بازار فيلم جشنواره بين المللى فيلم فجر براى نخستين بار سال ۷۶ و در شانزدهمين دوره اين رويداد سينمايى كشورمان تأسيس شد و پس از گذشت هشت سال آزمون و خطا به نظر مى آيد صرف نظر از ضعف هايى در زمينه اجرا و سياست هاى كلى كه طبيعت كار هر رويداد نوپايى است ، در كل به تجارب مثبتى در اين زمينه دست يافته است.
نهمين بازار فيلم جشنواره بين المللى فيلم فجر، امسال از ۴ تا ۸ بهمن ماه در مركز آفرينش هاى كانون با شركت حداقل ۲۵ شركت خارجى و حضور شركت هاى فيلمسازى ايرانى تقريباً به همين تعداد تشكيل خواهد شد . بازارى كه با نگاه دقيق و كارشناسانه مى تواند به شكوفايى هنر و صنعت سينماى كشورو گذر از مرزها كمك شايانى نمايد و البته در اين زمينه نگاهى به چگونگى شكل گيرى اين بازار فيلم و تحولات آن خواهد توانست به درك بهترى از شرايط پيش روى در اين خصوص كمك نمايد.
بنياد فارابى، نخستين گام هاى بازار فيلم
سينماى پيش از انقلاب اسلامى ايران هيچگونه ساماندهى خاصى جهت عرضه و بازاريابى فيلم در خارج از كشور نداشت و جز چند تلاش غيرمتمركز و شخصى كارى در اين زمينه به انجام نرسانده بود.
پس از پيروزى انقلاب اسلامى و تعيين سياست هاى مدون در زمينه هنرهاى بصرى و سينمايى توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، نخستين دوره جشنواره فيلم فجر در سال ۱۳۶۱ تشكيل و تأسيس شد و به تبع آن بنياد سينمايى فارابى شكل گرفت.
اين بنياد تلاش هاى نخستين خود در زمينه بازاريابى فيلم هاى ايرانى را شروع كرد و با ارسال فيلم هايى چون  «دونده» (امير نادرى)، شيرك ( داريوش مهرجويى) و دستفروش (محسن مخملباف) به جشنواره هاى معتبر و جهانى فيلم به موفقيت هاى نسبتاً چشمگيرى دست يافت.
فعاليت هاى موازى بازاريابى و همكارى هاى خارجى در اوايل دهه هفتاد بنياد سينمايى فارابى با همكارى يك شركت پخش كننده جهانى فيلم اروپايى فعاليت هاى جديدى در زمينه بازاريابى فيلم آغاز كرد.
در آن ايام صدا و سيما و گاه كانون پرورش فكرى كودك و نوجوانان نيز اقدام به بازاريابى براى فيلم هاى ايرانى مى كردند و صدا و سيما با تأسيس شركتى به اسم «CMI» حركت هاى مثبتى درا ين زمينه انجام داد.
نخستين گام ها براى تأسيس بازار فيلم جشنواره فيلم فجر
براى نخستين بار پيشنهاد تشكيل بازار فيلم در دى ماه سال ۶۶ مطرح شد و در بيست و چهارمين دوره جشنواره فيلم فجر اين پيشنهاد جامه عمل پوشيده و با مشاركت بنياد سينمايى فارابى اولين بازار بين المللى فيلم فجر در سال ۷۴ در مركز همايش هاى بين المللى تهران برگزار شد و تا كنون ادامه داشته است.
نيازهاى موجود بازار فيلم فجرپس از ۱۰ سال آزمون و خطا
۱- ايجاد شرايط حضور عموم دست اندركاران حرفه اى سينماى ايران در بازار فيلم جشنواره فجر.
كه البته اين امر به مسائل قابل بررسى ديگرى از قبيل فضاى كم در نظر گرفته شده براى هر غرفه و مسائلى از اين دست مربوط مى شود.
۲-ايجاد دوره هاى آموزش بازاريابى حرفه اى براى شركت كنندگان
۳- در دسترس قرار دادن آمارهاى دقيق از مقدار مبادلات انجام شده بين شركت هاى فيلمسازى ايرانى و خارجى
۴- ايجاد مكان هاى مناسب جهت پيش نمايش آثار عرضه شده كه نبود آن به عدم نمايش با كيفيت آثار ايرانى مى انجامد.
۵- امكان شرايط حضور شركت هاى مطرح و بزرگ خارجى در بازار فيلم جشنواره فجر با استفاده مناسب تر از تبليغات و فعاليتهاى بين المللى .
۶- لزوم تفكيك خريداران و فروشندگان بر مبناى نوع عرضه و تقاضا كه در بازار فيلم جشنواره فجر كمتر انجام مى گيرد.
۷- تشكيل بازارهاى منطقه اى فيلم در حمايت و با هدف پر بارتر كردن جشنواره بين المللى فيلم فجر.

بابك غفورى آذر
جشنواره فيلم فجر از ابتداى شكل گيرى قرار بود آينه تمام نماى يك سال فعاليت مديران، مسؤولان و دست اندركاران سينماى ايران باشد چنين هدف بلند پروازانه اى شايد در سال هاى اول شكل گيرى جشنواره با توجه به فضاى خاص آن سال ها چندان عجيب به نظر نمى رسيد، هرچند در همان شكل هم نمونه هاى اندكى در جهان داشت. البته مسؤولان سينمايى در برگزارى جشنواره فجر هدف مهم ترى را تعقيب مى كردند و آن هم بيان سياست هاى سينمايى كشور و جهت دهى به جريان توليد فيلم بود. اين چنين بود كه وقتى فيلمى در جشنواره مورد تقدير قرار مى گرفت در ميان دست اندركاران سينمايى اين مفهوم برداشت مى شد كه مطلوب نظر مسؤولان ساخت فيلمى مانند آن اثر تقدير شده است. روند انتخاب و گزينش فيلم ها در هر دوره اما از همان قسمت پذيرش آثار آغاز مى شد. فيلم هاى مطلوب به بخش «مسابقه» مى رفتند و فيلم هاى ديگر كه هر كدام بنا به دلايلى مناسب بخش مسابقه تشخيص داده نمى شدند در بخش ديگرى به نام «مرور يك سال سينماى ايران» به نمايش در مى آمدند. بخشى كه به نظر مى رسيد بيشتر به منظور رسيدن به همان هدف اوليه (نمايش تمام فيلم هاى توليدى يك ساله در جشنواره) طراحى و در برنامه ها منظور شده است. شكل برگزارى و حضور فيلم ها در بخش مرور به گونه اى بود كه صرفاً نمايش فيلم ها مد نظر بود و توجه بيشتر معطوف بخش مسابقه بود.
نحوه انتخاب فيلم هاى بخش «مسابقه» و «مرور» تا سال ها در هاله اى از ابهام قرار داشت. گروهى پيش از جشنواره پشت درهاى بسته فيلم ها را مى ديدند و تشخيص مى دادند كدام فيلم در بخش مسابقه باشد و كدام در بخش مهمان. معمولاً هم كسى توضيحى نمى خواست و صرف نمايش در جشنواره براى سازندگان بسيارى از فيلم ها كافى بود. چرا كه مجوز نمايش و اكران در سال بعد منوط به نمايش فيلم در جشنواره بود. اين روند سال ها ادامه داشت و البته هر از گاهى اعتراض هايى از سوى سينماگران صورت مى گرفت كه معروف ترين آنها گفته هاى مسعود كيميايى بعد از انتخاب شدن فيلم «تيغ و ابريشم» براى بخش مهمان در جشنواره پنجم فجر بود. در دهه دوم عمر جشنواره تصميم جديدى گرفته شد و آن هم شركت دادن تمام فيلم هاى متقاضى تحت زير مجموعه اى به نام «سينماى ايران» بود كه يا در اواسط جشنواره نام فيلم هاى پذيرفته شده براى بخش مسابقه اعلام مى شد يا اينكه تمام فيلم ها به عنوان آثار بخش مسابقه سينماى ايران تحت داورى قرار مى گرفتند. استدلال طراحان اين شيوه اين بود كه ممكن است در فيلمى يكى از عوامل كار چشمگيرى انجام داده باشد كه هم سطح فيلم هاى بخش مسابقه باشد و حضور نداشتن فيلم در بخش مسابقه باعث شود كه كار آن سينماگر به چشم نيايد و مورد ارزيابى قرار نگيرد. با چنين استدلالى سينماى ايران در دوره هاى بسيارى شاهد حضور بيش از ۴۰ تا ۵۰ فيلم در بخش مسابقه اش بود. هرچند كه معمولاً كانديداها و برنده ها از بين چند فيلم انگشت شمار انتخاب مى شدند و كمتر پيش مى آمد كه واقعاً كار يك سينماگر ديده شود. اين روند تا جشنواره هفدهم فجر ادامه داشت.
* * * 
با روى كار آمدن مديران جديد در وزارت ارشاد سياست هاى سينمايى نيز تغيير كرد. از جمله آنها تغيير در سياست ها و برنامه هاى جشنواره فجر بود. سيف الله داد معاون سينمايى وقت آن زمان برنامه هاى طول و درازى براى جشنواره داشت كه نهايتاً تعدادى از آنها عملى شد. يكى از آنها هم شركت تنها تعداد معدودى فيلم ايرانى در جشنواره بود. البته در كنار آن هم قيد لزوم حضور فيلم ها در جشنواره براى اكران در سال بعدش را حذف كرد تا خود به خود از تعداد فيلم هاى متقاضى كم شود. اما جذابيت ها و كاركردهاى جشنواره آن قدر نزد سينماگران اهميت داشت كه تعداد زيادى از سينماگران ترجيح بدهند فيلم هايشان ابتدا در جشنواره به نمايش در آيد و بعد راهى اكران عمومى باشد. به اين شكل رسماً يك هيأت انتخاب پيش از جشنواره كار ارزيابى آثار متقاضى را برعهده گرفت. جشنواره هجدهم فجر نخستين دوره اى بود كه تنها ۲۲ فيلم ايرانى در آن شركت داشتند و بقيه آثار راهى به جشنواره نيافتند. از همين دوره هم بود كه يك هيأت انتخاب پيش از جشنواره با معرفى دبير جشنواره به شكل رسمى به انتخاب فيلم ها مى پرداختند كه اعضاى آن را تركيبى از تعدادى سينماگر و مسؤول و مدير تشكيل مى دادند. به تدريج با ادامه اين سياست در ۲ دوره بعد جشنواره انتقادها آغاز شد. سازندگان تعدادى از فيلم ها نسبت به كنار ماندن فيلم هايشان اعتراض داشتند و مانند هميشه با استدلال «مقايسه اى» فيلم خودشان را بهتر از چند فيلم پذيرفته شده مى دانستند. انتقادها در مواردى وارد بحث هاى مديريتى و سياسى مى شد و هيأت انتخاب متهم به تأثير پذيرى از بعضى جريان هاى سينمايى و سياست هاى دولتى مى شد.
با رفتن سيف الله داد از سمت معاونت سينمايى مشخص بود كه سياست هاى او هم تغيير خواهد كرد از جمله آنها حضور تنها بخش مسابقه سينماى ايران در جشنواره بود و مجدداً در بيست و يكمين جشنواره فيلم فجر تعدادى از فيلم هاى ايرانى راهى بخش جديدى با نام «فيلم هاى مهمان» شدند. اين تصميم هرچند حجم انتقادها را تا حدودى كاهش داد اما از منظرى ديگر زمينه را براى اعتراض فراهم كرد: همه مى خواستند در بخش مسابقه باشند. و اين موضوع چالش جديد مديران سينمايى تازه بود.
* * * 
بيست و چهارمين جشنواره فيلم فجر ادامه دهنده روند چند دوره قبل است. امسال نيز فيلم هاى ايرانى در دو بخش «مسابقه» و ممهمان» به نمايش در مى آيند و هيأت انتخاب از اواخر آذرماه كار بررسى و انتخاب فيلم ها را آغاز كردند. در تركيب هيأت انتخاب جشنواره امسال حضور تعدادى از كارگردانان موسوم به سينماى «بدنه اى» كه اتفاقاً تا به حال چندان مورد لطف و مهربانى جشنواره قرار نگرفته بودند از ابتدا قابل توجه بود. اين تركيب البته با جو فعلى توليد سينماى ايران همگونى داشت. فضايى كه گرايش به ساخت فيلم هاى پر فروش و جذاب با حضور بازيگران مطرح در آن بيشتر ازعلاقه به ساخت فيلم هاى خاص و نخبه پسند با كمترين جذابيت است. حساسيت نسبت به انتخاب هاى هيأت انتخاب در چند سال اخير با توجه به كاركرد نظارتى و مميزى از هيأت كه پذيرش هر فيلمى از سوى آن به معنى گرفتن پروانه نمايش است افزايش يافت و همه اينها كار اين هيأت را امسال با توجه به تغيير مديران سينمايى به شدت براى فعالان سينمايى و پيگيران آن حساس كرده بود. اعلام نخستين سرى فيلم هاى پذيرفته شده در بخش مسابقه از سوى اين هيأت كه شامل ۱۹ فيلم مى شد نخستين واكنش ها را برانگيخت. واكنش هايى كه بيشتر محتاطانه بود تا منتقدانه. در واقع فيلم هاى انتخاب شده تركيب هوشمندانه اى بودند از فيلم هاى معروف به بدنه و آثار خاص دولتى و فرهنگى. در اين ميان البته نبود فيلم هايى چون «آفسايد» و «رويا خيس»، «آتش بس»، «مواجهه» و «چه كسى امير را كشت» بيشتر به چشم آمد.
اما وقتى نام اكثر اين آثار در بخش مهمان آمد انتقادها تا حدودى فروكش كرد. هيأت انتخاب به فاصله ۲ روز بعد فهرست فيلم هاى بخش مسابقه را با معرفى ۵ فيلم ديگر تكميل كرد تا تعداد فيلم هاى اين بخش به عدد ۲۴ برسد و با يك فيلم خارجى از مسابقه اين عدد به ۲۵ برسد تا پس از مدتها در جشنواره فجر ۲۵ فيلم براى بخش مسابقه انتخاب شوند. اين ركورد با اعلام ۱۷ فيلم براى بخش مهمان تكميل شد تا يك بار ديگر خاطره سال هاى دور جشنواره و نام بخش  «مرور» در ذهن ها زنده شود. وقتى سازندگان دو فيلم «مواجهه» و «ستاره است»: نيز اعلام كردند كه فيلم هايشان در بخش مهمان جشنواره به نمايش در مى آيند رقم مجموع تعداد فيلم هاى ايرانى كه امسال در جشنواره به نمايش در مى آيند به عدد ۴۴ فيلم رسيد تا بخش فيلم هاى مهمان عملاً به بخش مرور يك سال سينماى ايران تبديل شود.
به اين ترتيب جشنواره فيلم فجر در ميانه دهه سوم عمر خود شاهد تغيير سياستى ديگر است. سياستى كه در ظاهر يادآور برنامه هاى دهه اولش است اما در واقع نشانگر رويكرد جديد سينماى ايران در توليد فيلم هاى مورد پسند مخاطب عام و دورى از جريان نخبگر است.

عليرضا رضاداد تا چند روز آينده چهارمين دوره دبيرى بر جشنواره فيلم فجر را تجربه خواهد كرد. دوره اى كه به نظر مى رسد تفاوت هاى زيادى با سال هاى قبل داشته باشد. اين مدير سينمايى دوره دوم رياست جمهورى سيدمحمد خاتمى در حالى كه بر اساس پاره اى پيشداورى ها تصور مى شد با روى كار آمدن مديران جديد سينمايى جاى خود را به فرد ديگرى بدهد، همچنان در پست خود حضور دارد؛ اگرچه هنوز حكم ابقايش را هم دريافت نكرده است. همين نكته مى تواند اين دوره جشنواره فجر را براى رضاداد بسيار متفاوت تر از دوره هاى قبلى كند.
عليرضا رضاداد سال ها همراه با محمدمهدى حيدريان، معاون پيشين سينمايى كشور در تلويزيون حاضر بود. مديريت گروه كودك و نوجوان شبكه دوم سيما از جمله سوابق مديريتى رضاداد بود. او اواخر سال ۸۱ بعد از انتصاب حيدريان به سمت معاونت سينمايى وزارت ارشاد به عنوان مديرعامل بنياد سينمايى فارابى معرفى شد و عملاً نبض جريان اصل توليد در سينماى ايران را به دست گرفت. بنياد سينمايى فارابى در ساختار مديريتى سينماى ايران به عنوان مرجع و نقطه اصلى توليد آثار سينمايى در كشور شناخته مى شود و مديرعامل عملاً نقش هدايت و مديريت ساخت فيلم در كشور را برعهده دارد. رضاداد زمانى مسؤوليت مديرعاملى فارابى را عهده دار شد كه سينماى ايران بعد از تجربه يك دوره تغيير قوانين و مناسبت هاى سينمايى، عملاً به نوعى بى ثباتى و ركود دچار شده بود. سياست هاى پيش بينى شده فرصت اجراى صحيح نيافته بودند و از طرف ديگر حساسيت ها نسبت به سينما و فيلم هاى توليد شده افزايش يافته بود. همه اين عوامل باعث شد رضاداد با سياستى هوشمندانه تلاش كند ضمن برقرار كردن آرامش در فضاى سينما، با توليد آثارى پرمخاطب و كمتر ملتهب، حساسيت هاى خارج از حوزه سينما را كم كند.
تيم مديريتى رضاداد و حيدريان در سال هاى پايانى دولت خاتمى سينما را هدايت كردند كه قضاوت درباره آن هنوز زود است.
نكته اصلى درباره فعاليت رضاداد اما در چند ماه اخير شكل گرفته است. او توانسته از زمان آغاز به كار دولت محمود احمدى نژاد بدون پيش آمدن مشكلى حوزه توليد و هدايت سينماى ايران را مديريت كند و در اين راه حتى فراتر از انتظار نيز ظاهر شده است. پروژه هاى توليد سينمايى بدون مشكل خاصى كار ساخت خود را آغاز كرده اند و فيلم هايى كه احتمال نمايششان بسيار پايين بود به نمايش درآمدند. هر چند بخش عمده اى از اين دستاوردها به هماهنگى تيم مديريتى وزارت ارشاد و نيز همراهى محمدرضا جعفرى جلوه، معاون سينمايى جديد وزارت ارشاد كه اتفاقاً از دوستان قديمى رضاداد است، با او بازمى گردد. اما به نظر مى رسد مديرعامل بنياد سينمايى فارابى پس از چهار سال به خوبى بر نكات و پيچيدگى هاى خاص مديريتى سينماى ايران پى برده است.
بيست و چهارمين جشنواره بين المللى فيلم فجر مى تواند آزمون ديگرى براى رضاداد باشد. آزمونى كه اگر از آن موفق بيرون بيايد، چه بسا بتواند دوران مديريت خود را تداوم ببخشد.

بهمن فرمان آرا
آنها كه فيلم يك بوس كوچولو را پيش از نمايش عمومى ديده بودند همگى متفق القول اين پيش بينى را داشتند كه نمايش فيلم بحث هاى زيادى را در محافل روشنفكرى و ادبى برخواهد انگيخت. علت آن وجود شخصيتى به نام «سعدى» در فيلم بود كه پرداخت آن شباهت هاى گريز ناپذيرى به يك نويسنده و كارگردان قديمى داشت. اين شباهت ها آن قدر زياد بود كه هر تماشاگر پيگير تحولات فرهنگى ايران را نيز بلافاصله متوجه خود مى كرد. با نمايش عمومى فيلم پيش بينى هاى اوليه درست از آب درآمد به گونه اى كه فرمان آرا مجبور شد در هر جمع و محفلى درباره اين موضوع صحبت كند. پاسخ فرمان آرا البته به وجود اين شباهت ها ذكر اين نكته بود كه شخصيت فوق نماينده نسلى از روشنفكران اين سرزمين است و نه همه آنها. اين پاسخ البته بسيارى را راضى نكرد، كاركرد اصلى اش در اين بود كه فرمان آرا تلويحاً ساخت فيلم بر اساس مجموع اتفاقات فرهنگى چند دهه اخير ايران را پذيرفته است. نمايش يك بوس كوچولو در دانشگاه ها با استقبال روبرو شده است و البته در اكران عمومى هم بيش از آنچه پيش بينى مى شد تماشاگران را به سينماها كشانده است. همه اينها نشان دهنده آن است كه فرمان آرا در بطن سينماى ايران حضور دارد.


خسرو سينايى
فيلمساز آرام سينماى ايران كه معمولاً هر چند سال يك بار فيلم مى سازد در جشنواره فجر امسال با اثرى متفاوت حاضر خواهد بود. خسرو سينايى كه يك بار با فيلم عروس آتش حضور پربارى در جشنواره فجر داشت در ادامه همان سبك و روش مورد علاقه اش اثرى مستند - داستانى درباره يك شخصيت فرهنگى تهيه كرده است كه به دليل سبك آن از ابتدا هم مشخص بود مانند عروس آتش در جشنواره مطرح نخواهد شد. گفت وگو با سايه فيلمى درباره صادق هدايت است كه سينايى از حالا درباره آن گفته است كه فيلم براى مخاطبانى مناسب است كه با اسم صادق هدايت آشنا بوده و حداقل دو كتاب از او را خوانده باشند. اين توصيف مشخص مى كند كه سينايى اين بار نيز به شكل روايتى مستقيم نرفته است و به قول خودش براى باورپذيرتر كردن و جذاب تر كردن كار از ساختار مستند هم استفاده كرده است. نكته قابل توجه ديگر در ساخت فيلم گفت وگو با سايه حضور محمدرضا شرف الدين در مقام مديريت توليدى آن است كه با توجه به سابقه و فعاليت قبلى شرف الدين و جايگاهش در سينماى ايران بسيار عجيب به نظر مى رسد. نمايش «گفت وگو با سايه» در بخش خارج از مسابقه جشنواره برنامه ريزى شده و قرار است تكميل كننده بخش بزرگداشت او در جشنواره باشد. سينايى براى تكميل هنرهايش در كليپ ساخته شده براى نمايش در افتتاحيه جشنواره مربوط به خودش، ساخت موسيقى متن آن را برعهده گرفته كه تشكيل شده است از يك ساز آكاردئون كه آن را هم خود سينايى مى نوازد.


فريدون جيرانى
سال گذشته در چنين روزهايى فريدون جيرانى ساخت فيلم جديدش را با عنوان ستاره ها آغاز كرده بود و البته مانند هميشه با اشتياق منتظر نمايش سالاد فصل در جشنواره بيست و سوم فجر بود. آن زمان ستاره ها طرحى سه اپيزودى بود كه با يك بازيگر ثابت در هر قسمت تصويرى از آنچه پيرامون سينماى ايران در تمام اين سال ها گذشته ارائه مى داد. اما در زمان ساخت طرح تغييرات زيادى را به خود ديد. جيرانى احساس كرد هر اپيزود ظرفيت هاى زيادى براى پرداخت بيشتر دارد و حيف است كه به راحتى رها شود. اين چنين شد كه ستاره ها در اجرا تبديل به سه فيلم بلند با بازيگران گوناگون شد و البته فريدون جيرانى را هم ناخواسته به پركارترين فيلمساز امسال تبديل كرد. اين اتفاق باعث شد پيگيران اخبار سينمايى ماه ها پيش از جشنواره فجر او را چهره اصلى جشنواره امسال بنامند اما جيرانى از ابتدا احتمال حضور هر سه قسمت ستاره ها در جشنواره را بعيد مى دانست. حتى اعلام شد سازندگان فيلم تنها يك قسمت آن را به جشنواره ارائه دادند اما وقتى اعلام شد كه قسمت اول مجموعه به بخش مسابقه و قسمت سوم به بخش مهمان رفته است پيش بينى هاى اوليه صورت واقعيت به خود گرفت. وقتى هم اعلام شد كه قسمت دوم به بخش مهمان رفته است سرانجام جيرانى را تبديل به تنها كارگردان سه فيلمى جشنواره امسال كرد كه در نوع خود بى نظير است. جيرانى كه علاقه شديدى به بررسى تاريخ سينماى ايران دارد حالا خود به مرزهاى جديد در دستيابى به ركوردهاى كارگردانان پيشين اين سينما رسيده است.


تهمينه ميلانى
در حالى كه مشغول آماده سازى آخرين مراحل فنى جديدترين فيلمش است، اعلام شد كه قصد دارد فيلم آينده اش را براى يونيسف بسازد. اين فيلمساز زن سينماى ايران كه در سال هاى اخير فيلم هايش با نظرات و بحث هاى مختلفى روبرو بوده است در انتظار نمايش آخرين فيلمش در جشنواره فجر است. فيلمى كه برخلاف چند ساخته اخير تهمينه ميلانى نه در بخش مسابقه بلكه در بخش مهمان به نمايش در خواهد آمد. آتش بس به همراه چند فيلم شاخص ديگر به عنوان انتخاب هاى سؤال برانگيز هيأت انتخاب جشنواره امسال در ميان محافل سينمايى مطرح شدند. با اين همه سازندگان فيلم آتش بس واكنشى به اين انتخاب از خود نشان ندادند. دهمين فيلم بلند ميلانى قرار است درباره دروغگويى كودكان باشد و در آن نيز مانند آثار قبلى ميلانى از عوامل حرفه اى استفاده خواهد شد.نكته اى كه اين ساخته ميلانى را از آثار ديگرش متمايز مى كند ساخته شدن آن در قالب فيلمى كوتاه براى يونيسف است. ميلانى در چند سال اخير تلاش داشته خود را به عنوان يكى از چند فيلمساز مطرح زن ايرانى در مجامع جهانى معرفى كند. او هم اكنون تحقيقات گسترده اى درباره مسائل كودكان آغاز كرده است. ميلانى ماه پيش جايزه ILEX را از موزه هنرهاى معاصر بوستون دريافت كرد و پس از آن داورى جشنواره كرالاى هند را به همراه برتران تاورنيه بر عهده داشت.