رئوف پيشدار
حسنى مبارك رئيس جمهورى مصر روز يكشنبه اين هفته درباره مسائل داخلى عراق و اينكه اين كشور درگير يك جنگ داخلى شده و نيز روابط آن با همسايگانش بويژه ايران مطالبى را بيان كرد كه عرف و حقوق ديپلماتيك آن را دخالت آشكار در امور داخلى يك واحد سياسى مستقل مى داند. مبارك در اظهارات خود همچنين خارج از نزاكت ديپلماتيك شيعيان عراق كه اكثريت جمعيت اين كشور را تشكيل مى دهند و نيز شيعيان در ديگر كشورهاى جهان را «به هوادارى از ايران و نه از دولت هايشان» متهم كرد كه بلافاصله با واكنش تند رهبران شيعه و اهل سنت در عراق و ديگر كشورهاى منطقه روبرو شد و از مبارك علاوه بر درخواست توضيح در اين باره، خواستار عذرخواهى شدند. تندترين واكنش به سخنان مبارك از سوى رهبران عراق صورت گرفت و جلال طالبانى رئيس جمهورى اين كشور همانند ديگر رهبران اصلى عراق ضمن محكوم و سرزنش مبارك براى صحبت هايش، خواستار توضيح رسمى از قاهره در اين باره شد. سخنان مبارك علاوه بر عراق در لبنان، عربستان سعودى و كويت نيز با واكنش هاى تند رهبران سياسى و مذهبى شيعه روبرو شد و «حسن الصفار» يكى از علماى ارشد شيعه عربستان اين اظهارات را توهين به شيعيان خواند و خواستار عذرخواهى رئيس جمهورى مصر شد. در كويت نيز نمايندگان شيعه پارلمان اين كشور، رئيس جمهورى مصر را براى «سخنان نسنجيده اش» مورد حمله قرار دادند و خواستار توضيح رسمى و عذرخواهى شدند.
ترديدى نيست كه صحبت هاى مبارك اتهام و ادعايى سخيف عليه اكثريت مردم عراق و شيعيان در ديگر كشورها و به تعبير «محمدسيد سعيد» تحليلگر مركز مطالعات سياسى و راهبردى الاهرام، نيمى از جهان عرب است، چرا كه رئيس جمهورى مصر گفته است «۶۵ درصد مردم» عراق (نسبت شيعيان) به كشور و ميهن خود وفادار نيستند! و «شيعيان منطقه از ايران هوادارى مى كنند نه از دولت هايشان». برخلاف ادعاى مبارك،  درنگى در واقعيت ها و حقايق تاريخى كشورهاى منطقه از جمله عراق، بحرين، لبنان و ... ثابت مى كند كه شيعيان همواره به كشور و ميهن خود وفادار بوده اند و استقلال اين كشورها مرهون مجاهدت ها و ايثارهاى بسيار شيعيان است. مطالعه تاريخ عراق و تحولاتى كه به استقلال اين كشور انجاميد و يا مبارزات و مجاهدت هاى شيعيان لبنان در اخراج اشغالگران از كشورهاشان، ايستادگى مجاهدين مسلمان شيعه در مقابل ارتش اشغالگر شوروى در افغانستان و حتى كمك هاى مالى فراوان و حضور مستقيم شيعيان در جنگ هاى عربى با صهيونيست ها، نشان مى دهد كه شيعيان همواره در دفاع از ميهن و نيز مرزهاى جغرافيايى عقيدتى خود اگر از ديگران جلوتر نبوده باشند، نقشى پيشتاز داشته اند و اين مهم را نمى توان از صفحات تاريخ حذف كرد. ترديد در مورد وابستگى و هوادارى شيعيان به دولت هاى خود، ظلم و جفاى بزرگى در حق آنان است و با تاريخ آنان كه سراسر دفاع از ملت و خدمت به جامعه خود است، تناقض دارد. درگيرى ها و حوادث خشونت بار در عراق امروز يك واقعيت است. ترديدى نيست كه هدف دشمنان ملت عراق از اشغال اين كشور، فرو بردن آن در آتش و فتنه جنگ داخلى با فراهم آوردن زمينه هاى اختلاف و تحريك زمينه هاى موجود مى باشد. آنچه تاكنون عراق را از فرو رفتن در اين گرداب فتنه بازداشته، درايت همه عراقى ها بخصوص رهبران مذهبى اين كشور و در رأس آنها علماى شيعه بوده است.
وضعيت امروز عراق ايجاب مى كند و نيازمند آن است كه همه محورهايى كه مى توانند نقشى مؤثر در اعاده امنيت و برقرارى دولتى ملى برخاسته از آراى مردم در اين كشور داشته باشند، به صورتى كاملاً فعال وارد عمل شوند و يكى از اين محورها مى توانند محورى عربى باشند، اما آن چه از مبارك در مورد ترديد در هوادارى شيعيان عراق و ديگر كشورها از دولت هايشان نقل شده، اهداف اين محور و تحركات آن را زير سؤال مى برد، علاوه بر آن كه اين سخنان در راستاى خدمت به جايگاه عربى و بين المللى مصر نيست. سخنان نسنجيده مبارك نه تنها كمكى به عراق و مردم اين كشور براى برقرارى آرامش در كشور خود نمى كند كه مى تواند آتش فتنه را كه تروريسم جهانى در پى آن است و اين پديده منحوس خود از اشغال عراق ناشى مى شود، بيش از پيش شعله ور كند و به چند دستگى بينجامد كه اين امر خود نقص تعهدى است كه مبارك در اجلاس فوق العاده سران سازمان كنفرانس اسلامى در آذرماه سال ۱۳۸۴ چون ديگر رهبران اسلامى براى كمك به اعاده آرامش و امنيت در عراق به عمل آورد و برپاى آن امضا گذاشت.
شيعيان نه تنها در عراق كه در همه كشورهاى اسلامى فعال ترين و در عين حال وفادارترين افراد به ميهن خود شناخته شده اند. آنگونه كه شيخ «حسن الصفار» از روحانيون برجسته عربستان سعودى گفته است: «شيعيان عربستان در گفت وگوهاى ملى كشور خود شركت دارند و با وجود تلاش هاى فراوان از سوى طرف هاى متعدد براى سوق دادن شيعيان به حوادث تروريستى و خشونت آميز، وارد اين مهلكه نشدند و دخالتى در آن ندارند و خلوص آنان به كشور و دولت خود، آنان را از اين اقدامات باز مى دارد.» در كويت نيز نقش شيعيان در اداره امور مختلف اين كشور كاملاً برجسته است و حضور فعال و در عين حال وطن خواهانه آنها را در دولت و پارلمان اين كشور مى توان ديد و لبنان امروز به فرزندان خود كه در زير پرچم حزب الله و ديگر حركت ها و جنبش هاى شيعى براى آزادسازى كشور خويش از اشغال صهيونيست ها مى جنگند، افتخار مى كند. ممكن است كه شيعيان از نظر احساسى آن گونه كه «بهجت كورانى» استاد علوم سياسى دانشگاه آمريكايى قاهره گفته است به ايران وفادار باشند، «اما از نظر سياسى اين طور نيست و اظهارات مبتنى بر تأثيرپذيرى شيعيان از ايران، مبالغه اى بزرگ است كه به تعبير «محمد سيد سعيد» تحليلگر مركز مطالعات سياسى و راهبردى الاهرام بايد آن را «كاملاً بى جا» و از جانب مردى دانست كه «با گمان و بى خيال نيمى از جمعيت جهان عرب را محكوم كرده _ مردى كه سخنان خود و واژه هاى به كار رفته در آن را با دقت انتخاب مى كرد، اما تصور مى رود بالا رفتن سن موجب تغيير عادت شده است.»