Iran Newspaper - كودك ونوجوان (۲)

قسمت آخر
نويسنده : هانس كريستين اندرسن
مترجم و تصوير ساز: منصوره كمرى

سرباز حلبى شجاع به همراه ساير اسباب بازى ها در اتاقى زندگى مى كند. او كه فقط يك پا دارد، با ديدن دختر بالرينى كه روى يكى از پاهايش ايستاده، به او علاقه مند مى شود. سرباز حلبى بر اثر نفرين شيطونك سياهى كه در انفيه دان زندگى مى كند از پنجره به خيابان پرت مى شود و بچه ها او را سوار بر يك قايق كاغذى در راه آب قرار مى دهند و اكنون ادامه ماجرا...
بچه ها كف زنان به دنبال قايق به راه افتادند. با تندتر شدن باران، موج بزرگى در جوى آب ايجاد شد كه قايق كاغذى را به لرزه انداخت، اما سرباز حلبى شجاع از جايش تكان نخورد مدتى بعد قايق به داخل سوراخى افتاد كه به فاضلاب راه داشت، ناگهان همه جا تاريك شد، درست به تاريكى جعبه چوبى سرباز حلبى! او با خودش گفت: «اين راه به كجا مى ره؟ حتماً اينم زير سر شيطونك بدجنسه! اگه دخترك بالرين الآن همرام بود به تاريكى اهميت نمى دادم.» در همين فكر و خيالات بود كه ناگهان موش بزرگى سر راهش سبز شد. موش از او پرسيد: «ببينم گذرنامه دارى. يالا نشونم بده!» اما سرباز حلبى از جايش تكان نخورد. موش كه ديد سرباز كوچكترين اهميتى به او نمى دهد با عصبانيت به دنبال قايق او به راه افتاد و فرياد زد: «جلوش رو بگيريد. او گذرنامه نداره. حاضرم نيست باج بده!» سرعت آب هر لحظه بيشتر مى شد و سرباز حلبى ديگر مى توانست نقطه روشنى را در انتهاى فاضلاب ببيند. همزمان با نزديك تر شدن به روشنايى، صداى وحشتناكى نيز به گوش مى رسيد كه رفته رفته بلند و بلندتر مى شد. آب از انتهاى فاضلاب با شدت به كانال ديگرى مى ريخت كه براى سرباز حلبى كوچولو آبشار خطرناكى محسوب مى شد. تنها كارى كه از دست سرباز بيچاره برمى آمد اين بود كه تا آن جا كه ممكن است سرجايش محكم بايستد. قايق به همراه آب به سمت پايين پرت شد و دو سه بار چرخ زد. قايق كاغذى كه حسابى خيس شده بود، تكه تكه شد و از بين رفت و سرباز بيچاره به داخل آب افتاد. همينطور كه پايين و پايين تر مى رفت به دخترك فكر مى كرد كه ديگر هرگز او را نمى ديد. در همان حال صدايى در گوشش گفت: «بدرود اى سلحشور شجاع! بدرود!» ناگهان ماهى بزرگى سرباز حلبى را بلعيد و همه جا دوباره تاريك شد. ماهى پيچ و تاب خوران شنا مى كرد، اما ناگهان ديگر تكان نخورد و همه چيز ساكت و بى حركت شد. مدتى به همين منوال گذشت تا اينكه پرتو نورى تابيد و سرباز حلبى توانست دوباره روشنايى را ببيند. صدايى با تعجب گفت: «يه سرباز حلبى!» ماهى را ماهيگيران صيد كرده و به آشپزى فروخته بودند. آشپز هم آن را به آشپزخانه اش برده و شكمش را باز كرده بود. او سرباز حلبى را برداشت و به اتاق ديگرى برد و درون جعبه اى قرار داد. سرباز حلبى به اطرافش نگاه كرد، آنجا همان اتاقى بود كه او به همراه برادرانش و ساير اسباب بازى ها در آن زندگى مى كرد. او با ديدن قصر كاغذى و دخترك بالرين خيلى خوشحال شد، تا جايى كه نزديك بود اشك از چشمانش سرازير شود. اما هر طورى بود خودش را نگه داشت و فقط به دختر زيبا خيره شد. دخترك بالرين هم در حالى كه مانند قبل روى نوك يك پايش ايستاده بود به سرباز حلبى نگاه كرد. چند لحظه بعد، بچه ها وارد اتاق شدند و يكى از آن ها سرباز حلبى را برداشت و به سمت بخارى پرت كرد. پسرك هيچ دليلى براى اين كارش نداشت. بنابراين اين كار هم حتماً زير سر شيطونك سياه بود كه در انفيه دان زندگى مى كرد. شعله هاى آتش سرباز حلبى بيچاره را در برگرفتند. گرماى بسيار سوزان و وحشتناكى بود. حالا اين گرما از آتش واقعى بود يا از آتش عشقى كه سرباز حلبى به دخترك كاغذى داشت، كسى چيزى نمى داند. سرباز حلبى همچنان شق و رق سرجايش ايستاده بود و به دخترك بالرين نگاه مى كرد. ناگهان پنجره باز شد و باد شديدى وزيد و دخترك كاغذى را به داخل بخارى پرت كرد. صبح روز بعد، زن خدمتكار در حال جمع كردن خاكستر بخارى متوجه سرباز حلبى شد كه حالا به شكل يك قلب حلبى در آمده بود. اما از بالرين كاغذى چيزى باقى نمانده بود جز گل رزش كه آن هم به سياهى رنگ زغال شده بود.