Iran Newspaper - كودك ونوجوان (۲)

از داستان هاى هزار و يك شب
مترجم و تصوير ساز: منصوره كمرى

روزى روزگارى در زمان هاى گذشته، در بغداد، سرزمين آفتاب درخشان و شن هاى روان دو برادر زندگى مى كردند كه نام يكى على بابا و ديگرى كاظم بود. كاظم با زن ثروتمندى ازدواج كرده بود و در ناز و نعمت زندگى مى كرد در حاليكه على بابا زندگى زن و بچه اش را از راه چوب برى در جنگلى در حوالى خانه شان مى گذراند. يك روز وقتى على بابا به جنگل رفته بود، چند اسب سوار را ديد كه به سرعت در ميان ابرى از گرد و خاك به طرف او مى آيند، او كه فكر مى كرد آنها دزد هستند به سرعت از درختى بالا رفت و لاى شاخ و برگ آن پنهان شد. چند لحظه بعد سواران غريبه سر رسيدند و در كنار درختى كه على بابا از آن بالا رفته بود، توقف كردند هر كدام از آنها كيسه اى به دست داشت و همه آنها ظاهرى عجيب و غريب و ترسناك داشتند. سر دسته دزدها جلوتر از همه رفت و رو به روى تخته سنگ بزرگى ايستاد و دستهايش را بالا برد و فرياد زد: «كنجد، كنجد، باز شو!» تخته سنگ به آرامى كنار رفت و غار تاريكى در پشت آن نمايان شد، دزدها يكى يكى وارد غار شدند و كيسه هايشان را در آنجا گذاشتند و به سرعت خارج شدند آن وقت سر دسته دزدان فرياد زد: «كنجد، كنجد، بسته شو!» تخته سنگ هم به جاى اولش برگشت. دزدها سوار اسبهايشان شدند و آنجا را ترك كردند. وقتى على بابا مطمئن شد كه ديگر صداى اسبى نمى شنود از درخت پايين آمد و با ترس و لرز به تخته سنگ نزديك شد و با صداى آهسته گفت: «كنجد، كنجد، باز شو!» تخته سنگ دوباره كنار رفت و على بابا وارد غار شد.
نمى توانست آنچه را به چشم مى بيند باور كند، به هرجا نگاه مى كرد پر بود از سكه هاى طلا ونقره و جواهرات قيمتى! ديگر معطل نشد و تا مى توانست از طلاها برداشت و بار الاغش كرد و بعد رو به تخته سنگ گفت: «كنجد، كنجد، بسته شو!» تخته سنگ هم به جاى اولش بازگشت و على بابا با سرعت هر چه تمام تر راهى خانه شد. همينكه به خانه رسيد، كيسه هاى طلا را نشان همسرش داد، زن على بابا از تعجب خشكش زده بود. على بابا به او گفت مى خواهد طلاها را چال كند و او هم نبايد در مورد آنها به كسى چيزى بگويد. زن على بابا كه چشم از طلاها بر نمى داشت با خوشحالى گفت: «بذار حداقل اول وزنش كنيم. تا تو يه گودال بكنى، من مى رم و از برادرت يه ترازو قرض مى گيرم.» زن كاظم كه از دارايى ناچيز على بابا و همسرش خبر داشت، خيلى كنجكاو شد بداند آنها چه چيزى را مى خواهند وزن كنند بنابراين كمى چربى به كف ترازو ماليد و آن را به دست زن على بابا داد. مدتى بعد كه او ترازو را پس آورد، زن كاظم ديد كه چيز براقى كف آن چسبيده و سريعاً متوجه شد كه آن يك سكه طلاست. با تعجب به خودش گفت: «سكه طلا، اونها كه خيلى فقير بودند!» پس با عجله رفت و قضيه را براى شوهرش يعنى كاظم تعريف كرد. كاظم با عصبانيت گفت: «عجب برادر بدجنسى دارم حتماً كلى سكه طلا گير آورده ولى صدايش در نمى آد!» بعد سريعاً به خانه على بابا رفت تا ببيند قضيه از چه قرار است. على بابا كه انسان صاف و ساده اى بود، سريعاً داستان دزدان و غار پر از طلا را براى او تعريف كرد و ازش خواست تا اين راز بين خودشان بماند كاظم هم قبول كرد، ولى به سرعت داستان را براى همسرش تعريف كرد و بعد به غلامشان دستور داد تا ده قاطر را تا فردا صبح برايش زين كنند. او در حاليكه به رختخواب مى رفت با خودش گفت: «من از قبل هم پولدارتر مى شم. خيلى پولدارتر!» آنچنان فكرش به طلا ها وجواهرات مشغول بود كه تا صبح نتوانست پلك بزند. تاريك روشن صبح فردا به همراه قاطرها از خانه بيرون زد و راهى غار دزدان شد و كلمات رمز را تكرار كرد و با ترس و لرز پا به غار گذاشت همين كه گنجينه پنهان را ديد چشمانش از تعجب گرد شد. در زندگى اش اين همه طلا و جواهرات يك جا نديده بود! شروع به جمع كردن طلاها كرد و چون آدم حريصى بود، هر چه بر مى داشت قانع نمى شد و بيشتر مى خواست، بنابراين مدت زيادى را در آنجا گذراند. هنوز كاظم مشغول جمع كردن طلاها بود كه ناگهان دزدان سررسيدند و وقتى ديدند در غار بازاست، شمشير هايشان را بيرون كشيدند و با عصبانيت وارد غار شدند و با ديدن كاظم فوراً او را كشتند. آنها كه نمى دانستند چطور كسى راز ورود به مخفيگاه آنها را فهميده خيلى خشمگين شدند و بدن كاظم را چهارپاره كرده و بيرون غار گذاشتند تا درس عبرتى براى ديگران شود و ديگر كسى جرأت نكند به غار آنها نزديك شود. با تاريك شدن هوا، زن كاظم خيلى نگران شد و سراسيمه خودش را به خانه على بابا رساند و آنها را از ماجرا باخبر كرد. على بابا هم سريعاً سوار الاغش شد و به دنبال برادرش به جنگل رفت و باديدن جسد تكه تكه شده برادر به گريه و زارى افتاد. اما كمى بعد بر خودش مسلط شد و جسد كاظم را سوار الاغش كرد و به خانه برگشت. زن كاظم با ديدن جسد شوهرش تاب نياورد و از غصه دق كرد و مرد. على بابا و زن و بچه اش هم به قصر برادرش رفتند تا در آنجا زندگى كنند. در آنجا بامورگانتينا آشنا شدند، دختر جوان و باهوشى كه كنيز كاظم بود و در قصر او خدمت مى كرد. او به آنها گفت كه بايد جسد كاظم را كاملاً دفن كنند تا كسى به آنها شك نكند و مصطفى كفاش در ازاى يك پاداش خوب حاضر است اين كار را برايشان انجام دهد. مورگانتينا براى احتياط بيشتر مصطفى را چشم بسته به خانه على بابا برد و برگرداند تا نفهمد به كجا مى رود. كفاش كار را انجام داد و كيسه اى طلا پاداش گرفت. روز بعد وقتى رئيس دزدان از ناپديد شدن جسد مطلع شد، فهميد كس ديگرى هم از جريان غار طلاها خبر دارد پس با عصبانيت يكى از مردانش را به شهر بغداد فرستاد تا سر و گوشى آب بدهد.
ادامه داستان را هفته بعد بخوانيد.