به نقل از سايت جغرافياى ملى كودكان
مترجم: روجانيستانى
فرض كنيد تعداد زيادى حشره از دل زمين بجوشند و بيرون بريزند، با انرژى عجيبى بالا و پايين بپرند، ميليون ها ميليون از آنها در سياهى شب لابه لاى هم بلولند و همه جا را بپوشانند... شبيه فيلم هاى ترسناك تخيلى شد ، نه؟!
به تازگى دو محقق آمريكايى فيلم مستند جالبى با عنوان «بازگشت جيرجيرك هاى خاكى ۱۷ ساله» ساخته اند كه چرخه زندگى حشرات عجيبى را نمايش مى دهد كه بيشتر عمر خود را زير زمين سپرى مى كنند و هر ۱۷ سال خودى نشان مى دهند تا جفت گيرى كرده و در عرض چند هفته نسل جديدى از جيرجيرك هاى خاكى را به وجود آورند.
اين فيلم جايزه اول جشنواره اى را كه از طرف «مركز علوم ملى» و مجله علمى «ساينس» حمايت مى شد دريافت كرد.
دوازده نوع از اين جيرجيرك هاى خاكى ۱۷ ساله وجود دارد (از جمله ماجيسى كادا، ام. كالينى، ام.سپتندكولا و...) اما سال ۲۰۰۴ زمان روى خاك آمدن نوع شماره ده اين جيرجيرك ها بود كه در زبان انگليسى سرى x ناميده مى شوند (x در زبان لاتين معناى عدد ۱۰ مى دهد.) تريليون ها جيرجيرك سرى x كه در تمام اين سال ها در زير خاك زندگى و از شيره و ريشه درختان تغذيه كرده اند تونل كنده و سرانجام از دل زمين بيرون آمدند وهمه چيز از درختان گرفته تا پياده روها و خيابان ها را پوشاندند! بيشترين تعداد آن ها در جنوب ايالت اينديانا، جنوب اوهايو، واشنگتن و پنسيلوانيا ديده شده اند.
دو محقق كذايى تصميم گرفتند با ساختن فيلمى اين پديده جالب توجه و عجيب زيستى را به تمام مردم دنيا نشان دهند. يكى از اين دو كه «هنگارتر» نام دارد گفت: «آن ها به مدت دو هفته هر شب از زمين حياط خانه ما بيرون مى آمدند، همسرم فكر مى كرد كه زير حياط ديگر كاملاً پوك شده و در حال فرو ريختن است!»
هنگارتر به همراه دوستش «ساموئل اور» با استفاده از دوربين هاى خاص عكاسى كه به طور خودكار هرچند ثانيه عكسبردارى مى كنند موفق شدند چيزى را كه بايد ساعت ها براى ديدنش منتظر مى ماندند، در عرض چند دقيقه نمايش دهند: جيرجيرك هاى خاكى ابتدا به صورت جوان خود ، از زير زمين خارج شده و بعد با تابش اولين پرتوهاى آفتاب تبديل به حشرات بالغ بالدار مى شوند.
در تابستان سال ۲۰۰۴ مردمى كه در محدوده حمله جيرجيرك هاى خاكى زندگى مى كردند با ورود لشگر عظيم مهمان هاى ناخوانده به شدت غافلگير شدند. آن ها مدام راجع به اين حشرات حرف مى زدند، به آوازهاى گوش خراششان گوش مى دادند و حتى گه گدار آن ها را مى خوردند... جيرجيرك بوداده، يام يام يام چه خوشمزه!
چند نكته كوتاه:
|  جيرجيرك هاى دوره اى نام خود را از مدت زمان خاصى كه بيرون از خاك مى مانند گرفته اند. بعضى شان تا دو سال بيرون از خاك زندگى مى كنند و بعضى هم مدت بيشتر.
| دانشمندان تصور مى كنند كه همه انواع جيرجيرك هاى خاكى در زمان خاصى از سال از خاك بيرون مى آيند. آن ها منتظر مى مانند تا دماى هوا و خاك در تابستان گرم شود و به ۱۸ درجه سانتيگراد برسد.
|  اين حشرات جثه بزرگى دارند و اغلب بين ۲‎/۵ تا ۵ سانتيمتر هستند.
|  از زمانى كه پوسته جيرجيرك نابالغ مى شكافد تا زمانى كه بالهايش بيرون مى زند حدود يك تا يك و نيم ساعت طول مى كشد.
|  هيچ كس دقيقاً نمى داند كه چرا چرخه زندگى جيرجيرك ها هر ۱۷ سال يكبار است ولى بعضى محققان معتقدند كه شايد دليلش اين باشد كه به اين شكل تعداد بسيار زيادترى از جيرجيرك ها امكان ادامه حيات مى يابند. اگر قرار بود هر سال چند تا از آنها از خاك بيرون بيايند بسيارى از جانوران جيرجيرك خوار، خدمتشان مى رسيدند اما به صورت فعلى چنين امكانى وجود ندارد.

به دنبال شكايت هفته پيش «پترانودون» دايناسور پرنده عصبانى از شماره ويژه دايناسورهاى ما، اين هفته هم نامه شكايت آميز ديگرى به دفتر مجله رسيده كه توسط فردى با عنوان «گودزيلا» نوشته شده است. گودزيلا نامه اش را اينچنين آغاز كرده:
مسؤولين محترم نشريه ايران جمعه كودكان، سهيل و ساراى عزيز
هفته پيش نامه دردمندانه پترانودون را خواندم، روحم خراشيد و تصميم گرفتم كه من هم با نوشتن اين نامه مراتب اعتراضم را به گوش شما برسانم چرا كه معتقدم ظلمى كه بر من رفته به مراتب بيشتر و بدتر از پترانودون بوده است.
در جايى از مصاحبه جناب تيرانازوروس (آن گنده بك بى خاصيت كه هنرى جز لنباندن مردم ندارد) در صفحه يك نشريه نوشته شده: «من يه خزنده اصل و نسب دار با آبرو هستم، خيلى واسم زور داره كه با اون هيولاى درپيتى ژاپنى (يعنى من!) مقايسه شم...» همينطور در مقدمه مقاله صفحه ۳ كه ظاهراً بايد مبناى علمى (!) داشته باشد آمده: «... دايناسور، كينگ كنگ يا گودزيلا نيست كه فقط بر پرده سينماها زندگى داشته باشد....» يعنى كه من فقط يك موجود خيالى ام و بس! آخر وقتى حالى تان نيست مجبوريد مقاله علمى بنويسيد؟!
براى نشان دادن ميزان نا آگاهى و بى انصافى شما، مقاله اى را كه از طريق رايانه خانگى ام سرچ كرده و از سايت اينترنتى جغرافياى ملى كودكان گرفته ام خودم ترجمه كرده و برايتان فرستاده ام. خواهشمندم آن را در همين صفحه چاپ بفرماييد و گرنه آنقدر جفت پا روى سر سهيل و سارا خواهم پريد كه عين آدامس به زمين بچسبند.
اى نامه كه مى روى به سويش
از جانب من بگاز رويش

امضا: گودزيلا

به نقل از سايت جغرافياى ملى كودكان
مترجم: گودزيلا توكيو نژاد اصل تهرانى
آيا فكر كرده ايد كه گودزيلا، هيولاى غول آساى فيلم هاى ژاپنى كه در قعر درياها زندگى مى كند، موجودى صرفاً خيالى است؟ تحقيقات دانشمندان نشان داده كه موجودى با چنين مشخصات وجود داشته و در گذشته اى دور زندگى مى كرده است!
محققان به تازگى فسيل جمجمه «هيولاى دريايى» ملقب به گودزيلا را كه متعلق به ۱۳۵ ميليون سال پيش است پيدا كرده اند. اين جمجمه عظيم در جنوب كشور آرژانتين كه به نظر مى رسد زمانى جزو اقيانوس آرام بوده كشف شده است.
اين جانور با نام لاتين «داكوزاروس آندى نينزى» يك نوع كاملاً جديد از تمساح است كه به عقيده دانشمندان به گونه اى خاص با نام Crock-oh-dill-uh-forms تعلق دارد.
گروهى از حيوانات امروزى مثل تمساح و جانوران مشابه آن جزو همين خانواده هستند.
برخلاف تمساح هاى امروزى، گودزيلا فقط در آب زندگى مى كرده، اين جانور از بينى تا دم ۴ متر طول داشته و غير از پاهايش احتمالاً از چهار عضو باله مانند براى حفظ تعادل در آب، استفاده مى كرده، به علاوه يك دم ماهى شكل هم داشته كه به حركت هيولا بر سطح آب كمك مى كرده است.
اما آنچه كه گودزيلا را از ساير هم خانواده هايش مجزا مى كند شكل پوزه و دندان هاى جانور است. تا به امروز هر «تمساح گون» (Crocodilian) دريايى كه شناخته شده صاحب شكل سر مشخصى همراه با پوزه بلند و دندان هاى بسيار تيز بوده است اما گودزيلا پوزه كوتاه و دندانهاى بزرگ و خار مانندى درست مثل خزنده هاى زمينى داشته كه آن را كاملاً متفاوت نشان مى داده.
اين تفاوت هاى غير معمول نشان مى دهد كه گودزيلا عادت هاى غذايى متفاوتى هم از ساير اعضاى خانواده اش داشته. در حالى كه ساير تمساح گون هاى دريايى از ماهى هاى كوچك تغذيه مى كردند، گودزيلا در شكار خزندگان دريايى و ساير جانوران غول پيكر دريايى مهارت داشته و با استفاده از دندان هاى خارمانندش طعمه  را گاز گرفته و تكه تكه مى كرده است.
«جورج كلارك» دايناسورشناس، گفته: « احتمالاً اين جانور، سرش را بيشتر به بالا و پايين حركت مى داده تا طعمه اش را صيد كند. درست مثل دايناسورهاى گوشت خوار و نه شبيه تمساح هاى دريايى كه هم خانواده اش هستند!»
درست است كه گودزيلاى واقعى چهل متر ارتفاع نداشته و از دهانش آتش بيرون نمى زده اما ديگر نمى توان آن را موجودى صرفاً سينمايى ناميد!