Iran Newspaper - كودك ونوجوان (۲)

نويسنده: اشتون وين
مترجم و تصويرساز: منصوره كمرى
«اتاق اسباب بازى هاى آليس بايد يه پادشاه درست و حسابى داشته باشه!»
تدى، خرس عروسكى كوچولو اين رو گفت و مثل هميشه سعى كرد صدايش رو جورى كنه كه عاقلتر از بقيه به نظر بياد.
«ولابد فكر مى كنى كه تو بايد پادشاه اينجا بشى؟» ملوان عروسكى كه ديگه از دست رئيس بازى و ادا و اطوارهاى خرس خسته شده بود اين رو گفت و آهى كشيد. تدى خرسه گفت: «مگه فكر بديه؟ من از همه شما باهوش ترم، واقعاً لياقتش رو دارم. خودتون شاهدين هروقت مى رم دستشويى سيفون رو مى كشم و هر وقت مى خوابم يه لنگه جوراب مى چپونم توى دهنم تا خروپف نكنم و هر وقت.....»
دختر عروسكى گنده، غرغر كرد: «بسه ديگه، تا حالا صددفعه اين هنرنمايى هات رو تعريف كردى!» تدى جواب داد: «بله، براى اين كه هر دفعه شما نخواستيد درك كنيد كه چقدر لايق پادشاهى هستم.» خرس كوچولو عادت داشت كه وقتى چيزى رو مى خواست آنقدر تكرارش مى كرد تا همه كلافه بشند و قبول كنند. بالاخره ملوان عروسكى گفت: «بسيار خب تدى، اگه مى خواى پادشاه باشى حرفى نيست، فقط ساكت شو بگذار راحت باشيم.»
«چى؟ ها؟ .... يعنى .... منظورت اينه كه .... شما منو .... منو به پادشاهى قبول كردين؟»
«نه خير! منظورم اين بود كه اگه دوست دارى پادشاه باشى، باش! براى ما مهم نيست اما انتظار نداشته باش كه جلوت خم و راست شيم يا ازت فرمان ببريم يا بدتر از همه، صدات كنيم: والاحضرتا!»
تدى پرسيد: «اينجورى، پادشاه بودن به چه دردى مى خوره؟!» دختر عروسكى گفت: «نمى دونم، حالا ساكت شو مى خوايم با كارت ها بازى كنيم.» تدى پيش خودش فكر كرد كه تمام كيف و هيجان پادشاه شدن به اينه كه تاجگذارى كنى، عصاى سلطنت دستت بگيرى و افراد جلوت صف بكشند و ازت فرمان ببرند، پس ساكت نشد و دوباره شروع كرد: «آخه بدون خدمتگزار و تاج و عصا فايده نداره... شما هنوز اهميت قضيه رو درك نكرديد! من همونى هستم كه هميشه سيفون رو مى كشم و ....» ملوان عروسكى كارت هايش را كوبيد زمين و داد كشيد: «واى نه! ديگه دردت چيه؟» «گفتم اگر قراره پادشاه بشم تاج و عصا لازم دارم، با چند نفر خدمتگزار! وقتى دارم حرف مى زنم بايد درست گوش كنيد.»
ملوان عروسكى بدش نمى آمد تيپايى به پشت خرس كوچولوى كودن و از خودراضى بزنه اما فكرى به سرش زد و تصميمش عوض شد: «قبوله! امشب مراسم تاجگذارى ات جلوى خونه عروسكى برگزار مى شه و يك قلمروى حكمرانى مخصوص هم برات درست مى كنيم.»
تدى از خوشحالى توى پوستش نمى گنجيد، حالا يك پادشاه راست راستكى مى شد با تاج و عصاى سلطنت! شب، تدى خودش رو جلوى خونه عروسكى رسوند. عروسك ها كه جمع شده بودند تا مراسم باشكوه رو ببينند، زير لب نخودى مى خنديدند!
«خيلى خب تدى، آماده باش!» در همين حال كه دختر عروسكى گنده، اين رو مى گفت ملوان تاج و عصاى مخصوص رو با احترام فراوان آورد. تاج، در واقع يك قورى چاى خالى و عصا، ميله بافتنى زنگ زده اى بود كه دورش انداخته بودند! تدى نگاهى به لوازم پادشاهى اش انداخت و گفت: «ام.... با اينها جدى جدى شبيه يه شاه واقعى مى شم؟»
«شك نكن! حالا بيا جلو تا مراسم انجام شه!»
خرسك با غرور سينه اش رو جلو داد، دختر عروسكى، ملافه چروك خورده اى دورش پيچيد: «اين شنل شماست قربان!» بعد قورى خالى رو سروته روى كله خرس گذاشت. «اين هم تاج شما، قربان!» و آخر سر ميله بافتنى رو به دستش داد: «اين هم عصاى سلطنت، قربان!» بعد فريادى كشيد و عروسك ها با هلهله شادى جواب دادند. قورى تا روى گردن خرس رو پوشونده بود و اون جايى رو نمى ديد: «خدمتگزارانم.... پس اونا كجان؟!»
ملوان عروسكى دست پادشاه رو گرفت و گفت: «با من تشريف بياريد قربان، روى اين سكو صف كشيدن و منتظر شما هستند.... مراقب باشيد پاتون به لبه سكو گير نكنه، آها.... بفرماييد!»
تدى كورمال كورمال دست كشيد و شش تا سرباز زره پوش رو كه هر كدوم نيزه به دوش داشتند لمس كرد كه با نظم و ترتيب در دو رديف سه نفرى صف كشيده بودند!
«عاليه! از اين به بعد من، سلطان تدى اول هستم و اينجا در قلمروى حكمرانى ام زندگى مى كنم!»
اين رو كه گفت عروسك ها از خنده تركيدند: البته از اون به بعد كسى به تدى خرسه، والاحضرت يا شاه تدى اول نگفت، عروسك ها بيشتر ترجيح مى دادند كه اون رو «تدى قورى به سر» صدا بزنند، با انگشت به هم نشونش بدند و زير خنده بزنند.
اگر شما هم روزى به اتاق اسباب بازيهاى آليس سربزنيد احتمالاً شاه تدى قورى به سر رو مى بينند كه توى يك سينى چاى نشسته و به شش تا فنجون چينى كه قاشق هاى چايخورى به دوش دارند فرمان مى ده!