حسادت ، نوعى خشم درونى است كه مرتبه هايى از آن در همه افراد وجود دارد ولى ممكن است در بعضى كمتر و در برخى بيشتر ديده شود اما آنچه در ادبيات قديم ايرانيان يافت مى شود اين است كه دختران حسودتر از پسران دانسته شده اند . در روانشناسى امروز اين مطلب ثابت شده است كه دختران در روابط بين فردى و در رابطه با جنس مخالف ، حساس تر ، خود محورتر و حسودتر از پسران اند ، حسادت آنان در برخى موارد به حدى است كه گاه به انتقام گرفتن از طرف مقابل نيز مى انجامد . به گزارش ايونا حسادت و همچشمى جهالتى است كه با سعادت و خوشبختى فاصله بسيار دارد . حسادت شكل ها و ظواهر مبدل بسيارى دارد ؛ حسادت مى تواند خود را در رقابتى پايدار يا در كنارگيرى از همه رقابت ها آشكار سازد ، حسادت در شهرت طلبى يا در فروتنى در بخشش ، بى پروايى و يا در طمع ظالمانه نيز خود را ابراز مى كند و ثمرات تلخ همچشمى هاى دوران كودكى در سال هاى بعد ما را احاطه مى كنند. همچشمى هاى دوران كودكى اگر جدى گرفته نشود به طور دائمى بر فرد اثر گذاشته و صفات شخصيتى او را غير طبيعى مى سازد و بايستى افزود : گاه اختلالات سنى و جنسى بين فرزندان يك خانواده باعث حسادت مى شود. در همين خصوص برخى از بانوان معتقدند : زن ها به جهت روحيه حساس خود گاه دچار حسادت هاى بچگانه مى شوند و يا حسادت در مردان نيز وجود دارد ولى در خانم ها بارزتر است .
ديگرى ادامه داد: حسادت هاى زنانه بيشتر به زرق و برق هاى دنيايى است كه گاهى باعث از هم پاشيدن خانواده ها مى شود و زنان حسود فكر مى كنند كه خودشان به جايى نمى رسند و نمى توانند موفق شوند به همين خاطر تمام زندگيشان را به خاطر حسادت نابود مى كنند و رفتارشان در خانه و خانواده به قدرى تغيير مى كند كه ساير جوانب زندگيشان كم كم نابود مى شود . يك كارشناس روانشناسى تربيت در اين خصوص در گفت وگو با خبرنگار ما مى گويد : حالات انسان ۴ بخش دارد ۱- حسادت ۲- غبطه خوردن  ۳- بخل ورزى ۴- ايثار
بهروز هدايتى پور در ادامه مى گويد: متأسفانه افراد فرق حسادت و غبطه را نمى دانند اگر زنى خواهرش چيزى بخرد و او نيز مثل او بخرد اين غبطه است نه حسادت، فردى كه بخل ورزى مى كند مى گويد خدايا به من بده ولى به ديگرى نده چرا كه دوست دارد فقط خود مالك آن باشد . وى افزود : حسادت در خانم ها يك مكانيزم دفاعى است كه بعضاً باعث نابودى فرد مى شود . يكى ديگر از كارشناسان امر روانشناسى در مورد حسادت هاى زنانه معتقد است : تفاوت هاى بين زن و مرد و تحول اجتماعى متفاوت در دختران و پسران در دوره هاى مختلف موجب برخى مسائل در بزرگسالى مى گردد و حسادت ها نيز ريشه در كودكى دارند. وى اظهار داشت : بين مردان حسادت بيشتر جنبه رقابت دارد و رقابت آن ها در مسائل خارج از مالكيت بيشتر مشاهده مى شود . محمديان افزود : حسادت هاى زنانه از يك سرى رفتارهاى بد آموخته شده نشأت مى گيرد كه گاهى بر عملكرد خانوادگى ، تحصيلى و شغلى او نيز تأثير مى گذارد و در بعضى موارد زن ها به مردان نيز به خاطر آزادى هايشان ممكن است حسادت كنند. جعفر نورى كارشناس ارشد امر مشاوره نيز در اين خصوص به خبرنگار ما گفت : حسادت در برخى موارد باعث سقوط و گاه صعود مى شود. وى ادامه داد : زن ها به لحاظ باورهاى جامعه از حساسيت بيشترى برخوردارند و زن حسود اغلب فكر مى كند كه ندارم ولى ديگرى دارد و خودباورى خود را از دست مى دهد و راه غلط را انتخاب مى كند و آرام آرام دچار بى ارزشى شخصيت مى شود كه حسادت نيز در وجودش بيشتر رخنه مى كند . وى در پايان گفت : بايد علت حسادت بررسى شود و زن خودش را باور كند كه اگر خود را باور نكند هرگز حسادت او از بين نخواهد رفت.

سن اميد به زندگى زنان ايرانى افزايش يافته است

رئيس فراكسيون زنان مجلس شوراى اسلامى گفت: افزايش مشاركت اجتماعى زنان در جامعه باعث بالا رفتن سن اميد به زندگى در ميان آنها شده است. عفت شريعتى در گفت وگو با اشاره به افزايش سن اميد به زندگى در ميان زنان ايرانى افزود: سن اميد به زندگى زنان در مقايسه با سالهاى گذشته از افزايش چشمگيرى برخورداربوده است . به طورى كه هم اكنون بر اساس آمارهاى اعلام شده شاخص اميد به زندگى زنان به بيش از ۷۰ سال رسيده است. وى خاطر نشان كرد: افزايش اشتغال ، افزايش مشاركتهاى سياسى ، فرهنگى ، اقتصادى و... در مقايسه با سالهاى گذشته باعث شده خود به خود سن اميد به زندگى نيز در ميان زنان افزايش پيدا كند. به طورى كه هم اكنون زنان در سنين بالا نيز به دنبال يافتن شغل و يا شركت در كارهاى گروهى هستند.
رئيس فراكسيون زنان مجلس تأكيد كرد: همچنين افزايش اميد به زندگى زنان در تربيت فرزندان ، اجراى امور خانواده و همسر دارى تأثير بسزايى دارد. به گونه اى كه بررسى ها نشان داده فرزندان موفق داراى والدينى بوده اند كه در مشاركت هاى اجتماعى و كارهاى خيريه و عام المنفعه حضور داشته اند

محدوديت بيش از حد كودكان را كم رو مى كند

«كم رويى تجربه محيطى است كه بر اثر نوع تعاملى كه با كودك برقرار مى شود و موقعيت هايى كه والدين براى كودك ايجاد مى كنند،
به وجود مى آيد. »
دكتر اقبال زراعى روانشناس با بيان اين كه پدر و مادر بايد از اعمال محدوديت بيش از حد خوددارى كنند تا كودكان شان دچار كم رويى نشوند، گفت: «كودكان كم رو در برقرارى ارتباط با ديگران همواره
مضطرب هستند. »
اين روانشناس ناتوانى از احقاق حق، آسيب پذيرى بيش از حد، افت تحصيلى و ناتوانى از برقرارى ارتباط با همسن و سالان را متأثر از كم رويى دانست و خاطرنشان كرد: «اگر كودك دچار اين حالات شد بايد زمينه را به نحوى براى او فراهم كرد تا ارتباطات بيشترى با همسن و سالان خود داشته باشد.» وى با بيان اين كه پدر و مادر بايد رفتارهاى غير كم رويانه كودك را مورد توجه قرار دهند، يادآور شد: «بازى درمانى در رفع اين مشكل بسيار مؤثر است. »

مهسا مقدمى
ابتدا پاى عشق به ميان مى آيد سپس مسأله ازدواج مطرح مى شود و مسلماً بعد از مدتى بچه ها يكى پس از ديگرى مى آيند. اما چه اتفاقى مى افتد اگر زندگى شما با دوران كودكى تان مطابقت نداشته باشد؟ هميشه خدا وقت شناسى بوده ام. كارهايم را روى جدول منظم و از پيش تعيين شده اى انجام مى دادم. توانستم در عرض ۳ سال تحصيلات دبيرستانى ام را به پايان برسانم، در چهار سال تحصيلات دانشگاهى را تمام كردم، يك ماه بعد از پايان دانشگاه توانستم شغل مناسبى پيدا كنم. ۳ سال بعد عاشق شدم و در ۲۵ سالگى ازدواج كردم.
اما با يك چنين سير يكنواخت و منطقى براى تمام افرادى كه من را مى شناختند جاى تعجب بود كه چطور بعد از گذشت هفت سال من هنوز به مرحله بعدى زندگى كه مرحله مادر شدن بود، وارد نشده ام.
اگرچه تمام دوستانم كه بچه داشتند بچه هايشان را گاهى براى نگهدارى به من مى سپردند. بچه ها را دوست داشتم ولى آنها با خود فكر مى كردند: چرا من خودم بچه ندارم؟ اگرچه من و همسرم دوست داشتيم كه تشكيل يك خانواده بدهيم، اما احساس مى كرديم كه نه از نظر احساسى و نه از نظر مالى هنوز استطاعت داشتن و بزرگ كردن يك كودك را نداريم. ما مى خواستيم وقت بيشترى را براى توسعه دادن شغل و حرفه خود بگذاريم و بتوانيم تا آنجا كه ممكن است كارها و تفريحات مورد علاقه خود را انجام دهيم و بعد از آن به فكر به وجود آمدن يك موجود باشيم كه ما را محدود خواهد كرد و زندگى ما را تحت الشعاع خود قرار خواهد داد و با اين كار به دنياى خودمان زندگى جديدى ببخشيم.
من و همسرم ساعتها و روزها در مورد آن با هم صحبت كرديم. اما من اغلب احساس مى كنم كه چون ما بعد از گذشت مدت طولانى از ازدواجمان بچه دار شده ايم، نظم و ترتيب طبيعى جهان را بر هم زده ايم. مادرم به بچه هاى ديگران خيلى توجه مى كند. با آنها بازى مى كند و اميدوار است با اين كارها حس مادرانه من را تحريك كند. شنيده ام كه پدر همسرم در يك مهمانى به همه گفته است كه او براى پدربزرگ شدن كاملاً آماده است و اخيراً احساس مى كنم كه
همسايه ها هرگاه من را مى بينند دوست دارند به من بگويند كه : فكر نمى كنى ديگر وقت اش است؟ ۳۲ سالت شده است. چرا بعضى از دوستان كه به نظر خودشان رفتارهايشان درست و صحيح است و افراد فاميل احساس مى كنند كه بايد عقايد خود را بيان كنند و از او انتقاد كنند، هنگامى كه يك زن آرام تر و كندتر از گام هاى سنتى قدم برمى دارد؟
اگرچه فرهنگ و تكنولوژى تغيير كرده است. زنان فرصت يافته اند تا در جامعه انعطاف پذيرى بيشترى داشته باشند و گستره انتخابات آنها در زندگى و در تمامى موارد گسترش پيدا كرده است اما هنوز دچار يك واماندگى و عقب ماندگى اجتماعى هستيم زيرا كه هنوز مردم معتقد هستند ازدواج، شغل و داشتن خانواده بايد به موقع و وقت خود انجام گيرد.
عقيده، فكر و تصورات مردم هنوز واقعيت ها را آن طور كه هستند نپذيرفته اند. زيرا منحرف شدن و كج كردن مسير از راه سنتى و قديمى به نظرشان داراى دورنماى تهديدآميز و خطرناكى است. مردم از اينكه شما بخواهيد الگوهاى از پيش تعيين شده آنها را به هم بزنيد و الگوى جديد بسازيد احساس خوشايندى ندارند زيرا كه براى آنها ناشناخته و غريب است. اما تجربه من ثابت مى كندكه ازدواج كردن تا حدى باعث مى شود جلوى حرفهاى تند و تيز و عكس العمل ها گرفته شود. بعد از مدتى حرفهايى در لفافه زده مى شود در مورد اينكه هر كس بايد بچه داشته باشد اما وقتى از زمان ازدواج مدت طولانى بگذرد سيلى از حرفها و سخن ها به سوى شما روانه مى شود. يك زن ۳۰ ساله كه ۵ سال از ازدواجش مى گذرد در اين مورد مى گويد: هر كس كه به من مى رسد يك حرفى مى زند. مادرم، مادربزرگ همسرم، تمامى دوستانم، دوستانم در كلاس ورزش و من فكر مى كنم تا مدتى ديگر عابران خيابان هم به من اين مسأله را يادآورى كنند.
بعضى از دوستانم به من مى گويند تو بالاخره از اينكه بچه ندارى پشيمان خواهى شد.
حتى يكى از آنها داستانى برايم تعريف كرد در مورد اينكه چگونه دوستش بعد از داشتن يك ازدواج خوب و موفق از بچه دار شدن طفره مى رفت سپس يك روز همسرش به صورت غيرمنتظره اى مرد و او بعد از آن براى هميشه تنها ماند و حتى بعضى از آنها مثلث ازدواج، عشق و فرزند را باز هم مطمئن نمى دانستند.
ليدا ۳۰ ساله است و براى بار دوم ازدواج كرده، او داراى يك پسر از ازدواج اولش بود. شغل او خانه دارى بود، اما پاره وقت در يك شركت به عنوان منشى كار مى كرد. ۳ سال بعد او به شهر ديگرى نقل مكان كرد تا در يك دانشگاه تحصيلات خود را ادامه دهد. هميشه آرزوى تحصيلات عاليه را داشت ولى هيچ كس در زندگى مشوق او نبود و حمايتش نمى كرد. او به خاطر مى آورد كه پدربزرگش به او گفته بود كه تو خيلى خودخواه هستى بايد اولين هدف تو در زندگى پسرت باشد و تمام اين مسؤوليتها بر عهده تو است و ادامه تحصيل براى فردى به سن و سال تو غيرممكن و وقت تلف كردن است. از هدفم چشم پوشى كردم اما بار ديگر مطالعاتم را آغاز كردم و اين بار ديگر كسى نمى توانست مانع كار من شود.
اين زن الآن در سن ۴۸ سالگى است و تدريس مى كند. اين حقيقت وجود دارد، همچنان كه زندگى شما تغيير مى كند، روابط شما نيز تغيير مى كند. آرزو داشتم كسى وجود داشت تا در مورد هر موضوعى به غير از كهنه بچه و تاتى قدم زدن آنها صحبت كنم.
زندگى هميشه دستخوش پستى و بلندى هاى گوناگونى است به اين علت ارتباطات ما نيز دستخوش اين رويدادها قرار مى گيرند. چگونه بعضى ها مى توانند اينقدر تغيير كنند و گذشته و احساسات گذشته خود را فراموش كنند. هنگامى كه شما مى توانيد از عهده اين تغييرات به خوبى برآييد آن موقع است كه شاهكار كرده ايد.
چگونه مى توان شكايات فاميل و دوستان را به طريقى تحت كنترل خود درآورده و از اين چرخه اجتماعى قديمى خلاص شد؟
بودن در كنار افرادى كه با شما هم عقيده هستند اهميت دارد زيرا باعث قدرتمند شدن شما مى شود و همين موضوع باعث مى شود تمام مدت مجبور نباشيد با عقايد منفى دست و پنجه نرم كنيد، با خودتان و در مورد چيزى كه واقعاً مى خواهيد روراست باشيد. در نتيجه مى توانيد با تصميمات خود احساس راحتى و امنيت بكنيد بايد به خود بگوييد: چه كارى را دارم انجام مى دهم؟ و چرا؟
براى زندگى من كه ازدواج كرده ام و هنوز بچه ندارم اوج مخالفت ها به تدريج كمتر و كمتر مى شود، شايد بتوان گفت بالاخره بعد از مدتى همه خسته مى شوند و كلاً موضوع را از ياد مى برند. من و همسرم سعى كرديم دوستانى را پيدا كنيم كه آنها نيز بچه ندارند يا اينكه هنوز ازدواج نكرده اند و اگر هم كسى دوباره بخواهد چيزى بگويد او را كنار مى كشم و به او توضيح مى دهم ممكن است حرفهاى او به زندگى من صدمه بزند. به هر حال تنها چيزى كه در حال حاضر براى من اهميت دارد اين است كه سعى كنم باز هم انسان وقت شناسى باشم.