Iran Newspaper - ورزشى

پرويز زاهدى
همه در انتظار بودند برانكو در سئول تيمى را به ميدان كره جنوبى بفرستد كه بخشى از تفكرات او را در جام جهانى ۲۰۰۶ آلمان به نمايش بگذارد، اما دريغ و صد افسوس كه او همچنان در پى كسب مقام و حفظ موقعيت در رده بندى فيفا همان شيوه احتياط آميز و همان بازيكنانى را برگزيد كه چند سالى است دل از آنها نمى برد و جز با نام آنها به خواب نمى رود.
شروع با يك مهاجم در زمين حريف (هاشميان) و دفاع در زمين خودى و اجازه دادن به ميزبان تا از همان آغاز زمين و آسمان دروازه تيم ايران را تهديد كند، شاهد اين ادعاست.
و يقين ما اينكه اگر كره در همان دقيقه دوم به گل نمى رسيد و ناچار به ادامه حمله بود، تيم ايران هرگز از قالب بازى دفاعى بيرون نمى آمد تا در سئول احتمالاً بازنده نباشد. رضايت برانكو از شيوه بازى دفاعى تيم كه صبح پنجشنبه در فرودگاه مهرآباد و پس از بازگشت از كره ابراز كرد، باور ما را به طرز تفكر برانكو در اين بازى بيشتر تأييد مى كند.
گل زودهنگام كره و احتياط اين تيم براى حفظ گل و برترى در مقابل حريفى كه مجهز به بازيكنانى سرشناس، بين المللى و در كورس انتخابى مرد اول آسيا جاى دارد، تا حدى نقشه دفاعى برانكو را درهم ريخت تا تيم ايران، بدون تبعيت از دستورات برانكو برنامه حملاتى پراكنده و بى نظم را پى ريزى كنند. در اين اوقات بود كه تيم ايران كمى از قدرت و ارزش هاى بازيكنانش را به معرض نمايش گذارد و گهگاه چنان ظاهر شد كه شاگردان «آدووكات» هلندى نظم و آهنگ تيمى خود را از دست دادند و ناچار به دفاع و دفع توپ شدند. اما چه سود كه ناهماهنگى در خط حمله و ناآشنايى مهاجمان با پاس هاى يكديگر، اجازه نمى داد از خط دفاع منظم و پوشش داده شده كره بگذرند و تنها چند بار روى ضربه هاى ايستگاهى و كرنر بود كه گل محمدى و رضايى نتوانستند فرصت هايى را كه بوى گل مى دادند، به نتيجه رسانند. بى احتياطى در يورش هاى پرتعداد و غفلت از دفاع كه برانكو و كادر فنى را هم فريب داده بود، منجر به گل دوم كره شد تا اشتباهات برانكو كه حالا بهانه بازى هجومى هم به دستش افتاده، دو چندان شود.
< وى يرا و ايويچ
اينجاست كه آدمى ياد «وى يرا» برزيلى در بازى پلى آف تيم ملى در ملبورن و «ايويچ» پيش از شروع جام جهانى مى افتد و در مقايسه با برانكو به آنها صدآفرين مى گويد. «وى يرا» در ملبورن وقتى به بن بست خورد بازيكنان را به حال خود گذارد تا از تجربه هاى شخصى شان سود ببرند و ماجراى پيروزى تيم ملى مقابل استراليا را تاريخى كنند و ايويچ نيز كه پى برده بود خط دفاع ايران ضعيف تر از آن است كه در جام جهانى ۹۸ مقابل حريفان مقاومت كند، آنقدر در جابه جايى و ممارست بازيكنان پا به سن گذاشته آن روز كوشيد تا در فرانسه بهترين نتيجه را گرفت. هيچ يك از اين دو مربى زمان كافى براى تأثيرگذارى كافى روى همه بازيكنان را نداشتند، اما برانكو كه چهار سال است در ايران به سر مى برد و بايد همه بازيكنان ايرانى را مثل كف دست بشناسد، نه در استوارى و مقاومت بخشيدن به خط دفاع تيم ملى موفق بوده است و نه در هماهنگى خط حمله و شيوه هاى هجومى تأثير كافى داشته است. آيا او به آخر خط رسيده است؟ آيا حمايت هاى دربست فدراسيون از او تأثير منفى داشته است؟ آيا پرخاشگرى برانكو در مصاحبه ها اين معنى را نمى دهد كه او مى خواهد گناه اين شكست ها را به گردن مطبوعات ورزشى بيندازد؟ آيا فدراسيون فوتبالى كه در رأس آن يك مدير فوتبالى است، نبايد به اين حقايق واقف باشد و تا دير نشده تيم ملى را از اين مردابى كه در آن فرو مى رود، نجات دهد؟
به اشتباهات مكرر برانكو و احتياط بيش از حد او در رقابت هاى مقدماتى جام جهانى ۲۰۰۶ كه بهانه اى جز صعود به مرحله نهايى دارد، كارى نداريم و آنچه را كارآشنايان و خبرگان و اهالى مطبوعات نوشته اند ناديده مى گيريم، اما به روشنى معلوم بود كه عاقبت آن احتياط هاى بيش از حد و بى توجهى به اشارات و انتقاداتى كه مى شود، تيمى است كه در سئول به ميدان رفت، با خط دفاعى ضعيف و مردان تهاجمى ناهماهنگ. بهتر نيست حالا كه برانكو نمى تواند مثل ايويچ عمل كند، مثل وى يرا بازيكنان را به حال خود بگذارد؟
اما اين پرسش هم مطرح مى شود كه از ديدار دوستانه با كره جنوبى چه مى خواستيم؟ نباختن و ارتقا در رده بندى فيفا؟ پيروزى و پيدا كردن جوابى دندان شكن به منتقدان؟ پى بردن به نقطه ضعف هاى تيم؟ پياده كردن تاكتيكى نو؟ آزمايش بازيكنان شايسته ليگ برتر كه تنى چند از آنان به تيم ملى دعوت شده اند؟ يا...
< لجاجت!
برانكو در سئول به هيچ يك از اين پاسخ ها جواب نداد و همچنان بر سر عقايد خود و حفظ بازيكنانى كه شديداً به آنها دل بستگى دارد پافشارى و لجاجت كرد. او كه مى توانست در اين ديدار دوستانه و در فاصله ۸ ماه تا جام جهانى به بازيكنان تازه دعوت شده ميدان بدهد، در دقيقه ۴۶ به اجبار كعبى آسيب ديده را به جاى نصرتى فرستاد و در دقيقه ۶۹ برهانى را جانشين نويدكيا كرد و يك دقيقه پس از گل دوم كره (۲+۹۰) آندرانيك تيموريان را به ميدان خواند! اما ميثم منيعى، هادى شكورى، سياوش اكبرپور، مصطفى صالح نژاد و محمد محمدى (دروازه بان) همچنان روى نيمكت ميخكوب شده بودند. بگذريم كه رجب زاده و معدنچى هم به بهانه گم شدن گذرنامه هايشان در تهران جا ماندند.
فراموش نكنيم كه تيم آدووكات هلندى با تيمى كه در جام جهانى ۲۰۰۲ به مقام چهارم جهان رسيد، خيلى فاصله داشت و هرگز معيار خوبى براى قدرت نمايى تيم ايران نبود. تيمى كه دو ماه پيش در همين ورزشگاه مغلوب عربستان شده و پيش از آن در رقابت هاى شرق آسيا به مقام چهارم رسيده بود، حالا بايد خيلى خوشحال باشد تيمى كه در رده هاى پانزدهم و هجدهم فيفاست را به زانو درآورده است. به لحظاتى از بازى مراجعه كنيم كه تيم ايران چهره اى تهاجمى داشت و كره اى ها چگونه هراس زده مى نمودند و ديوار دفاعى دو لايه اى داشتند.
در همين روز كه ايران و كره در سئول با هم در نبرد بودند، ژاپن در اوكراين و چين در آلمان بازى داشت كه هر دو تيم ۰ - ۱ باختند، اما دوستداران فوتبال در ايران از تماشاى اين دو بازى محروم ماندند تا در حسرت بازى منطقى، خوب و جهانى اين دو تيم و مقايسه با بازى ديمى و پرايراد خودمان بيش از اين غبطه و تأسف نخورند.
يك نكته ديگر هم باقى مى ماند كه تيم ايران به اين سفر نرفته بود تا با كسب امتياز و پيروزى احتمالى مقام خود را در رده بندى فيفا ارتقا دهد. برانكو قول داده بود پس از جام جهانى به رفع نقطه ضعف ها بپردازد و در روش بازى تغييراتى به وجود آورد و در فرصت مناسبى كه دارد با انتخاب بازيكنان انگشت نماى ليگ، دست به ترميم تيم ملى بزند. اما او به هيچ يك از اين مقاصد عمل نكرد و بعيد است كه در بازى هاى دوستانه و تداركاتى ديگر هم به اين اهداف نزديك شود.
ما برخلاف بسيارى كه انگشت روى عملكرد ضعيف نصرتى و بعضى ديگر مى گذارند، چنين حكمى صادر نمى كنيم و ضعف نصرتى و امثال او را در نداشتن تاكتيكى معين، وظايفى نامشخص و بازى بى برنامه مى دانيم و مى پرسيم مگر در سئول گل محمدى، علوى، هاشميان، كعبى، زارع و ديگران در حد خود ظاهر شدند؟ و اگر بازيكنى و تيمى در حد قابليت خود ظاهر نشد، گناه از كيست؟
به روشنى واضح است كه برانكو تا شروع مرحله نهايى جام جهانى به تركيب اصلى تيمش دست نمى زند و اگر زير فشار قرار نگيرد، ۱۱ مرد ثابتش همان ها كه به رغم ويژگى هاى هجومى به بازى محتاطانه و دفاعى خو گرفته اند، با همين نقطه ضعف ها به آلمان مى روند. در آنجا تكليف تيمى كه بازيكنانى ثابت و دست نخورده دارد و اينان بارى به هر جهت در زمين مى دوند و هر حركتشان بر حريفان روشن است، از پيش معلوم است.كلام آخر اينكه ستارگان فوتبال ايران در سياهچال افكار برانكو يكى يكى مى ميرند. چنان كه در سايه ميرزاپور و بى توجهى به ذخيره ها حتى در بازى هاى غيررسمى و دوستانه فنايى، برومند، طباطبايى، محمدى، طالب لو و رحمتى را تا حد نابودى پيش برد. كاملى مفرد، مبعلى، تيموريان، تقى پور، بنگر، عنايتى، سامره، فضلى، رجب زاده، كاظميان، شكورى، معدنچى، تيموريان، اكبرپور و... همه از جمله بازيكنانى بودند كه به تيم ملى دعوت شده و با بى اعتنايى روبرو شده و حتى در ليگ برتر فروغ خود را از دست داده اند.