منبع: روزنامه «مردم» (چاپ پكن) ترجمه: على محمد سابقى
چين و روسيه، سومين دور گفت وگوى استراتژيك خود را برگزار كردند كه اقدام ديگرى در راستاى تعامل پكن با قدرتهاى بزرگ پس از گفت وگوهاى استراتژيكش با آمريكا، ژاپن و هند در سال جارى محسوب مى شود.
گفت وگوهاى استراتژيك به تدريج به يك رويه سياسى جديد براى چين جهت تعامل با ديگر ملتهاى بزرگ تبديل شده و در كانون توجه سياست خارجى پكن قرار گرفته است.
نشست سوم به رياست «تانگ يا شوان» عضو شوراى دولتى چين و «ايگور ايوانف» رئيس شوراى امنيت روسيه برگزار شد. در دومين دور گفت وگوهاى استراتژيك پيرامون روابط دوجانبه، مبارزه با تروريسم، تسليحات هسته اى، سازمان همكاريهاى شانگهاى و وضعيت آسياى مركزى بحث و تبادل نظر به عمل آمده بود. اين نشست، گفت وگوى «عميق» و «مثبت ديگر پس از آغاز مكانيسم مشورت هاى امنيتى دو كشور» كه از ماه فوريه گذشته آغاز شده است، بود.
«هوچين تائو» رئيس جمهورى چين در ديدار ايگور ايوانف اظهار اميدوارى كرد كه دو طرف، نقش گفت وگوهاى استراتژيك امنيتى را گسترش دهند تا به اتفاق نظرى كه رهبران دو كشور داشته اند، دست يابند و همكارى هاى همه جانبه را افزايش دهند.
همزمان با چارچوب گفت وگوهاى استراتژيك امنيتى، چين و روسيه مكانيسم عملى تماس در سطح بالاى رهبران را نيز ايجاد كرده اند كه از جمله مى توان به تبادل سفر سالانه رؤساى جمهورى و رؤساى پارلمان هاى دو كشور و ملاقاتهاى منظم نخست وزيران اشاره كرد. اگرچه اين رفت و آمدهاى متقابل را نمى توان «استراتژيك» ناميد، ولى موضوعات مطرح شده در اين ملاقاتها از اهميت استراتژيك برخوردار است.
«زائو چين هاى» استاد مؤسسه مطالعات بين المللى چين در اين زمينه مى گويد: گفت وگوهاى استراتژيك دو نوع كاربرد دارند:
۱- استحكام روابط موجود و ترويج همكارى هاى استراتژيك همچون گفت وگوهاى چين و روسيه
۲- كمك به حل اختلافات از طريق مذاكرات شفاف پيرامون موضوعات كليدى استراتژيك براى حفظ رشد پايدار روابط دوجانبه در درازمدت مانند گفت وگوهاى انجام شده با آمريكا، ژاپن و هند.
اولين گفت وگوهاى استراتژيك چين و آمريكا براساس توافقات به عمل آمده بين هوجين تائو و جورج بوش در سپتامبر گذشته در «سانتياگو» در اوايل ماه آگوست ۲۰۰۵ در پكن برگزار شد. دو طرف پذيرفتند كه گفت وگوها «منفعت آميز»، «سازنده» و «تعميق دهنده شناخت دوجانبه» خواهد بود. دومين گفت وگوى بين دو كشور در چند ماه آينده در آمريكا برگزار خواهد شد.
چين و هند نيز اولين گفت وگو هاى خود را در اوايل سال جارى برگزار كردند. در اين گفت وگوها، چند مورد از مشكلات حساس موجود در روابط بين  دو كشور مورد بحث و همچنين پيرامون همكارى هاى دوجانبه در چارچوب منافع دوجانبه و زمينه سازى براى سفر «ون جيا بائو» نخست وزير چين به هند تبادل نظر به عمل آمد.
همچنين براى برخورد با روند روبه كاهش روابط چين و ژاپن، دو كشور در سال جارى سه مرحله، گفت وگوى استراتژيك برگزار كردند كه بنا به گفته منابع مطلع، گفت وگوهاى دورهاى نخست و دوم در بهبود روابط مؤثر بود، ولى سومين مرحله به دليل بازديد «جونيچيرو كوايزومى» نخست وزير ژاپن از معبد ياسوكونى متوقف شد.
زائو اضافه كرد: عدم دخالت طرف سوم، مذاكره در زمينه هاى متنوع و افزايش اعتماد دوجانبه و همكاريها، سه مشخصه اصلى گفت وگوهاى استراتژيك چين با ملتهاى بزرگ است.
چين گفت وگوهاى استراتژيك خود با قدرتهاى بزرگ جهان در دهه ۱۹۹۰ را با هدف برقرارى همكارى و مشاركت دوجانبه آغاز كرد. برگزارى گفت وگوهاى متناوب در سال جارى، پيچيدگى روزافزون اوضاع بين المللى و به هم تنيدگى منافع قدرتهاى بزرگ را منعكس مى نمايد.
اگرچه گفت وگوهاى استراتژيك چين با قدرتهاى بزرگ هنوز مراحل اوليه خود را طى مى كند، ولى در درازمدت، مؤثر بودن خود را اثبات و نقش مهمى در ايجاد و گسترش روابط بدون اصطكاك بين ملتهاى بزرگ جهان ايفا خواهد كرد.

نوشته : جيمى كارتر
ترجمه : فرهاد نيك
منبع : روزنامه «گاردين»
طى سالهاى اخير ، به طور فزاينده اى ، نگران سياست هاى افراطى دولت آمريكا بوده ام كه بسيارى از اصول اوليه اى كه مورد حمايت رؤساى جمهور دموكرات و جمهوريخواه بود، تهديد مى كند. اين شامل تعهد اساسى آمريكا به صلح، عدالت اجتماعى و اقتصادى ، آزادى هاى مدنى ، محيط زيست و حقوق بشر است. همچنين تعهدات تاريخى ما به شهروندانمان درباره ارائه اطلاعات واقعى، احترام به سخن و باور مخالف است. در عين حال رهبران سياسى ما از سازمان هاى بين المللى دورى گزيده اند و توافقات جهانى را از جمله سلاح هاى اتمى و شيميايى و دادگاه بين المللى را انكار مى كنند. به جاى سنت ما در حمايت از صلح به عنوان يك اولويت ملى و تا زمانى كه امنيت ما به طور مستقيم تهديد نشده ما سياست جنگ پيشگيرانه را در پيش گرفته و اين حق را به خود داده ايم تا به صورت يكجانبه به كشورهاى ديگر حمله كنيم تا حكومت هاى ناخوشايند را براى مقاصدى تغيير دهيم. هنگامى كه با ساير ملل، اختلافات اصولى پيدا مى كنيم، به آنها برچسب منفور بين المللى مى زنيم و از بحث و گفت وگوى مستقيم براى حل مناقشات امتناع مى ورزيم.
فارغ از هزينه ها، تلاش هاى بى شمارى توسط رهبران آمريكا براى استفاده از برترى واشنگتن در جهان صورت مى گيرد. اين سياست هاى انقلابى توسط كسانى سازمان دهى مى شوند كه براين باورند كه قدرت و نفوذ آمريكا نبايد در سطح بين المللى محدود شود. هنگامى كه نيروهاى ما درگير نبرد هستند و آمريكا با خطر مضاعف حملات تروريستى مواجه است، اعلام اين كه كشورها يا با ما هستند يا عليه ما، كمك چندانى نمى كند. اين جانشين ائتلاف ها و پيمان هايى شده است كه بر مبناى نفع مشترك (براى مثال، تهديد تروريستى ) شكل مى گيرند.
يك واقعيت ناگوار و  آزاردهنده ديگر اين است كه برخلاف زمان هاى بحران هاى ملى ، مسؤوليت و فشار اين بحران به صورت انحصارى بر دوش مردان و زنانى است كه به طور دائمى براى جنگ به باتلاق عراق فرستاده مى شوند. از ديگر بخش هاى جامعه ماخواسته شده است تا از خود فداكارى و از خودگذشتگى نشان دهند و تلاش هاى بسيارى به عمل آمده است تا ميزان آگاهى مردم از تلفات پنهان نگه داشته شود. به عوض محترم نگاه داشتن نقش ما به عنوان قهرمان حقوق بشر، آشكارا امروزه آزادى هاى مدنى و حقوق فردى طبق قوانين ميهن دوستانه نقض مى شوند. نگرانى بزرگتر اين است كه آمريكا، كنوانسيون هاى ژنو را بى اعتبار و از استفاده از شكنجه در عراق ، افغانستان و گوانتانامو حمايت كرده است. مايه شرمسارى است كه رئيس جمهور و معاون او اصرار مى كنند كه سازمان جاسوسى آمريكا (سيا ) بايد براى شكنجه و تنبيه دردناك و ظالمانه و غيرانسانى و تحقيرآميز افرادى كه تحت مراقبت آمريكا هستند، آزاد باشد.
به عوض كم كردن اتكاى خود به سلاح هاى هسته اى و جلوگيرى از گسترش آنها ، برحق خودمان در دسترسى به اين سلاحها و گسترش آنها پافشارى و تمامى توافقات ۵۰ سال گذشته را بى اعتبار كرده ايم. ما هم اكنون به مجرم اصلى در گسترش سلاح هاى هسته اى در جهان تبديل شده ايم. ماممنوعيت ارسال سلاح به فضا را هم ناديده گرفته ايم.
حفاظت از محيط زيست به علت فرمانبردارى اين دولت از فشارهاى سياسى وارده از صنعت نفت و ساير گروههاى قدرتمند با نفوذ به كنارى گذاشته شده است. در پنج سال گذشته، استانداردهاى آلودگى كشور به طور دائمى كاهش يافته و سياست هاى محيط زيستى ما در سطح جهانى مورد نكوهش قرار گرفته است. دولت ما، مسؤوليت هاى مالى خود را نيز به نفع ثروتمندان تغيير داده و خانواده هاى كارگر آمريكا را ناديده گرفته است. اعضاى كنگره ، حقوق خود را تا ۳۰ هزار دلار در سال افزايش داده اند ، اما دستمزد حداقل براى شهروندان را در حد ۵‎/۱۵ دلار در هرساعت ثابت نگه داشته اند كه اين پايين ترين نرخ در بين كشورهاى صنعتى است. من از تغييرات بنيادى در بسيارى از سياست مان نگران هستم. ما بايد مدافع صلح و آزادى و حقوق بشر باشيم و در خط اول كمك رسانى به مردمى باشيم كه نيازمند هستند. مابايد به ارزش هايى بازگرديم كه طى ۲۳۰ سال گذشته مروج آن بوده ايم.

ترجمه: هرمز برادران

دكتر «احمدچلبى» معاون نخست وزير عراق از اتحاديه عرب مى خواهد كه اعمال خشونت آميز و تروريسم در كشورش را محكوم و راه خود را براى ايفاى نقش درعراق بازكند.
وى مى گويد: به علت عدم علاقه اتحاديه عرب به مسأله حقوق بشر در عراق در زمان صدام حسين، مردم اين كشور موضع غيردوستانه اى دربرابر اين اتحاديه دارند.
وى ضمن مصاحبه اى با روزنامه «الشرق الاوسط» در دفتر كارش، از تصميمات كميسيون بعثى زدايى دفاع كرد و با اشاره به ايران گفت كه عراق بايد روابط مسالمت آميزى با اين كشور برقراركند.
چلبى گفت: در دوران حكومت صدام حسين، اتحاديه عرب در قبال نيروهاى عراقى كه خواستار رعايت حقوق بشر و رفع بى عدالتى ازمردم عراق بودند، موضعى غيرمثبت داشت. زمانى كه صدام دركردستان و ساير نقاط عراق سلاح هاى شيميايى به كار برد، اين اتحاديه دربرابر اين اقدامات موضع گيرى نكرد.
وى افزود: اتحاديه عرب، پس از جنگ و در فرايند تشكيل شوراى حكومتى درعراق، نقش مثبتى درتحولات اين كشور نداشت. اين اتحاديه از افرادى حمايت كرد كه مخالف رژيم عراق و نيز خواهان پايان دادن به اشغال كشور بودند و اين درحالى بود كه رهبران سياسى واقعى خواهان ديدار با مقامات اتحاديه و حمايت آن از آرمان هاى مردم عراق بودند. اما اتحاديه چنين موضعى نداشت.
معاون نخست وزير عراق از اتحاديه عرب خواست تا اقدامات تروريستى درعراق را محكوم كند و گفت: مردم عراق براين باورند كه رويكردهاى اتحاديه، جناحى و دور ازدغدغه هاى عراقى هاست. اين اتحاديه در محكوم ساختن تروريسم درعراق نقشى نداشته است و ما از آن مى خواهيم كه تروريسم را محكوم كند.
«عمروموسى» رئيس اتحاديه عرب با ابتكارى آشتى جويانه به عراق آمد، اما سخنان و پيشنهادهاى او مردم را تحريك كرد. آنان مى پرسند درعراق چه كسى با كى آشتى مى كند؟
آيا قربانيان گورهاى دسته جمعى با كسانى كه آنان را كشته اند، آشتى خواهندكرد؟ چه كسى با ديگران مخالفت مى كند؟ چيزى هست كه از واقعيت بسيار دور است و آن اينكه اتحاديه عرب مى خواهد ميان بعث و سنى ها يكسان سازى كند، اما اين برابرى و يكسان سازى ناشدنى است. حزب بعث همانند سنى ها نيست. هدف از اين فرايند، آن است كه عراق جديد را ازبين ببرند.
سنى ها بخشى بنيادين از مردم عراق هستند و بايد نقشى واقعى در روند سياسى داشته باشند تا عراق به ثبات دست يابد.
وى تأكيدكرد: درعراق جديد، راهى براى شركت بقاياى صدام وجودندارد و اين مسأله، اتحاديه عرب را نگران كرده است. برخى كشورها نيز ازتحولات دموكراتيك درعراق جديد نگران هستند. عراق، عضو مؤسس اتحاديه عرب و از حاميان مهم آن است. ارتش عراق بيش از هر ارتش عرب ديگرى براى حمايت از آرمان هاى عرب جنگيده است. پس چرا اتحاديه عرب در برابر كشتارهاى وحشيانه تروريستها براى حمايت از آرمان هاى عرب جنگيده است. پس چرا اتحاديه عرب در برابر كشتارهاى وحشيانه تروريستها ساكت مانده اند و تروريستهايى را كه قهرمان بى گناه عراقى را مى كشند، مقاومت مى نامد و با اشغال خارجى مقابله مى كند؟ مردم عراق اميدوارند كه اتحاديه عرب در مواضع خود در قبال آنان تجديدنظر كند و آنها را بهبودبخشد.
چلبى ضمن دفاع از تصميمات كميسيون بعثى زدايى گفت: ايده بعثى زدايى، ابتدا به منظور حفظ جان بعثى ها مطرح شد. مردم عراق خود همه چيز را دردست گرفتند و خواهان گرفتن انتقام از بعثى ها شدند. اما، درواقع، چنين اتفاقى رخ نداد و علاوه بر اين، تصميمات كميسيون ۹۵ درصد از بعثى ها را دربرنمى گرفت. اين دسته برسركار خود ابقا شدند. تنها ۵ درصد مشمول تصميمات كميسيون شدند كه آنها نيز ۲ گزينه پيش رو داشتند: يا بازنشسته شوند و مستقيماً مقررى بگيرند يا خواستار معاف شدن از روند بعثى زدايى شوند.
كميسيون ۱۴ هزار درخواست معافيت دريافت كرد و اين افراد دركارهاى خود ابقا شدند. اكثر آنها از بخش آموزشى كشور هستند. اعضاى باقيمانده نيز از فرماندهان منطقه اى، جناح ها و شاخه ها (رده هاى بالاتر حزب بعث) هستند كه كميسيون قصددارد به اعضاى شاخه ها مستمرى بدهد.
وى ادامه داد: كميسيون بعثى زدايى تلاش مى كند مانع از بازگشت و احياى سازمان فاشيستى بعث و اعمال قدرت رهبرى آن درعراق جديد شود.
اين مسأله، آنها را مى آزارد، اما كميسيون اجازه نخواهدداد كه آنان، حتى تحت عناوين و نام هاى ديگر، در رهبرى عراق جديد سهيم شوند. اين موضوع در قانون اساسى هم تأييد شده است.
چلبى درباره علت مجازات نكردن بعثى هايى كه عليه عراقى ها مرتكب جنايت شده اند، گفت: كميسيون بعثى زدايى يك هيأت با بدنه قضايى نيست.
بنابراين نمى تواند فردى را دستگيركند يا پا را ازمحدوده قوانين كشورى و قضايى فراتر بگذارد. اين كميسيون، قدرت مصادره اموال و بازداشت مردم را ندارد.
قدرت و محدوده اختيارات آن در همين حد است كه دپارتمان هاى مسؤول اتخاذ اقدامات بعثى زدايى را مطلع كند.
چلبى با اشاره به پرونده هاى فساد درعراق افزود: درزمان صدام، حتى خارج از عراق نيز فساد امرى رايج بوده و ما افشاى اين پرونده ها را آغازكرده ايم. ما جزو اولين كسانى بوديم كه فساد در برنامه نفت در برابر غذا را افشا كرديم و اين موضوع، پاى سازمان ملل متحد و شركت هاى بزرگ آمريكايى را به ميان كشيد و در پى آن، قوه قضاييه آمريكا، رؤسا و بانيان اين فسادها را دستگير و تحت پيگرد قانونى قرارداد.
وى درباره فساد مالى در داخل عراق عنوان داشت: فسادمالى بسياررايج است. دزدانى هستند كه مبالغى باورنكردنى را به جيب زده اند.
نمى خواهم وارد جزئيات شوم، زيرا اين مسأله توسط قوه قضاييه و كميسيون صداقت در دست بررسى است. ما در قوه مجريه دراين قضيه دخالت نمى كنيم، زيرا اين كار مربوط به قوه قضاييه است. وظيفه ما اين است كه زمينه هاى لازم را مهيا و قوه قضاييه را در انجام وظايفش حمايت كنيم.
معاون نخست وزير عراق تأكيدكرد: بنا داريم تمام پرونده هاى فساد از دوره حكومت «پل برمر» تا امروز را بگشاييم. هنگامى كه در شوراى حكومتى بودم، با آمريكايى ها مخالفت مى كردم، زيرا همواره مسأله هدردادن پول عراقى ها توسط آنها را مطرح مى كردم. برمر هميشه از من رنجيده خاطر بود.
وى درباره گزارشهاى اخير مبنى بر گشودن پرونده هاى وزارت دفاع سابق و سياسى كردن قضيه اظهارداشت: مسأله فساد دولتى توسط كميسيون صداقت، شوراى كنترل مالى و قوه قضاييه مطرح شد. با وجودى كه اين مسأله اى مهم بوده و براى مردم هم جالب است، اما هرگز درباره پرونده هاى فساد با مطبوعات صحبت نكرده ام. من هيچ مسأله اى را سياسى نكردم. من عليه هيچ فردى اظهارنظر نكرده و از هيچ كسى نام نبرده و يا وى را تهديد نكرده ام. من نمى توانم كسى را دستگيركنم و دولت هم چنين اجازه اى ندارد. ما داراى قانون اساسى هستيم و براساس آن، تنها قوه قضاييه است كه مى تواند براى بازداشت افراد دلايل وشواهد ارائه دهد و فقط دولت اجازه داد كه دستورات آن را اجراكند.
چلبى درمورد اوضاع امنيتى عراق گفت: دولت عراق با مشكلات امنيتى بزرگى مواجه است. كشتارهاى تروريست ها افزايش يافته است و فرماندهى امنيتى در دست عراقى ها نيست. فرماندهى ارگان هاى امنيتى ما در چارچوب نيروهاى چندمليتى و تحت امر آنها عمل مى كنند. در وهله اول، اقدامات امنيتى جزو مسؤوليت هاى دولت عراق نيست. اما بخشى از مسؤوليت هاى امنيتى برعهده دولت عراق و بخشى ديگر برعهده نيروهاى چندمليتى است.
وى راجع به شبه نظاميان مستقر درعراق چنين گفت: در شوراى حكومتى توافق كرديم كه گروههاى شبه نظامى را منحل و اعضاى آن را جذب كنيم، اما اين برنامه اجرانشد.بودجه اى براى جذب شبه نظاميان تخصيص يافت. با اين حال اقدامى صورت نگرفت كه البته بايد هرچه سريع تر، اين برنامه اجراشود. من با حضور نيروهاى مسلح در قالب شبه نظاميان خارج از كنترل دولت مخالف هستم. مردم عراق به كسانى كه عليه رژيم صدام مبارزه كردند مديون هستند. بنابراين آنان بايد يا در ارتش و نيروهاى پليس جذب شوند يا اينكه در زمينه هاى مناسب مشاغلى به آنها داده شود. چلبى پيرامون نفوذ ايران درعراق عنوان كرد: ايران درعراق نفوذ دارد، زيرا از كردستان تا فاو با عراق هم مرز است. عراق هم درايران نفوذ دارد. برخورد ما با ايران بايد منطقى باشد. ما نبايد مانند صدام با ايران بجنگيم. ما خواهان برقرارى روابط خوب و متعادل با ايران هستيم.
وى گفت: ما كشورى صلح طلب هستيم و نمى خواهيم با هيچ كشورى مبارزه كنيم. ما خواهان برقرارى روابط مسالمت آميز با ايران، كشورهاى همسايه و همه كشورهاى دنيا هستيم.