ياسمن حريرى
نخستين زن در جهان و نخستين ايرانى كه در فضا به گردشگرى خواهد پرداخت، يك زن ايرانى است.
انوشه انصارى در تهران بزرگ شده و سپس براى ادامه تحصيلات به آمريكا رفته است. او موفق به گرفتن كارشناسى ارشد مهندسى الكترونيك از دانشگاه جورج واشنگتن و كارشناسى ارشد كامپيوتر از دانشگاه جورج ميسون است. او اكنون ۳۳ ساله به عنوان نايب رئيس و مدير بخش Intelligentip شركت Jonus Net works است و از اعضاى Etakappa Nu، IEEE و NSPE است.
او توسط مجله زنان شاغل به عنوان برنده جايزه بهترين مؤسسان ملى سال ۲۰۰۰ معرفى شده و به عنوان برنده سال ۱۹۹۹
Ernst and young Entre preneur در زمينه تكنولوژى و ارتباطات برگزيده شده است.
مقالات فنى زيادى از وى تاكنون ارائه شده است و او به عنوان نماينده آمريكا در
ITUSG UII,SG XI and SGXVII و نماينده كميته هاى فنى۱ T1S و ،T1X1 انستيتوى استانداردهاى ملى آمريكا بوده است.
انوشه انصارى قبلاً در شركت هاى MCITelecommunicationو
Satellitecorporation(comsat) communication بوده و در امور طراحى و معمارى براى شبكه هاى SS7 و ISDN نيز فعاليت داشته است.
انوشه انصارى رئيس و مؤسس و مديرعامل شركت تله كام تكنولوژى است كه پيش از تأسيس اين شركت در سال ۱۹۹۴ با همكارى همسرش حميد انصارى خدمات مشاوره اى براى تأمين كنندگان سرويس هاى ارتباطى بوده است. وى اين شركت را با هدف ايجاد محيطى خلاق براى توسعه راهكارها و سازمانهاى نرم افزارى براى صنعت ارتباطات تأسيس كرده است.
انوشه انصارى و خانواده اش سابقه اى طولانى براى فراهم كردن مقدمات سفرهاى خصوصى فضايى دارند. اين خانواده مبتكر جايزه ۱۰ ميليون دلارى Xprize است كه براى طراحان و سازندگان فضاپيماهاى خصوصى كه قابليت پرواز در ارتفاع بيش از ۱۰۰ كيلومترى زمين را داشته باشد در نظر گرفته شده بود.
اين جايزه دو سال قبل به سازندگان نخستين فضاپيماى خصوصى جهان به نام «سفينه فضايى يك» اعطا شده است.
انصارى با شركت «ماجراجويى هاى فضايى» همكارى هاى گسترده اى را دارد و از آنجا كه شركت ماجراجويى هاى فضايى براى اعزام يك گردشگر فضايى ژاپنى كه در حال حاضر در حال گذراندن آموزش هاى ويژه فضانوردى و سفر به ايستگاه فضايى بين المللى است قراردادى را امضا كرده است.
هزينه اين سفر فضايى - گردشگرى ۲۰ ميليون دلار برآورد شده است.
در ماه مارس سال ميلادى جارى اعلام شد انوشه انصارى در حال آموزش ديدن براى پرواز با soyuz به ايستگاه فضايى بين المللى است وى به عنوان پشتيبان Daisuke Enomoto كه قرار است در چهارده سپتامبر ۲۰۰۶ با فضاپيماى
۹ ـ soyuz TMA پرواز كند به فضا خواهد رفت.
انصارى همچنين جايزه ۱۰ميليون دلارى براى سفربه فضا به نخستين تيمى اهدا خواهد كرد كه:
- داراى فضاپيماى شخصى بوده و قادر به حمل سه سرنشين در ۱۰۰ كيلومتر باشد.
-  به سلامت به زمين برگردد.
- توسط فضاپيماى خود براى ۲ هفته به جست وجو و گردش در فضا ادامه دهد.
مزاياى اجتماعى جايزه xprize انوشه انصارى عبارت از:
- پيدايش نسل جديدى از قهرمانان
- جذب دانش آموزان و آموزش دادن به آنها
- جلب توجه عموم و سرمايه گذارى  هاى كلان در اين خط جديد از كسب و كار

مهسا مقدمى
«ليلى هيچكاك كويت»
«Lillie Hitchcock- coit» يك قهرمان بود زيرا توانست اداره آتش نشانى  سان فرانسيسكو را حمايت كند و به آنها يارى برساند و خواست كه عضوى باشد شبيه به آنها و حتى شبيه به آنها شلوار مى پوشيد براى اينكه مى خواست شبيه آتش نشان هاى مرد باشد. در روزهاى قبل از كالسكه هاى موتورى ماشين هاى آتشنشانى كه طراحى شده بود به وسيله دست كشيده مى شدند و مردان آتش نشان مجبور بودند كه طناب بلندى را بكشند و آتش را مهار كنند. در سال ۱۸۵۸ روزى كه ليلى هيچكاك آنها را پيدا كرد، آنها در حال غر زدن بودند زيرا تعدادى از كارمندان به دليل بيمارى سر كار حاضر نشده بودند و تعدادى كه سر كار آمده بودند براى راه اندازى ماشين آتش نشانى كافى نبودند. در حالى كه تعدادى از مردان ايستاده بودند و تنها نظاره گر اين ماجرا بودند. ليلى هيچكاك ۱۵ ساله به طرف آنها دويد يك قسمت ازطناب را در دست گرفت و شروع كرد به كشيدن و فرياد زد: چرا ايستاده ايد و نگاه مى كنيد زود باشيد همه بيايند و طناب را بكشند. با كار او افراد بى تفاوت كه آنجا بودند به آنها پيوستند و به كمك همگى آنها توانستند به بالاى تپه بروند جايى كه بايد آتش مهار مى  شد.
هيچكاك شروع كرد به نشان دادن علاقه خود نسبت به آتش نشانى و هر جا كه گروه آتش نشانى بودند او نيز خود را نشان مى داد و سعى مى كرد با آنها ارتباط برقرار كند. اگرچه او هرگز نتوانست به تشكيلات آنها بپيوندد، اما شركت او را به عنوان يك عضو افتخارى معرفى كرد و به او يك نشان طلا دادند كه او هر زمان كه براى كمك به آتش نشانى حاضر مى شود آن را به لباس خود مى آويخت. ليلى در ۲۳ آگوست سال ۱۸۴۳ در وست پوينت به دنيا آمد. جايى كه پدرش دكتر چارلز هيچكاك مستقر شده بود. هيچكاك خانواده اش را به سان فرانسيسكو منتقل كرد و در اين سال ليلى ۸ سال داشت. در آن زمان زنان كارهايى را كه ليلى انجام مى داد، نمى پسنديدند او شلوار به پا مى كرد و با آتش مى جنگيد. براى هيچكاك كه خانواده اش به تازگى وارد اجتماع سانفرانسيسكو شده بودند چنين رفتارهايى باعث رسوايى خانواده بود. پدرش هيچگاه علاقه و پشتكار دخترش را در اين زمينه درك نمى كرد و زنان و مردان جامعه يا به او بى اعتنايى  مى كردند و يا اينكه مورد تمسخر قرار مى دادند. خيلى زود او از بودن و همراهى كردن گروه هاى آتش نشانى دست برداشت، اما علاقه ذاتى و عشق او به آتش نشانى هيچگاه از بين نرفت.
حتى بعد از ازدواجش با هووارد كويت «Howard coit» او هر از چند گاهى براى ملاقات و ديدن آتش نشان ها مى رفت و هر زمان كه اطلاع پيدا مى كرد يك نفر از افراد به علت مريضى حاضر نشده است با يك دسته گل حاضر مى شد و همه افراد از او به عنوان يك حامى و پشتيبان ياد مى كردند.
بعد از ازدواجش او شروع كرد به مسافرت كردن در سراسر دنيا. او به عنوان يك مهمان در دربار ناپلئون سوم حضور پيدا كرد و همچنين در بارگاه و ميهمانى ما ها راجه هند نيز شركت كرد. وقتى كه مسافرتش پايان يافت او به سانفرانسيسكو جايى كه هميشه مورد علاقه اش بود برگشت و براى سال ها در هتل پالاس زندگى كرد. وقتى كه ليلى هيچكاك كويت در سن ۸۶ سالگى در ۲۲ جولاى سال ۱۹۲۹ چشم از جهان فرو بست يك سوم از دارايى هاش را براى شهر سانفرانسيسكو باقى گذاشت. با اين پول مردم برج كويت (Coit) را ساختند كه با بلندى ۱۸۵ فوت بر بالاى تپه قرار داشت و يك برج تلگراف و مخابراتى شد. كار ديگرى كه با پول هاى ليلى انجام گرفت، ساختن يك مجسمه بزرگ در سايز واقعى بود كه سه مرد آتش نشان را نشان مى داد كه يكى از آنها يك زن را به روى دستانش حمل مى كرد.