Iran Newspaper - كودك ونوجوان (۲)

نويسنده: ا.ا. ميلنه و اى. اچ. شپارد
مترجم و تصويرساز: منصوره كمرى
درقسمت قبل خوانديم كه پووپيگلت براى خوندن يك شعر برفى كه يكدفعه به ذهن پو رسيده بود به دنبال دوستشان ايور به راه افتادند و اكنون ادامه ماجرا...
اونها ديگه تقريباً به نزديكى محل زندگى ايور رسيده بودند. از اونجايى كه پيگلت هنوز در اطراف گوشهاش احساس سرما مى كرد و حسابى خسته وكوفته شده بود، تصميم گرفتند روى حصار ورودى جنگل كاج بنشينند ومدتى استراحت كنند.
خوشبختانه درختهاى جنگل اونقدر بلند و بزرگ بودند كه اجازه نمى دادند دونه هاى برف روى سر و صورت اونها بباره. اما هوا هنوز خيلى سرد بود. پس براى اينكه خودشون رو گرم كنند آهنگ پو رو ۶ دفعه با هم خوندند. البته پيگلت فقط بام، بام ها رو مى گفت وبقيه شعر رو خود پو مى خوند.اونها همينطور كه آواز مى خوندند با يك تيكه چوب هم به نرده هاى حصار مى كوبيدند. مدتى بعد كم كم گرم شدند و تونستند دوباره با هم حرف بزنند. پو گفت: «داشتم به يه چيزى فكر مى كردم و چيزى كه بهش فكر مى كردم درباره ايوره!»
- چه چيزى در مورد ايوره؟
- خب ايور بيچاره هيچ جايى براى زندگى نداره
- آره ، نداره.
- تو يه خونه دارى پيگلت، منم يه خونه براى خودم دارم و البته اونها خونه هاى خيلى خوبى هستند. كريستوفر رابين هم براى خودش خونه اى داره. جغد و كانگورو و خرگوش هم همينطور حتى همه دوستها و قوم وخويش هاى خرگوش هم خونه دارند. اما ايور بيچاره هيچى نداره. بنابراين من داشتم فكر مى كردم بهتره براش يه خونه بسازيم.
پيگلت جواب داد: «خيلى خوبه، حالا كجا مى خواى خونه رو بسازى؟»
پو جواب داد: «همين جا، توى جنگل. اين جا از باد و برف خبرى نيست.
- آخه همين جا بود كه فكر ساختنش به سرم زد. من اسم اينجا رو گوشه پو گذاشتم و ما باتيكه هاى چوب يه خونه براى ايور توى گوشه پو مى سازيم».
پيگلت گفت: «من درست اون ور جنگل يك كپه چوب ديدم كه انگار كسى بهشون احتياج نداره». پو جواب داد: «خيلى خوبه پيگلت. از همون ها استفاده مى كنيم. فكر خيلى خوبى بود. واسه همين پيشنهاد خوبت اسم اينجا رو گوشه پو و پيگلت گذاشتم. بيا راه بيفتيم». پس از روى نرده ها پايين پريدند و به طرف ديگه جنگل رفتند و همونطور كه پيگلت گفته بود كپه چوب ها رو پيدا كردند.
كريستوفر رابين تمام صبح رو تو خونه ش گذرونده بود و تو خيالش يك بار تا جنگل هاى آفريقا رفته بود و برگشته بود و حالا خيلى راحت روى صندلى راحتيش لم داده بود و به هواى سرد بيرون فكر مى كرد كه ناگهان كسى در زد.همين كه در روز باز كرد ديد يه الاغ خاكسترى با گوشهاى آويزون وقيافه خيلى غمگين پشت در نشسته و اون كسى نبود جز ايور.
كريستوفر رابين گفت: «سلام ايور. چطورى؟»
ايور خيلى غمگين آهى كشيد و گفت: «هنوز داره برف مى آد».
- خب، آره.
- بيرون حسابى يخبندونه.
- واقعاً؟
- آره بابا. خيلى افتضاحه. گرچه بايد خوشحال باشيم كه هنوز زلزله نيومده.
كريستوفر رابين پرسيد: «چيزى شده ايور؟»
- هيچى كريستوفر رابين. مهم نيست. مى خواستم ببينم اين طرفها يه خونه نديدى؟
- چه جور خونه اى؟
- فقط يه خونه.
- خب ، كى توش زندگى مى كنه؟
- من ، يعنى فكر مى كردم كه توش زندگى مى كنم ولى الآن ديگه نمى كنم. خب همه ما كه نمى تونيم خونه داشته باشيم.
- اما ايور، من نمى دونستم. من هميشه فكر مى كردم...
- من فقط اينو مى دونم كريستوفر رابين كه با وجود اين همه برف و يخبندون، جايى كه من زندگى مى كنم، اون طور كه مردم فكر مى كنند گرم و نرم نيست.
- فكر كنم مى دونى چقدر بده آدم جايى زندگى كنه كه اصلاً راحت نيست و در حقيقت كريستوفررابين (حالا صداش تقريباً تبديل به پچ پچ شده بود) پيش خودمون بمونه و به كسى نگو. اونجا خيلى خيلى سرده.
- واى. ايور!
- من داشتم با خودم فكر مى كردم حتماً بقيه ناراحت مى شن اگه بفهمن من اينقدر سردمه، البته اونها هيچ كدوم مغز ندارن و كله شون اشتباهى با كرك و پنبه پر شده، اونها نمى تونن فكر كنن اما اگه بخواد همينطور برف بباره و تا ۶ هفته ديگه هم ادامه داشته باشه حداقل يكى از اونها ممكنه به خودش بگه، ايور نمى تونه تو اين هواى سرد، نزديكاى ساعت ۳ صبح خيلى گرم و راحت باشه و حتماً از تصور اين موضوع خيلى ناراحت مى شه.
كريستوفر رابين كه با شنيدن اين حرفها خيلى ناراحت شده بود گفت: «واى ايور، متأسفم».
- البته كريستوفر رابين، من منظورم تو نبودى. تو فرق مى كنى. خب، به هرحال من درست اون طرف جنگل يه خونه براى خودم ساختم.
- واقعاً چقدر خوب.
ايور با غمگين ترين صداى ممكن گفت: «ولى عجيب ترين قسمتش اينه كه وقتى صبح زود اونو ترك كردم هنوز اونجا بود اما وقتى برگشتم ديگه اونجا نبود...!»
يعنى چه بلايى به سر خونه ايور اومده؟ بقيه ماجرا رو هفته بعد با هم دنبال مى كنيم.