- شمس السادات زاهدى، متولد ،۱۳۲۳ تهران
- اخذ ديپلم رياضى از مدرسه آزرم تهران، ۱۳۴۱.
- اخذ مدرك ليسانس مديريت علوم ادارى از دانشكده علوم ادارى دانشگاه تهران.
- اخذ مدرك فوق ليسانس مديريت علوم ادارى از دانشگاه تهران.
- اخذ مدرك فوق ليسانس علوم ادارى از دانشگاه كاليفرنياى جنوبى.
- اخذ مدرك فوق ليسانس مديريت دولتى از دانشگاه كلرمونت آمريكا.
- اخذ مدرك دكتراى مديريت دولتى از دانشگاه كلرمونت آمريكا.
- استاد دانشكده مديريت دانشگاه علامه طباطبايى.
- استاد نمونه كشور در سال ۱۳۷۸.
- دريافت عنوان زن نام آور به خاطر فعاليت هاى تحقيقاتى در سال ۱۳۷۸.
- پژوهشگر نمونه از جانب مركز امور مشاركت زنان، ۱۳۸۲.
- مدير مسؤول بهترين نشريه مديريتى، ۱۳۸۱.
تأليف دهها مقاله علمى و تأليف كتابهاى:
۱- روابط صنعتى
۲- تجزيه و تحليل و طراحى سيستم ها
۳- مديريت فرامليتى و جهانى
۴- مبانى توريسم و اكوتوريسم پايدار (زير چاپ)
۵- زن در عرصه مديريت (زير چاپ)
۶- زن و توسعه
۷- بررسى تطبيقى تشكل هاى كارگرى و كارفرمايى
۸- مباحث ويژه در مديريت دولتى (مشترك)
۹- فرهنگ جامع مديريت (مشترك)
۱۰- گردآورى و تدوين مجموعه مقالات «تبيين حقوق مادى و معنوى اعضاى هيأت علمى دانشگاهها»
۱۱- مديريت در عرصه بين المللى
۱۲- مبانى سيستم هاى اطلاعاتى
اولين «استاد» زن ايرانى در رشته مديريت است، اولين كتاب در زمينه روابط صنعتى در ايران را تأليف كرده و مقوله توسعه پايدار به دغدغه مهم او تبديل شده است.
شمس السادات زاهدى متولد ۱۳۲۳ تهران است.
ديپلم رياضى را از دبيرستان آزرم دريافت مى كند و گرچه مى خواسته كه آرشيتكت شود اما به ناگزير در رشته مديريت و علوم ادارى پذيرفته مى شود. رشته اى كه مسير زندگى اش را عوض كرده و رقم ديگرى زده است. در مقطع فوق ليسانس، پايان نامه اى در خصوص نقش انجمن شهر در فعاليت هاى شهرى تهيه و تدوين مى كند. زاهدى بر آن بوده كه بررسى كند نقش انجمن شهر (معادل شوراى شهر) در كارهاى اجرايى شهردارى تا چه حد مؤثر است.
تحصيل او در دانشگاه تهران همزمان با اشتغال به كار نيز بوده است، او بعد از اخذ ديپلم در وزارت فرهنگ (آموزش وپرورش) استخدام شده و به آموزگارى در يكى از مدارس در «شوش» تهران روى مى آورد؛ يعنى در سن ۱۷ سالگى. با اخذ مدرك ليسانس در سازمان امور ادارى و استخدامى كشور به عنوان كارشناس آموزش مشغول به كار مى شود. پس از اخذ بورسيه بانك مركزى براى گذراندن دوره فوق ليسانس عازم آمريكا مى شود. اگرچه او، در دوره فوق ليسانس و مديريت و علوم ادارى تهران نيز حائز رتبه اولى مى شود و مطابق قانون براى ادامه تحصيل بايد به خارج اعزام مى شد ولى به تايلند! كه او نمى رود.
تز دكتراى او در مورد نقش جامعه شناسى در توسعه علم مديريت بوده است. مديريت علمى چند رشته اى است و از ساير حوزه هاى علمى همچون روانشناسى، جامعه شناسى، اقتصاد و علوم سياسى تأثير پذيرفته و يافته هاى آن رشته ها مورد استفاده پژوهشگران و صاحبنظران حوزه مديريت قرار مى گيرد. او در تز خود مى كوشد تا نشان بدهد كداميك از تئورى هاى جامعه شناسى در مديريت مقبول افتاده است و دانشمندان حوزه مديريت از آن يافته ها به عنوان زمينه هاى مطالعاتى استفاده برده اند.
يكى از جامعه شناسان شهيرى كه ايده ها و نظريات او در علم مديريت كاربرد پيدا كرده ماكس وبر است. مقوله «بوروكراسى» توسط او مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته و حوزه مديريت نيز از آرا و انديشه هاى اين جامعه شناس بهره مند شده است.
زاهدى، تقسيم كار جنسيتى را تأييد نمى كند. به اعتقاد او فراگيرى و اكتساب علم مختص يك جنس خاص نيست ولى ممكن است برخى توان مديريتى بالاترى داشته باشند. در عين حال او توانايى مديريتى را ناشى از آموزش و گاه استعداد ذاتى برمى شمرد.
بعد از فراغت از تحصيل در مقطع دكترا به او پيشنهاد داده مى شود تا در دانشگاه كلرمونت عضو هيأت علمى شود. اما او بورسيه بانك مركزى بوده و بايد برمى گشته است.
مى گويد در مدت حدود سه دهه كه به ايران بازگشته چند بار از اينكه تدريس در آمريكا را نپذيرفته احساس ندامت كرده ولى تدريس و حضور در كلاسهاى دانشگاههاى داخل كشور را خوشحال كننده يافته است.
به ايران بازمى گردد و در سالهاى متمادى پس از بازگشت، درسهاى مديريت توسعه و توسعه پايدار، تحليل رفتارى در سازمان هاى ادارى، روابط كار در صنعت، بررسى روابط فرد و سازمان، بهره ورى در بخش دولتى، نظريه هاى سيستمى و تجزيه و تحليل و طراحى سيستم ها را ارائه كرده است.
در سال ۱۳۷۳ و بعد از ۱۷ سال تحقيق و تدريس و با طى كردن مراتب استاديارى و دانشيارى به مرتبه استادى ارتقا پيدا مى كند. از اين جهت او اولين «استاد» زن ايرانى در رشته مديريت در ايران است.
او كه در حال حاضر برخى از دروس دوره دكترا را ارائه مى دهد معتقد به مشاركت فعال دانشجويانش است. معتقد است كه دانشجويان اين مقطع تحصيلى از تجارب و تحصيلات بالايى برخوردارند و از اين جهت بايد جريان اطلاعات متقابل بين خودشان و استاد را بپذيرند و استاد را هم از تجارب و اطلاعات خود بى بهره نگذارند.
چندى پيش كه« پيتر دراكز» يكى از نظريه پردازان معروف عرصه مديريت وفات يافت، برنامه سخنرانى اى براى بزرگداشت او در دانشگاه علامه طباطبايى برگزار شد و شمس السادات زاهدى سخنرانى در آن برنامه را به عهده داشت.
زاهدى مى گويد: «پيتر دراكز در دهه ۹۰ زندگى هم اهل مطالعه و تحقيق بوده و دچار زوال عقل نشده بود و من به چنان وضعيتى غبطه مى خورم و دلم مى خواهد تا آخرين لحظه هاى عمرم ذهنى فعال داشته باشم...»
از پيتر دراكز اين بحث را به ياد دارد و مطرح مى كند كه او گفته ما در ابتدا بايد كار درست را انتخاب كنيم و بعد از انتخاب هم بكوشيم به درستى آن كار را انجام دهيم. برخى كار غلط را انتخاب مى كنند ولى به درستى آن كار غلط را تا پايان انجام مى دهند و لطمات ناشى از اين عمل عميق تر و پرهزينه تر خواهد بود.
او در كنفرانس هاى داخلى و بين المللى متعددى شركت كرده و گاه مقالاتى هم ارائه داده است. در كنفرانسى در اتريش مقاله اى تحت عنوان جنسيت و علوم انسانى ارائه داده، در كنفرانس بين المللى آمبوتمن (ريش سفيد) كه در ايران برگزار شده هم مقاله در مورد علل فساد در كشورهاى در حال توسعه ارائه داده و آثارتخريبى فساد را مورد بحث قرار داده است.
در كنفرانسى در آمريكا هم با مقاله اى زير عنوان «زن در ايران» حضور مى يابد و در سال گذشته با مقاله «درك اكولوژيك، پيش نياز اكوتوريسم پايدار» در سمينار اكوتوريسم پايدار در اسپانيا حضور پيدا كرده و مقاله اش را ارائه مى دهد.
در اين سمينار است كه سلسله مراتب بيولوژيكى از جمله سيستم هاى اكولوژيكى، اكوسيستم و ساختار بيوسفر را نام مى برد و مى گويد در سه سده اخير بشر بيش از توان طبيعت از منابع تجديدناپذير جهان استفاده كرده و به فكر احياى منابع نبوده است.
به باور او اگر اكوتوريسم به صورت حساب نشده و غيرمنطقى انجام شود، اين نوع طبيعت منجر به ضربه زدن به منابع طبيعى خواهد شد. او در كتاب اكوتوريسم پايدار مى كوشد نشان دهد كه انسان ها نبايد بيش از توان و ظرفيت طبيعت از آن بهره بگيرند. بلكه بايد از اين منابع هم محافظت كرده و اجازه بدهند نسل هاى آتى هم از اين سرمايه هاى ملى بهره بگيرند.
با مقاله «مديريت و زنان» در سمينارى كه دركره جنوبى برگزار شده بود شركت مى كند. در اين مقاله توضيح مى دهد كه نقش و حضور زنان در عرصه هاى مديريتى به اندازه كافى نيست ولى بايد فرصت هاى بيشترى را براى شكوفايى استعداد زنان آماده كرد تا جوامع از توان مديريتى آنها برخوردار شوند.
اما حضور او در اين مجامع خالى از اعتراض و نقد ديگران نيز نبوده است. مثلاً در كنفرانس بنياد پژوهش هاى زنان در وين عده اى از اينكه زاهدى مقررات بنياد را رعايت نكرده و مقاله اش برخلاف اين مقررات قبل از ايراد سخنرانى در نشريه اى داخلى چاپ شده است، به او اعتراض مى كنند و يا برخى او را متهم كردند كه بيشتر از آنكه با تفسيرهاى علمى، نقش مديريت زنان در ايران و موانع اين مهم را برشمرد، به توجيه اين موانع در ايران پرداخته است. با اين حال زاهدى بر اين باور است كه سهم زنان از پست هاى مديريتى در كل كشورها نسبت به مردان پايين تر است ولى در ايران سطح آن از ميانگين هاى جهانى هم پايين تر شد. زاهدى در طول حدود سه دهه فعاليت علمى و آموزشى از طرف دولت چندين بار مورد تشويق قرار گرفته است.
مثلاً استاد نمونه كشور در سال ۱۳۷۸ شده، استاد نمونه دانشكده مديريت دانشگاه علامه طباطبايى در سال ۱۳۷۴ بوده، به عنوان پژوهشگر نمونه دانشگاه علامه طباطبايى در ۱۳۷۴ معرفى شده.
از جشنواره شهيد رجايى در سال ۱۳۸۰ لوح تقدير گرفته، از طرف مركز مطالعات و تحقيقات دانشگاه تهران (به عنوان پژوهشگر) در سال ۱۳۸۰ تقدير شده، به عنوان پژوهشگر برتر از وزير فرهنگ و ارشاد اسلامى در سال ۱۳۸۱ لوح تقدير گرفته.
لوح تقدير خادمان نشر از دانشگاه علامه طباطبايى در سال ۱۳۸۱ را دريافت كرده. پژوهشگر نمونه از جانب مركز امور مشاركت زنان و پژوهشگر منتخب دانشكده مديريت دانشگاه علامه طباطبايى در ۱۳۸۲ شده و تنديس و لوح تقدير جشنواره سراسرى زن و پژوهش و مدال زن پژوهشگر در اين جشنواره را هم دريافت كرده است.
او كه در سالهاى ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۰ مدير مسؤول نشريه مطالعات مديريت بوده، به عنوان مدير مسؤول بهترين نشريه مديريتى هم معرفى مى شود و مقالات متعدد وى با عناوين «فساد در كشورهاى در حال توسعه» و «نظريه هاى مديريت دولتى» در مجله تحول هند و همچنين برخى مقالات او و از جمله مقاله  هاى «وضعيت زنان در جامعه دانشگاهى» و «مشاركت زنان در جامعه» در نشريه هاى بين المللى «مطالعات زنان» و «مطالعات رهبرى» ايالات متحده به چاپ رسيده است. درميان نظريه هاى مديريتى به نظريه سيستمى علاقه ويژه اى پيدا كرده است.
«در نظريه سيستمى گفته مى شود كه اجزا بر همديگر تأثير مى گذارند و خلل در يك جزء به ساير اجزا و كل سيستم لطمه وارد مى كند.
در اين نظريه، بنا بر اين است كه صرفاً به يك جز توجه نشود. يعنى اجزاى سيستم و مجموعه آن و ارتباطات اجزا با يكديگر در نظر گرفته شود.»
درباره شمس السادات زاهدى بايد با همان نظريه سيستمى كه به آن علاقه دارد، نوشت، يعنى نبايد اجزاء فعاليت هاى او رابرشمرد، بايد برآيند اثرگذارى او را در نظر گرفت كه البته در اين باره آگاهان علم مديريت و دانشجويان او قضاوت هاى عادلانه ترى خواهند داشت.