فرداى شبى كه حميد سوريان در مسابقه هاى كشتى فرنگى قهرمانى جهان مدال طلا گرفت، راديو ورزش پيام شنونده اى را پخش كرد كه قهرمانى سوريان را از آن جهت به عقيده او ثابت كرده بود كشتى فقط مال يك استان نيست، تبريك گفت. حميد سوريان بچه شهررى است و انتخابش براى وزن ۵۵كيلوگرم مسابقه هاى جهانى بوداپست در شرايطى كه حسن رنگرز سالها تنها مدعى اين وزن بوده، خيلى ها از جمله مازندرانى ها را آشفته كرد. آنها حذف رنگرز را كه سال ۲۰۰۱ قهرمان جهان شده بود، ضربه به كشتى مازندران مى دانستند و در اعتراض به اين موضوع شرايط را بحرانى كردند.امروز اما پس از آن همه جنجال و سروصدا، سوريان با مدال طلا از مسابقه هاى جهانى برگشته است. از پيروزى بزرگ او بيش از همه، كسانى خوشحال شدند كه رنگرز گفته بود طاقت ديدنش در تيم ملى را ندارند. كسى نمى داند حسن بابك و محمد بنا هم از آن دسته اند يا نه، اما هرچه بود، پس از صعود سوريان به فينال با اشاره به اين موفقيت خطاب به يكى از گزارشگران راديو گفته بودند: «اين كشتى گير ماست كه مى برد.»سوريان، موفق ترين كشتى گير سه سال گذشته ايران، حالا روى آسمانهاست.

مشخص بود كه كسى از دعوت نشدن على دايى به تيم ملى تعجب نخواهد كرد. به چه دليل بايد تعجب كرد وقتى همه چيز روشن است. او دعوت نشده چون مدتى را مصدوم بوده و بازى نكرده. اين اتفاق ممكن است براى ديگران هم بيفتد، اما كيست كه نداند داستان او با ديگران فرق مى كند.
دايى اين بار به تيم ملى دعوت نشده، يكى از مسؤولان فدراسيون هم در محفلى دوستانه گفته برنامه هايى براى تشويق او به خداحافظى وجود دارد، اما با همه اين حرفها باور اينكه حتى به اندازه يك درصد احتمال دارد دايى در صورت آماده نبودن، جام جهانى را از دست بدهد، بعيد است.كاپيتان تيم ملى اين بار دعوت نشد، با اين وجود دو روز بعد از اعلام اسامى، قبراق و سرحال براى تيم باشگاهى اش صباباترى دو گل زد، تا ثابت كند نه تنها مشكلى نيست كه اوضاع خيلى هم خوب است.

شايد فقط موقعيت جغرافيايى ايران باعث شده بود، فرانتس بكن باوئر در راه دعوت تيمهاى صعود كرده به جام جهانى، پيش از همه به تهران بيايد، با اين وجود اولين خوش آمدگويى او باشكوه بود. در مراسمى ويژه كه سفارت آلمان در تهران ميزبانش بود، قيصر و دوستانش، از اينكه چند ماه بعد ميزبان ايران خواهند بود، ابراز خوشحالى كردند.بكن باوئر ، رئيس كميته برگزارى مسابقه هاى جام جهانى ۲۰۰۶ است و ابتكارش در دعوت صميمانه و حضورى از تيمهاى شركت كننده، خيلى ها را به وجد آورده، با اين وجود هستند كسانى كه معتقدند، چنين نمايشى بيش از آنكه به خاطر جام جهانى باشد، فرصتى تبليغاتى است براى مردى كه مى خواهد به زودى رئيس فدراسيون بين المللى فوتبال شود.به هر حال آمدن و رفتن او در ياد خيلى ها خواهدماند؛ در ياد دوستداران فوتبال آلمان، مسؤولان فوتبال ايران و البته خود او كه به عنوان يادگارى، تصويرى از محمد دادكان را بر روى تخته فرشى نفيس با خود به آلمان برد!

هيوا يوسفى
برانكو ايوانكوويچ، سرمربى تيم ملى فوتبال ايران، مثل هميشه با اعتمادبه نفس روبه روى خبرنگاران مى نشيند تا از جزءبه جزء تيمى كه او «فوق العاده»اش مى نامد، دفاع كند.
چه كسى سؤال اول را مى پرسد؟ به عنوان سؤال اول چه چيزى از او پرسيد؟ اينكه چرا عنايتى دعوت نشده يا اينكه محمد نصرتى بعد از اين همه اشتباه به چه بهانه اى دوباره دعوت مى شود؟...
پرسيدن اين سؤال و سؤالهايى از اين دست، حالا ديگر مدتهاست كار بيهوده اى به نظرمى رسد. برانكو ايوانكوويچ، راه عبور از كنار اين پرسش ها را پيداكرده است، بى آنكه اتفاقى بيفتد. او حرفهايش را در هر گفت وگوى مطبوعاتى تكرار مى كند، همه آن توصيه هايى كه البته ديگر كسى زياد مشتاق شنيدن شان نيست.
زمان به سرعت مى گذرد و جام جهانى نزديك مى شود، اما انگار قرار نيست اتفاق تازه اى بيفتد. تيم ملى ايران شبيه تيمى كه مى خواهد در جام جهانى بجنگد و پيروز باشد، نيست. نه برنامه مشخصى دارد و نه به ظاهر ابزار لازم براى اجراى برنامه. همه چيز در حد تمجيد و تعريف از چگونگى صعود تيم به جام جهانى هم باقى مانده است. پاسخ بسيارى از سؤال ها هم همين است: «ايران براى اولين بار بدون اما و اگر به جام جهانى صعود كرد.»
اين پاسخ مى توانست توجيه درستى براى همه ايرادهاى موجود باشد به شرط آنكه ما هدف نهايى را صعود به جام جهانى درنظر مى گرفتيم. اما ايران، ديگر آن تيم هشت سال پيش نيست كه صرف بازى كردن درجام جهانى، نهايت آرزوى طرفدارانش باشد. قرار هم نيست مربيان امروز تيم ملى مانند جلال طالبى پيش از بازى آخر مرحله گروهى به بازيكنان خسته نباشيد بگويند.
كمتر از ۹ ماه ديگر جام جهانى فوتبال با همه شكوه و عظمتش آغاز مى شود. اما اينجا در ايران، هيچ نشانى از آنكه ما آماده حضور در چنين ميدانى باشيم، وجودندارد.
مديران ارشد فوتبال به جاى جست وجو و پيداكردن راههاى تازه براى ورود قدرتمند ايران به جام جهانى، سرمست و مغرور، پيروزى هاى گذشته را به رخ دشمنان ذهنى شان مى كشند، كادر فنى تيم ملى هم كه كم توان بودن و ديدگاه حداقلى اش از برخى از بازيهاى مقدماتى جام جهانى، به وضوح ديده مى شد، نه تنها هيچ نيازى به تقويت خود نمى بيند، كه هر انتقاد دلسوزانه اى را هم به مسخره مى گيرد.
اوضاع نااميدكننده اگر نباشد، اميدواركننده هم نيست. دراين ميان بزرگترين مشكل شايد نقدناپذيرى مجموعه حاكم بر فوتبال است. طبيعى آن است كه مديران فوتبال در شرايطى چنين حساس، خويشتندارانه تر از هميشه، با ديدى وسيع، دست كسانى را كه مى خواهند كمك كند، بفشارند، اما افسوس كه اين خويشتندارى و اين ديد وسيع وجود ندارد و نتيجه آن مى شود كه امروز درميان كارشناسان و صاحبنظران فوتبال زيادنيست تعداد كسانى كه آينده تيم ملى ايران را اميدواركننده بدانند.
متأسفيم اما امروز حتى سكوهاى ورزشگاهها هم با مديريت تيم ملى ايران همراه نيست. از على دايى در بيشتر بازيهاى پرتماشاگر ورزشگاه آزادى، انتقاد مى شود، چون مربيان تيم ملى سعى نكرده اند او را بى اثر در دعوت شدن و نشدن يا بازى كردن و بازى نكردن ديگر بازيكنان نشان دهند.
از او انتقاد مى شود چون در شرايطى كه مهاجمانى آماده در ليگ بازى مى كنند و گل مى زنند، باز اوست كه شانس اش براى بازى در جام جهانى بيشتر از ديگران است.
از برانكو ايوانكوويچ انتقادمى شود، چون در انتخاب بازيكنان تيم ملى هيچگاه منطق مشخصى نداشته است. يك روز على دايى را به خاطر آنكه آقاى گل ليگ برتر بوده دعوت كرده و روز ديگر در پاسخ به اين سؤال كه چرا عنايتى كه آقاى گل شده دعوت نمى شود، گفته است: «او بايد خود را به مربيان تيم ملى تحميل كند»!
محمد دادكان، رئيس فدراسيون فوتبال هم، على رغم آن نشان لياقتى كه از رئيس جمهور سابق در واپسين روزهاى رياست جمهورى اش گرفت، هيچگاه مديرى لايق نشان نداده است.
او كه ادعا مى كند به واسطه سابقه اش در تيم پرسپوليس و تيم ملى ايران، درك بالايى از مسائل فنى فوتبال دارد، كوچكترين واكنشى به مشكلات تيم فعلى نشان نمى دهد. البته دليل اش هم مشخص است. دادكان امروز خود را مديرى موفق مى داند كه درطول نزديك به سه سال مديريتش بر فدراسيون بسيارى از قله ها را فتح كرده است.
هم تيم ملى را به جام جهانى برده، به زعم خودش پول زيادى به فوتبال تزريق كرده و ازهمه مهمتر اينكه نشان لياقت از رئيس جمهورى گرفته است. او مى داند - و اين دانش اش را هم در چند برنامه تلويزيونى اعلام كرده - كه تيم ملى ايران زيبا بازى نمى كند.
مثل منتقدان نمى گويد كه اميدواركننده نيست، اما آگاه است كه اين تيم توان درخشش درجام جهانى را ندارد، با اين وجود برهمه واقعيت چشم بسته چون تصور مى كند انتقاد از وضعيت فعلى و يا سعى در تغيير آن به معناى پذيرفتن مسائلى است كه منتقدان مطرح مى كنند.
كمتر از ۹ ماه ديگر جام جهانى ۲۰۰۶ با همه شكوه و عظمتش آغاز مى شود و ما چقدر نااميديم!

برخلاف همه پيش بينى ها كشتى فرنگى ايران بهترين نتيجه چند دهه اخير را در بوداپست گرفت. طلاى حميد سوريان و نقره على اشكانى مدال هايى بودند كه تنها ۳۶ سال پيش به دست آمده بود و دراين فاصله ايران هيچوقت نتوانسته بود، به اين موفقيت برسد. در شرايطى كه اين تيم با بيشترين شكل به جهانى رفته بود، بعيد بود كه كشتى گيرى حتى بتواند به مرحله يك چهارم نهايى برسد. انتخابى هاى بحث انگيز كه حتى به دعوا كشيد، بى پولى كشتى گيران در روزهاى آخر كه تنها تبعيض بين آنها و بالاسرى هاى هميشگى شان، آزادكاران را نشان مى داد و... روحيه براى تيم نگذاشته بود كه بتوان به نتايج مطلوب آنها اميدوار بود.
تيم نتيجه گرفت، اما مربيان معتقدند كه كشتى گيرانشان توانايى گرفتن مدال هاى بيشترى را هم داشته اند. آنها از دخالت اطرافيان در تصميمات كادر فنى مى گويند. از دخالت طالقانى رئيس فدراسيون كشتى گرفته تا رئيس هيأت ها، كشتى گيران و... طالقانى كه به اصطلاح به خاطر پايبندى به قانونمندى نظرش را به آنها تحميل كرده و رئيس هيأت ها هم كه به زور متوسل شده اند و كشتى گيران خودشان را به تيم ملى تحميل كرده اند. اما براى مربيان تيم ملى مهمتر از هرچيزى بى برنامگى فدراسيون است. آنها مثل همه كارشناسانى كه هميشه به مديريت هيأتى طالقانى ايراد مى گيرند، مى گويند فدراسيون او به خاطر ضعف مديريت، برنامه ريزى مناسبى براى تيم هاى ملى ندارد. براى بررسى برنامه ريزى ضعيف فدراسيون لازم نيست به چهارسال پيش يا حتى دو سال پيش برگشت. بررسى يك سال گذشته نشان مى دهد كه انتقاد مربيان بى دليل نيست.
فدراسيون كشتى كه امسال چند طرح جديد داشت، بيشترين مشكلات را براى تيم ملى به وجود آورد. ابتداى سال ۸۴ با انتخاب يك مدير فنى براى همه تيم هاى ملى، اولين جنجال به پا شد. با استعفاى محمدعلى صنعتكاران فرنگى با حضور با يك استقلال نسبى خود را حذف كرد. اما طالقانى براى حل مشكل پيش آمده تصميم جديدى براى تيم كشتى آزاد گرفت. او تيم را بدون انتخاب سرمربى به چهارمربى جوان سپرد. اين درحالى بود كه هنوز براى فرنگى مربى مدنظر نبود.
فدراسيون كشتى كه سال ۸۴ را با شعار قانونمندى شروع كرده بود، دركنار انتخاب مربيان، براى برگزيدن كشتى گيران هم برنامه درستى نداشت. انتخابى تيم ملى درحالى برگزارشد كه تيم جوانان در مسابقه هاى قهرمانى جهان حضور داشت، دراين مورد فرنگى با مشكلات بيشترى درگير بود فدراسيون مدتى قبل براى مسابقه هاى آسيايى هم براى فرنگى انتخابى گذاشته بود و كشتى گيرانى كه بيشتر به فكر سلامتى خودشان بودند و نمى خواستند با وزن كم كردن هاى پى در پى آسيب ببينند، ترجيح دادند، انتخابى ندهند.
تيم ملى فرنگى با اينكه خيلى از كشتى گيران مدعى فرصت انتخابى دادن را ازدست داده بودند، تشكيل شد و مدتى بعد تازه فدراسيون مربيان را انتخاب كرد.
با آمدن مربيان جديد، مشكلات جديد هم شروع شد. محمد بناسرمربى كه مربى جوانان در جهانى هم بود، انتخابى فدراسيون را قبول نداشت. تغييرات در بعضى وزن ها، اعتراض كسانى كه درانتخابى ها اول شده بود، دخالت مسؤولان فدراسيون و هيأتها، همه عواملى بود كه حالا مربيان به آن معترض هستند و معتقدند كه اگر فدراسيون برنامه درستى داشت نتيجه بهترى هم به دست مى آمد. منظور آنها از برنامه اين است كه فدراسيون حداقل تقويم درستى بنويسد.
مربيان مى گويند اگر فدراسيون نمى تواند مثل كشورهايى كه از مربيان بزرگش برنامه بخواهد مربى كه بهترين برنامه را داده، يك قرارداد حداقل چهارساله ببندد، لااقل تقويم را طورى تنظيم كند كه مربى را قبل از تيم انتخاب كند. براى تيم هم قبل از مسابقه هاى بزرگ انتخابى بگذارد.