«دو ملى پوش دووميدانى از ليست حضور در بازى هاى آسيايى ۲۰۰۶ دوحه قطر خط خوردند.» دكتر عيد عليجانى، مدير تيم هاى ملى دووميدانى با اعلام اين خبر گفت: «امين حسين زاده رهبر» در رشته پرش ارتفاع و مهدى روايى ورزشكار رشته پرتاب نيزه دو ورزشكارى هستند كه از حضور در تيم اعزامى به دوحه خط خوردند. وى علت حذف اين دو بازيكن را كسب حد نصاب بسيار ضعيف عنوان كرد. وى افزود: رهبر به حد نصابى بهتر از ۲‎/۰۵ متر در مقايسه با ديگر ورزشكاران كه ركورد ۲‎/۱۰ و بالاتر را زده اند دست نيافته است و روايى با اينكه پيش از اين ركورد ۷۵ مترى زده است اما اكنون ركوردى بهتر از ۶۴ متر را به ثبت نرسانده است. همچنين «يك ورزشكار به تركيب تيم ملى دو و ميدانى بانوان اعزامى به بازى هاى آسيايى ۲۰۰۶ قطر اضافه شد.»توران شادپور، نايب رئيس فدراسيون دو و ميدانى گفت: «مريم طوسى» دونده دو سرعت ۲۰۰ و ۴۰۰ متر به تيم اضافه شده است تا نمايندگان دو و ميدانى بانوان در قطر به ۳دونده افزايش يابد.

وصال روحانى
تا قبل از مسابقه يكشنبه ۱۴ آبان ماه شانون بريگز آمريكايى با سرگى لياخوويچ در شهر فى نيكس در ايالت آريزوناى آمريكا صاحبان مقام قهرمانى دسته سنگين وزن يعنى مورد توجه ترين وزن در ورزش بوكس، از ديد ۴ سازمان اصلى حاكم بر اين رشته جملگى به كشورهاى وابسته به شوروى سابق تعلق داشتند. عنوان جهانى از ديد سازمان A.B.Wبه نيكولاى والويف غول شكست ناپذير و ترسناك روسى (با ۲‎/۱۳ متر قد و ۱۴۷ كيلو وزن) اختصاص داشت و هنوز هم دارد، قهرمان دنيا از ديد C.B.W اولگ ماسكايف از قزاقستان است، در سازمان I.B.F ولاديمير كليچكو اوكراينى حكم مى راند و ارباب سنگين وزن از منظر O.B. Wهم لياخوويچ بود كه چندى پيش اين عنوان را از چنگ ليمون بروستر آمريكايى درآورده بود. اما روز يكشنبه سرانجام اين وضعيت تغيير يافت و در ديوار آهنين روس تبارها شكاف افتاد و لياخوويچ در واپسين ثانيه هاى راند دوازدهم (و آخر) پيكارش با بريگز به دست وى متوقف و ناكام شد تا پس از مدتى يك ورزشكار غيروابسته به شوروى سابق بر تارك دسته سنگين وزن بايستد.
در يك غافلگيرى
بريگز نه يك چهره نورس، بلكه بوكسورى ۳۵ ساله است كه اول بار چيزى حدود ۱۳ ، ۱۴ سال پيش به عنوان يك پديده جديد و بوكسور آينده دار در دسته سنگين وزن ظهور كرد. ولى او به آرامى فروكش كرد و از اوايل دهه جارى از يادها رفت و كم فعاليت شد و زير سايه «قدرت»هاى جديد دسته سنگين وزن قرار گرفت. او حتى در ديدارش با لياخوويچ هم تا آخرين دقايق و پيش از آنكه قادر به غافلگير و مغلوب كردن حريفش شود، در برگه آراى هر ۳ داور از لياخوويچ عقب مانده بود و باختش قطعى به نظر مى رسيد، تا اين كه در فاصله ۲۷ ثانيه به پايان مسابقه و در حالى كه راند آخر هم مى رفت كه تمام شود، با دو مشت راست متوالى و سنگين لياخوويچ را نقش رينگ كرد. پس از لحظاتى، بوكسور اهل بلاروس از جايش بلند شد ولى بريگز با سه مشت ديگر وى را زد و مى خواست ضربه بعدى را هم به وى وارد كند كه خود لياخوويچ بدون برخورد ضربه آخر به وى گيج خورد و روى طناب هاى رينگ افتاد. بابى فرارا داور مسابقه هم در حالى كه فقط يك ثانيه به پايان كار مانده بود، پيروزى بريگز و قهرمان شدن او از ديدگاه سازمان O.B. Wرا اعلام كرد. لياخوويچ كه با اين باخت فقط متحمل دومين شكست خود در عمر حرفه اى اش شد و كارنامه خود را مشتمل بر ۲۳ برد و ۲ باخت كرد، دقايقى روى يك صندلى مستقر در كنار رينگ نشست و رفع خستگى كرد و سپس به رختكن رفت. اين تازه نخستين بارى بود كه وى از عنوان جهانى اش دفاع مى كرد كه به ناكامى او منجر شد. بريگز كه در سنى نه چندان كم و در شرايطى كاملاً دور از انتظار به قهرمانى جهان رسيد، حالا در قبال ۴۸ برد، ۴ شكست و يك تساوى را در كارنامه اش داشته است.
نخستين و آخرين بار
با اين حال عمل و عكس العمل هاى لحظات آخر مسابقه به واقع تنها صحنه هاى زيباى اين ديدار بودند. دان كينگ ترتيب دهنده مشهور مسابقات بوكس حرفه اى، اين ديدار را نيز سازماندهى كرده بود و اين اصولاً نخستين بارى بود كه مسابقه اى بر سر عنوان جهانى دسته سنگين وزن بوكس در شهر فى نيكس صورت مى گرفت. با اين وجود كيفيت بد مسابقه و عدم درخشش دو مشتزن يك عامل تأثيرگذار بود و با احتساب سوت و هويى كه از جانب تماشاگران روى سكوها شكل گرفت و از آن طريق نارضايتى خود را از شرايط اين مسابقه ابراز داشتند، شايد اين آخرين بارى هم باشد كه فى نيكس ميزبان چنين ديدارى بوده است.
هر دو بوكسور شروع كندى داشتند و در اوايل كار بيشتر دور يكديگر چرخ مى زدند و مترصد فرصت بودند. سياست لياخوويچ اين بود كه از مشت هاى سنگين بريگز دور بماند و بريگز هم كه قول داده بود كه حداكثر ظرف دو راند لياخوويچ را مغلوب كند، در تضاد با آن ادعا فقط اتلاف وقت مى كرد و مشت هاى مؤثر كمى را به سمت حريف مى فرستاد. وقتى بريگز و لياخوويچ به همين روش استمرار بخشيدند، صداى سوت و اعتراض تماشاگران بيشتر شد. كار به جايى كشيد كه در راند چهارم وقتى لياخوويچ به طناب هاى رينگ تكيه كرد و دست هاى خود را روى صورتش حائل كرد، بريگز باز هم حاضر نشد او را بزند.
از لوييس تا فورمن
اين فضا تا راند پايانى ادامه يافت و تنها راه براى توفيق بريگز اين بود كه در راند آخر لياخوويچ را ناك اوت كند و همان طور كه قبلاً گفتيم، اين اتفاق دقيقاً افتاد. اين دومين بارى بود كه بريگز بر سر عنوان جهانى دسته سنگين وزن مسابقه مى داد. مرتبه اول ۸ سال پيش بود كه بريگز بر سر كمربند قهرمانى سازمان C.B.W روبه روى فرد صاحب آن عنوان يعنى لنوكس لوييس قرار گرفت و در ۵ راند تسليم اين بوكسور بريتانيايى كه «قدرت» حاكم و سلطان واقعى دسته سنگين وزن بود، شد. ديگر مبارزه طولانى اى كه بريگز تجربه كرده بود، پيكار خبرساز سال ۱۹۹۷ وى با جورج فورمن ديرپا و مشهور بود كه به شكلى غيرمنتظره به سود بريگز پايان گرفت و موجب شهرت اين بوكسور آمريكايى شد. لياخوويچ هم تنها دو بار در مبارزاتى شركت كرده بود كه طولانى تر از ۱۰ راند شده بودند و ساير مبارزات وى قبل از رسيدن چنين راندى به سود وى پايان گرفته بودند.
بريگز در پايان كار گفت: «واقعاً خسته شده بودم و حتى در همان راند اول انرژى فراوانى را صرف رسيدن به لياخوويچ و رسيدن شعاع و طيف مشت هايم به وى كردم. به اين خاطر كمترين فاصله را با باخت داشتم و تقريباً كارم تمام بود در صورت شكست به شدت نااميد مى شدم، زيرا اين از آخرين بخت هايم براى ايستادن بر سكوى قهرمانى بود».
خودم نبودم
لياخوويچ نيز كه مانند ماسكايف مدتى است در آمريكا ساكن شده، گفت: «من مبارزه و نمايشى را كه در توانم بود، ارائه ندادم و بيشتر به شكلى كار كردم كه دلخواه رقيب بود و خودم نبودم. امروز شانس هم با من يار نبود و اوضاع آن طور كه من مى خواستم، نشد. از قضا بريگز هم خوش شانس بود و ضربات اصلى و سنگين اش در واپسين ثانيه ها درست بر هدف نشست و آنها به صورت و چانه ام خوردند. چون در راندهاى قبلى اين اتفاقات نيفتاده و من مشتى نخورده بودم، همان ضربات نهايى كار مرا ساخت. من در آن لحظات مقتضى نتوانستم خودم را با شرايط وفق بدهم».
شايد هم لياخوويچ حق داشت، زيرا بريگز پس از مدتى حاشيه نشينى و دورى جستن از مسابقات در ۴‎/۵ سال گذشته به روند خوب خود بازگشته بود و در اين مدت بى شكست مانده و اينك با احتساب ديدار با لياخوويچ هر ۱۲ پيكار اخير خود را برده است و هرچند اكثر حريفان شكست خورده اين بوكسور در مدت مذكور مشتزنانى درجه دوم و سوم بودند، اما به هر حال همان روند هم نشان مى داد كه بريگز بازگشته است و مى توان او را همچون اواخر دهه گذشته صاحب شانس و قوى ومدعى تلقى كرد.
دو مبارزه پيش رو
حالا بايد ديد ستيز بريگز با قهرمانان مورد تأييد سه سازمان اصلى ديگر ناظر بر مشتزنى به كجا مى انجامد، هر چند به نظر نمى رسد كه از سوى كينگ و يا ساير كارگزاران بوكس كوششى جدى براى قرار دادن آنها مقابل يكديگر در آينده نزديك و حتى دور صورت پذيرد و اصلاً چنين چيزى در راه باشد. فقط يكى دو نكته مشخص است و آن برگزارى دو مسابقه مهم ديگر در دسته سنگين وزن در اوايل اين هفته است. در يكى از آنها، صبح روز شنبه (۲۰ آبان) ايوندر هالى فيلد قهرمان سابق جهان كه دوباره در راه بازگشت قرار دارد، روبه روى فرس اوكوئندو از پورتوريكو قرار گرفت و در صورت پيروزى صلاحيت رويارويى با قهرمانان يكى از ۴ سازمان فوق را كسب مى كرد. اين نبرد در تالار «آلامادوم» در شهر سن آنتونيو در ايالت تگزاس آمريكا صورت گرفت. اين در حالى است كه هالى فيلد ۴۳ ساله صاحب ۳۹ برد و ۸ باخت در كارنامه حرفه اى خود است و اواخر مردادماه در آخرين نبردش جره مى بيتس قوى هيكل را در همان راند دوم ناك اوت كرد، اما او هر ۳ پيكار قبلى اش را باخته بود. اوكوئندو كه ۲۶ برد و ۳ باخت در كارنامه اش دارد، از بهمن ماه سال پيش با پايان دادن به دو سال دورى خود از رينگ به صحنه بازگشته و در همان تاريخ دانى يل بيسپوى برزيلى را در راند نهم شكست داده بود.
فقط يك روز بعد
فقط يك روز پس از نبرد هالى فيلد ـ اوكوئندو، يك مبارزه هم در تالار مديسن اسكوئر گاردن نيويورك بين ولاديمير كليچكو و كالوين براك از آمريكا انجام مى شود. كليچكو صاحب مقام قهرمانى جهان از نظرگاه سازمان F.B. Iاست و در نتيجه خواه ناخواه پيكار ۲۱ آبان ماه اين دو بوكسور بر سر همين عنوان خواهد بود. اين بوكسور ۳۰ ساله اوكراينى صاحب ركورد جالب ۴۶ برد و فقط دو باخت است و ۴۳ برد او قبل از پايان وقت و به واقع با ناك اوت به دست آمده است اما بروك نيز در تمامى ۲۹ ديدار حرفه اى خود برنده و حتى يك شكست هم نداشته است، منتهى بروك يك سال مسن تر از ولاديمير است و بسيار ديرتر از كليچكو وارد صحنه مشتزنى حرفه اى شده و طول مدت حضور او در اين رشته نيمى از عمر حرفه اى رقيب اوكراينى است. اين مسائل و تفاوت ها و تضادها است كه به دنياى بوكس سنگين وزن رنگى از ابهام بيشتر مى زند.

آفريقاى جنوبى نخستين ميزبان آفريقايى جام جهانى فوتبال در طول ۷۶ سال برپايى آن، از حالا تداركاتش را براى اين مهم كه در سال ۲۰۱۰ صورت مى گيرد، شروع كرده است و يكى از اقدامات مهم اش استخدام كارلوس آلبرتو پرى يرا باتجربه و برزيلى به عنوان مربى تيم ملى اش است. مرد ۶۴ساله اى كه برزيل را در سال ۱۹۹۴ به افتخار چهارمين قهرمانى اش در جام هاى جهانى رساند، سابقه مربيگرى تيم هاى ملى كويت، امارات و عربستان را هم دارد و با اين كه حذف برزيل در مرحله يكچهارم نهايى جام جهانى امسال سبب شد انتقادات زيادى از او صورت گيرد، اما او خوب مى داند در فوتبال جهان چه مى گذرد و ابزار و نيازهاى كار چيست. آفريقاى جنوبى در دور نهايى جام هاى جهانى ۹۸ و ۲۰۰۲ حاضر بود، اما ازگروهش بالا نرفت ولى حالا كه به عنوان ميزبان بدون نياز به دور مقدماتى در مرحله نهايى حاضر است، انتظارهاى زيادى از آن مى رود.آيا پرى يرا مى تواند اين توقعات را برآورده كند؟ ببينيم خودش چه مى گويد.

آقاى پرى يرا، كارتان را در آفريقاى جنوبى چگونه مى بينيد؟
من فقط مى توانم يك نماى كلى را براى شما ترسيم كنم، زيرا كار اجرايى ام زودتر از اواسط ژانويه (اواخر دى ماه) شروع نمى شود. آن چه تا به حال ديده ام اميدواركننده بوده و فكر مى كنم فضاى پيشرفت فراهم است. دو بازى اخير تيم ملى آفريقاى جنوبى را كه يكى شان در برابر زامبيا بود ديده و متوجه شده ام كه اين تيم مستعد و پرمهره است و اسباب وابزار اوليه را دارد و مى توان روى آن كار كرد.
وقت هم كه كم نداريد.
بديهى است. تا جام جهانى ۲۰۱۰ چيزى حدود سه سال و نيم مانده است. با اين وصف بايد يك برنامه بسيار دقيق داشته باشيم و از هيچ چيز غافل نشويم.
مدتى طول كشيد تا رسماً مربيگرى آفريقاى جنوبى را بپذيريد. چرا؟
۳ ماه بعد از اتمام جام جهانى امسال، تماماً صرف استراحت و گذران ساعاتى پرشمار در كنار خانواده ام شد. بعداً هم يك سوءتفاهم با سران آفريقاى جنوبى داشتم. وقتى به ژوهانسبورگ آمدم متوجه شدم كه پست مديرفنى تيم ملى را براى من در نظر گرفته اند. صحبت كرديم و به آنها گفتم فقط پست سرمربيگرى را مى خواهم. آنها نيز همين را به من دادند.
اما راستى چرا آفريقاى جنوبى؟
نخستين حقيقت و نخستين عامل اين است كه اين كشور ميزبان جام جهانى بعدى است و به همين خاطر درسالهاى پيش رو در مركز توجه جهانيان خواهد بود. بنابراين نه تنها من تنها و بى ياور نخواهم ماند و در نقطه اى دور و مهجور از جهان گم نخواهم شد، بلكه مديران فوتبال اين كشور جرأت نخواهند كرد آن چه را كه من براى كامل شدن كار مى خواهم در اختيار من نگذارند. رفتن به آن جا و ساختن يك تيم قوى، تقريباً از نقطه صفر و تبديل كردن كشور ميزبان به يك مدعى، به خودى خود كار جذاب و موقعيت و شغل خاصى است.
خود آنها (مسئولان آفريقاى جنوبى) چه مى گويند؟
مى گويند دليل رويكردشان به من اين است كه براى اين پست مردى را مى خواستند كه بسيار پرتجربه و دركشورهاى مختلف كاركرده باشد. با اين حال فوتبال آفريقاى جنوبى به دلايل مختلف در ۷ ۸، سال اخير يك سير نزولى را طى كرده و الآن زمانى است كه بايد اين نزول را متوقف كنيم.
فكر نمى كنيد كار سختى باشد؟
طبيعى است كه سخت باشد. بدترين و دشوارترين قسمت كار اين است كه توقعات در آفريقاى جنوبى به بالاترين سطح رسيده و بهترين نتايج را براى جام ۲۰۱۰ مى طلبند، حال آن كه اين كار اصلاً آسان نيست و كوششى بس شديد را مى طلبد.
نخستين قسمت كار و برنامه تان چيست؟
برنامه ريزى و سازماندهى، بايد دقيقاً بدانيم تيم ملى آفريقاى جنوبى از ژانويه ۲۰۰۷ (دى ۸۵) به بعد چه خواهد كرد.
برداشت هاى اوليه تان را از اين تيم بگوييد.
قبلاً هم گفتم كه تيم با استعداد و خوبى نشان مى دهد و به لحاظ تكنيكى هم توانا است، اما در مقابل دروازه رقبا و در كار گلزنى ضعف دارد. در اكثر مسابقات اخيرشان كم و بد گل زده اند. براى اين قضيه و ساير معايب شان بايد برنامه هايى طولانى مدت بريزيم. كاملاً قابل پيش بينى است كه ما در اين مسير با موانع زيادى روبرو شويم و مشكلات متعددى به وجود آيند و الآن نمى دانم كه نوع برخورد مديران ورزشى و سياسى آفريقاى جنوبى با اين مسائل چيست، ولى من تصريح كرده ام كه اگر طالب بزرگى و پيشرفت هستيم، بايد با رقباى نامدار مسابقات تداركاتى داشته باشيم و از چنين حريفانى دورى نجوييم. نتايج، اهميتى ندارند و مهم، رساندن تيم به سطحى است كه براى جام جهانى بعدى جواب بدهد.
تشكيلات فوتبال جوانان را در آفريقاى جنوبى چگونه ديده ايد؟
متأسفانه تشكيلاتى از اين قبيل را چندان در آفريقاى جنوبى نمى يابيد و برنامه اى به عنوان پيشرفت جوانان و فوتبال پايه دراين كشور وجود ندارد. نه ليگ جوانان دارند و نه نوجوانان و اين باور نكردنى است. ما بايد بخصوص در سطح تيم ملى جوانان تفاوت هاى عظيمى را به وجود آوريم و دراين رده كارهاى زيادى را انجام بدهيم، زيرا اين تيم مى تواند بهترين تقويت كننده تيم ملى بزرگسالان باشد و نفراتش به اردوى بزرگسالان براى جام جهانى راه يابند به اين سبب و بايد از حالا به لحاظ روحى و جسمى مورد توجه قرار گيرند و قوى تر شوند. شايد رده هاى زير ۱۴ و زير ۱۷ سال الآن و به طور مستقيم براى جام ۲۰۱۰ به كار نيايند اما اگر آفريقاى جنوبى پيشرفت خودش را مى خواهد، بايد به آنها هم توجه شود و در درازمدت صاحب امكانات و متبلور گردند. مسأله فقط جام جهانى نيست و فوتبال بايد بعداز آن هم به حياتش دراين كشور ادامه بدهد و دراين راه بايد نوجوانان وتمامى رده هاى سنى پايه آن مورد توجه لازم قرار گيرند.
چقدر وقت را در آفريقاى جنوبى خواهيد گذراند؟
بيشتر وقتم را و فقط در ماههاى جولاى و آگوست كه ليگ داخلى تعطيل مى شود، سرى به برزيل خواهم زد و مدتى استراحت خواهم كرد.
ظاهراً يك مربى بدن سازى را از برزيل آورده ايد.
بله و همين طور يك دستيار، اما يكى دو مربى اهل آفريقاى جنوبى هم در كادر فنى تيم ملى كنار ما خواهند بود.
فضاى موجود در آفريقاى جنوبى را چگونه ديده ايد؟
با اين كه مدت زيادى تا شروع مسابقات مانده، اما مردم از حالا به هيجان آمده  اند و فضاى انتظار را مى توان حس كرد. با آلمان بسيار فرق دارد. به لحاظ فرهنگى ، تاريخى و ورزشى و از هرنظر مى گويم. آفريقاى جنوبى در سالهاى اخير پيشرفت قابل توجهى داشته و اوضاع جالب نشان مى دهد، ولى هنوز كاستى هاى فنى بسيارى وجود دارد.
تفاوت ها بين مربيگرى برزيل و رهبرى آفريقاى جنوبى چيست؟
خب، مربيگرى در تيم ملى برزيل چيز ديگرى است. من در سه نوبت حائز آن پست بوده ام و هيچ چيز با آن برابرى نمى كند. نخستين بار در سال ۱۹۸۳ بود. دومى از ۱۹۹۱ تا اواسط ۹۴ و سومى از ۲۰۰۳ تا اواسط ،۲۰۰۶ فوتبال برزيل خوب سازماندهى شده و استانداردهاى بالايى دارد و زيرساخت هاى آن نيز مناسب است. فكر نمى كنم چيزى بهتر از اين را بتوان در ساير كشورهاى دنيا پيدا كرد. بازيگران برزيلى هم استثنايى اند و كاركردن با آنها لذت بخش است. با اين حساب نمى توان اين را اصلاً با چيزى كه در آفريقاى جنوبى داير است ، قياس كرد. دراين كشور به واقع بايد بسيارى از چيزها را از نو و از نقطه صفر شروع كرد.
به اين ترتيب مشخص است كه فعلاً روى پايه ها و ريشه هاى قضيه كار خواهيد كرد.
بله. همين طور است. زمانى در كويت كار مى كردم. هشت سال طول كشيد. همه شان در همان كشور مستقر بودند و حتى يك لژيونر هم نداشتند. به اين ترتيب توانستيم ماهها در اردو دركنار يكديگر كار كنيم و اين چنين بود كه برخى نتايج خوب را گرفتيم. در آفريقاى جنوبى وضع برعكس است و بسيارى از ملى پوشان در خارج از كشور توپ مى زنند. درست است كه شرايط كلى و فهم فوتبال نسبت به ۲۰ سال پيش بهتر و بيشتر شده اما شما اين پيشرفت را در ساير كشورهاى زبده آفريقايى مثل كامرون، ساحل عاج و نيجريه بيشتر مى بينيد. به همين خاطر است كه مى گويم كار فراوانى فراروى ما است.

ليتون هيوويت مدعى است به فكر كناره گيرى نيفتاده و برعكس اطمينان دارد كه مى تواند دوباره به صدر جدول جهانى تنيس مردان صعود كند.
اين استراليايى ۲۵ساله وراست دست كه مدتى رده اول در اين جدول را در اختيار داشت، بر اثر فرم نامناسب دوسال اخيرش به رده ۱۸ اين جدول سقوط كرده است. با اين حال نااميدى را در او نجوييد. «تا همين ۱‎/۵سال پيش در رده هاى اول و دوم جدول جهانى جاى داشتم و اگر هم رتبه اول را از دست مى دادم، لااقل پس از روژه فده رر (سوئيسى) در جاى دوم قرار مى گرفتم. بنابراين احساس مى كنم كه مى توانم دوباره به همان نقطه و رده بازگردم. آنچه باعث مى شود كشش و اشتياق بيشترى را در اين زمينه پيدا كنم، اين است كه مى بينم اكثر فينالها در تورنمنت هاى بين المللى تنيس را فده رر و رافايل نادال (اسپانيايى) برگزار مى كنند و يا مشغول جنگ با يكديگر در اين مرحله هستند و يا اينكه حداقل يكى از آنها در اين مرحله حاضر است و انگار بقيه وجود خارجى ندارند. اين به من مى گويد كه مى توانم با قدرى ممارست به سطح سابق خودم و به چنان درجه و مرحله اى برسم و چون سايرين زيردست اين دو قرار دارند، كارى كنم كه ضلع سوم مثلث قهرمانى ها باشم و يا اگر به اين دو نمى رسم لااقل پس از اين دو بهترين و به روايتى نفر سوم دنيا باشم. تازه من به بيش از اين هم چشم دارم و هدفم بازگشت به نقطه اول جدول و بدل شدن مجدد به برترين تنيسور دنيا است.»
قصورها و اشتباهات
هيوويت كه قهرمان ويمبلدون ۲۰۰۲ است، مى افزايد: «من بايد دوباره به چنان نقطه اى در كار و زندگى ام برسم. نقطه اى كه در آن بتوانم يورشى تازه به سمت فده رر و نادال ببرم. شكى ندارم كه در سال جديد ميلادى نه تنها دوباره رنكينگ و رتبه من در جدول جهانى بالا خواهد رفت، بلكه در گرنداسلم ها نيز خوب كار خواهم كرد. البته حس مى كنم كه هنوز قصورها و اشتباهاتى در بازى ام وجود داد و اگر مى خواهم به اهدافم برسم بايد حتماً اين وجه از قضيه را درست كنم.» هيوويت كه سابقه قهرمانى در گرنداسلم يو.اس.اوپن را هم دارد، در ۱۶ماه اخير ازدواج كرده و صاحب فرزند هم شده است. با اين حال بى ميلى ها (در تضاد با آن چه خودش مى گويد) و مصدوميت ها سبب شده است خيلى ها به توان او شك كنند، منجمله پت رافتر «هم تيمى» سابق او در تيم ملى تنيس استراليا كه معتقد است بسيار بعيد مى نمايد او روزى به فرم درخشان سابق رجعت نمايد.
با اين وجود هيوويت مى گويد: «از نظرات رافتر مطلع شده ام ولى او بايد بداند كه من امسال با انواع و اقسام مصدوميت ها سر و كله زده ام و اين مسأله طبعاً بر روى تمام افراد اثر منفى مى گذارد و اين بخصوص براى من بيشتر است زيرا شكل بازى ام چنين است و از اين گونه مسائل تأثير مى پذيرد. اگر رافتر اين نكات را در بررسى و صدور رأى درباره كار من دخيل كند، بيشتر به حقيقت نزديك خواهد شد.»
هيوويت هرگونه احتمال بازنشستگى را رد مى كند و در مقابل اين سؤال كه طرح هايش در اين خصوص چيست، صرفاً مى گويد: «برنامه اى در اين خصوص ندارم و چيزى در اين باره نمى دانم. چگونه مى توان در اين مرحله از زندگى ام و در ۲۵سالگى به بازنشستگى انديشيد و براى اين كار برنامه ريزى كرد؟ برعكس يك ورزشكار در اين مرحله فقط به طراحى حضورها و نتايج بعدى اش در صحنه مسابقات مى پردازد و در اين خصوص فكر و اقدام مى كند، براى من نيز چنين است.»
فاصله اى زياد
با اين حال هيوويت نمى تواند منكر اين قضيه هم بشود كه در حال حاضر بازى قدرت را به فده رر و نادال و حتى اندى راديك آمريكايى باخته و ديگر از اضلاع «قدرت» در اين ورزش به حساب نمى آيد. در سالهاى۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ او وضع بسيار بهترى داشت و هر جا يك مسابقه مهم تنيس جريان داشت، هيوويت از پاهاى ثابت آن بود و به گونه اى مدعى قهرمانى نشان مى داد. شايد هم او حق داشته باشد، زيرا در آن زمان هنوز فده رر و نادال اوج نگرفته و چيزى نشده بودند كه امروز مى بينيم. اما هيوويت نتوانسته است در حالت جديد هم جا بيفتد وچيزى بشود كه قبلاً بود و در دو سال اخير اغلب دور از گذشته درخشانش نشان داده است. قبل از مسابقات يو.اس.اوپن امسال او دو سه هفته خوب را پشت سر نهاد و به نظر مى رسيد كه او در فلاشينگ مدو نيز اوج خواهد گرفت، اما چنين نشد و فده رر باز اول شد و هيوويت فهميد كه فاصله زيادى از وى گرفته است. اين چنين است كه كار او براى جامعه عمل پوشاندن به وعده ها و ادعاهايش طى سال۲۰۰۷ بسيار سخت خواهد بود.
منبع: Sydney herald

مديران كل تربيت بدنى استان ها مكلف
به ساختن سالن اختصاصى ورزشى بانوان شدند

«رئيس سازمان تربيت بدنى به مديران كل تربيت بدنى استان ها دستور داد در هر شهرستان يك سالن ويژه بانوان احداث كنند.»«مهندس محمد على آبادى» در سومين همايش مديران كل تربيت بدنى استانها در تهران گفت: تكليف است تا ساخت سالن هاى ويژه بانوان در هر شهر پيگيرى شود تا خواست دولت در اين زمينه محقق شود.وى افزود: براى داشتن نسلى سالم بايد دختران و مادرانى سالم داشت و اين سازمان با وسواس گسترش امكانات ورزشى براى بانوان را پيگيرى مى كند.

در نخستين روز تمرين
تيم ملى عكس يادگارى گرفت!


صبح ديروز در اردوگاه تيم هاى ملى ۱۷ بازيكن نخستين تمرين تيم كشورمان را براى بازى مقابل كره جنوبى برگزار كردند.
فكرى، صادقى، اكبرپور، واحدى نيكبخت، نورى، بادامكى، كاظميان، بداوى، عقيلى، شكورى، نصرتى، كاظمى، كريمى، رودباريان، احمدى، طالبلو و ابراهيم صادقى از ساعت ۱۰‎/۴۵ دقيقه با گرفتن عكس يادگارى تمرينات را زيرنظر كادر فنى آغاز كردند. در اين بين جواد كاظميان (الشعب امارات) اولين لژيونر حاضر در تمرين بود. عنايتى و خطيبى كه قرار بود بعدازظهر به سايرين ملحق شوند امروز به تهران مى آيند اما لژيونرهاى اروپايى (غير از رحمان رضايى مصدوم) قرار است از روز دوشنبه با تيم ملى تمرين كنند.نخستين تمرين تيم ملى بسيار سبك بود و بازيكنان فشار زيادى را متحمل نشدند، درحالى كه تعداد تماشاگران حاضر در كنار زمين به اندازه تعداد انگشتان دو دست هم نمى رسيد افشين پيروانى و پرويز كماسى با دويدن و حركات كششى بازيكن ها را گرم كردند و پس از آن كار با توپ به صورت آقا وسط و چهار به دو برگزار شد. در تمام اين لحظات ناصر ابراهيمى كه پيش تر فعال ترين مربى در تمرينات بود كنار قلعه نويى ايستاده و با دردست داشتن برگه اى با سرمربى تيم ملى حرف زد.تمرين سبك تيم ملى ساعت ۱۱‎/۵۰ دقيقه خاتمه يافت و بازيكنان هم بلافاصله به هتل المپيك بازگشتند. اما تمرين عصر ديروز كمى جدى تر از صبح بود و كار با توپ به مراتب بيشتر شد. قلعه نويى عنوان كرده است كه از دل افراد دعوت شده تيم «ب» ايران را تشكيل دهد. كار بيهوده اى كه ضرورتش در اين اردو به چشم نمى خورد زيرا فرصت بازى به
هيچ يك از افراد موردنظر او داده نمى شود.

كردستان قهرمان كشتى جوانان كشور شد

وقتى ۱۹۸ كشتى گير از ۲۶ استان در رقابت هاى جوانان كشور پنجه در پنجه هم انداختند، تماشاگران علاقه مند سنندجى به عنوان پشتيبانان بزرگ، جوانان خود را حمايت كردند تا در عرصه كارزار مقابل هم سرفراز ظاهر شوند.
كشتى گيران كُرد كه صاحب ۴۹ امتياز شدند، پس از رقابتى سنگين با مازندران در رأس قرار گرفتند. مازندران با ۴۷ و كرمانشاه با ۴۲ امتياز مقام هاى بعدى را در رده بندى از آن خود ساختند.
فراموش نكنيم كه كردستان با دو تيم الف و ب به اين پيروزى دست پيدا كرد و ميزبانى ديدارها به آنها كمك فراوانى كرد تا قهرمانى را به نام خود به ثبت برسانند.
عقب نشينى خوزستانى ها كه مثل مازندران صاحب دو مدال طلا شدند قابل بررسى و تعمق است. قهرمانان اوزان هشتگانه از اين قرار معرفى شدند:
* ۵۰ كيلوگرم: محمدمهدى كوثرى (فارس)
* ۵۵ كيلوگرم: فريد حسين پناهى (كردستان الف)
* ۶۰ كيلوگرم: على پرويزى (كرمانشاه)
* ۶۶ كيلوگرم: داود رستمى (تهران)
* ۷۴ كيلوگرم: عادل بالى تبار (مازندران)
* ۸۴ كيلوگرم: مجتبى كريم فر (خوزستان)
* ۹۶ كيلوگرم: مهدى عسكرزاده (خوزستان)
* ۱۲۰ كيلوگرم: بشير باباجان زاده (مازندران)

>تاريخچه بازيها
پيش از آن كه به سال ۱۹۵۱ - دهها سال پس از آغاز بازيهاى المپيك نوين (۱۸۹۶ - آتن) - بازيهاى آسيايى در قاره پهناور، پرجمعيت و كهن شكل بگيرد، كشورهايى در شرق و جنوب شرقى آسيا مراوداتى ورزشى بين خود برقرار كرده بودند و بناى بازيهايى را دو سال يك بار بين خود گذاشتند (۱۹۱۳). فيليپين، اندونزى، تايلند، چين تايپه (چين ملى)، مالزى، هنگ كنگ و برمه از آغازگران و متقدمان اين گونه بازيهاى متمركز در يك كشور معرفى شده اند و شهر مانيل، پايتخت فيليپين نخستين شهرى است كه ۱۷ سال پس از آن كه مشعل بازيهاى المپيك در خرابه هاى باستانى المپ در شهر آتن برافروخته شد، ميزبانى نخستين دوره «بازيهاى ورزشى خاور دور» را بر عهده گرفت. اين حركت تا سال ۱۹۳۸ (آغاز جنگ جهانى دوم) و درگيرى جهان با اين واقعه جهانسوز و خانمان برانداز ادامه يافت و بناچار اين بلاى همه گير اجازه نداد تا سالها پس از پايان جنگ (۱۹۴۵) كسى به فكر احياى اين گونه بازيها بيفتد.
به سال ،۱۹۵۰ درست ۴ سال پس از به بار نشستن مبارزه منفى مهاتما گاندى در برابر انگليسى ها و برافكندن بساط استعمار در شبه قاره هند، دكتر سوندهى در هند با پيشنهادى جديد، سران ورزش كشورهاى منطقه را گردهم جمع كرد تا فدراسيون همه گير بازيهاى آسيايى را به شكل كنونى پى بريزد و يك سال بعد (۱۹۵۱) نخستين دوره بازيها كه ۵ كشور هندوستان، پاكستان، فيليپين، برمه و افغانستان پيمان نامه اش را امضا كرده بودند، در شهر دهلى نو مركز هندوستان پا گرفت.
ايران اگرچه نامش در بين مؤسسين اين بازيها ديده نمى شود، اما از همان دوره نخست، با ميل و رغبت، رنج سفر به دهلى نو را پذيرفت و با يك كاروان ۶۴ نفرى در ۶ رشته ورزشى (كليه رشته ها) براى مقابله و رقابت با ديگر كشورها به اين بازيها پا نهاد. ورزشكاران ايرانى در وزنه بردارى، شنا و شيرجه، دو و ميدانى، دوچرخه سوارى، بسكتبال و فوتبال انتخاب شده بودند كه در پايان، سهم ايران در بين ۴۸۹ ورزشكارى كه از يازده كشور ايران، افغانستان، ژاپن، فيليپين، هندوستان، سيلان، نپال، سنگاپور، برمه، تايلند و اندونزى به دهلى آمده بودند، ۸ مدال طلا، ۶ نقره و ۲ برنز بود و با همين نشانهاى افتخار در رده بندى مدال طلا كه رسم ديرين بازيهاى قاره اى و المپيك هاست، ايران پس از ژاپن و فيليپين در مقام سوم قرار گرفت.
> تلاش براى مدال
افتخارآفرينان ايران در نخستين دوره اين بازيها، به رغم نا آشنايى با قدرت و تجربه اى كه حريفان از سالها مسابقات بين المللى داشتند، به نتايج خوبى دست يافتند.
از وزنه برداران ايران جعفر سلماسى برنده مدال برنز المپيك ۱۹۴۸ (لندن)، محمود نامجو، سيد رسول رئيسى، حسن فردوس، لئون كروكچيان، فيروز پژهان و محمدحسن رهنوردى روى سكوى نخست ايستادند و مدال طلا به گردن آويختند و سه تن ديگر، جلال منصورى، على ميرزايى و هوشنگ اردوبادى به مدال نقره قناعت كردند و در نهايت تيم وزنه بردارى ايران با اقتدار به قهرمانى دست يافت. تنها مدال طلاى ديگر ايران را على باغبانباشى در دو ۵۰۰۰ متر كسب كرد. باغبانباشى در دو ۳هزار متر بامانع هم روى سكوى دوم ايستاد تا چهره تابناكى از خود نشان دهد.
در ورزشهاى آبى، تقى اصغرى شيرجه رو خودساخته و پرتلاش ايرانى صاحب يك مدال نقره از سكو و يك مدال برنز از تخته فنر شد. او مى توانست در پرش از سكو به مدال طلا دست يابد، اما اهمال و اشتباه مترجم ايرانى و بى اطلاعى او از زمان مسابقه، اصغرى را در شرايط نا آماده و با بدن سرد به مبارزه واداشت تا مدال طلا به شيرجه رو هندى تعلق گيرد.
فوتبال ايران هم توانايى قدرت نمايى و كسب مدال طلا را داشت، اما تيمى كه از بهترينهاى ايران تشكيل شده بود و با امير آقاحسينى، قربانعلى طارى، امير عراقى، عارف قلى زاده، مهدى نصيراوغلى، نادر افشار نادرى، حسين فكرى، عباس حاجيان، محمود بياتى، محسن آزاد، پرويز كوزه كنانى، جورج ماركاريان، مهدى قلى مسعود انصارى، مسعود برومند، حسين سرودى و محمود شكيبى به جنگ بهترين تيمهاى آسيايى از غرب قاره رفته بودند، به مقام دوم و مدال نقره قناعت كردند.
در بسكتبال نيز جز مدال برنز نصيبى نبرديم. كم تجربگى از يك طرف و برترى جويى فيليپين، ژاپن و هندوستان به عنوان قدرتهاى برتر آسيا در اين ورزش، اجازه ندادند تيمى كه در آن از ستارگانى چون كامبيز مخبرى، حسين صعودى پور، حسين سرودى (در دو تيم بسكتبال و فوتبال عضويت داشت)، ماشاء الله صفى يار، عليرضا اوشار، كمال مشحون، رضا معصومى، حسن خالقپور و ابوالفضل طلبى برخوردار بود و شايستگى هاى بيشترى داشت، خوش رنگ تر از مدال برنز نصيبى ببرد.
يادآورى اين نكته هم لازم است كه تنها دوچرخه سواران ايرانى در اين دوره نتوانستند مقابل ركابزنان ژاپنى و ديگر كشورهاى جنوب شرق آسيا خودنمايى كنند و بى نصيب ترين ورزشكاران ايرانى در كاروان اعزامى ايران بودند.
علاوه بر اين، بايد ستود تلاش وزنه بردارى چون محمود نامجو را كه با مجموع ۳۱۷‎/۵ كيلوگرم در سه حركت،
۲‎/۵ كيلوگرم بر ركورد جهانى خروسها را كه متعلق به خودش بود، شكست و جالب تر اين كه اين ورزشكار ايرانى در دسته ۱۶۰- سانتيمتريها قهرمان پرورش اندام شد.
از نكات جالب ديگر اين كه كاروان ايرانى براى سفر به دهلى از يك هواپيماى داكوتاى ارتشى استفاده كرد كه هنگام برگشت بر اثر سنگينى بارها و خريدهاى فراوانى كه ورزشكاران و همراهان داشتند، دچار اشكال فنى شد و بناچار بسيارى از محموله ها از جمله چمدانهاى مملو از سوغاتى در آسمان رها شد تا هواپيما با وزن كمتر قادر به ادامه پرواز و رسيدن به مقصد باشد.
> نتايج ديدارهاى تيم ملى فوتبال
* ايران ۲ - برمه صفر (در آن زمان فوتبال برمه از قدرتهاى اول آسيا محسوب مى شد.)
* بازى اول: ايران صفر - ژاپن صفر (گردانندگان مسابقات كه براى تساوى در مسابقه ها تدبيرى نينديشيده بودند، ناچار به تكرار اين بازى شدند.)
* بازى دوم: ايران ۳ - ژاپن ۲ (در اين بازى حساس و نسبتاً پرگل، امير آقاحسينى دروازه بان چست و چالاك ايران يك ضربه پنالتى ژاپنى ها را در نيمه نخست مهار كرد تا دو تيم با نتيجه ۱-۱ و بدون برترى بر يكديگر روانه لباسكنى شوند.
* بازى نهايى: ايران صفر - هندوستان ۱ (تيم ايران تا دقايق آخر بر حريف چيره بود، اما قادر به گشودن دروازه تيم ميزبان نشد و در دقايق پايانى بود كه در اثر يك اشتباه عجيب تن به شكست و قبول مدال نقره داد. ژاپنى ها نيز پس از غلبه بر افغانستان روى سكوى سوم ايستادند.
> نتايج ديدارهاى بسكتبال
* ايران ۳۴ - ژاپن ۴۰ ، ايران ۸۴ - برمه ۳۸ ، ايران ۴۶ - فيليپين
،۶۵ ايران ۶۳ - هندوستان ۵۲
تيم بسكتبال ايران پس از فيليپين و ژاپن به مقام سوم و مدال برنز قناعت كرد.

دبير كل اتحاديه حقوق ورزش آسيا در نامه اى به رئيس فدراسيون بين المللى فوتبال (فيفا) تصريح كرد: آقاى «بلاتر»؛ به خاطر منافع شخصى برخى افراد، به حقوق حقه بيش از هفتاد ميليون ايرانى بى احترامى نكنيد.
متن نامه كامبيز بابايى نعمتى دبير كل اتحاديه حقوق ورزش آسيا به سپ بلاتر به شرح زير است:
« امروزه ورزش تبديل به ابزارى قدرتمند براى تعالى روحى و جسمى و تعامل ميان انسان هاست.در جهانى كه هر روزه بسيارى از زنان، مردان و كودكان مورد ظلم و تعدى قرار مى گيرند و از خانه و كاشانه خود آواره مى شوند، خيلى وقت ها من و شما مى شنويم كه جام هاى متعددى به عنوان جام صلح و دوستى برگزار مى شود، كسانى كه براى خود احترام قائلند، نخستين وظيفه خود را احترام به ساير انسان ها مى دانند و حقوق آنها را محترم مى شمارند.حقوق بشر و حقوق شهروندى تبديل به يك اصل با ارزش در زندگى بشر امروز شده است و ورزش به يكى از شاخه هاى حقوق بشر و حقوق شهروندى مبدل شده است و فوتبال نيز به عنوان ورزشى پر طرفدار و پر مخاطب توانسته بارها وسيله اى براى صلح ودوستى بين ملت ها باشد و فيفا به عنوان متولى جهانى اين رشته ورزشى در تلاش است كه هر روز بيشتر رضايت تمام ملت هاى جهان را با كارهاى علمى و عملى قابل قبول به دست آورد.آيا شما غير از اين مى انديشيد؟ اما چندى است خبر غيرمعقولى گوش هر شنونده اى را آزار مى دهد كه به هيچ وجه با اهداف عالى و ارزشمند فيفا همخوانى ندارد و آن درگيرى پيش آمده ميان فيفا و فدراسيون فوتبال جمهورى اسلامى ايران است.آقاى بلاتر بسيار باعث تعجب است كه به خاطر منافع شخصى برخى ها حقوق حقه بيش از هفتاد ميليون نفر مورد بى احترامى قرار مى گيرد؛ مخصوصاً در امور بين الملل ورزش احترام به حقوق داخلى كشورها و مهرورزى به انسان ها را سرلوحه كار خود قرار داده ايم و در بند- بند ماده هاى منشور سازمان ملل متحده در مورد احترام به حقوق بشر تأكيد بسيار شده است.آيا شما نظرى غير از اين داريد؟ در برخى رسانه ها و محافل ايران و جهان اين اقدام فيفا را اقدامى از سر غرض ورزى و تحريك شده از سوى لابى صهيونيستى عنوان مى كنند آيا شما هم اين موضوع را شنيده ايد؟ و چه غم انگيز است كه فيفا با بيش از شش ميليارد مخاطب به چنين جرمى متهم شود.نامه دست نويس رئيس سابق فدراسيون فوتبال ايران و مصوبه هيأت وزيران جمهورى اسلامى ايران دلايل محكمى براى رفع سوء تفاهم به وجود آمده است.لذا به عنوان يك حقوقدان هم از نظر وظيفه كارى و علمى و هم از جايگاه يك شهروند از شما مى خواهم هر چه سريع تر براى نشان دادن احترام به قوانين داخلى كشورها و رعايت حقوق بشر و حقوق شهروندى ملت ايران، نسبت به حل سوء تفاهم پيش آمده اقدام كنيد، اطمينان دارم اين كار شايسته و ارزشمند نيز همچون ساير فعاليت هاى فيفا و شخص سپ بلاتر مورد تحسين انسان هاى فهيم دنيا قرار خواهد گرفت.منتظر جواب شما جهت ارائه به مردم ايران هستيم.»

گروه ورزشى - اعضاى تيم ملى واليبال براى شركت در رقابت هاى جهانى ژاپن صبح ديروز تهران را به مقصد توكيو ترك كردند.
مسير پروازى كه ميزبان مسابقه ها براى كاروان ايران در نظر گرفت، بسيار طولانى و آزاردهنده بود و اعتراض هاى فدراسيون كشورمان هم بى فايده ماند. بازيكنان تيم ملى كه با پرواز ساعت ۱۰:55 از فرودگاه امام خمينى(ره) به امارات رفتند، به مدت پنج ساعت در فرودگاه دوبى منتظر ماندند تا از اين طريق راهى هنگ كنگ شوند. سه ساعت انتظار در اين فرودگاه براى پرواز به سمت توكيو كفايت مى كرد، اما اين پايان ماجرا نبود، چرا كه ميزبان حاضر نشد براى مسير توكيو تا ناگانو (محل برگزارى بازى هاى ايران) بليت هواپيما در اختيار مسافران واليبال كشورمان قرار دهد تا آنها بالاجبار با اتوبوس اين راه را در شش ساعت طى كنند. همچنين امروز ايرج مظفرى، فرهاد شاهميرى (داور اعزامى)، مترجم و فيزيوتراپ تيم راهى ژاپن مى شوند.
فدراسيون واليبال ژاپن هم با ارسال نمابرى از اعلام آمادگى دو تيم سوپرليگى اين كشور براى برگزارى بازى هاى دوستانه مقابل ايران خبر داد. «ترى فوئرزا» يكى از اين تيم هاست، اما ژاپنى ها اشاره اى به نام تيم دوم نكردند. قرار است در صورت موافقت ميلورا كياچ، اين بازى ها در روزهاى آينده در دهكده اى در حومه شهر ناگانو برگزار شود. از سويى با هماهنگى هاى فدراسيون واليبال و سفارت ايران در توكيو، يك تصويربردار به شهر «ساتياما» مى رود تا از بازى هاى حريفان ايران در رقابت هاى آسيايى دوحه، به خصوص چين و قزاقستان فيلمبردارى كند.
امير حسينى، محمد شريعتى، پيمان اكبرى، محمد محمدكاظم، محمد تركاشوند، آرش صادقيانى، محمد منصورى، داود مقبلى، عليرضا نادى، سيدمهدى بازارگرد، فرهاد ظريف و بهنام محمودى دوازده بازيكن ايران در جام جهانى ژاپن هستند. اميرحسين منظمى و محسن عندليب نيز به عنوان نفرات ذخيره همراه با تيم ملى عازم ژاپن شده اند.
تيم كشورمان در گروه سوم با تيم هاى جمهورى چك، ونزوئلا، بلغارستان، ايتاليا و آمريكا همگروه است كه به باور كارشناسان دشوارترين گروه اين مسابقه ها است. نخستين بازى ايران روز جمعه آينده مقابل جمهورى چك برگزار مى شود.

تيم تهران عنوان نخست هفدهمين دوره مسابقه هاى مشتزنى قهرمانى ايران را از آن خود كرد. تهرانى ها با كسب ۳۷ امتياز بر سكوى نخست ايستادند و تيم هاى كرمانشاه و گيلان به ترتيب با ۳۶ و ۲۵ امتياز دوم و سوم شدند.
خراسان رضوى، مازندران و لرستان هم در رده هاى چهارم تا ششم ايستادند. اين رقابت ها با شركت ۲۱۸ ورزشكار از ۲۹ استان در قالب ۳۰ تيم به ميزبانى تهران برگزار شد. نفرات برتر اوزان مختلف اين دوره از مسابقه ها به شرح زير معرفى شدند.
*  ۴۸ كيلوگرم: سعيد قربان زاد (گيلان) * ۵۱ كيلوگرم: محمد احمدى زمان (تهران) * ۵۴ كيلوگرم: روح الله روح بخشيان (خراسان رضوى) * ۵۷ كيلوگرم: محمد مهدى پور (كرمانشاه) * ۶۰ كيلوگرم: مجتبى نيك سير (گيلان) * ۶۴ كيلوگرم: هومن كرمى (كرمانشاه) *  ۶۹كيلوگرم: محسن استاد (تهران) * ۷۵ كيلوگرم: وهاب رستمى (كرمانشاه) * ۸۱ كيلوگرم: احسان روزبهانى ( تهران) *  ۹۱ كيلوگرم: رضا مرادخانى ( لرستان)* ۹۱+ كيلوگرم: هيوا پولاديان (كرمانشاه).

«پژوهشكده تربيت بدنى بايد محل تردد و حضور مستمر دانشجويان و پيشكسوتان پژوهش در حوزه تربيت بدنى باشد.» دكتر شيخ، رئيس پژوهشكده تربيت بدنى و علوم ورزشى وزارت، تحقيقات و فناورى گفت: بايد بسته هاى لازم در زمينه تحقيقات بنيادى و كاربردى براى رشد و شكوفايى رسيدن به بالندگى فراهم شود و وظيفه مهيا كردن اين بستر را پژوهشكده برعهده دارد. وى افزود: متأسفانه كشور ما در بعد تحقيقات بنيادى نسبت به ديگر كشورها رشد چندانى نداشته است و پيشكسوتان عرصه پژوهش تربيت بدنى بايد مطابق با نيازهاى كشور و تقاضا محورى، فعاليت خود را بيشتر كنند.

ورزش گلف در مدارس آموزش داده مى شود. عيسى اسحاقى، رئيس فدراسيون گلف با اعلام اين خبر گفت: آموزش گلف در راستاى عمومى كردن آن در بين دانش آموزان صورت مى گيرد و ۶۸دبير آموزش و پرورش كه در تابستان آموزش ديده اند، در مدارس آموزش ضربات كوتاه را در زمين هاى واليبال آغاز خواهند كرد.

نمايندگان تكواندو ايران نخستين روز تورنمنت بين المللى كرواسى را با ۳ پيروزى شروع كردند. در وزن سوم محمدرضا مهديزاده با نتيجه هفت بر صفر مقابل حريفى از مكزيك برنده شد. در وزن چهارم عليرضا نصرآزادانى هم ۹ بر ۲ از سد تكواندو كار لهستان گذشت و كوروش رجبى در وزن ششم با حساب ۱۰ بر ۶ مقابل نماينده اسلوونى پيروز شد. ساعى ، كرمى، نوايى و خداداد ديگر نمايندگان ايران در اين تورنمنت هستند.

تيم واليبال نشسته دانشگاه آزاد با پيروزى سه بر يك مقابل ذوب آهن صدرنشين ليگ برتر شد.در ادامه بازى هاى هفته سوم اين مسابقه ها بهزيستى گنبد در زمين تيم آب و فاضلاب روستاى مازندران پيروز شد و شوراى شهر گرگان هم در يك بازى فشرده و نزديك با حساب سه بر دو از سد هيأت گيلان گذشت.

«نونى كواكويچ» سرمربى كروات تيم ملى واترپلو ايران، ۱۶ بازيكن را براى شركت در رقابت هاى چهارجانبه تهران معرفى كرد. اين رقابت ها از ۲۳ آبان ماه با حضور تيم هاى مجارستان (يك تيم باشگاهى)، قزاقستان، ازبكستان و ايران در استخر مجموعه ورزشى آزادى تهران برگزار مى شود. محسن رضوانى، بهمن موچه كيانى، كامبيز رخشانى مهر، ميثم جعفرى، عليرضا شهيدى پور، سجاد عبدى، سيدمحمدسعيد مير مهدى، ميلاد محمدى، مهدى كرمى، ياشار سلطانى، سهيل خادم پير، محمدمهدى طيران، على پيروزخواه، اميرحسين خانى، ارامه آقازاريان و اميرعباس اكبرنژاد، اعضاى تيم ملى هستند. گفتنى است تيم ملى بعد از حضور در اين تورنمنت چند بازى نيز با تيم جوانان كرواسى در تهران انجام خواهد داد.