موسيقى
- تالار وحدت: كنسرت گروه «وصل صوفيان» با سرپرستى و آهنگسازى ابراهيم اثباتى، آواز مصطفى محمودى و همخوانى حوروش خليلى، ريچارد عيسى پور و ... ۳ تا ۵ شهريورماه ساعت ،۲۱ نشانى، خيابان حافظ، خيابان استاد شهريار، تالار وحدت.
-  مجموعه نياوران كنسرت هنر يك ناجى، ۳ تا ۵ شهريورماه، ساعت ،۲۰ نشانى: خيابان نياوران، مجموعه فرهنگى تاريخى نياوران
تئاتر
-  تئاتر شهر سالن چهارسو: «فنز» به كارگردانى محمد رحمانيان، ساعت ۱۹‎/۳۰
-  سالن سايه: «تنها راه ممكن» به كارگردانى محمد يعقوبى، ساعت ۱۹‎/۳۰
-  تالار شماره ۲: «هشت لحظه» به كارگردانى زهرا صبرى، ساعت ۱۹
-  تالار وحدت: «ريچارد دوم» به كارگردانى تاجبخش فناييان، ساعت ۱۹‎/۳۰
-  تالار هنر: «كچل كچل كلاچه» به كارگردانى امير مشهدى عباس، ساعت ۱۸‎/۳۰

* فيلم

شماره ۳۳۶ ماهنامه سينمايى «فيلم» ويژه شهريورماه منتشر شد.
در شماره جديد مجله فيلم جدا از اخبار داخلى و خارجى دو نقد بر فيلم «بيد مجنون» ساخته مجيد مجيدى به همراه گفت وگو با بهزاد كزازى طراح صحنه فيلم آمده است. همچنين پرونده اى براى فيلم «خيلى دور خيلى نزديك» چاپ شده كه حاوى نقد، يادداشت هاى امير اثباتى طراح صحنه فيلم، گفت وگو با مدير فيلمبردارى و بازيگران فيلم را نيز مى خوانيم. فيلم هاى روز جهان، سينماهاى خانوادگى، سايه خيال و ... ديگر مطالب فيلم شهريور است.

* دنياى تصوير

شماره ۱۴۷ ماهنامه دنياى تصوير هم روى پيشخوان دكه ها قرار گرفت.
در شماره جديد كه ويژه مردادماه به چاپ رسيده در بخش فيلم به روايت تصوير عكسهاى فيلم هاى آفسايد، به آهستگى، آرامش در حضور مردگان، كافه ستاره، يادداشت بر زمين، مكس و به من نگاه كن را مى بينيم. همچنين مطالبى درباره فيلم هاى بيد مجنون، خيلى دور خيلى نزديك، ماهى ها عاشق مى شوند و شارلاتان به چاپ رسيده است. ديگر مطالب اين شماره دنياى تصوير عبارتند از: رويدادهاى خارجى، چهره ها، گزارش مراسم بزرگداشت حسين پناهى، برداشت كوتاه، تصوير صحنه و ...

* كلك

شماره ۱۵۵ ماهنامه فرهنگى، هنرى و اجتماعى «كلك» منتشر شد. در شماره ويژه تير و مرداد اين مجله مهمترين مطالب به احوال و آثار محمد حقوقى اختصاص يافته است. در بخش داستان سه داستان از حسن فرهنگ فر، كامران اصغرى و پگاه ايرجى به چاپ رسيده است. همچنين مطالبى در بخش داستان خارجى، شعر ايران، شعر خارجى و مقاله را مى خوانيم.

* بچه ها گل آقا

شماره ۲۹۱ هفته نامه طنز «بچه ها گل آقا» منتشر شد.
اين هفته كه شماره مخصوص هفتمين سالگرد به چاپ رسيده شامل مطالب متنوعى در بخش هاى كاريكاتور خارجى، بچه ها سلام، بخش سينمايى، بازيگوشيهاى ريزه ميزه، لطيفه هاى شوت لندى و ... است. همچنين در بخش «مجله در مجله» شاگردان ممتاز گل آقايى، صفحه خودتان، روز باباها مبارك، بخش مسابقه و سرگرمى، از همكاران افتخارى، گفت وگو با ادموند بزيك، چگونه خلبان شويم و ... را مى خوانيم.

گروه فرهنگ و هنر - ساير محمدى: هفته گذشته مهم ترين كتابى كه به بازار كتاب آمد، «فرهنگ فارسى اعلام» به قلم غلامحسين صدرى افشار و نسترن و نسرين حكمى بود كه مؤسسه فرهنگ معاصر منتشر كرد و معرفى كامل آن را در اين گزارش مى خوانيد. مهم ترين رمان هفته نيز «كيفر آتش» يا برج بابل اثر الياس كانتى نويسنده بلغارى است كه سروش حبيبى آن را به فارسى برگردانده است. بهتر است از حاشيه وارد متن شويم و گزارش كامل بازار كتاب را بخوانيم.
* شعر
«اين غزل هاى سليمان نيست» مجموعه اى از غزل هاى نو هادى خورشاهيان است كه از سوى انتشارات آيينه جنوب چاپ و منتشر شده است. غزل هاى اين كتاب در فاصله سالهاى ۷۲ تا ۸۳ سروده شده است و زبانى ساده و صميمى دارد. خورشاهيان با استفاده از كلمات روزمره تصاويرى مى سازد كه در شعر كلاسيك و شعر نو فارسى سابقه ندارد و همين نشان از توان او در شاعرى دارد. «راز بودن» مجموعه اى از شعرهاى سپيد محمدحسين مهرنوش است كه نشر همراه آن را راهى كتابفروشى ها كرد. مجموعه شعرهايى كه نشر همراه منتشر مى كند، به دليل اين كه شاعر باسابقه اى چون احمدى را به عنوان مشاور دارد انتخابهاى خوب و قابل بحثى دارد. از جمله «راز بودن» نشان از توانمندى هاى شاعرى مى دهد كه به دنبال جريانهاى روز نرفته و به شعر انديشه گرايش دارد و از بازى هاى رايج زبانى مى پرهيزد كه با حذف فعل يا فاعل شروع مى شود و سرانجام با در هم شكستن نحو زبان و دستور ختم به خير مى شود. انتشارات نقش مانا در اصفهان از جمله فعال ترين ناشران در ميان ناشران تهرانى و شهرستانى بود كه پنج عنوان كتاب تازه در حوزه هاى گوناگون چاپ و منتشر كرده و در ميان اين آثار، سه عنوان تازه در حوزه شعر جاى مى گيرند كه «گاهى چو مجنون مى شوم» مجموعه شعرهاى مرتضى فدايى (پيمان وفا) است. فدايى كه پيش از اين كتابهاى «گل اهريمنى» و «مادر» را منتشر كرده بود، در اين كتاب قالب غزل و مثنوى را براى سروده هايش انتخاب كرده است. مطالعه اين مجموعه اذهان معتاد به شعر كلاسيك فارسى را راضى خواهد كرد.
«ترانه هاى سكوت» و «الا حرف عشق» دو مجموعه از شعرهاى سپيد و بسيار كوتاه سعيد آقايى جشوقانى است كه به لحاظ كوتاهى شعرها چيزى شبيه هايكوهاى ژاپنى است، اما به لحاظ موضوع و مضمون اين شعرها همان قدر با هايكو فاصله دارد كه تهران تا توكيو. در هر صورت يكى از شعرها را مرور مى كنيم «كدام گل را نقاشى مى كنى‎/ خودت را‎/ يا‎/ تصويرت را در آينه.»
اين دو كتاب را انتشارات نقش مانا در قطع خشتى چاپ و منتشر كرده است.
* داستان، رمان
«كيفر آتش» يا برج بابل رمانى از الياس كانتى نويسندن بلغارى و برنده جايزه نوبل ادبيات در سال ۱۹۸۱ ميلادى است كه سروش حبيبى آن را به فارسى برگردانده و ناشر آن هم انتشارات نيلوفر است. كانتى كه در سال ۱۹۱۳ همراه خانواده اش به اتريش رفت و در دانشگاه وين دكترا گرفت، اما تمام وقتش را حرف نوشتن كرد، وى پس از الحاق اتريش به آلمان نازى در سال ۱۹۳۸ راهى انگلستان شد و تا زمان مرگ در ۱۹۹۴ مقيم انگليس بود. «اعدامى» مجموعه داستانى به قلم محمدحسين مهرنوش است كه نشر همراه چاپ و منتشر كرده است. مهرنوش در داستانهاى كوتاه اين مجموعه، بيشتر به مضامين و موضوعات سوررئاليستى گرايش نشان مى دهد. هرچند از دل همين موضوعات سوررئال واقعيتهايى پنهان شده كه نويسنده به روايت آنها مى پردازد. «هيولاى دريايى» نام رمانى از پل آستر نويسنده آمريكايى است كه با برگردان ماندانا مشايخى توسط نشر ماهى به بازار آمد. پل آستر از جمله نويسندگانى است كه آثارش در ايران توسط چندين مترجم به فارسى برگردانده شده و با استقبال فراوان نيز روبرو شده است. هيولاى درون داستان مرگ مردى است كه در حال ساخت يك بمب دست ساز بر اثر انفجار بمب كشته مى شود و تحقيقات اف بى آى به جايى نمى رسد و...
«بلبل حلبى» مجموعه يازده داستان كوتاه محمد كشاورز است كه از سوى نشر قصه چاپ و منتشر شده است. كشاورز در دومين مجموعه به نثرى ساده و كاملاً داستانى مى رسد و در ديالوگ نويسى نيز به ايجاز لازم رسيده است. . «بازگشت شازده كوچولو» اثرى از ژان پير داويد نويسنده فرانسوى همراه با نقاشى هاى مارى كلود فاورو است كه با ترجمه آذر محمودى از سوى انتشارات پيام امروز به بازار آمد. نويسنده در اين داستان با استفاده از داستان شازده كوچولو اثر سنت اگزوپرى سرگذشت او را در آخرين فصل كتاب اگزوپرى پى مى گيرد و سرنوشت تازه اى را براى او رقم مى زند. نويسنده در اين داستان از شيوه كلاسيك نامه نگارى سود مى برد و طى نامه هايى كه به اگزوپرى مى نويسد، آنچه را بر شازده كوچولو مى رود، روايت مى كند. «هفت كشور» مجموعه داستانهاى كوتاه محمدعلى جمالزاده است كه انتشارات سخن چاپ دوم آن را منتشر كرده است. اين مجموعه كه به كوشش على دهباشى فراهم آمده، براى نخستين بار در سال ۸۰ منتشر شده بود. جمالزاده در مقدمه كتاب مى نويسد، داستانهايى كه در اين كتاب آمده، داستانهايى است كه مرا بشدت متأثر ساخته و به اصطلاح تكان داده است و مطالعه آنها حس باطنى مرا برانگيخته كه بايد آنها را ترجمه و به اطلاع هموطنانم برسانم. «سلام آقاى آندرسن» نام كتابى است كه به كوشش نهضت قريشى نژاد كه به مناسبت گراميداشت دويستمين سالگرد تولد هانسن كريستين آندرسن فراهم آمده است و انتشارات نقش مانا آن را چاپ و منتشر كرده است. اين كتاب شامل نامه هاى نوجوانان ايرانى خطاب به آندرسون است كه پيرامون داستانها و قصه هاى پريان اين نويسنده نظر داشته اند. «هرى پاتر و شاهزاده نيمه اصيل» ششمين كتاب از مجموعه هرى پاتر اثر رولينگ با ترجمه سعيد ابراهيمى در دو جلد چاپ و منتشر شده است. ناشر اين ترجمه نشر نگاه امروز است. نامور عابدينى هم ترجمه ديگرى از هرى پاتر را با عنوان شاهزاده دورگه روانه بازار كتاب كرده است.
* سياست، فرهنگ و هنر
«جدال دو توحش» عنوان كتابى از ژيلبر آشكار نويسنده و روزنامه نگار لبنانى تبار است كه با ترجمه حسن مرتضوى از سوى نشر اختران چاپ و منتشر شده است. در اين كتاب يازده سپتامبر روز حمله به سازمان تجارت جهانى به عنوان نمادى از توحش از يك سو و حمله آمريكا به افغانستان و عراق نماد ديگرى از توحش مورد كالبدشكافى قرار مى گيرد. «برداشت» گزيده ديدگاههاى احمد مسجدجامعى وزير سابق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى است كه در قالب كتابى از سوى نشريه كتاب هفته چاپ و منتشر شده است. «دين و فرهنگ ايرانى» كتابى به قلم هاشم رضى است كه به پيش از عصر زرتشت مى پردازد. چاپ دوم اين كتاب هفته گذشته از سوى انتشارات سخن به بازار آمد. «از دامنه تا قله» زندگينامه محمود خليلى از بنيانگذاران صنعت در ايران است كه به روايت منصوره خليلى از سوى انتشارات بهجت چاپ و منتشر شده است. خليلى نخستين كسى بود كه به توسعه صنعت برق در كشور كمك كرد و از نخستين افرادى بود كه در صنعت گاز فعال بود «فرهنگ فارسى اعلام» به قلم غلامحسين صدرى افشار با همكارى نسرين و نسترن حكمى از سوى مؤسسه فرهنگ معاصر به بازار آمد. اين فرهنگنامه شامل ۱۴۰۰۰ مدخل است كه به معرفى اشخاص، مكانها، اثرى فكرى و فرهنگى، نهادهاى اجتماعى و رويدادهاى مهم جهانى و ملى مى پردازد. «خورشيد در قاب» يا تصويرگرى معصومين در سينما عنوان كتابى به قلم رحمت الله اميدوار است كه انتشارات سوره مهر وابسته به حوزه هنرى چاپ و منتشر كرده است. انتشارات قلم در هفته گذشته چهار عنوان كتاب چاپ و منتشر كرده است كه «ايران نا امنى و بى ثباتى پايدار» به قلم حبيب الله پيمان است. وى طى مقالاتى با بررسى تاريخى به اين نتيجه رسيده كه امنيت پايدار مهم ترين پيش شرط براى فراهم آوردن عوامل پيشرفت و توسعه است. «اصلاحات، روندى براى همه فصول!» يا جنبش سوسيال دموكرات و يك قرن اصلاح طلبى عنوان كتابى به قلم على حاجى قاسمى است كه در هفت فصل با استفاده از الگوى سوسيال دموكراتيك دولت رفاه در كشورهاى اسكانديناوى مثل سوئد، راهكار رسيدن به چنين جايگاهى را تبيين مى كند. ناشر اين كتاب انتشارات قلم است. همين انتشاراتى كتاب «در مدرسه ناصرخسرو» را به قلم محمود حكيمى منتشر كرده است كه به زندگى و آثار و انديشه هاى ناصرخسرو قباديانى مى پردازد. «راهنماى برتر مديران كيفيت» اثرى از تروور بوتال است كه با ترجمه دكتر آرش شاهين عضو هيأت علمى دانشگاه اصفهان ترجمه و از سوى انتشارات نقش مانا چاپ و منتشر شده است.

پاره هاى پولاد
«پاره هاى پولاد» نوشته حميد داوود آبادى به تاريخچه عمليات شهادت طلبانه در لبنان مى پردازد. كشورى كه همچون فلسطين تاكنون شهداى بسيارى را نثار هدف مقدس خويش كرده است. در بين اين شهدا بودند مردانى كه آگاهانه با مرگ خويش به لانه دشمن زدند تا آزادى كشور خود را به دست آورند. عمليات شهادت طلبانه را شايد بتوان اوج تلاش براى رسيدن به هدف و اعتقاد و ايمان بدان دانست. حميد داوود آبادى در كتاب خود از مردانى چون احمدجعفر قصير، بلال احمد فحص، حسن قصير، ابوذينب، ميثم صبحى دبوق، سيدعبدالله محمدعطوى، اسد حسين برو، ابراهيم جميل ظاهر، صلاح محمدعلى غندور، محمدعبدالامير حميد، على نيف اشمر، عمار حسين محمود و... سخن گفته است.
پاره هاى پولاد در مؤسسه فرهنگى - هنرى شهيد آوينى به چاپ رسيده و با بهاى ۲۹۰۰ تومان روانه بازار كتاب شده است.
آذرخش مهاجر
آذرخش مهاجر حكايت حاج احمد متوسليان را بازگو مى كند. مردى كه اسوه ايثار و حماسه كه خود گواه صادق است بر اعجاز روح الهى پير جماران در احياى انفاس مرگ زده «جوانان عجم» و تبديل مس وجود فرزندان اين آب و خاك به آنچه در بشارت آخر الزمانى به پاره هاى پولاد (زبر الحديد) تعبير شده است. احمد متوسليان بهار ۱۳۳۲ پا به عرصه وجود گذارد. با رژيم شاهنشاهى مبارزه كرد. در كردستان با ضد انقلاب جنگيد. در جبهه هاى نبرد با رژيم بعثى خون دل خورد و سرانجام چهاردم تيرماه ۱۳۶۱ زمانى كه اتومبيل سفارت جمهورى اسلامى ايران در لبنان، حين عزيمت به بيروت در يك پست ايست و بازرسى متعلق به شبه نظاميان مارونى حزب كتائب متوقف شد، سرنشينان آن توسط تروريست هاى تحت امر رژيم تل آويو به گروگان گرفته شدند و پس از آن هرگز از آنان خبرى به دست نيامد. يكى از چهار گروگانى كه ديگر به وطن بازنگشتند، حاج احمد متوسليان بود.
آذرخش مهاجر از جمله كتاب هايى است كه در مؤسسه فرهنگى - هنرى شهيد آوينى به چاپ رسيد و با بهاى ۲۱۰۰ تومان در اختيار علاقه مندان است.

از زمان استفاده از عنوان موسيقى عرفانى پس از انقلاب، حدود ۱۵ سال مى گذرد. در اواخر دهه شصت، به دلايل متعدد از جمله وجهه بخشيدن به اجراى موسيقى، عنوان عرفانى باب شد. كافى بود در اجراى هر گروه شعرى از مولوى و يك ساز دف با شلوغ كارى هاى بى اساس به كار گرفته شود. اين دو رنگ بوى عرفانى به اثرى مى بخشيد كه گاه از هر مفهوم عرفانى عارى بود!
در سال هاى اخير با گسترش و شناخت موسيقى نواحى و به خصوص با فراگير شدن ساز تنبور، اين رويه شكل هاى ديگر خود را نماياند. تنبور در ميان كردان منطقه كرمانشاه، ساز مقدسى است. اين ساز در محافل ذكر جنبه اى آيينى - مذهبى دارد و با آن ذكر و متون مقدس موسوم به كلام را مى خوانند.
از اوايل دهه شصت گروه تنبور شمس با ساخت و اجراى قطعاتى بر اساس موسيقى تنبور، در معرفى خصوصيات و ويژگى هاى اين ساز و اين موسيقى مؤثر واقع شد. اين گروه اغلب با استفاده از اشعارى با درون مايه عرفانى، ساز تنبور و دف آثارى تغيير يافته و شهرى از موسيقى تنبور ارائه كرد. ضمن آنكه اغلب اين آثار به جهت زيبايى ملودى، ريتم، قدرت اجرا و كيفيت، ممتاز محسوب مى شوند. اما اين رويه در سال هاى بعد رو به گسترش گذارد و گروه هاى متعددى با اندك تغييراتى، اين روند را پى گرفتند و اساس كارشان بيشتر در حوزه موسيقى كلاسيك ايران و با تكيه بر ساز تنبور و سازهاى كوبه اى نظير دهل، دف و حتى طبلاى هنرى بود. اما خصايص مشترك همه اين گروه ها اجراى موسيقى براساس اشعارى بود كه عنوان عرفانى را يدك مى كشند نظير اشعار مولوى و نيز اجرا در قالب ملودى هاى آشنا و از پيش تعيين شده، گردش ساده و قابل پيش بينى ملودى ها و نغمه ها و رويكردى كه تا حدى به عامه پسندى پهلو مى زند.
شايد خواندن ملودى هاى ساده و تكرارى با لحنى نزديك به مداحى عرفانى محسوب شود. ساز تنبور و دف نيز رنگ و بوى عرفانى اثر را كامل مى كنند. اگر اين فرضيه درست باشد، نه تنها موردى پيش نمى آيد كه بسيارى آثار مشابه نيز عرفانى اند و جامعه موسيقى مى تواند به حجم و انبوه آثار توليدى با درون مايه و زمينه عرفانى بر خود ببالد!
نكته ديگر اينكه زمانى توليد اينگونه آثار، با توجه به سطح سليقه و جلب نظر مخاطب عادى كه بيشتر مصرف كننده موسيقى بود، طبيعى به نظر مى رسيد. در اواخر دهه شصت و هفتاد، اين آثار نسبتاً از فروش بالايى برخوردار بودند. كنسرت ها نيز با استقبال روبرو مى شد. اما در دهه هشتاد با افت چشم گير اقبال عمومى چه در خريد كاست و چه با حضور در كنسرت، عملاً نشان دادند، حتى مخاطبان اينگونه موسيقى نيز، ميل و گرايش خود را تغيير داده و با حضور انواع موسيقى عامه پسند و ديگر رغبتى به اين نوع نشان نمى دهند. با اين حال، برخى با همت و پشتكار همچنان به راه خود رفته و بدون كوچكترين ترديد و خللى مشتاقانه كار خود را ادامه مى دهند.
اگر در دوران اول تشكيل چنين گروه ها و چنين موسيقى هايى، توجه به اصالت نغمه  ها و ساخت قطعات براساس جوهره و ماهيت موسيقى تنبور مدنظر بود، در حال حاضر با آهنگين كردن هر شعرى از مولوى و حافظ مى توان آهنگساز شد. كما اينكه خوانندگان نيز به آهنگسازى روى آورده اند. بى ترديد بر اساس ريتم و هجاى شعر و گذاشتن يك ملودى ساده روى آن چندان نبايد براى خواننده اى كه قرار است نهايتاً خود خواندن آن را بر عهده داشته باشد، مشكل خاصى ايجاد كند. اين فرم تصنيف سازى كه مى توان آن را نوعى «شعر كشدار» ناميد، با افزودن دف و تنبور و چند چاشنى ديگر از جمله همخوانى گروه كه گاهى خانم ها هم حضور داشته باشند، رنگ و بوى عرفانى مى يابد.
به نظر مى رسد آقايان عارف عرفان خود شده اند و ديگر حتى توجهى به بازار كساد و دست هاى رو شده عوام فريبى ندارند.

خبر عدم انتشار موقت نشريه اى از خانواده كم جمعيت نشريات موسيقايى فارسى زبان، كمى پيش از جنجال انتخابات رياست جمهورى دوره نهم، نه باعث شگفتى اهل موسيقى شد و نه تأسفى پيش آورد، حتى براى خريدارانى كه مشوق مالى گردانندگان آن براى ادامه كار بودند. شماره اول يكى از اين نشريات «زرد» با فروش عجيب و حيرت آورى مواجه شد، و البته اين «فروش» كاملاً قابل پيش بينى بود. قدم هاى اوليه را با «آگاهى» كامل برداشته بودند، آگاهى از هرچه كه مى تواند مخاطب ساده پسند و غير دقيق را به هيجان و جنبش وادار كند، دست او را به سرعت بر جيب و كيف پول ببرد و او را به تورق اين رنگين نامه حريص و حريص تر كند. در اين جا واژه «آگاهى» به معنى مثبت آن نيست و كاملاً مى تواند معناى منفى داشته باشد چرا كه از همان قدم اول هم بى مسؤوليتى فرهنگى و فقدان هر نوع پرنسيپ اجتماعى هم در حاصل «كار» تهيه كنندگان اين نشريات مشهود است و مجموعه صفاتى را نشان مى داد كه حتى خيلى از نشريات «زرد» از نوع سينمايى هم همه آنها را ندارند و حتى المقدور سعى مى كنند از روش هايى استفاده كنند كه ظاهراً آبرومندتر باشد، اما يكى از آن نشريات پر فروش حتى حفظ ظاهر را هم لازم نمى ديد، شماره اول آن كه در كيوسك روزنامه فروشى ها مثل يخ در آفتاب تير ماه، ذوب و بخار شد و تشنگان فراوان پيدا كرد، مخصوص بررسى زندگى هنرى و زندگى خصوصى يكى از چهره هاى بلند آوازه موسيقى سنتى ايران، بود. در حالى كه نه تنها «استاد» و همسرشان از اين «واقعه مطبوعاتى» اساساً بى خبر بودند، بلكه معلوم شد تمام آن مطالب و عكس هاى خيره كننده، عيناً كپى بردارى شده از روى يك نشريه فرهنگى فارسى زبان چاپ آمريكا است. يعنى آن نشريه (دفتر هنر، به سردبيرى بيژن اسدى پور) اصل و «اوريژينال» بود و اين دست پخت درون مرزى، كپى و «كيچ» آن نشريه. اعتراض تكان دهنده استاد در مطبوعات صبح و عصر هم منعكس شد، اما گردانندگان نشريه به «كار» خود ادامه دادند. شماره بعدى، درباره سوپر استار خوانندگان ايرانى در چهل سال گذشته بود با عكس هاى فراوان از آلبوم عقد و عروسى گرفته تا هنگام ورزش باستانى با بدن عريان روى پشت بام در تهران پنجاه سال پيش، و البته مطالبى سست و پر تعارف و «محفلى» از نوعى كه در زبان انگليسى بر آن Gossipe مى گويند.
از شماره دوم معلوم گرديد كه روال مورد پسند گردانندگان آن رنگين نامه چيست: انتخاب يك چهره محبوب و مردمى، چه در قيد حيات و چه رها از آزار مردم امروز و پر كردن تمام صفحات با عكس هاى خانوادگى و خصوصى و تفريحى و مطالب آشفته و عوامانه؛ به قصد جلب احساسات و رونق كيوسك ها. عجب اين كه نشريه فوق الذكر از ابتدايى ترين خصوصيات نشريات شهرستان هاى محروم از امكانات نيز بى بهره بود و جز آن ويژه نامه ها هيچ مطلب ديگرى نداشت، مگر تعدادى آگهى تجارى و عجب تر اين كه نام چند تن از معروف ترين موسيقيدانان مورد احترام جامعه موسيقى نيز در صفحه شناسنامه و جزو «مشاوران»(!) آن نشريه به چشم مى خورد.
چنين است كه نام و آوازه چهره هاى سرنوشت ساز هنر ايران، «خوارك» مطبوعاتى و در واقع روغن چرخ دنده تجارت مسموم چنين نشريه اى شدند. موسيقيدانان آگاه و اهل كتاب و نشريه، از اول هم گاه با سكوت و گاه با اعتراض، عكس العمل خود را نشان دادند. اما بالاخره شخصيت هاى «دانه درشت» تمام مى شوند و گرداندن چرخ رنگين نامه مشكل تر مى شود. آخرين راهى كه باقى است، كپى بردارى از رساله پايان تحصيلى دانشجويان پرمطالعه و علاقه مندى است كه مرجع مناسبى براى نشر كارهايشان ندارند. در هر صورت يكى از آن نشريات به عللى كه هنوز رسماً اعلام نشده است، تعطيل مانده و يادگار حضور نامطبوع خود را در به هم ريختن هنجارهاى كار مطبوعاتى، پرنسيب حرفه اى و شأن موسيقايى، برجا گذاشته است. تورقى كوتاه در هر كدام از شماره هاى آن و مقايسه با نازل ترين ماهنامه هاى منتشر شده در تهران و شهرهاى ديگر، به همراه مسائل جانبى ديگر، تعلل اداره مطبوعات ارشاد را در رسيدگى سريع به تبعات فرهنگى ناشى از چنين نشرياتى، نشان مى دهد. سؤال اين است كه آيا صدور مجوز نشريه تخصصى موسيقى به همين آسانى است؟ و آيا هيچ كنترل و نظارتى بر شرايط داوطلبان امتياز نشريات تخصصى نيست؟ اين موسيقى نيازمند دهها نشريه در قالب دو هفته نامه، ماهنامه، فصلنامه و... است اما نبايد به طرزى باشد كه حيثيت اين حرفه را مخدوش كند. از نام و اعتبار هنرمندان شريف و منزه اين سرزمين براى سود طلبى هاى حقير بهره ببرد و با غوغا سالارى، جريان سازى كند. انتشار هر نوع نشريه اى، از خانوادگى تا دانشگاهى، معيارهاى مسلمى دارد كه عدول از آنها، تبعات ناخوشايند و خسارت افزا را پيش خواهد آورد و آنچه وظيفه مسؤولان فرهنگى در وزارت ارشاد است، رسيدگى به چنين جريان هايى است.