Iran Newspaper - زنان

زنانى كه در برابر مشكلات ايستادگى كرده و با سختى ها مبارزه كرده اند كم نيستند. از اين شماره قصد داريم هر هفته بخشى از زندگى اين افراد را پيش روى شما بگذاريم.
اگر در كنارتان زنانى با اراده مى شناسيد كه در همه حال با توكل به خدا در برابر سختى ها مبارزه كرده اند، با بخش زنان روزنامه ايران تماس گرفته يا داستان زندگى شان را براى ما ارسال كنيد.

مرگ همسر، صدمه مغزى، سرطان سينه و خودكشى يكى از اعضاى نزديك خانواده مصائبى است كه بر چهار زن وارد شده است اما هر كدام از آنها با حس شكرگزارى زندگى خود را متحول كرده و تسليم نشده اند.
اين زنان براى بالا بردن مهارتهايشان و وقت گذاشتن، صبر و تحمل و شكيبايى به موفقيت رسيده و آموخته اند درباره احساسات درونى خود نسبت به چيزهايى كه در زندگى از دست داده اند صحبت كنند آنان توانايى اين را پيدا كردند تا بتوانند با مردم ارتباط برقرار كنند، نوعى بيان خلاق و يك نوع درك معنوى و روحانى از حقايق اطراف.
با استفاده از اين ابزارها آنها راه خود را در زندگى پيدا كرده و نشان دادند كه در زندگى قوى و با انرژى هستند. در حقيقت رويارويى آنها با شرايط سخت و ناگوار زندگيشان باعث شده تا آنها بياموزند از زندگى لذت ببرند.
يك متخصص روانشناس در اين مورد مى گويد: به نظر مى آيد آدم هايى كه در طول زندگى شرايط و ساعت هاى سخت و پرعذابى را تجربه كرده اند براى ساده ترين و كوچكترين لذت ها در زندگى از خدا سپاسگزار هستند.
وى در ادامه مى گويد: شايد تصور شود انسان هايى كه به هر دليل ناتوانى جسمى دارند يا به دليل بيمارى درد مى كشند نسبت به افراد عادى كمتر شكرگزار هستند اما دقيقاً برعكس است.
در تحقيقات مشخص شده است افرادى كه بيمارند و يا از بيمارى خاصى رنج مى برند براى چيزهاى مثبت و خوب ديگرى كه در زندگى شان وجود دارد هميشه شكرگزار هستند در صورتى كه افراد سالم نسبت به اين افراد كمتر به ياد خداوندى افتند و او را شكر مى گويند.
«ر» وى مى گويد: هيچ راه ميان برى براى شكرگزارى وجود ندارد شما ابتدا بايد مصائب و بدبختى را احساس و با آن دست به گريبان شويد تا بتوانيد خدا را احساس كنيد.
«ل »بعد از اينكه همسرش به دليل بيمارى از دنيا رفت، شروع به مطالعه در ادبيات و سرودن شعر و موسيقى كرد او وقتى نخستين شعر را گفت به سختى گريست او به هيچ عنوانى نمى توانست گريه خود را كنترل كند، مى گويد: «اصولاً من به ندرت گريه مى كنم حتى به خاطر رفتن او».
اما من بايد به خاطر پسر ۱۳ ساله ام زندگى كنم او مى گويد: تنها زمانى كه مى توانم با غم و غصه هايم تنها باشم و ارتباط برقرار كنم زمانى است كه اين آوازها را مى نويسم.
او بالاخره توانست از طريق موسيقى احساس خود را بيان كند. اشعار او باعث به وجود آمدن غم و اندوه مى شوند. او مى گويد: ما همگى از مرگ مى ترسيم و اين طبيعى است اما لحظه اى كه همسرم از اين دنيا رفت و من را تنها گذاشت، دستش را در دستانم گرفتم و حسى خارق العاده از اطمينان و قوت قلب در من مستولى شد در قلبم احساس كردم كه بعد از اين اتفاق هم همه چيز به خوبى پيش خواهد رفت.
آثار او نشان مى دهد كه زندگى فانى و زودگذر است و تنها عشق است كه مى ماند در يكى از آثارش مى گويد، من تو را در نور هزاران خورشيد خواهم ديد، من تو را در صداى امواج خواهم شنيد هنگامى كه بيايم تو را خواهم شناخت همانجايى كه همه ما خواهيم آمد.
او مى گويد: من هر روز خدا را شكر مى گويم، حتى زمانى كه شما روز خوبى را پشت سر نگذاشته ايد اما باز هم جايى براى سپاسگزارى وجود دارد. كسانى كه سالم هستند همه چيز برايشان خوب و رضايت بخش است اما برخى مواقع از نظر روحى و عرفانى خالى مى شوند. آنها هيچ گونه ارتباطى با اتفاقات و پيشامدهاى خارق العاده ندارند و نمى دانند براى آنها شرايطى كه در حال حاضر وجود دارد بهترين و خيرترين شرايطى است كه بايد وجود داشته باشد.
زن ديگرى كه با روحيه قوى اش به زندگى ادامه داد مشاور بيمارستان و مراكز پزشكى بود او چند سال از زندگى خود را طورى تنظيم كرده بود تا بتواند آرامش و صلح درونى خود را گسترش دهد و آن را تقويت كند. تا اينكه برادرش در سن ۴۳ سالگى خودكشى كرد.
او مى گويد: هر زمان كه انسان غم و اندوهى را تجربه مى كند احساس مى كند گناهكار بوده است، هنوز او كار مى كند و هيچ گاه به اين جمله فكر نمى كند كه «چه مى شد اگر...»
او مى گويد برادرم هيچ گاه قادر نبود كمك هيچ كسى را قبول كند. پدرمان هنگامى كه او تنها ۹ سال داشت از دنيا رفت او مى توانست گريه كند و خود را از نظر روانى تخليه كند اما او به جاى اين كار از همه چيز و همه كس دور شد و تنها با غم از دست دادن پدر و اين درد تنها ماند.
ما بايد تمامى حقايق زندگى را آن طور كه هستند بپذيريم. ممكن است در زندگى روزمره همه چيز خيلى امن به نظر بيايد اما چيزهايى مانند شكست و حوادث ناراحت كننده مى توانند نشانه هايى باشند كه كمى ما را متوقف كنند و توجه مان را به زندگى برگردانند و باعث شوند كه ما نگاهى عميق تر به زندگى داشته باشيم.
جست وجو كردن چيزهاى خارق العاده و شگفت انگيز تلاشى است كه «م» يك زن ۳۹ ساله هر روز انجام مى دهد.
او هر روز سعى مى كند تا چيزهاى خارق العاده و شگفت انگيزى را پيدا كند در حالى كه او به دليل صدمات مغزى انجام تمامى كارها و حركاتش سخت و طاقت فرسا شده اند. در بعدازظهر يك روز تابستانى حادثه اى ناگوار در خانه پدرى او اتفاق افتاد. او مى گويد: آنجا يك تشعشع نورانى بود، روشن ترين نورى كه تا به حال ديده بودم در يك لحظه احساس كردم كه در هوا پرواز مى كنم و دارم مى ميرم تشعشع نور با شدت زياد از ميان پنجره به داخل آمد. بعد از يك ساعت احساس سوزش و خارش در پاها و دستهايم متوقف شد و فهميدم كه به صورت معجزه آسايى نجات پيدا كرده ام.
در آن زمان او تنها ۱۸ سال داشت. او مى توانست كلمات را به صورت جدا و به سختى تلفظ كند حتى نمى توانست طول يك اتاق را راه برود و قدم بردارد.
تمام مدت صدايى در گوشش مى شنيد و متوجه شده بود كه ديگر رانندگى و ترك خانه برايم غيرممكن است.
اشياى ثابت داخل خانه به نظرش متحرك مى آمدند و اصوات برايش غيرقابل تحمل و گيج كننده بودند. دكترها متوجه شدند او دچار صدمه مغزى شديدى شده است كه به دليل رعد و برق به وجود آمده بود و تب شديد بعد از آن اين مريضى را تشديد كرده بود.
با اينكه اين خبرها بسيار ناراحت كننده بود اما براى من هنوز جاى اميدوارى وجود داشت. او مى گويد: من قادر بودم با زندگى گذشته خود خداحافظى كنم به زندگى جديد خود با ديدگاهى مثبت نگاه كنم.
او بيشتر توجه و تمركز خود را روى نصايح و اندرزهاى پزشكان معطوف كرد «در هر جا كه مى توانى شادى را جست وجو كن».
اولين قدم اين بود كه او ارتباط خود را با خداى خود مستحكم تر از قبل كرد و به آن نيرو و قدرت بخشيد او براى بهبودى كامل دعا كرد و از خدا مى خواست كه او را كمك كند. او ياد حرف مادرش افتاد كه هميشه مى گفت: خدا به كسانى كمك مى كند آنها نيز به خودشان كمك كنند. بنابراين شروع كرد به دعا براى اينكه بتواند به خودش كمك كند.
اين زن براى اينكه بتواند تعادل خود را حفظ كند شروع به انجام تمرينات يوگا كرد و به تدريج احساس مى كرد كه در حال بهبودى است. خودش مى گويد بعد از هفت ماه مى توانستم تقريباً يك مسافت كوتاه را با كمك ابزار و وسايل كمكى راه بروم. كم كم براى خريدهاى مختصر و كوچك به فروشگاه نزديك خانه شان مى رفت.
چند روز بعد او توانست براى همسرش غذا بپزد او كسى بود كه حتى براى نشستن جلوى آفتاب نيز رنج و زحمت فراوان مى كشيد اما پس از مدتى او تمامى اين كارها را به تنهايى انجام مى داد. او فكر و ذهن خود را به آينده معطوف كرده بود حتى به زمانى فكر كرد كه بتواند مجدداً شغل و حرفه خود را شروع كند. او مى گويد: تعداد زيادى از مردم نمى دانند كسانى مثل من داراى انرژى درونى بسيار قوى هستند و تا زمانى كه ما اين انرژى ها را به كار نگيريم آنها متوجه نخواهند شد.
س.د اميدوار است كه بتواند طراحى كند و با اين طرحها احساس انرژى بيشتر اميد به زندگى به بيماران سرطانى بدهد.
او ۵۳ ساله است و مى گويد: سعى مى كنم فضايى را خلق كنم تا در آنجا هم لذت و خوشى، هم مقدارى انرژى وجود داشته باشد.
چند سال قبل پزشكان به او گفتند توده اى درون سينه راست او وجود دارد كه بدخيم است پس از آن مدتى در بيمارستانهاى مختلف سرگردان بود و دائم در حال جمع كردن خبرهاى جديد بود. نورهاى ضعيف و مراكز نگهدارى بيماران او را ياد مرگ مى انداخت. او مى گويد: تصميم گرفتم هر وقت از اينجا مرخص شدم مكانهايى را طراحى كنم.
بعد از اينكه عمل جراحى روى او انجام گرفت و پزشكان مجبور شدند قسمتى از سينه او را بردارند توانست از بيمارى سرطان رهايى پيدا كند.
او از ديدن كودكان سرطانى در بيمارستان دلگير مى شد.
كار كردن به او كمك كرده است كه با توجه به تجربه كردن بيمارى سرطان باز هم زنده مانده و زندگى كند. خود او مى گويد: من صلح و آرامش را به وجود آوردم و اينك در ميان رنگها زندگى مى كنم.
مهسا مقدمى