كودكان خشونت را از والدين مى آموزند
محققان دريافته اند كه كودكانى كه شاهد خشونت و بدرفتارى ميان اعضاى خانواده هستند، احتمالاً در بزرگسالى دست به خشونت مى زنند.
همچنين احتمال گرايش به خشونت و احتمال بروز ناهنجارى هاى رفتارى در بزرگسالانى كه در دوره كودكى مورد بدرفتارى و سوء استفاده قرار گرفته اند بيشتر است.
افراط در تنبيه كودك نيز عامل ديگرى است كه به اين ناهنجارى ها دامن مى زند.
محققان آمريكايى از دانشكده پزشكى و جراحى دانشگاه كلمبيا و مؤسسه روانشناسى ايالت نيويورك براى انجام اين مطالعه زندگى ۵۴۰ كودك را پس از ۱۹۷۵ براى ۲۰ سال دنبال كردند.
در سال هاى ۱۹۸۳ ، ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ و همچنين در سال هاى ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ با اين كودكان و مادران آنها مصاحبه شد.
فشار روانى
تيم مشترك محققان از دانشگاه بوستون و «مؤسسه اپيدمى شناسى ايكر» در ويسكانسين همچنين دريافت كه ازدواج براى مردان مناسب است، چرا كه احتمال مرگ مردان متأهل در اثر بيمارى قلبى تنها نصف مردان مجرد است.
ايلين ايكر، سرپرست گروه محققان گفت:«معتقديم كه آن دسته از مشخصات ازدواج را كه بر سلامت و طول عمر افراد تأثير دارند كشف كرده ايم.»
مطالعه ديگرى به روى ۳۵ هزار زن توسط «مركز كنترل و پيشگيرى از بيمارى ها» در شهر آتلانتا، كه نتايج آن در همين نشريه چاپ شده است، ارتباط ميان بيمارى هاى قلب و عروق و زندگى حرفه اى را بررسى كرد.
اين مطالعه نشان داد آن دسته از زنان بيكار كه در جست وجوى كار بودند بيشترين ميزان ناراحتى هاى جسمانى را گزارش داده اند، به طورى كه يك سوم آنها از فشار خون بالا رنج مى بردند و ۶ درصد نيز دچار حمله قلبى، سكته مغزى يا درد قفسه سينه شدند.
در اين ميان زنان شاغل سالم تر از بقيه بودند، به طورى كه تنها يك پنجم آنها از فشار خون بالا و دو درصد از بيمارى هاى قلب و عروق رنج مى بردند.
ناراحتى فشار خون در زنانى كه كار نمى كنند و در جست وجوى كار نبودند نيز مشابه زنان شاغل بود اما آنها كمى بيش از زنان شاغل دچار ناراحتى هاى قلب و عروق مى شدند.
خشونت مرگبار يك زن در ۱۸ ثانيه
نتايج تحقيقى بين المللى درباره خشونت خانوادگى عليه زنان نشان مى دهد كه يك ششم زنان به دست شوهر يا شريك زندگى خود قربانى خشونت شده اند.
سازمان بهداشت جهانى در اولين مطالعه جهانى خود درباره اين موضوع نتيجه گرفته است كه در هر ۱۸ثانيه يك زن مورد حمله يا بدرفتارى قرار مى گيرد و حتى باردار بودن چندان زنان را از خشونت مردان مصون نگه نمى دارد.
كاترين ديويس، خبرنگار بى بى سى مى گويد اين تحقيق نشان مى دهد زنان در خانه بيشتر در معرض خشونت قرار مى گيرند تا به دست افراد غريبه در بيرون از خانه.
اين سازمان اظهار كرده است اين معضل جهانشمول، ريشه دار و عمدتاً در تمام جوامع پنهان است. محققان دريافته اند كه از شكستن استخوان گرفته تا تجاوز، خشونت خانوادگى در همه جوامع غنى و فقير به چشم مى خورد و حتى بسيارى از زنان فكر مى كنند مردان در شرايطى خاص حق اعمال خشونت دارند.
همچنين بسيارى مى پندارند درست نيست كه علناً بگويند قربانى آزار مردان شده اند.
سازمان بهداشت جهانى مى گويد اثرات خشونت خانوادگى بر سلامت زنان، صرف نظر از محل سكونتشان، قابل توجه است.
اين مطالعه طى هفت سال صورت گرفته و ۲۴هزار زن از آسيا، آفريقا، اروپا و آمريكاى لاتين در آن شركت داشته اند. اين تحقيق قبلاً در آمريكاى شمالى صورت گرفته بود.
عدم تفاهم زن و شوهر و افت تحصيلى فرزند
عدم تفاهم والدين و اختلالات زناشويى آنها از مهمترين علل افت تحصيلى كودكان و نوجوانان به شمار مى رود.
دكتر «رضا گودرزى» روانپزشك در اين مورد گفت: اختلافات و تعارضات موجود در محيط خانوادگى امنيت كودكان را به طور چشمگيرى به خطر مى اندازد. در نتيجه، كودكان در اوايل نوجوانى كه بحرانى ترين دوره زندگى آنهاست، دچار بى هويتى و مشكلاتى نظير استرس و اضطراب شده و ا ختلالات روانى همچون بيش فعالى در آنها تظاهر مى يابد.
دكتر گودرزى تصريح كرد: والدينى كه بدون توجه به روحيه حساس فرزندان به مشاجره و تعارض مى پردازند؛ به نوعى در شكست تحصيلى آنان سهيم هستند چرا كه اين كودكان بيش از سايرين در كلاس درس دچار حواس پرتى و عدم تمركز مى شوند.
وى افزود: همچنين اين كودكان در مدرسه به ناسازگارى با هم كلاسيها و مربيان و. . . مى پردازند؛ در نهايت از تحصيل بازمانده و دچار يك نوع ركود مى شوند.
وى در پايان خاطر نشان كرد: البته شرايط خانوادگى همچون درآمد خانواده،  تعداد اعضاى خانواده و سواد آنها و. . . نيز، از ديگر عوامل مؤثر بر افت تحصيلى كودكان و نوجوانان محسوب مى شود.

پارسا بهنيا
زنان با داشتن اعتماد به نفس مى توانند با زيبايى درونى و شور و نشاط توجه همه را به خود جلب كنند.
زنانى وجود دارند كه بدون وسواس در مورد زيبايى با تلاش و كار به سلامتى خود مى انديشند و با وجود لكه هاى پوستى و چند كيلو اضافه وزن به دنبال تندرستى هستند. اين زنان با پوست و جسم خود راحت هستند كه همين اطمينان خاطر براى آنان زيبايى به ارمغان مى آورد. ايجاد اعتماد و سلامتى براى روح و جسم، رمز واقعى زيبايى است.
يك زن ۳۳ ساله در اين مورد مى گويد: اينكه من خودم بايد موجبات شادى خودم را فراهم كنم كمى نااميد كننده است. خود ما هستيم كه مى توانيم انتخاب كنيم در يك نقطه ساكن شويم و يا اينكه نفس عميقى كشيده و به حركت ادامه دهيم. من ترجيح مى دهم به حركت ادامه دهم. او روز را با يك جلسه ورزش آغاز مى كند. او سه بار در هفته تمرين مقاومت مى كند. روزهايى كه هوا خوب است، پياده روى و اسكيت مى رود. او معتقد است پس از پايان كارهاى روزانه مى تواند به كارهاى جانبى بپردازد.
وى مى گويد: كلاس موسيقى و كلاس هاى هنرى مى توانند خلاقيت را تحريك كنند چون آرام بخش هستند. او مى گويد: «به عقيده من هرگز براى يادگيرى كارى جديد دير نيست. هرقدر چيزهاى جديد را تجربه كنيد، به همان ميزان وضعيت بهترى خواهيد يافت. من خسته به رختخواب مى روم اما در عوض بسيار شاد و خوشحال هستم.»
رؤيا هشت سال پيش ازدواج كرده است. او وقتى فهميد به سرطان سينه مبتلا شده كه پسرش يك سال داشت. اكنون او سرزنده است و توانسته روحيه اش را حفظ كند.
او مى گويد: «امسال براى من يك سال فوق العاده بود. وقتى با وجود دانستن اينكه فقط پنج سال ديگر زنده هستيد نااميد نباشيد، بيشتر زنده خواهيد ماند. من اكنون احساس سلامت مى كنم. وقتى بدانيد كه فقط چند سال زنده هستيد هر لحظه براى شما ارزشمند مى شود. من حتى يك لحظه از زندگيم را نيز هدر نمى دهم. فكر مى كنم كه سلامتى يعنى داشتن تعادل در زندگى بين آنچه واقعاً دوست داريد انجام دهيد و آنچه بايد انجام بدهيد. يافتن اين تعادل كار ساده اى است. يكى آواز را دوست دارد و يكى ورزش». او وقت زيادى را صرف ورزش مى كند و اكنون در حال اخذ گواهينامه مربيگرى است. او هر روز ساعت ۵ صبح براى ورزش بيدار مى شود. سه بار در هفته شنا مى كند و دوبار در هفته به ژيمناستيك مى پردازد. رسيدن به بقيه زنان و عقب نبودن از آنها درخشندگى شخصيت او است. او به تازگى داوطلبانه در برنامه اى شركت مى كند كه به زنانى كه به تازگى مشخص شده مبتلا به سرطان سينه هستند، اطلاعات و دلگرمى مى دهند. براى او زيبايى فراتر از آن چيزى است كه در يك عكس پديدار مى شود. او مى گويد: وقتى مى خواهم كارهايم را انجام دهم، خوشحالم كه مى توانم به عنوان يك مادر، يك همسر، يك دوست و يك ورزشكار كارم را به نحو احسن انجام دهم.
ريحانه ۵۱ ساله و مشاور تربيتى است. او متأهل و مادر دو فرزند ۳۲ ساله و ۱۰ ماهه است. او از جمله كسانى است كه باعث مى شود شما احساس آرامش و خوشحالى كنيد. او به كمك كسانى مى شتابد كه نياز به پشتيبانى دارند. در همين حين يك مادر مسؤول نيز هست. او مى گويد: «لذتى كه از كمك به ديگران به من دست مى دهد غيرقابل سنجش است. نمى توانم تا اين حد از چيز ديگرى لذت ببرم». به عقيده او هيچ چيز به اندازه منظره كارهاى يك زن، او را زيبا نمى كند. او مى گويد: «زيبايى درونى يك احساس است كه تاريكترين لحظات را روشن مى كند.»
وى مى گويد:« وقتى مادر شدم به بهترين حالات روحى دست يافتم. يك دختر داشتم كه بايد به خاطر او شاد مى بودم. به نظر من شما مى توانيد مثبت و يا منفى بينديشيد. روبرو شدن خوب يا بد با مسائل يا برخورد پرشور، روز شما را خوب رقم مى زند.» او با اين طرز فكرها به حركت خود ادامه مى دهد. كار كردن و تغذيه مناسب مهمترين برنامه زندگى او را تشكيل مى دهند.
او با شوهرش پياده روى و شنا رفته و غذاهاى سالم براى خود درست مى كنند و درحالى كه او قبول دارد ظاهرش ديگر شبيه آن وقتى نيست كه به دبيرستان مى رفت، وزن او همان ميزانى است كه ۳۳ سال پيش بود. راه حل او براى مواقع اضطراب و استرس اين است: وقتى عصبى است از پله هاى خانه اش بالا و پايين مى پرد.
او مى گويد: «انرژى حاصل از عصبانيت به سرعت هدر مى رود و من فوراً احساس بهتر بودن مى كنم.
مريم ۳۵ ساله است او مديريت يك شركت را دارد.
او تغييراتى درخود بوجود آورده است و مى گويد: بايد از قيد و بند «بايدها» رها شود و به نيازهاى خود نيز بينديشد. اين خود باورى به او اعتماد بخشيد تا كارهايى را كه قبلاً انجام نمى داد، انجام دهد. او دوره اى طولانى از خانواده اش دور بود. او مى گويد: «من نياز به تغيير در زندگيم داشتم. اكنون فكر مى كنم كارى نيست كه نتوانم انجام دهم.» او ورزش را رها نمى كند و پياده روى در مسيرهاى نزديك خانه اش، ورزش مطلوب او است. او همينطور تنيس و يوگا نيز كار مى كند.
او مى گويد: زندگى بسيار زيباست. او به آينده خوش بين بوده و نمى خواهد به عقب باز گردد.
مينا، ۳۰ ساله، متأهل، داراى دو فرزند ۶ ساله و ۸ ماهه است. او مى گويد: «اكنون كه سى ساله هستم فكر مى كنم زيبايى يك احساس و انرژى است. او از شش سال پيش كه اولين فرزندش را بدنيا آورد تغيير كرد. باردارى او را در يك ورطه جديد انداخت: به جاى آنكه خود را با ديگران مقايسه كند شگفت زده شد. او مى گويد: «ببين بدن من چه كارها كه نمى تواند انجام دهد. پيش از آن دوست داشتم كامل و متناسب به نظر بيايم. اكنون فكر مى كنم هيچكدام از ما كامل نيستيم.» وقتى پسرم فقط يكسال داشت طلاق گرفتم. بزرگ كردن يك بچه به تنهايى كار دشوارى بود و مى دانستم كه اين تنهايى براى هيچكدام از ما خوب نيست. اما اينك تصميم گرفتم مثبت بينديشم. آموختم كه سعى كنم و هرچيز را جالب و زيبا ببينم. حتى چيزهاى بد را. اگرچه او نگران سايز خود نيست اما در سلامت خود دقيق است. او مى گويد: «من روان پريش نيستم و خود را از خوردن نيز محروم نمى كنم. همانطور كه بدنم مى طلبد مى خورم و فكر مى كنم سالم زيستن يعنى همين: توجه كردن به نياز بدن. او ورزش نيز مى كند: پياده روى و اسكيت با پسرش. امكان تنها بودن آنها را با هم فراهم مى كند. او مى گويد: «شايد اين حرف كليشه باشد اما«ورزش يك داروى طبيعى براى تندرستى است.»

آيا تا به حال به اين موضوع فكر كرده ايد كه چرا بعضى افراد مجذوب شما نمى شوند؟ و گاهى احساس تنهايى مى كنيد؟
چطور مى توان افراد را درك كرد و با جلب اطمينان، آنها را به سوى خود جذب نمود. چقدر تا به حال به ديگران خوب گوش كرده ايد؟ وقتى طرف مقابلتان از احساس و عملش برايتان حرف مى زند اجازه براى بازگو كردن تمام حرفش را داده ايد؟ چقدر در بين گفته هايش سكوت كرده  ايد تا ادامه بدهد؟
آيا توجه كرده ايد كه وقتى شخصى برايتان حرف مى زند و شما احساس او را مى فهميد و سعى مى كنيد اجازه دهيد كه با همان حس، خود را خالى كند، چقدر احساس عزت نفس و دوست داشته شدن وصميميت را به او داده ايد و چقدر از خشمش كاسته ايد. يا وقتى خود را جاى او مى گذاريد و به مسأله نگاه مى كنيد چقدر او را مى فهميد و به او هم احساس فهميده شدن مى دهيد. يا وقتى كه از جملاتى را بيان مى كنيد كه خودش فكر كند و پاسخ گويد چقدر به او در حل مشكلاتش (توسط خودش) و رسيدن به استقلال كمك كرده ايد و يا با حركات غير كلامى و بيان جملات كوتاه تأييدى در بين بيان حرفها و احساسش چقدر به او احساس با ارزش بودن و مهم بودن مى دهيد. و يا وقتى كه گاهى در جملات خود از فاعل من استفاده مى كنيد و حس خود را بيان مى كنيد، مى بينيد كه چطور اعتماد آنها را به خود جلب كرده ايد و آنها را حتى آماده كرده ايد كه احساسات و گفته هاى شما را بشنوند و درك كنند. انتظارات شما برايشان قابل احترام خواهند شد، مى بينيد كه چقدر به آنها قدرت مسؤوليت پذيرى مى دهيد.
نكته اى كه در بين گفت وگو هايتان با طرف مقابل بايد به آن توجه كنيد ميزان تمايل يا عدم تمايل شخص براى ادامه گفت وگوهاست.
مثلاً وقتى از جايش بلند مى شود و يا به ساعت نگاه مى كند و يا بيان سرد و بى احساس در مقابل سؤالهايتان دارد متوجه مى شويد كه تمايلى براى ادامه گفت وگو ندارد.
آيا توجه كرده ايد كه چرا در روابط خود با ديگران متوقع مى شويد و يا اصلاً منشأ توقع چيست.
حال چقدر مى خواهيد بشنويد؟ آيا فكر مى كنيد كه ديگران به سمت شما نمى آيند و يا شما را نمى خواهند يا خود كارى مى كنيد كه آنها را از خود فرارى مى دهيد؟ آيا فكر مى كنيد كه ديگران شما را نمى فهمند و به انتظارات شما احترام نمى گذارند يا خود اين فرصت و موقعيت را براى خود نساخته ايد؟ آيا باز هم مى گوييد اعتماد به سختى حاصل مى گردد؟ آيا باز هم نمى توان ديگرى را فهميد؟ چقدر تلاش براى درك ديگرى كرده ايد؟ آيا مى دانيد توجه شما غير مادى ترين و ارزشمند ترين چيزهاست كه مى توانيد ببخشيد.

گزارش جديد «سازمان بهداشت جهانى» نشان مى دهد بدرفتارى با زن توسط همسر، همچنان بزرگترين عامل تخريب جسمى و روحى زنان در دنيا است.
بدرفتارى با زنان در دنيا اعم از كشورهاى توسعه يافته و درحال توسعه همچنان ابعادى گسترده دارد.
سازمان بهداشت جهانى در نشستى مطبوعاتى كه در انجمن خبرنگاران خارجى در لندن برگزار شد اين گزارش را توزيع كرد.
گزارش به صورتى مشترك توسط سازمان و مركز دانشگاهى «لوندن اسكول آو هايجين اند تروپيكال مديسين» (مدرسه بهداشت و داروى حاره اى لندن) ، «برنامه فناورى بهتر بهداشتى» و شمار زيادى از سازمان هاى غير دولتى تهيه شده است.
«مرى رابينسون» كميسارياى سابق حقوق بشر سازمان ملل در اين نشست گفت: پژوهش هاى قبلى سازمان بهداشت جهانى در اين باره بطور عمده در كانادا و آمريكا بوده است.
وى افزود: اين پژوهش ها نشان مى داد كه بدرفتارى با زنان در محيط خانواده عامل مهمى در بروز مشكلات بهداشتى زنان است اما گسترش اين پژوهش ها در طيف وسيعترى از كشورها ثابت كرد اين موضوع در نقاط مختلف دنيا نيز عموميت دارد.
در اين پژوهش، ۱۰ كشور ژاپن، بنگلادش، صربستان و مونته نگرو، پرو، ناميبيا، برزيل، اتيوپى، سامائو، تانزانيا و تايلند مورد تحقيق قرار گرفت.
از نتايج اين پژوهش با استفاده از روش هاى آمارى، براى ترسيم وضع عمومى دنيا در اين موضوع بهره بردارى شده است.
بين ۱۵ تا ۷۱ درصد از زنان مصاحبه شده عنوان كرده اند توسط همسران خود كتك خورده و ناسزا شنيده اند و حتى نيمى از پرونده هاى تشكيل شده در اين زمينه حاكى از شدت زياد اعمال خشونت ها بوده است.
به گفته رابينسون و به استناد اين گزارش، بدرفتارى همسران بيشترين سطح خشونت عليه زنان را تشكيل مى دهد به گونه اى كه از آمارهاى تجاوز به عنف و توهين ها توسط افراد غريبه بسيار بيشتر است.
وى تصريح كرد: ارتكاب خشونت عليه زنان در خانه در سراسر دنيا فراگير است و اين گزارش بايد هشدارى براى دولت ها باشد تا انرژى خود را براى توجه به حقوق زنان در كشورشان تجهيز كنند.
رابينسون افزود: اين گزارش نشان مى دهد رابطه اى مستقيم بين درجه بدرفتارى با زنان در محيط خانه و بروز انواع بيمارى هاى جسمى و روحى در ميان اين دسته از زنان وجود دارد.
در بخشى از گزارش آمده است: در حالى كه انتظار مى رود باردارى زنان عاملى براى برحذر ماندن آنان از بدرفتارى هاى فيزيكى باشد ولى بين يك تا ۲۸ درصد از زنان در نظرسنجى اعلام كرده اند هنگام حاملگى كتك خورده اند و بيش از نيمى از اين موارد نيز توسط پدر كودك متولد نشده صورت گرفته است.
بر پايه اين گزارش، بين ۵۰ تا ۲۵۰ درصد از زنانى كه به اين طريق كتك خورده اند عنوان كرده اند همسرانشان مستقيماً با لگد يا مشت شكم آنان را هدف قرار داده كه اغلب سقط جنين كرده اند.
دكتر «شارلوت واتس» سرپرست تيم پژوهشگران «مدرسه بهداشت و داروى حاره اى لندن» نيز گفت: بدرفتارى با زنان تأثيرات مشابهى بر همه آنان، فارغ از اينكه در كدام كشور زندگى مى كنند، برجاى مى گذارد.
وى افزود: نكته جالب توجه در نيمى از سايت هاى مورد بررسى اينكه ۵۰ تا ۹۰ درصد از زنان باور داشتند كه مردان حق دارند تحت شرايط خاصى همسران خود را كتك بزنند.
«به عنوان نمونه، اگر زنى از فرمان شوهر سرپيچى كند، درباره زنان ديگر بپرسد، مشكوك به روابط همسر خود باشد و يا كارهاى خانه را بموقع انجام ندهد، برخى زنان به مرد براى ضرب و شتم همسر خود حق مى دهند.»
دكتر «چورونبوتاى كانچاناچيتا» پژوهشگر تايلندى كه در تدوين اين گزارش مشاركت داشته نيز گفت: در شرايطى كه برخى زنان به دليل ناآگاهى، بروز خشونت عليه خود را پذيرفته اند اين يافته ها بر اهميت نقش دولت ها براى مقابله با خشونت عليه زنان تأكيد دارند.
وى افزود: يكى از مشكلات عمده مقابله با خشونت عليه زنان، مخفى ماندن چنين رفتارهايى است به گونه اى كه در همه سايتها بين ۲۱ تا ۶۶ درصد از زنان ابراز كردند تا پيش از انجام مصاحبه در قالب اين گزارش از بابت بدرفتارى هاى صورت گرفته هرگز با كسى سخن نگفته بودند.
«همچنين شمار اندكى از زنان نسبت به بدرفتارى با خود به مراجع قانونى مراجعه و سعى مى كنند موضوع را حداكثر در حد اقوام و همسايگان خود محدود نگاه دارند.»
«ترسا پاركر» از نهاد «كمك به زنان» (ويمنز ايد) در انگليس در همين نشست عنوان كرد كه وضع در اين كشور نيز همانند بقيه مناطق مطالعه شده است.
وى گفت: ۲۵ درصد از زنان انگليسى با بدرفتارى توسط همسران رو به رو هستند و ۳۰ درصد از خشونت ها عليه آنان نيز از هنگام شروع باردارى آغاز مى شود.
به گفته پاركر در بيشتر موارد رسيدگى به وضع بهداشتى و درمانى زنانى كه از سوى همسرانشان كتك خورده اند، نخستين اقدامى است كه بايد مورد توجه قرار گيرد.