبات سياسى و اقتصادى طرفين ابراز خرسندى كرد. وى گفت كه چين واروپا در بسيارى از مسائل بين المللى ازجمله توسعه مشترك، امنيت و صلح، ديدگاه هاى مشترك دارند و چين وجود يك اتحاديه اروپاى نيرومند را براى پيشبرد اين اهداف مهم مى داند.
«باروسو» نيز گفت كه اتحاديه اروپا درصدد گسترش روابط سازنده و راهبردى با چين است. رئيس كميسيون اروپا، همكارى طرفين را براى هر دو طرف، صلح وثبات منطقه و جهان سودمند دانست و گفت كه اروپا، سطح همكارى اقتصادى و تجارى با چين را ارتقا خواهد داد.

گروه بين الملل: والدين يكى از بمب گذاران انتحارى لندن گفتند: احتمال دارد وى مورد شست و شوى مغزى قرار گرفته باشد. به گزارش خبرگزارى رويترز از لندن، والدين «محمد صديق خان» گفتند: پسرشان براى انجام چنين شرارتى مورد شست و شوى مغزى قرار گرفته است، چون او فردى مهربان و دلسوز بود.
والدين اين بمب گذار گفتند: ما از همه مردم مى خواهيم تا كوچك ترين اطلاعات خود را درباره شبكه هاى تروريستى براى افشاى ماهيت آنها كه پسران ما را مورد هدف قرار مى دهد، به مقامات اطلاع دهند. براثر انفجارهاى لندن تاكنون ۵۵ نفر كشته شده اند. پليس در حال جست وجو براى يافتن اطلاعات و سرنخ هاى تازه درباره اين انفجارها است و اين سرنخ ها تاكنون به مصر و پاكستان نيز كشيده شده است و مقامات امنيتى در مصر و پاكستان چندين نفر را در اين رابطه دستگير كرده اند. خانواده ساير بمب گذاران نيز از اينكه فرزندانشان در چنين عملياتى شركت كرده اند، ابراز شگفتى  كردند و گفتند: چنين عملياتى با ويژگى هاى مهربان و پاك آنها در تناقض بوده است.

گروه بين الملل - يكى از فرماندهان ارشد نيروهاى آمريكا در عراق گفت: شورش هاى اين كشور طى شش ماه اخير و از زمان برگزارى انتخابات عمومى، كاهش نيافته، اما ماهيت آنها تغيير كرده است و اكنون گروه هاى افراطى قدرت يافته اند. به گزارش بى.بى.سى، ژنرال «ژوزف تالوتو» كه فرماندهى نيروهاى چند مليتى مستقر در مناطق شمالى و مركزى عراق را بر عهده دارد، گفت: سنى مذهب هاى ناراضى عراقى و افرادى كه با رژيم صدام حسين در ارتباط بودند، رفته رفته از شورش ها روى مى گردانند و در زندگى سياسى جديد عراق مشاركت مى كنند. ژنرال تالوتو گفت كه وفاداران رژيم سابق، با سلاح هاى سبك، «آر.پى.جى» و خمپاره دست به حمله مى زدند و اين نوع حملات، اكنون به شكل قابل توجهى كاهش يافته است. اما وى افزود كه نيروهاى شبكه القاعده و گروه هايى چون انصار السنه كه بسيارى از اعضاى آن خارجى هستند با استفاده از سلاح  هاى مرگبارتر، از جمله بمب هاى انتحارى، جاى آنها را گرفته اند. تصور مى شود گروه انصار السنه، متشكل از شبه نظاميان اسلامى خارجى و عراقى است و با ديگر كشورهاى منطقه ارتباط دارد. ژنرال تالوتو گفت: اكنون بمبگذارى هاى انتحارى درعراق افزايش يافته است. به گفته خبرنگار بى.بى.سى در پنتاگون، اظهارات ژنرال تالوتو، نشانگر آن است كه شورش هاى عراق دست كم در شمال اين كشور، توسط گروه هاى افراطى صورت مى گيرد و اين موضوع در صورت صحت، براى آمريكا و متحدين آن هم خوشايند است و هم پديده اى منفى تلقى مى شود.

گروه بين الملل - انفجار صبح ديروز در مينى بوسى در غرب تركيه دست كم ۴ كشته و ۱۴ زخمى بر جاى گذاشت. به گزارش شبكه خبرى «سى.ان.ان ترك» ديروز ساعت
۱۰ و ۴۵ دقيقه صبح انفجارى در داخل مينى بوسى كه حامل توريست هاى منطقه قوش آداسى (جزيره قوش) تركيه بود، رخ داد و ۱۳ سرنشين مينى بوس و برخى از رهگذران به شدت مجروح شدند كه طبق برآورد اوليه ۴ نفر آنها در همان محل جان دادند و ديگر مصدومان به بيمارستان دولتى اين جزيره منتقل شدند. به گفته اين شبكه خبرى، نوع ماده منفجره مشخص نشده است، اما «رجب طيب اردوغان» نخست وزير، مقامات استاندارى و فرماندارى اين جزيره توريستى اعلام كردند كه اين انفجار حمله اى تروريستى بوده است.
چندى پيش نيز در ديگر شهر «چشمه» توريستى تركيه بمب جاسازى شده در سطل زباله منفجر شد كه در اثر آن ۲۵ نفر زخمى شدند. مسؤوليت اين انفجار را شاخه اى از حزب كارگران كرد تركيه (P.K.K) بر عهده گرفت. اين حزب مخالف دولت تركيه مدتى است كه به طور يكجانبه، آتش بس خود را با آنكارا لغو كرده است. هر چند، رهبر سابق آن حزب «عبدالله اوجالان» كه در زندانى در جزيره «ايمارلى» تركيه به سر مى برد، سال گذشته اعلام كرد كه حزبش ديگر تمايلى به مبارزه مسلحانه نداشته و از طريق رايزنى ها و سازمان هاى مدنى به احقاق حقوق كردها خواهد پرداخت، اما مدتى است كه دور تازه اى از فعاليت هاى تروريستى اعضاى حزب و حزب جانشين پ.ك.ك «كادك» آغاز شده است.

سوريه، از درگيرى ميان جنبش «حماس» و نيروهاى امنيتى فلسطينى در نوار «غزه» بشدت ابراز نگرانى كرد.
خبرگزارى رسمى سوريه «سانا» جمعه شب به نقل از يك مقام اطلاع رسانى اين كشور اعلام كرد: همزمانى اين گونه حوادث اسفناك با ادامه تجاوزات اسرائيل عليه نوار غزه، سبب نگرانى شديد دولت و ملت سوريه شده است.
به گفته اين مقام سورى، حوادث رخ داده، به آرمان هاى فلسطينيان و ملت هاى عرب لطمه مى زند و راه را براى تحقق هدف «اسرائيل» كه همانا كاشتن بذر تفرقه، فتنه و جنگ داخلى ميان فلسطينيان است، هموار مى كند. وى، از تمامى نهادها، تشكلات و گروههاى فلسطينى خواست تا براى فرونشاندن بحران ميان حماس و حكومت خودگردان با هدف حفظ وحدت ملى و تحقق اهداف ملت فلسطين براى آزادى و تشكيل كشور مستقل به پايتختى قدس شريف، تلاش كنند. تشكل هاى فلسطينى، در سفر هفته گذشته «محمود عباس» رئيس دولت خودگردان فلسطينى به سوريه، با او ملاقات كردند. در اين ملاقات، بر تحكيم وحدت ملى و رفع اختلافات براى يكپارچگى مواضع در برابر سياست هاى تفرقه افكنانه اسرائيل تأكيد شد. درگيرى ميان حماس و نيروهاى دولت خودگردان پنجشنبه شب در پى جلوگيرى اين نيروها از شليك موشك توسط يك گروه وابسته به حماس به سوى مناطق صهيونيست نشين آغاز شد. در اين درگيرى كه صبح ديروز شدت يافت، دو فلسطينى از جمله يك كودك كشته و حدود ۲۰ نفر زخمى شدند، كه حال هفت نفر از مجروحان وخيم گزارش شده است. دست كم پنج عضو گردان هاى «عزالدين قسام» (شاخه نظامى حماس) جزو مجروحان هستند . از سويى، جنبش آزاديبخش ملى فلسطين (فتح) ديروز باانتشار بيانيه اى در مناطق دولت خودگردان، «حماس» را مسؤول درگيرى هاى روز جمعه در نوار غزه دانست. به گزارش خبرگزارى ملى فلسطين (وفا)، «فتح» در بيانيه خود افزود: درگيرى هاى نوار غزه، حركتى فراتراز قانون بود و چنين رويكردى به هيچ روى براى مردم فلسطين پذيرفتنى نيست. در بخشى از اين بيانيه تأكيد شده است: فتح به هيچ روى اجازه تعدد قدرت و ياايجاد قدرت هاى موازى در برابر دولت خودگردان را نمى دهد و براين باور است كه چنين رويكردى به معناى زمينه سازى براى ايجاد هرج و مرج است. فتح خواهان احترام همه طرف هاى سياسى فلسطينى به دولت خودگردان شد و تأكيد كرد كه اين حكومت برآمده از خواست و اراده مردم است و به هيچ روى تحميلى نيست بنابراين همه جريان هاى سياسى بايد اين موضوع مهم را مد نظر قرار دهند.
اين جنبش در پايان اين بيانيه از وزارت امور داخلى و تشكيلات امنيتى فلسطينى كه براى برقرارى قانون در مناطق فلسطينى تلاش مى كند، قدردانى كرده است.
در همين حال، نماينده جبهه دموكراتيك براى آزادى فلسطين از بروز درگيرى در نوار غزه ابراز تأسف كرد و آن را به زيان مردم فلسطين دانست.
«على فيصل» ديروز در گفت وگو با خبرنگار ايرنا با بيان اين مطلب افزود: از وقوع چنين درگيرى هايى، تنها رژيم صهيونيستى بهره مى برد. وى اضافه كرد: جا دارد نمايندگان گروه هاى فلسطينى هر چه سريعتر در نشستى، رويدادهاى جمعه را مورد بررسى قرار دهند و براى زدودن اختلاف ها ميان «حماس» و حكومت خودگردان پا در ميانى كنند. نماينده جبهه دموكراتيك براى آزادى فلسطين خاطر نشان كرد: در شرايطى كه مأموران تشكيلات امنيتى دولت خودگردان با برخى اعضاى حماس در غزه درگير بودند، رژيم صهيونيستى از اين فرصت براى اجراى اهداف شوم خود سوء استفاده كرد و به روستاى سلفيت در كرانه باخترى يورش برد.

گروه بين الملل - ۲۲ نفر از رهبران ممتاز جامعه مسلمانان انگليس طى بيانيه اى، بمبگذارى هاى لندن را به شدت محكوم كردند و خواستار اقدامات فورى براى رسيدگى به مشكلاتى شدند كه جوانان مسلمان را به سوى افراط گرايى سوق مى دهد.
به گزارش بى. بى. سى، آنها در بيانيه خود، بمبگذارى هاى انتحارى لندن را « به غايت جنايت كارانه، كاملاً شنيع و مطلقاً غيراسلامى» دانستند و گفتند گرفتن جان آدم هاى بيگناه هرگز قابل توجيه نخواهد بود.
در اين بيانيه كه توسط «مولانا شهيد رضا» امام مسجد مركزى «ليستر» قرائت شد، آمده است كه بمبگذارى ها كه ۵۴ نفر در آن كشته شدند در اسلام مجاز نيست و عاملان آن نبايد شهيد محسوب شوند. اين بيانيه همچنين خواستار اقدام براى مقابله با بيكارى، طرد اجتماعى، محروميت اقتصادى، نژاد پرستى و «اسلام هراسى» كه به گفته اين گروه، جوانان مسلمان انگليس را به سوى خشم و اقدامات عاجزانه سوق مى دهد، شد. «سر اقبال ساكرانى»، رئيس شوراى مسلمانان انگليس، پس از ديدار با گروههاى محلى مسلمانان اذعان كرد كه در ميان جوانان مسلمان، انتقادهايى درباره طرز نگرش بزرگان وجود دارد و گفت: بايد براى شمول تمامى گروه ها و بهبود ارتباطات، تلاش بيشترى صورت گيرد.
وى گفت مى خواهد شاهد برداشتن «گام هاى محكم و ملموس» براى اطمينان از عدم تكرار چنين وقايع فجيعى باشد. در بيانيه رهبران و محققان مسلمان بريتانيا آمده است: «قرآن مجيد به وضوح تصريح مى كند كه قتل يك فرد بيگناه معادل قتل نوع بشر است و به همين طريق، نجات جان يك انسان به مثابه نجات كل بشريت است.»
اين بيانيه افزود: « پيگيرى عدالت در مورد قربانيان حملات هفته گذشته در دين اسلام يك فريضه است.»
يك روز قبل از آن، پرنس « چارلز»، (وليعهد انگليس) از« همه مسلمانان راستين» خواست در پى بمبگذارى هاى لندن مروجان خشم و نفرت را ريشه كن كنند.
وى در مقاله اى كه در ستون آزاد روزنامه « ديلى ميرور» به چاپ رسيد، گفت: به نظر مى رسد«نفوذى شرارت بار» بر بمبگذاران اعمال شده است و خواستار محكوميت اين بمبگذارى ها شد. وى گفت: «به نظر مى رسد اين جنايات وحشتناك بخشى از چرخه اى از حملات است كه توسط جوانان احساساتى و تأثيرپذير كه از نسخه تحريف شده اى از اسلام تبعيت مى كنند، صورت مى گيرد.»
در اين حال، اعلام شد كه يك شركت خدمات مشاوره انگليس، روز « پنجشنبه ۷ ژوئيه ۲۰۰۵» طرح مشاوره اى براى اجراى يك تمرين امنيتى جهت آمادگى براى مقابله با بمبگذارى  هاى احتمالى در متروى لندن ارائه داد كه اين تمرين در كمال ناباورى با انفجار هاى واقعى همراه شد. پايگاه اينترنتى « الجزيره » با اعلام اين خبر افزود:   در عين ناباورى، دقيقاً در همان زمان و مكانى كه تمرين مورد نظر با شركت حدود ۱۰۰۰ مأمور در حال اجرا بود، ناگهان انفجارهايى اتفاق افتاد. در غروب همان روز، يعنى روز پنجشنبه هفتم جولاى، مجرى شبكه پنج راديو بى بى سى گفت و گويى را با « پيتر پاور» مدير عامل شركت خدمات مشاوره مذكور انجام داد. اين شركت به نام « توصيه هايى در زمينه مديريت بحران» نيز معروف است.
مديرعامل شركت به مجرى شبكه پنج راديو بى بى سى گفت: دقيقاً در همان زمانى كه انفجار هاى لندن روى داد، شركت او در حال انجام تمرينى با حضور بيش از يك هزار نفر در تونل  هاى متروى لندن بود.
پاور افزود: با وقوع انفجار هاى واقعى آن هم در زمان و مكانى كه براى اجراى تمرين درنظر گرفته شده بود، حيرت زده و وحشت كرده بوديم. روز هفتم ماه جارى ميلادى و در شلوغ ترين ساعت تردد در لندن، وقوع چند انفجار مهيب در تونل هاى مترو اين شهر دست كم ۵۰ كشته و صدها مجروح برجاى گذاشت.

در پى ناآرامى هاى تازه در جنوب تايلند به ويژه استان «يالا»، دولت اين كشور در يك نشست فوق العاده، تصميمات سخت گيرانه ترى اتخاذ كرد.
به گزارش ايرنا به نقل روزنامه «بانكوك پست»، «تاكسين شيناواترا» نخست وزير تايلند پس از درگيرى هاى تازه در استان يالا و كشته شدن دو مأمور پليس، با تشكيل نشست اضطرارى، «قانون اختيارات فوق العاده» را تصويب كرد. بر اساس اين قانون، نيرو هاى امنيتى و پليس تايلند اجازه يافته اند هر فردى را بدون داشتن اتهامى دستگير كنند. اين قانون همچنين به دست اندركاران دولتى اجازه مى دهد براى جلوگيرى از دامن زدن به بحران مناطق جنوب و تشويش افكار عمومى، خطوط تلفن را كنترل كنند و به سانسور روزنامه ها بپردازند.
دولت به مجريان اجازه داده است در صورتى كه مطلب نشريه اى را مخل امنيت عمومى تشخيص دادند، از انتشار آن جلوگيرى كنند. اين قانون كه از زمان تصويب به اجرا درآمده است، جايگزين حكومت نظامى در سه استان «يالا»، «ناراتيوات» و «پاتانى» مى شود. تصميمات تازه دولت در پى وقوع پنج انفجار پياپى پنجشنبه گذشته در استان يالا و درگيرى مسلحانه بين شبه نظاميان و نيرو هاى پليس در اين استان گرفته شده است. مناطق فقيرنشين و كم توسعه يافته جنوب تايلند كه اكثر ساكنان آن را مسلمانان تشكيل مى دهند، از ابتداى سال گذشته ميلادى شاهد برخورد هاى خشونت بار نيرو هاى امنيتى و پليس با مردم بود. در ناآرامى  هاى چهارم آبان ماه سال گذشته در منطقه «تاك باى» از استان جنوبى «ناراتيوات» با مداخله نيرو هاى امنيتى شش نفر از تجمع كنندگان بر اثر تيراندازى پليس كشته و ۷۸ مسلمان نيز در انتقال به بازداشتگاه بر اثر خفگى جان خود را از دست دادند. در واكنش به اين واقعه، سازمان هاى غيردولتى و مدافعان حقوق بشر، برخورد پليس و نيرو هاى امنيتى تايلند با مردم تاك باى را مصداق تروريست دولتى دانستند.

گروه بين الملل - «روبرت كوچاريان» و «الهام على اف» رؤساى جمهورى ارمنستان و آذربايجان در ماه آگوست سال جارى در شهر «قازان» روسيه و در چارچوب نشست سران كشورهاى مستقل جامعه مشترك المنافع با يكديگر ديدار خواهند كرد.
به گزارش خبرگزارى روسيه، «يورى مرزلياكوف» رئيس مشترك روسى گروه مينسك سازمان امنيت و همكارى اروپا در حل و فصل مناقشه قره باغ در گفت وگو با خبرنگاران با اعلام اين خبر، متذكر شد كه موافقت در خصوص برگزارى ديدار رهبران اين دو كشور، مهمترين نتيجه سفر رؤساى گروه مينسك به منطقه مورد مناقشه بود. وى همچنين اظهار داشت كه كمى پيش از ديدار سران جمهورى آذربايجان و ارمنستان در قازان، «وارطان اوسكانيان» و «المار محمدياراف» وزيران امور خارجه دو كشور، در پايتخت روسيه با يكديگر ملاقات خواهند كرد.
مرزلياكوف در پاسخ به اين سؤال كه آيا واقعاً مناقشه قره باغ در حال حاضر نزديك به حل و فصل شدن است، توضيح داد كه «طرفين به واقع به توافقاتى دست يافته  اند و اكنون امكان حقيقى براى ادامه روند صلح بين دو كشور فراهم شده است.» از سويى، وزارت حمل و نقل آذربايجان پس از حل و فصل سياسى مناقشه قره باغ، قصد دارد سرمايه گذارى عظيمى به منظور بازسازى زيرساختارهاى موجود در اين منطقه انجام دهد. «موسى پاناخوف» معاون وزير راه و ترابرى جمهورى آذربايجان با اعلام اين خبر تذكر داد كه در حال حاضر، مشكل بتوان گفت كه بازسازى راه هاى اصلى منطقه چقدر هزينه در بر خواهد داشت، ولى پس از حل و فصل ديپلماتيك مناقشه قره باغ اين امر قطعاً امكان پذير خواهد بود و در اولويت توجه قرار خواهد گرفت.

گروه بين الملل: «ولاديمير پوتين» رئيس جمهورى روسيه اعلام كرد كه به منظور بازسازى مرزهاى جنوبى كشور ۱۵ ميليارد روبل هزينه خواهد شد. به گزارش خبرگزارى روسيه، وى گفت: حفاظت از مرزهاى ملى روسيه، مهمترين مسأله در حفظ امنيت كشور به شمار مى رود و اين مسأله هم از لحاظ تأمين امنيت شهروندان و هم از بعد اقتصادى قضيه داراى اهميت است. رئيس جمهورى روسيه تأكيد كرد كه براى پوشش مناسب نظامى در مناطق جنوبى كشور، دو تيپ نظامى ويژه كوهستان به منطقه اعزام مى شوند. به گفته وى تا سال ۲۰۰۷ كه مسأله خارج ساختتن تجهيزات نظامى از پايگاه  هاى روسيه در گرجستان به داخل مرز پايان مى يابد، اين مرزها كاملاً بسته خواهد شد. پوتين همچنين تأكيد كرد كه «اگر ما در صدد سر و سامان دادن روابط با شركاى خود و حل مسائل رويدادى شهروندان هستيم، بدون ترديد، اين امر بدون تأمين امنيت كامل مرزهايمان امكان پذير نخواهد بود.»

بخش دوم
اداره اطلاعات همگانى سازمان ملل متحد در ادامه تلاشهاى خود براى جلب توجه مردم جهان به تحولات و مسائل مهم بين المللى كه از ديد رسانه ها دور مى مانند، فهرستى جديد از «ده رويداد كه جهان بايد بيشتر درباره آنها بداند» تدوين و منتشر كرده است. فهرستى اين گونه، نخستين بار در ۲۰۰۴ از سوى اداره اطلاعات همگانى تدوين شده بود.
اين فهرست با مشورت دفترها و برنامه هاى سازمان ملل متحد تهيه شده است كه بسيارى از آنها ديدگاهها و انديشه هاى خود را درباره مسائلى ارائه دادند كه معتقد بودند از طرح بيشتر در رسانه ها سود خواهند برد. اما همچون سال گذشته، گزينش نهايى تنها به عهده اداره اطلاعات همگانى بود. هر چند مسائل از ۱ تا ۱۰ رده بندى شده اند، اما رده بندى منعكس كننده اولويت بندى نسبى آنها نيست.
۵- سيرالئون؛ تحكيم صلحى كه با دشوارى به دست آمده است
آنان به مناقشه پايان داده، هزاران مبارز را خلع سلاح كرده، هزاران كودك سرباز را آزاد و انتخابات آزاد برگزار كرده اند.
اما اينك كه حافظان صلح سازمان ملل متحد ممكن است به زودى آنجا را ترك كنند، دنيا بايد تعهد خود را به خاطر كمك به اين كشور براى غلبه بر دشوارى هاى بسيار نسبت به صلح شكننده آن حفظ كند.
رويداد
نيروى حافظ صلح سازمان ملل متحد پس از مأموريت پنج ساله كه صلح را برقراركرده و اميدها براى آينده بهتر را افزايش داده است، مى تواند به زودى از سيرالئون خارج شود.
اما درحالى كه توجه رسانه ها ممكن است به بحران ديگرى معطوف شده باشد، در شرايطى كه اين كشور براى غلبه بر ساير چالش هاى باقى مانده تلاش مى كند، دنيا بايد نسبت به آن متعهد بماند.
هيأت سازمان ملل متحد در سيرالئون، يكى از بارزترين موفقيت هاى سازمان بوده است كه پس از جنگ داخلى اين كشور كه حداقل ۷۵ هزار كشته و عده بيشترى معلول به جا گذاشت، در آن مستقر شد. سازمان ملل متحد بيش از ۷۲ هزار و ۵۰۰ هزار شبه نظامى - ازجمله حدود ۲۰ هزار كودك سرباز - را خلع سلاح و فرآيند صلح را به سمت ايجاد دولت ملى جديد هدايت كرد.
هيأت سازمان ملل متحد به قراردادن معادن الماس كشور - علت اصلى جنگ داخلى تلخ آن - درخدمت منافع كل كشور كمك كرده است. با اين حال، سيرالئون يكى از فقيرترين كشورهاى جهان و صلح تحت حمايت سازمان ملل متحد درآن آسيب پذير است. مرزهاى آن ناامن است، منطقه مجاور آفريقاى غربى بى ثبات است، بيكارى فراوان است و تعداد زيادى از مبارزان پيشين ممكن است بارديگر اسلحه به دست گيرند.
موقعيت
انتظار مى رود آخرين حافظان صلح با تصميم شوراى امنيت تا دسامبر ۲۰۰۵ از اين كشور خارج شوند. «كلاه آبى هاى» سازمان ملل متحد در سيرالئون كه دراوج كار آن، ۱۷ هزار و ۵۰۰ نفر بودند، اينك حدود ۳۲۰۰ نفر هستند. اين نيرو در شرايطى كه نيروهاى دولت بازسازى مى شدند، امنيت را حفظ مى كرد.
سازمان ملل متحد بر انتخابات دموكراتيك آن نظارت و هزاران آواره را دوباره اسكان داد.
صلح بدون عدالت پايدار نمى ماند: دادگاه ويژه سازمان ملل متحد براى سيرالئون، محاكمه ۱۳ نفر را به اتهام جنايات جنگى در ۲۰۰۴ آغاز كرد. كميسيون حقيقت و آشتى اخيراً كار خود را تكميل كرد و درگزارشى به شناسايى دلايل ريشه اى مناقشه يعنى فقر، فساد، عدم وجود عدالت و عدم احترام به حقوق بشر پرداخت كه بايد به آنها رسيدگى شود. مردم سيرالئون نگران هستند مبادا تعطيل شدن هيأت سازمان ملل متحد، صلح شكننده اين كشور را به خطر اندازد و طرفداران متهمان جنايات جنگى را وادار به كارهاى خلاف كند.
اما سازمان ملل متحد به طور كامل از اين كشور خارج نمى شود. پس از هيأت سازمان ملل متحد، نيروى قابل توجهى متشكل از برنامه ها و كارگزارى هاى سازمان ملل متحد به كار ادامه خواهدداد.
به علاوه، يك گروه نظامى و آموزشى بين المللى به رهبرى انگليس حداقل تا سال ۲۰۱۰ دراين كشور باقى مى ماند تا نيروهاى مسلح آن را آموزش دهد.
اختلاف مرزى با گينه اگر حل نشود، مى تواند ثبات را تهديد كند. امنيت خارجى تضمين نخواهدشد، مگر اين كه ارتش به خوبى تجهيز و بهتر آموزش ببيند.
بيكارى، به ويژه ميان جوانان، كه بيشتر جمعيت را تشكيل مى دهند، فراوان است.
مديريت نادرست منابع طبيعى، ازجمله الماس، در شرايطى كه ميزان فقر افزايش مى يابد مى تواند عامل مناقشه باشد.
۶- نگرشهاى جديد به شيوع بيمارى هاى عفونى
دانشمندان، دليل خوب ديگرى براى حفاظت از محيط زيست به جهان ارائه داده اند. آنان مجموعه اى هراس انگيز از بيماريهاى عفونى را شناسايى كرده اند كه دوباره در محل هايى شيوع يافته اند كه زيست بوم طبيعى آنجا به وسيله قطع كنندگان درختها، سازندگان جاده ها و سدها و دست اندازهاى شهرى تغيير يافته يا دچار فرسايش شده است.
رويداد
تأثير فعاليت انسان بر محيط زيست به اشكال مختلف آشكار مى شود كه در باره بعضى از آنها به خوبى تبليغ شده است ، اما اينك به نظر مى رسد كارشناسان تأثير جانبى ديگرى از اين تعامل را يافته اند كه عوارض مستقيمى بر سلامت مردم دارد.
برنامه محيط زيست سازمان ملل متحد هشدار مى دهد كه از بين رفتن جنگل ها، جاده سازى و سدسازى، گسترش شهرها، از بين بردن زيست بوم هاى طبيعى براى مقاصد كشاورزى و بهره بردارى از معادن و آلودگى آبهاى ساحلى شرايطى به وجود مى آورند كه باكتريها، ويروسها و موجودات ذره بينى جديد و قديم مولد بيماريها مى توانند در آنها رشد كنند. برنامه محيط زيست سازمان ملل متحد مى گويد به نظر مى رسد زيست بوم ها و مناطق بكر عناصر آلاينده را مهار مى كنند در حالى كه زيست بوم هاى لطمه ديده، تغيير يافته و فرسوده تعادل طبيعت را برهم مى زنند و به اين ترتيب، باعث شيوع بيماريهاى جديد و موجود بين مردم مى شوند. برنامه محيط زيست سازمان ملل متحد همچنين به پيوندهاى احتمالى با تغيير اقليم اشاره مى كند كه مى تواند دماى هوا را به سود ناقلانى مانند پشه ها تغيير دهد يا به محيط زيست فشار بياورد و زيست بوم را چنان تغيير دهد كه مردم به عنوان «پناهندگان محيط زيست» مهاجرت كنند.
سازمان جهانى بهداشت متوجه ظهور حداقل ۳۰ بيمارى جديد در دو دهه گذشته شده است كه «سلامت صدها ميليون انسان را به خطر انداخته اند».
موقعيت
گروهى از دانشگاه «جانز هاپكينز » در آمريكا متوجه شدند كه حتى يك درصد افزايش در جنگل زدايى در پرو، تعداد پشه هاى مالاريا را ۸ درصد افزايش مى دهد. اين مطالعه نشان داد اين حشرات پس از نابود شدن ۳۰ تا ۴۰درصد جنگل «وحشى شدند.» پشه مى تواند بيش از ۱۰۰ ويروس كه انسانها را آلوده مى كنند، منتقل نمايد، از جمله : تب دنگ (تب عفونى و مناطق گرمسير، معمولاً همه گير ، همراه با درد شديد مفاصل و عضلات ) و گاهى تب منجر به خونريزى داخلى و ورم مغز.
شهرنشينى سريع و برنامه ريزى نشده به عنوان عامل محرك اصلى افزايش شديد تب دنگ ، از كمتر از ۱۰۰۰ مورد در هر سال در دهه ۱۹۵۰ به شرايط كنونى معرفى شده است كه حدود ۲‎/۵ ميليون نفر در معرض خطر قرار دارند. ويروس به شدت بيمارى زاى «نيپاه» (Nipah) كه تا اين اواخر فقط در خفاش هاى ميوه خوار آسيايى در اندونزى و مالزى پيدا مى شد، به نابودى جنگل ها نسبت داده شده است. «گزارش ديدگاه جهانى محيط زيست» برنامه محيط زيست سازمان ملل متحد مى گويد: آتش سوزى جنگل ها در سوماترا و جنگل زدايى در مالزى، اين خفاشها را به تماس نزديك با خوك هاى محلى وادار كرد و همين وضع ، امكان انتقال به اين ويروس را به خوكداران در اواخر دهه ۱۹۹۰ فراهم كرد.
مطالعه در باره نواحى معدن سنگهاى تزيينى در سريلانكا نشان داده است كه گودال هاى كم عمق ايجاد شده به وسيله معدنچيان، محل هاى مناسب پرورش پشه و مركز توليد مالاريا است.
در ايالات متحده، موارد بيمارى Lyme(بيمارى تورم ها و ناشى از ويروس موجود در كنه همراه با ورم مفاصل، تب و گاهى با عوارض قلبى و عصبى) در نيويورك و كانكتيكات، به تدريج كه انسانها به نواحى جنگلى ، كه گوزن هاى حامل كنه زياد است ، نقل مكان مى كنند ، پيدا شده است.
۷- خشونت عليه زنان
پشت درهاى بسته
آمار و ارقام مربوط به خشونت متكى بر جنسيت نگران كننده است، محل وقوع آن سراسر جهان و هزينه بشرى آن به حد حيرت آورى زياد است. با اين حال ، رسانه ها به اين مسأله با تداومى كه لازمه آن است، توجه نمى كنند.
رويداد
خشونت عليه زنان و دختران مشكلى جهانى با نسبت هاى فراگير است، اما عوارض انسانى آن معمولاًناديده مى ماند. دست كم يك زن از هر سه زن در جهان كتك مى خورد، به زور وادار به رابطه جنسى مى شود و يا به شكلى ديگر در زندگى خود مورد سوءاستفاده قرار مى گيرد. عامل سوءاستفاده ، معمولاً شخصى است كه قربانى ، وى را مى شناسد.
شوراى اروپا در سال ،۲۰۰۲ خشونت عليه زنان را حالت اضطرارى در بهداشت همگانى و دليل عمده مرگ و معلوليت براى زنان ۱۶ تا ۴۴ ساله اعلام كرد. گزارش بانك جهانى برآورد كرد خشونت عليه زنان در سنين بارورى همان قدر باعث مرگ و ناتوانى مى شود كه سرطان و بيش از مجموع حوادث ترافيك و مالاريا باعث بيمارى ومشكلات بهداشتى مى شود. گزارش سال ۲۰۰۳ مراكز كنترل و پيشگيرى بيمارى ، برآورد مى كند كه عوارض ناشى از خشونت طرف هاى نزديك فقط در ايالات متحده هرسال از ۵‎/۸ ميليارد دلار فراتر مى رود كه ۴‎/۱ ميليارد دلار آن صرف خدمات مستقيم پزشكى و بهداشتى مى شود و تقريباً ۱‎/۸ ميليارد دلار آن ناشى از زيانهاى بهره ورى است.
قسمت اعظم عوارض انسانى خشونت متكى بر جنسيت نامريى است. ترس و شرم همچنان مانع از آن مى شود كه بسيارى از زنان موضوع رامطرح كنند و اطلاعات گردآورى شده غالباً ناكافى و غيرمنسجم است. حتى در كشورهايى كه از آرامش و رفاه نسبى برخوردارند، زنان بسيارى در حالت ناامنى مداوم زندگى مى كنند.
موقعيت
خشونت عليه زنان در همه مناطق وكشورها رخ مى دهد و بيشتر آن نامريى است. پليس بسيارى از كشورها مى گويد بسيارى از قربانيان تجاوز، اين جنايت را گزارش نمى دهند.
كشورهايى كه وقوع خشونت را گزارش مى دهند، غالباً كشورهايى هستند كه بيشترين تلاش را براى مقابله با آن انجام مى دهند.
در جمهورى دومينيكن، گزارشها نشان مى دهد درموارد خشونت عليه زنان، متجاوزان در ۴۰ تا ۶۸ درصد موارد شركا يا شركاى سابق قربانيان هستند. در گرجستان گزارش داده شده است كه ۵۰ درصد خانواده ها نوعى خشونت خانوادگى را تجربه مى كنند. درهند، آمار حاكى است هر روز ۱۴ زن به وسيله اعضاى خانواده همسر خود كشته مى شوند.
براساس گزارش سال ۲۰۰۲ سازمان جهانى بهداشت، مطالعات در استراليا، كانادا، اسرائيل، آفريقاى جنوبى و آمريكا نشان داده است كه قاتلان ۴۰ تا ۷۰ درصد زنان شركاى خصوصى آنان، معمولاً در چارچوب رابطه اى نادرست، بوده اند. سازمان جهانى بهداشت گزارش مى دهد: در انگليس ۴۰ درصد زنان مقتول به وسيله شوهر يا دوست خود كشته مى شوند. بررسى ها در سوئد نشان داد ۷۰ درصد زنان نوعى خشونت يا آزار جنسى را تجربه كرده اند. آمار هلند نشان مى دهد هر سال حدود ۲۰۰ هزار زن به وسيله شركاى نزديك خود در معرض خشونت قرار مى گيرند.
گزارش شده است: ۶ زن از هر ۱۰ زن در بوتسوانا، قربانى خشونت خانوادگى هستند و در مولداوى، ۳۱ درصد دختران و زنان جوان (۱۶ تا ۱۹ ساله) خشونت جنسى را تجربه كرده اند.
۸- اوگانداى شمالى؛ بحرانى بشردوستانه كه نياز به توجه مداوم دارد
فاجعه اى بشردوستانه در بخش شمالى اوگاندا به تدريج برملا شده كه تأثير آن بر بعضى از آسيب پذيرترين گروهها، به ويژه كودكان مسأله اى است كه نياز به توجه جدى و مداوم دارد.
رويداد
اگرچه اوضاع اوگاندا در طول سال گذشته با توجه فزاينده بين المللى مواجه شده ، توجه مداوم و پايدار به مصايب غيرنظاميان - به ويژه كودكان - كه در مناقشه مرگبار در شمال اين كشور گرفتار شده اند، همچنان اولويتى مهم است. مسؤولان امداد سازمان ملل متحد درباره بحران بشردوستانه ناديده گرفته شده در شمال اوگاندا بارها ابراز نگرانى كرده اند، زيرا بيش از ۱‎/۶ ميليون انسان بر اثر مناقشه با گروه شورشى موسوم به «ارتش مقاومت لرد» در داخل اين كشور آواره شده اند. اين گروه براى غارتگرى ها، جنايات، مثله كردن و ربودن كودكان براى خدمت به شبه نظاميان خود بدنام است. براى درك موقعيت اين منطقه بايد گفت تعداد افراد آواره در آن نزديك به آوارگان «دارفور» سودان است، اما رنج و مصايب كودكان اوگاندا به ويژه مشكل آفرين و نگران كننده است.
«يان اگلند» رئيس دفتر سازمان ملل متحد براى هماهنگى امور بشردوستانه مى گويد: «اين موضوع كه جامعه بين المللى تا اين حد به اين مسأله بى توجه بوده و تأمين بودجه كار براى كودكان، بازگرداندن كودكان فرارى، و نشان دادن واكنش درست به بحران در شمال اوگاندا تا چه حد دشوار بوده، حيرت آور است.» به گفته دفتر فوق، شرايط در اردوگاههاى آوارگان در سراسر شمال اوگاندا،با وجود بهبود اوضاع در يك سال و نيم گذشته، نامناسب است. مراقبت بهداشتى و وضع آب و دفع فاضلاب پايين تر از حد متعارف است. ناامنى عامل محدودكننده مهمى بوده و اين به علت حضور نسبتاً اندك عوامل بشردوستانه در شمال است.
موقعيت
اوگاندا از نظر امكانات كشاورزى، بالقوه ثروتمند است اما بيش از نيمى از جمعيت آن در فقر مطلق زندگى مى كنند و غذاى كافى براى خوردن ندارند.
برنامه جهانى غذا در سال ۲۰۰۴ به تعداد بى سابقه۲‎/۸ ميليون نفر كمك غذايى اضطرارى دارد، اما كمبود منابع ظرفيت غذارسانى برنامه جهانى غذا را در سال جارى تهديد مى كند. انتظار مى رود تنها در ناحيه شمالى كاراموجا تعداد اشخاص وابسته به كمك غذايى با چهاربرابر افزايش، از ۱۱۷ هزارنفر در مارس به ۵۷۰ هزارنفردر آوريل برسد. خانواده  هاى ساكن خارج از ازدوگاهها هنوز در پايان هر روز، كودكان خود را از ترس حمله شبانه گروه شورش به روستاها و بيرون راندن آنان به جاهاى امن منتقل مى كنند. طبق اعلام «يونيسف» در مارس ۲۰۰۱ فقط در ناحيه گولو ۱۱ هزارنفراز اين «شب روها» وجود داشتند.
سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۴ كوشيد به عنوان بخشى از مجموع ۱‎/۷ ميليارد دلار درخواستى براى سال ۲۰۰۵ مبلغ ۱۵۸ ميليون دلار براى اوگاندا دريافت كند. بيشتر اعتبارها به مصرف تأمين مواد غذايى و خدمت اساسى مانند درمانگاه، آب سالم و دفع بهداشتى فاضلاب، مواد غذايى و تداركات رسيد.
ادامه دارد