Iran Newspaper - كودك ونوجوان (۲)

مترجم و تصويرساز: منصوره كمرى

قسمت اول
روزى روزگارى در زمان هاى گذشته، بيوه فقيرى به همراه تنها پسرش به نام جك در كلبه كوچكى زندگى مى كرد. اون ها از مال دنيا به جز يك گاو شيرده به نام سفيدبرفى چيزى نداشتند و هر روز رو با فروش شير اون مى گذروندند تا اين كه يك روز سفيدبرفى ديگه شير نداد. مادر جك در حالى كه با عصبانيت دستهاش رو به هم مى ماليد گفت: «حالا چه خاكى به سرمون بريزيم؟» جك گفت: «نگران نباش من مى رم يه كار پيدا مى كنم.»
مادر جواب داد: «چرند نگو! هيچ كس به تو كار نمى ده. قبلاً هم اينو امتحان كردى. بايد يه فكر اساسى تر بكنيم. ما بايد سفيدبرفى رو بفروشيم و با پولش يه مغازه باز كنيم.» جك گفت: «فكر خوبيه. امروز جمعه بازاره، من مى رم و سفيد برفى رو مى فروشم و با كيسه پر از پول برمى گردم.» بنابراين جك طنابى دور گردن گاو بست و به راه افتاد اما هنوز مدت زيادى نرفته بود كه پيرمرد عجيب و غريبى سر راهش سبز شد و گفت: «صبح به خير جك!» جك خيلى تعجب كرد، آخه اين مرد غريبه اسم اون رو از كجا بلد بود؟ و در جوابش گفت: «صبح شما هم به خير!» پيرمرد گفت: «كجا دارى مى رى؟»
- مى رم اين گاو رو بفروشم.
مرد نگاهى به گاو انداخت و گفت: «فكر مى كنى گاوت به اندازه چند تا لوبيا مى ارزه؟» جك پوزخندى زد و گفت: «اين چه سؤاليه؟ خب، هزار تا و يا بيشتر!» مرد جواب داد: «ولى من مى گم به اندازه ۵ تا لوبيا ارزش داره» اونوقت دستش رو به طرف جك دراز كرد، ۵ تا لوبياى كج و كوله كف دستش بود! «همه اش همين؟!» پيرمرد گفت: بهتره بدونى اينها چند تا لوبياى معمولى نيستند اگه اونها رو در شب بكارى نزديك صبح تبديل به ساقه لوبياى بزرگى مى شن كه بلندى اش تا آسمون مى رسه!» جك كه به هيجان اومده بود گفت: «راست مى گى؟» مرد گفت: «معلومه! من حاضرم سفيدبرفى رو با اين لوبياها عوض كنم و اگه اينطور كه گفتم نشد، گاوت رو بهت پس مى دم.»
جك با خوشحالى قبول كرد وطناب سفيدبرفى رو به دست پيرمرد داد و لوبياها رو ازش گرفت و به خونه برگشت. هنوز مدت زيادى از رفتن جك نگذشته بود و مادرش با ديدن او حسابى تعجب كرد و گفت: « به اين زودى برگشتى؟! مى بينم كه تونستى سفيدبرفى رو بفروشى.» جك با خوشحالى با سرش جواب مثبت داد، مادر ادامه داد: «آفرين پسرم! بگو ببينم چقدر فروختى؟» جك جواب داد: «نمى تونى حدس بزنى!» مادر كه فكر مى كرد جك معامله خيلى خوبى كرده با خوشحالى گفت: «۱۰ پوند، ۱۵ پوند، ۲۰ پوند؟!»
- بهتر از اون. من سفيد برفى رو با ۵ تا لوبياى سحرآميز عوض كردم! مادر كه انگار يك سطل آب سرد روى سرش ريخته باشند، چند لحظه چيزى نگفت ولى بعد با عصبانيت فرياد زد: «چى؟ تو چى كار كردى؟ پسره احمق! تو سفيد برفى رو، بهترين گاو شيرده اين منطقه رو با ۵ تا لوبياى كج و كوله و بى ارزش عوض كردى؟! زود از جلوى چشمهام دورشو!» و در حالى كه از شدت عصبانيت خونش به جوش اومده بود، لوبياها رو از دست جك گرفت و از پنجره بيرون انداخت و گفت: «بيا، اينم از لوبياهاى عزيزت! حالا به اتاقت برو. امروز از غذا خبرى نيست.» جك با ناراحتى به اتاق زيرشيروانى اش در بالاى پله ها رفت و روى تختش دراز كشيد. اون خيلى ناراحت بود هم به خاطر مادرش و هم به خاطر اين كه از غذا محروم شده بود. آخه خيلى گرسنه بود.
صبح روز بعد وقتى جك از خواب بيدار شد، اتاقش منظره عجيبى پيدا كرده بود؛ نصفى از اون روشن و نصفى اش در سايه بود. جك پريد و لباسهاش رو پوشيد و كنار پنجره رفت و ناگهان در جا خشكش زد. فكر مى كنيد چى ديده بود؟ لوبياهايى كه مادرش بيرون انداخته بود حالا رشده كرده و به ساقه لوبياى بزرگى تبديل شده بودند كه بلندى اش تا ابرها مى رسيد! پيرمرد راست گفته بود. ساقه لوبيا درست از كنار پنجره اتاق جك رد مى شد پس تنها كارى كه بايد مى كرد اين بود كه پنجره رو باز كنه و روى ساقه اون بپره. ساقه لوبيا مثل نردبان بلندى بود. پس جك شروع كردن به بالا رفتن از اون و بالا رفت و بالا رفت و اونقدر رفت و رفت تا به ابرها رسيد و چشمش به جاده دور و درازى افتاد. پس در مسير جاده به راه افتاد و اونقدر رفت تا به خونه بسيار بزرگى رسيد. كنار پله هاى خونه زن بسيار بزرگ و بلند قدى ايستاده بود. جك مؤدبانه گفت: «سلام خانم. مى شه لطفى بكنيد و كمى غذا به من بديد. آخه من از صبح ديروز چيزى نخوردم و خيلى گرسنه ام.» زن جواب داد: «صبحانه مى خواى، نه؟ مى دونى چيه اگه همين الآن از اين جا نرى، هر لحظه ممكنه شوهر من از راه برسه و به عنوان صبحانه يك لقمه چپت كنه. آخه اون يه غوله و هيچى رو به اندازه پسربچه بريان شده دوست نداره.» جك جواب داد: «اما من ترجيح مى دم غذاى يه غول بشم تا اينكه از گرسنگى بميرم.» از اون جايى كه زن غول خيلى هم بد ذات نبود دلش به رحم اومد و جك رو به خونه اش راه داد و به آشپزخونه برد و يك برش نون به همراه كمى پنير و شير بهش داد. جك هنوز نصف صبحانه اش رو هم تموم نكرده بودكه صداى گرومپ گرومپ بلندى خونه رو به لرزه درآورد. زن با دستپاچگى گفت: «خدا بهمون رحم كنه! شوهرم داره مى آد. يالا زود باش بپر تو اجاق قايم شو!» بالاخره غول از راه رسيد اون واقعاً موجود گنده و ترسناكى بود! ۳ تا گوساله رو روى ميز انداخت و با صداى نخراشيده اى به زنش گفت: «بيا زن! اين ها رو كباب كن تا براى صبحانه بخورم.» بعد انگار بويى به دماغش خورده باشه شروع كرد به بو كشيدن و با صداى نكره اش غريد:
هوم هوم هام هام !
بوى آدميزاد مى رسه به مشام
زنده باشه يا مرده
مى خورمش براى شام!
زن غول گفت: «وا، اين حرف ها چيه؟ بچه آدميزاد كدومه. حتماً هنوز بوى بچه اى كه ديشب برات كباب كردم توى دماغته. برو دستهات رو بشور و بيا، تا برگردى صبحانه ات آماده ست.» همين كه غول رفت، جك از اجاق بيرون پريد تا فرار كنه اما زن غول بهش گفت: «صبر كن تا خوابش ببره. اون معمولاً بعد از صبحانه يه چرت مى زنه.» غول صبحانه اش رو خورد و بعد از اون سراغ صندوق بسيار بزرگى رفت و ۲ تا كيسه طلا ازش بيرون آورد و شروع به شمردن سكه هاش كرد و اونقدر شمرد تا چشمهاش سنگين شد و خوابش برد. اونوقت جك پاورچين پاورچين از اجاق بيرون اومد و وقتيكه از كنار غول رد مى شد يكى از كيسه هاى طلا رو هم برداشت و كشان كشان با خودش برد تا اينكه به درخت لوبيا رسيد بعد كيسه رو پرت كرد پايين و خودش از درخت پايين رفت و رفت و رفت تا به خونه اش رسيد. بعد سريع پيش مادرش رفت و كيسه طلا رو بهش نشون داد و اونچه رو كه اتفاق افتاده بود تعريف كرد و گفت: «خب، مادر ديدى؟ ديدى حق با من بود. اون لوبياها واقعاً جادويى بودند.» اونها مدتى رو با سكه هاى طلا سر كردند تا اينكه آخرين سكه ها هم تموم شد و پولشون ته كشيد. پس جك تصميم گرفت دوباره از درخت بالا بره و شانسشو امتحان كنه...
آيا اين بار هم جك از خونه غول جون سالم به در مى بره؟
هفته بعد خواهيم ديد.