Iran Newspaper - ماجرا

سرش را از پنجره بيرون آورد و به كوچه نگاه كرد. هيچ خبرى نبود. هر صدايى حتى وزش نسيم و افتادن برگ كافى بود تا او را شتابان تا در حياط ببرد. هيچ كس پشت در نبود. سايه اى لرزان روى ديوارهاى كوچه پيدا بود، ولى سايه مرد او روى هيچ خشت و آجرى نمى افتاد. كم كم اين حس در او قوت گرفته بود كه شايد ديگر بر نگردد. خوب فهميده بود كه اين انتظار بيهوده است.
بچه هايش در خواب بودند. همه خواب بودند جز او همين كه بچه هايش آرام به خواب رفته بودند براى او كافى بود. تا بتواند براى چند لحظه هم كه شده پلك هايش را روى هم بگذارد. درست ۱۲ سال بود كه با فريدون ازدواج كرده بود. در اين ۱۲ سال در سفرها ، دورى ها، شادى و غم ها و بودن ها در كنار او بود، شوهرش مرد بيابان بود. هر وقت كه مى رفت تا وقتى كه بر مى گشت او احساس مى كرد قلبش به شدت بر در و ديوار سينه اش مى كوبد.
شوهرش مرد كار بود. از كار خسته نمى شد. هنوز نرسيده دوباره اتوبوس اش را پر از مسافر مى كرد و به دل جاده مى زد. زن از اينكه فريدون با وجود اين همه كار وتلاش چهره اى خندان داشت خدا را شكر مى كرد. امور زندگى شان با تلاش و كوشش فريدون بخوبى اداره مى شد. تمام مشكلاتشان به همت و رنج بردن هاى او حل مى شد.
فريدون و ناهيد زن و شوهر خوشبختى بودند. اولين بچه شان پسرى بود كه اسمش را فرهاد گذاشته بودند. عكس خندان او را فريدون در ماشين اش آويزان كرده بود. زن هر وقت كه در دورى از فريدون دلتنگ مى شد، به چهره آرام پسرك خيره مى شد. در وجود او نشاط و تازگى هر روز بيشتر جوانه مى زد، فريدون از وقتى صاحب زن و فرزند شده بود بيشتر تلاش كرده بود. مسيرهاى طولانى را انتخاب مى كرد بلكه لقمه نان بزرگترى به خانه اش بياورد. زن از اينكه فريدون كنار دستش شاگردى داشت كه سن و سالش زياد بود و تجربه داشت، خوشحال بود. وجود او باعث مى شد تا مرد كمتر احساس خستگى كند هرچند كه از وقتى اين شاگرد آمده بود او هرازگاهى سيگارى دود مى كرد.
از آن زمان سال ها گذشته بود. حالا آنها صاحب شش بچه قد ونيم قد شده بودند. بيشترين ناراحتى اش اين بودكه بچه آخرشان دخترى بود كه از نظر ذهنى عقب افتاده بود. مرد ديگر دل و دماغ نداشت، از وقتى كه به خانه مى آمد با ديدن دخترك اخم هايش در هم مى رفت. انگار شادى وخنده از دل او فراركرده بود. اگر ناچار نبود كه به بعضى از سؤال هاى زنش پاسخ بدهد، هيچ كس صدايش را نمى شنيد. خسته و دل شكسته بود. زن خوب مى دانست اين روزها شوهرش در حال و هوايى است كه اصلاً نبايد سر به سرش بگذارد. خرج و مخارج زندگى، نبودن فريدون و بچه بيمار هر دو آنها را خسته كرده بود. مرد سعى مى كرد كمتر در خانه آفتابى شود. بيشتر در جاده بود. هرچند كه تن خسته اش همنشين كوير و بيابان باشد. او آرام تر به نظر مى رسيد. زن مى دانست فريدون هيچ وقت دير نمى كند. اين ۱۲ سال زندگى با او اين اطمينان را به او داده بود هميشه به موقع مى آمد و به موقع مى رفت.
زن در حال فكر كردن وچرت زدن بود. يك لحظه از عالم خودش بيرون آمد. شب از نيمه گذشته بود ، ولى هنوز از شوهرش هيچ خبرى نبود.دل نگران تمام وجودش مى لرزيد. هرچند كه زن مردى شده بود كه هميشه در بيابان بود، ولى دلش هر روز مى لرزيد تقصيرى هم نداشت. فريدون مرد زندگى اش بود.
در آن سوى يك بيابان سرد، اتوبوسى در كنار يك قهوه خانه بين راه توقف كوتاهى كرد. مسافران با پيچيدن لباس ها به دور خود سعى داشتند تا از سوز و سرماى باد خود را در امان نگه دارند شاگرد راننده با صداى بلند گفت: «تا نيم ساعت ديگر حركت مى كنيم. هركس مى خواهد مى تواند براى شام و نماز پياده شود.فقط زود برگرديد وگرنه جا مى مانيد». همه به سرعت اتوبوس را ترك كردند. راننده و شاگردش از پشت قهوه خانه به اتاقى رفتند كه براى رانندگان در نظر گرفته شده بود. بخارى كوچكى كه در گوشه اتاق بود، فضاى اتاق را گرم و مطبوع كرده بود. صاحب قهوه خانه به محض ديدن راننده و شاگردش به استقبالشان رفت.
- سلام! خوش آمديد. خسته نباشيد.
مسافران مشغول خوردن شده بودند. چند ساعتى گذشته بود، ولى اتوبوس بى حركت جلوى قهوه خانه ايستاده بود مسافران كه از اين بدقولى و انتظار كلافه شده بودند و سرما و فضاى قهوه خانه ناراحت وعصبى شان كرده بود، شروع به اعتراض كردند. هركس چيزى مى گفت با اين حال هيچ خبرى از راننده و شاگردش نبود.
صاحب قهوه خانه به نظر عصبى و ناراحت بود. هيچ حرفى نمى زد. اصلاً نمى دانست كه چه بايد بگويد. از طرز رفتار او و كارگران قهوه خانه مردم كم كم مشكوك شده بودند. تا اينكه يكى از مسافران كه كنجكاوتر از بقيه بود آرام سرك كشيد. شاگرد راننده در اتاق پشتى بى هوش افتاده بود. راننده كه فهميده بود چه شده، مى فهميد كه چه غلطى كرده است. كنار دست او سرنگ هاى آلوده و وسايل هروئين برپا شده بود. بالاخره مردم پليس را خبر كردند. معلوم شد شاگرد راننده از بس كه در استعمال مواد مخدر و هروئين زياده روى كرده دچار شوك و مرگ شده است.
در بازرسى از داخل اتوبوس و وسايل راننده مقدارى هروئين كشف شد، مأموران راننده را دستگير كرده وبا خود بردند. فريدون در دام افتاده بود. دامى كه خودش آن را پهن كرده بود. زن بى خبر از آنچه كه روى داده بود در خانه انتظار شوهرش را مى كشيد.
روز بعد در حالى كه ناهيد بشدت نگران بود به طرف گاراژ راه افتاد. او هر طور بود بايد از رانندگان ديگر و صاحب گاراژ سؤال مى كرد شايد كسى از فريدون خبر داشت. در پرس وجوها ناهيد با ناباورى فهميد كه شوهرش زندانى شده است. او به خاطر اعتياد و مواد مخدر زندانى شده بود.
زن به ملاقات شوهرش رفته بود. پشت ميله ها و درهاى بسته اشك ريخته بود. ترس از اينكه آبرويش جلوى فاميل و آشنا برود مخفيانه به ديدار وملاقات شوهرش رفت. ماهها گذشت. شوهرش به ۱۰ سال زندان محكوم شده بود. ديگر مردى نبود كه سايه اش را بر سرآنها بيندازد.
روزها و هفته هاى اول غم نبودن مرد وكمبود حضور او براى ناهيد و بچه ها در دل بزرگ بود ولى كم كم دردهاى ديگرى هم به اين غم بزرگ اضافه شده بود. بچه ها لباس و غذا و پول و لوازم مدرسه مى خواستند، مريض مى شدند و زن بايد دوا ودكترشان مى برد. اين ها خيلى سخت بود. فريدون كسى را نداشت كه به زنش كمك كند و زن هيچ كمك حالى در كنارش نداشت. ناچار براى كم كردن مشكلات قرض كرده بود. بچه هايش گرسنه بودند و او بايد پاسخى براى اين واقعيت تلخ پيداكند.
بچه هايش از نظر سنى كوچك بودند. هيچ كدام نبودن پدر را احساس نمى كردند جز فرهاد كه پسر بزرگشان بود. او به سن نوجوانى رسيده بود. ناهيد فكر مى كرد فرهاد تا اندازه اى توانسته است جاى خالى شوهرش را پركند. پسرك بسيارى از كارهاى خانه را مثل يك مرد به تنهايى انجام مى داد.
زن براى اينكه مشكلات اقتصادى كمتر به او فشار بياورد به دنبال كارى مى گشت تا لقمه نانى به خانه بياورد.هيچ يك از اقوام كمكى به او نكرده بود. همه با ديدن او تعارف و بعد بعد هم خودشان را از او دور مى كردند. در برابر اين رفتارها بود كه زن مى گفت: «بچه هايم آب و نان و لباس مى خواهند».
دوست نداشت ببيند كه بچه هايش از گرسنگى در نبودن پدر سختى مى كشند. شوهرش هم در زندان كار مى كرد، ولى پولى كه او مى فرستاد براى زن وبچه ها كافى نبود.
زن بعد از متوسل شدن به همه بالاخره موفق شد تا براى نظافت در يك بيمارستان استخدام شود.
هرچند كه كارش سخت بود، ولى با حقوقى كه مى گرفت مى توانست تا حدى كمبودها و سختيها را برطرف كند.
زن هر روز صبح از ساعت ۷ صبح تا ساعت ۴ عصر در بيمارستان كار مى كرد. او آنقدر در كارش حساسيت به خرج داده بود كه همه او را تحسين مى كردند. ناهيد چندماهى بود كه در بيمارستان كار مى كرد، ولى شرايط سخت و مشكلات داخل خانه و شرايط زندگى عرصه را به او تنگ كرده بود.
ادامه دارد