عكس هاى مميز
حدود دوهفته از درگذشت مرتضى مميز، هنرمند پيشكسوت گرافيك مى گذرد. در طول هفته گذشته نيز چندين مراسم يادبود و بزرگداشت براى اين هنرمند در مراكز دانشگاهى و هنرى برگزار شد. در همين راستا مجموعه نمايشگاهى «مان هنر نو» از همه عكاس هايى كه از مرتضى مميز عكسى دراختيار دارند يا از مراسم تشييع پيكر او عكاسى كرده اند، دعوت كرده است تا براى بهتر برگزار شدن نمايشگاهى كه به ياد اين استاد در اين مركز برپاست همكارى كنند. علاقه مندان مى توانند عكس هاى خود را به اين نمايشگاه واقع در خيابان شريعتى، خيابان شهيد ميرزاپور (سهيل)، شماره ۳۱ ببرند.
آثار عكاسان ايرانى در آمريكا
مجموعه اى از عكس هاى ۲۰ عكاس معاصر ايران در هشت موزه و آكادمى هنر در ايالت هاى مختلف آمريكا به نمايش گذاشته خواهد شد.نمايشگاه «نگاه ايرانى» مجموعه اى از عكس هاى عكاسان معاصر ايران است كه پيش از آن در موزه نيكايسن ايالت وايومينگ به نمايش گذاشته شده بود. در اين نمايشگاه آثارى از فرشيد آذرنگ، آرمان استپانيان، كوروش اديم، ليلا پازوكى، شهريار توكلى، صادق تيرافكن، شاهرخ جعفرى، بهمن جلالى، ابراهيم خادم بيات، بهمن دهقان پور، سعيد صادقى، سيف الله صمديان، اسماعيل عباسى، شكوفه عليدوستى، محمد فرنود، مجيد كورنگ بهشتى، كاوه گلستان، فرشيد مثقالى، مهران مهاجر و احمد فاطمى شركت داده شده اند.
اعتراض هاى تام يورك
تام يورك خواننده گروه «ريديوهد» كه از مدت ها پيش با گروه هاى حامى محيط زيست همكارى مى كند در يك گفت وگوى زنده به انتقاد از عملكرد دولت هاى آمريكا و انگلستان در اين باره پرداخت و آنها را «شيطان واقعى» خواند. او در اين گفت وگو، عنوان كرد: «سازمان ملل در اجلاس مونترال به دنبال اين است كه ببيند براى اجراى پرتوكل كيوتو چه كارى بايد انجام دهد اما دولت آمريكا همچنان به كار خود ادامه مى دهد و حاضر نيست به اين توافق هاى جهانى بپيوندد.»يورك تيغ تند انتقاد خود را متوجه دولت انگلستان هم كرد و عملكرد آن ها در اين زمينه را نيز نقد كرد.
11 نمايشگاه در كنار هم
از روز ۱۵ آذرماه، همزمان با افتتاح دونگارخانه ملى و خيال شرقى در كنار مؤسسه فرهنگى هنرى صبا، ۱۱ نمايشگاه در اين مجموعه برگزار مى شود.برپايى اين نمايشگاه ها با برگزارى همايش بين المللى طبيعت در هنر شرق همزمان شده و نمايشگاه هايى مانند طبيعت در خاطر و خيال نقاشان معاصر ايران، طبيعت از منظر هنرمندان چين و ژاپن، تصوير طبيعت در آثار آبرنگ هنرمندان معاصر، طبيعت در گروه ۳۰+، چهارفصل: عكس هاى محمد كوچك پور، طبيعت در نگارگرى معاصر ايران و.. را در بر مى گيرد. در كنار اين نمايشگاه كه به طبيعت گرايى اختصاص دارد نمايشگاهى در فرهنگسراى نياوران نيز از ۲۰ آذر با عنوان «رئاليسم و هايپررئاليسم» برپا خواهد شد.

ترجمه: ميترا صمدى

أنس الشيخ هنرمندى است كه با آثار خود، هنر جديد را در كشور بحرين آغاز كرد. او با نمايشگاه هاى «خاطره خاطرات» و «خداى جديد» در سال هاى ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ نمايشگاه هاى اينستاليشن را در بحرين آغاز و معرفى  كرد. در بحرين هنوز به نقاشى به عنوان هنر نگريسته مى شود و آثار اينستاليشن يا ويديو آرت در اين كشور جايگاهى ندارند. به همين دليل آثار اين هنرمند با مخالفان بسيارى مواجه است. او در سال ۱۹۶۸ در بحرين متولد شد ودر سال ۱۹۸۹ رشته معمارى را در اردن به پايان رساند. «خاطره  خاطرات» پيچيده ترين كار او تاكنون است كه در سال ۲۰۰۱ در يك گاراژ در القضيبيه، يكى از قديمى ترين و فقيرترين محله هاى منامه اجرا شد. او به مدت دو سال مرتباً اتومبيلش را نزديك آن محل پارك مى كرد، هنگامى كه در آن ناحيه بود و آن فضا را مشاهده مى كرد، فضاى آنجا موقعيت پيرامون خانه شان در عربستان سعودى را به ياد او مى آورد. جايى كه در كودكى به همراه خانواده اش در آن زندگى كرده بود.
اينستاليشن أنس الشيخ آميخته اى است از خاطرات كودكى و جوانى و اتفاقات تاريخى اخير كه در مجموعه  «خاطره  خاطرات» ثبت شده، مانند حمله عراق به ايران، هجوم عراق به كويت و اولين جنگ خليج فارس. أنس الشيخ مى گويد: «رسانه اى دو بعدى مثل نقاشى براى تفهيم افكارش كافى نبوده است.»
او همچنين اعتقاد دارد: «درباب موضوعات بسيارى كه در سرزمين ما اتفاق مى افتد، به جاى اين كه قوايمان را روى هم جمع كرده و در خود تغييرى ايجاد كنيم به عنوان تماشاگر عمل كرده ايم. مهم ترين مسأله براى من به عنوان يك فرد در جهان عرب مشاهده  اين است كه ما در زمينه هاى بسيارى همچون سياست، حقوق بشر و دموكراسى پيشرفت نكرده ايم. به نظر نمى رسد كه ما قادر به ايجاد يك فرهنگ نو و يا يك هنر جديد باشيم، به همين دليل من سعى مى كنم گفت وگويى با خودمان با نَفس خودمان داشته باشم.
اين كه چگونه بر روى برخى چيزها به گونه اى هنرمندانه تمركز كنيم، چگونه از رسانه هاى هنرى جديد براى ابراز و بيان خودمان، عقايدمان، مشكلاتمان و سردرگمى هايمان - كه به خاطر آن ها بيشترين زيان را متحمل مى شويم - استفاده كنيم.»او مى گويد: «هر كسى طرز فكر خودش را دارد و به افكار ديگران احترام نمى گذارد، فقط مى خواهد آن چه را كه خودش به آن اعتقاد دارد انجام دهد. فكر مى كند كه فقط حق با اوست و ديگران حقى ندارند. من در هنرم تلاش مى كنم همه  اين ها را مطرح كنم. فكر مى كنم ابتدا بايد در خودمان به دنبال علت مشكلات بگرديم پيش از آنكه ديگران را مسؤول آنها بدانيم. ... مهمترين چيز، دريافتن اين است كه چگونه مى توانيم خودمان را، زندگى مان را تغيير دهيم.
هر كسى ايمان و اعتقادات و فرهنگ خودش را دارد ؛ سؤال، چگونگى گفت وگو كردن اين فرهنگ ها با هم و چگونگى رسيدن به بهترين براى همه كس به وسيله  همين گفت وگوهاست. من سعى مى كنم اين را شخصاً در كارهايم تجربه كنم.»
او منظور خود را با جزئيات بيشترى بيان كرده و توضيح مى دهد كه چگونه به وسيله عكس ها و فيلم هاى نصب شده در «خاطره خاطرات» به مردم نزديك مى شود. او در مورد عكس نصب شده در «خاطره  خاطرات» توضيح مى دهد: «اين عكس موقعيت ما را در دنياى عرب منعكس مى كند، قدرتى وجود دارد كه همواره در بالاى سر ما قدرت نمايى مى كند - چه يك فرمانرواى درونى باشد و چه قدرتى بيرون از حريم ما - همواره به ما گفته مى شود كه چه بكنيم و چه نكنيم. در عكس مردها با حركت بازوهايشان از فرمان هاى نظامى تبعيت مى كنند - ۱ ۲ ۳ بالا. . . پايين. . . - من مى گويم كه به ما گفته شده كه چه چيز را بايد ببينيم و به چه بايد فكر كنيم وچه چيز را اجازه داريم بگوييم و چه چيز را بايستى باور كنيم. ما اجازه نداريم توانايى هايمان، ديدمان يا افكارمان را پرورش دهيم، يا اينكه خود تصميم بگيريم به چه ايمان داريم.»
قفس ها از سبدهاى تورى كه براى ماهيگيرى استفاده مى شوند ساخته شده اند. در قفس كوچك تر مرغى قرار دارد و در قفس بزرگتر يك خروس. أنس الشيخ مى گويد: «شايد مردها از آزادى بيشترى برخوردارند ولى در نظام اجتماعى ما، همه در قفس هستيم با اين تصور كه آزاديم.»
او اثر ديگرش را «رب النوع جديد!» نام  گذاشته است. در اين اثر نوشته  روى ديوار اشاره دارد به گفته رئيس جمهور آمريكا: ايالات متحده آمريكا انتخاب مشخصى را براى هر ملتى عرضه مى كند: يا با جهان متمدن هستيد يا با تروريست ها و كسانى كه با تروريست ها باشند هزينه  سنگينى را خواهند پرداخت. (!!)
در «رب النوع جديد» او از آمريكا به عنوان ابرقدرتى كه از قدرت خود براى تحميل فرهنگ و نوع نگاه و باورهايش به ديگر ملت ها استفاده مى كند، سخن مى گويد.
اثر ديگرى از او با عنوان «سرگشتگى» بر موقعيت اعراب و يا جهان اسلام اشاره دارد. الشيخ در اين مورد مى نويسد: «ما هنوز موقعيت خود را در نيافته ايم و درباورها و نگاهمان به سياست، اقتصاد، فرهنگ، مذهب و توسعه در نوعى گيجى به سر مى بريم. اكثر ما به دنبال دموكراسى، حقوق بشر، تساوى حقوق زنان و مردان، عدالت اجتماعى و جامعه مدنى هستيم اما به دلايل مختلف بعضى از ما از آن روى برمى گردانيم. برخورد و تضادى هست در ما و در ديدگاه هاى مختلفى كه وجود دارند.»در عكس بالا و بر ديوار آيه اى از قرآن را مى خوانيم: «يوم تبلى السرائر» به معناى «روزى كه اسرار آشكار شوند». أنس الشيخ مى گويد كه ارتباطى خوب و ساده  با مردم عادى محل نمايش آثارش داشته. آنها به گاراژ مى آمدند بدون هر گونه كنجكاوى، بدون حتى تصور اينكه به ديدن يك نمايشگاه هنرى آمده اند.
برخى آنچه را كه ديده بودند دوست داشتند ؛ ديگران آن را عجيب يافته بودند، اما به خاطر انجام اين كار در محل عمومى زندگى شان به او احترام گذاشته بودند.
در مقابل آن بسيارى از همكاران و متخصصان هنر، نمايش او را تأييد كردند، اما اساساً اينستاليشن و ويديو آرت را رد كردند، فقط ارزش نقاشى و مجسمه سازى را تأييد كردند. أنس الشيخ كارش را به عنوان هنرمندى كه به هنر جديد و اينستاليشن مى پردازد در سال ۱۹۹۴ شروع كرد. او اولين نفر در بحرين بود. به اين منظور او تلاش كرد هنرمندان جوان كشورش را تشويق كند كه رك گو، صريح و تجربى باشند. آن ها با هم طرح هاى هنرمندان ديگر را در كتاب ها، كاتالوگ ها و اينترنت نگاه كرده و درباره  آن ها بحث و گفت وگو كردند. در سال ،۲۰۰۲ او اولين گروه براى اجراى اينستاليشن را در انجمن هنر معاصر بحرين، تنها با شركت چهار هنرمند بر پا كرد. در سال ۲۰۰۳ نمايشگاه شامل ۹ هنرمند شده بود و نمايشگاه برنامه ريزى شده براى سال هاى بعد از اين هم بزرگ تر خواهد بود. او در زمينه هنر جديد دو پروژه ديگر در دست دارد اولى با عنوان «گفت وگو باخود»، و دومى «گفت وگو با ديگران».

افشين ابراهيمى
استقبال علاقمندان جانى كش از فيلم زندگينامه او فيلم «سر به راه باش» (Walk the line) كه داستان سال هاى ابتدايى به شهرت رسيدن جانى كش را روايت مى كند، تا به حال مورد توجه زياد جشنواره ها و جوايز متعدد قرار گرفته و جوايزى هم كسب كرده است. با توجه به گذشتن حدود سه هفته از نمايش اين فيلم و استقبال قابل توجه از آن، مى توان دستيابى به فروش ۱۰۰ ميليون دلار را هم برايش قطعى دانست و به اين ترتيب موفقيت تجارى فيلم هم كمتر از موفقيت هنرى آن نبوده است. با توجه به جوايزى كه تا به حال نصيب اين فيلم شده، به نظر مى رسد كه بازى واكين فينكس بزرگترين امتياز فيلم باشد. فينكس براى اين نقش با تأييد خود جانى كش انتخاب شده و براى ايفاى نقش اين خواننده و نوازنده، نواختن گيتار را ياد گرفت و تعليم آواز ديد. تمام ترانه هاى فيلم هم توسط خود او اجرا و خوانده شده اند.
جدا از درخشش واكين فينكس، از استعداد كارگردانى جيمز منگولد هم نمى توان گذشت. منگولد كه فيلمنامه تمام فيلم هايش را خودش مى نويسد، در سال ۱۹۹۵ و با موفقيت فيلم نامتعارف «سنگين» (با بازى ليو تايلر) در جشنواره ساندنس به شهرت رسيد. او با «پليس آباد» و «دختر، از هم گسيخته» سعى كرد تعادلى بين جنبه تجارى و هنرى فيلم هايش ايجاد نمايد و آخرين ساخت اش به نام «هويت» محصول سال ۲۰۰۳ بود كه به خاطر يكى از بهترين فيلمنامه هاى دهه اخير، بسيار مورد توجه قرار گرفت.
هر چند كه بازى درخشان واكين فينكس و فيلمنامه و كارگردانى خوب جيمز منگولد مسبب تمام موفقيت هنرى «سر به راه باش» و بخشى از موفقيت تجارى آن است، اما بخش عمده اى از استقبال مردم از اين فيلم به محبوبيت جانى كش بر مى گردد. كش يكى از بزرگ ترين اسطوره هاى موسيقى كانترى است كه دو سال قبل در چنين روزهايى، در سن ۷۱ سالگى درگذشت. در اين زمان پيش توليد «سر به راه باش» آغاز شده بود و پروژه با نظارت و رضايت خود او به راه افتاد.
جانى كش علاوه بر استعداد غير قابل انكارش به عنوان يك آهنگساز، گيتاريست و خواننده، به خاطر صداى متمايز، رفتار خاص و لباس هاى هميشه سياهش هم معروف بود و حتى او را «مرد سياه پوش» مى ناميدند. هر چند كه كش به عنوان يك موزيسين سبك كانترى شناخته مى شود، ولى او هم مثل باب ديلن يا الويس پرسلى فراتر از ژانر رفت و بعضى آثار او را مى توان راك اند رول، بلوز و حتى گاسپل دانست. او يكى از ده نفرى است كه نامش هم در تالار مشاهير موسيقى كانترى ثبت شده و هم در تالار مشاهير راك اند رول.
كش در خانوادة فقيرى متولد شد و در نتيجه از سن پنج سالگى به همراه ساير اعضاى خانواده اش در مزرعه پنبه كار مى كرد. نواختن گيتار را از سن كم شروع كرد و هنوز دانش آموز دبيرستان بود كه در راديوى محلى ترانه هايش را اجرا مى كرد. پس از ازدواج به ممفيس تنسى نقل مكان كرد و در آنجا ضمن آموزش ديدن براى گويندگى در راديو، كار فروشندگى هم مى كرد. او بالاخره بعضى آهنگهايش را به استوديوى سان برد و بعد از چند بار جواب رد شنيدن، بالاخره موفق به عقد قرارداد براى انتشار آنها شد. آثار كش بلافاصله محبوب شدند و ترانه «من سر به راه هستم» (كه نام فيلم زندگينامه او هم از آن گرفته شده) براى اولين بار اسم جانى كش را در صدر جدول آهنگ هاى برتر كانترى قرار داد.
كش در سال ۱۹۶۸ با جون كارتر ازدواج كرد كه در نوشتن ترانه ها هم با او همراهى مى كرد. كارتر هم چندى پيش و قبل از شروع فيلمبردارى «سر به راه باش» درگذشت و گفته مى شود كه انتخاب ريز ويترسپون براى نقش او هم با تأييد و نظر خودش بوده است.
رويكرد جانى كش به مذهب در دهه ۱۹۷۰ بسيار قويتر شد. او كه هميشه در ترانه هايش ديدگاهى مذهبى در رابطه با كمك و همدردى با افراد محروم و مظلوم جامعه داشت، در اين زمان بيش از هميشه سعى مى كرد مردم را به گرايش به سوى خدا دعوت كند. او برنامه هاى زيادى در كليساها اجرا مى كرد و حتى مشتركاً نويسنده فيلمنامه و تهيه كننده فيلمى درباره زندگى حضرت عيسى مسيح بود. بعدها و در سال ۱۹۸۶ هم يك رمان مذهبى به قلم او منتشر شد.
هر چند كه شهرت و محبوبيت جانى كش در دهه ۸۰ فروكش كرده بود، اما با آغاز دهه نود بار ديگر آثار او پرفروش شدند و حتى چند جايزه گرَمى نصيب او شد. هر چند كه وخيم شدن اوضاع سلامتى كش و بسترى شدنش در بيمارستان باعث شد ديگر نتواند آهنگهايش را زنده اجرا كند، ولى آثار بعدى او هنوز با استقبال روبرو مى شد و حتى در سال ۲۰۰۳ و در سن ۷۱ سالگى دو جايزه گرَمى ديگر را از آن خود كرد و مجموع جوايز گرمى اش را به دوازده عدد رساند.
جون كارتر كه تا پايان عمر در كنار همسرش مانده بود، در سال ۲۰۰۳ در گذشت و كش كه گويى تحمل نبود او را نداشت، فقط چهار ماه تنهايى را دوام آورد و دوازدهم سپتامبر همان سال فوت كرد. هر چند كه يكى از آخرين بازمانده هاى دوران طلايى دهه ۶۰ هم نقاب خاك بر چهره كشيد، ولى ماندگارى آثارش و استقبالى كه از فيلم زندگينامه او مى شود نشان مى دهد كه به اين زودى در دنياى موسيقى فراموش نخواهد شد.
باب ديلن درباره او مى گويد: جانى كش ستاره قطبى بود و هست؛ با او مى توانستيد كشتيتان را هدايت كنيد. او بزرگترينِ بزرگان آن زمان و اكنون است.

انجمنى براى همه
مثل اينكه بالاخره بحث راه اندازى انجمنى فراگير براى همه عكاسان جدى شده است. اين مسأله از حدود ۲۰ سال پيش مطرح شد، اما عكاسان رشته هاى مختلف هيچ وقت نتوانستند انجمنى فراگير تشكيل دهند. در عوض دست به كار راه اندازى انجمن هاى مختلفى مانند انجمن صنفى عكاسان مطبوعات، انجمن عكاسان ايرانشهر، خانه عكاسان، انجمن عكاسان بحران و... شدند.
گويا به تازگى، گروه كارى براى تشكيل انجمن ملى عكاسى ايران محل برگزارى نشست عمومى براى انتخاب هيأت مؤسس را اعلام كرده است.
در اين جلسه كه روز ۳۰ آبان برگزار شد، فرهنگسراى نياوران براى اين كار مشخص شد و در كنار آن، فرم اطلاعات جامعه عكاسان ايران هم در نشريه عكس در معرض چاپ قرار گرفت.
البته باز هم معلوم نيست اين جلسه ها به كجا برسد و چه عده اى از عكاسان حاضر شوند در آنها شركت كنند.

كانستل بداقبال
اگر اخبار اين ستون را پيگيرى كرده باشيد، حتماً مى دانيد كه مدتى پيش يك نقاشى از آثار «جان كانستل» در انبار يك مجموعه دار ژاپنى كشف شد.
اين ژاپنى كه در آن زمان خيلى خوش اقبال به نظر مى رسيد، رقمى بين ۸۰ تا ۱۲۰ هزار دلار براى حراجى اين اثر مشخص كرده بود.
اما در حراج «ساتبى» هيچ فردى حتى به پايين ترين قيمت تخمين زده شده نيز حاضر نشد آن را بخرد.
حالا ديديد كاشفان آثار هنرى ناشناخته هميشه خوش شانس نيستند! احتمالاً اين تابلو دوباره به همان انبار بازگردانده خواهد شد.
فرصتى ديگر براى يوكو اونو
يوكو اونو، همسر جان لنون معروف كه اين روزها با پل مك كارتنى (ديگر عضو پيشين گروه بيتلز) بر سر كسب افتخارات لنون حسابى درگير شده است، روز ۱۵ دسامبر فرصت ديگرى خواهد داشت تا بخش ديگرى از آثار اين هنرمند درگذشته را جمع آورى كند.
حراجى «ساتبى» لندن قصد دارد در يك حراج، آثارى از دوران نوجوانى لنون را به حراج بگذارد.
اين اثر، دفترچه اى است كه او در سال ۱۹۵۲ در سن ۱۲ سالگى، هشت تصويرسازى براى استاد كلاسيك را در آن خلق كرد. براى اين دفترچه قيمت پايه ۹۰ هزار پوند در نظر گرفته شده است.
يوكو اونو از مدت ها پيش با حضور در حراجى ها، سعى مى كند چنين آثارى را جمع آورى كند.

ركورد ارتفاع
اخيراً هنرمندان آمريكايى به ركورد جديدى در عالم موسيقى دست يافتند كه ركورد ارتفاع است.
سه موسيقيدان آمريكايى در فيلادلفيا، ساختمان كارى جديد خود را به شكل يك «چنگ» بزرگ ساختند و قرار است در اين ساختمان به اجراى قطعات بپردازند.
اين گروه سه نفره موسيقى زهى قرار است در جشن موسيقايى ابتكارى و عجيب و غريب خود، هفته آينده در دفتر كار جديدى كه به شكل يك چنگ بزرگ ساخته شده، دور هم جمع شوند و موسيقى اجرا كنند.
اين ساختمان ۲۹ طبقه است و براى حفظ شكل چنگ، سيم هايى به طول ۱۰۰ پا از بالا تا پايين آن نصب شده است.
البته اولين بار نيست كه اين سه نفر دست به اين اقدام زدند. پيش از اين نيز آنها يك ساختمان ۵۲ طبقه را به شكل يك ساز موسيقى درآورده بودند.