هدى هاشمى
اساسى ترين تأثير شادابى، ايجاد آرامش و آسايش روحى براى افراد و پيشرفت و توسعه اجتماعى اقتصادى براى جامعه است. به اعتقاد صاحبنظران مسائل رفتارى، شادابى در خانواده موجب از بين رفتن اضطراب و نگرانى مى شود و افراد با انگيزه بالا براى تأمين نيازهاى جسمى، روانى، عاطفى و معنوى خود فعاليت مى كنند، اما چيزى كه در سال هاى اخير بيشتر به چشم مى آيد فراموش شدن هنر شاد زيستن در بين خانواده هاست.
متأسفانه اين تصور غلط در ميان افراد جامعه شكل گرفته است كه شاد بودن از رفتارهاى جامعه پسند نيست در خانواده و يا محيط كار سعى مى كنيم خود را فردى جدى و اخمو نشان دهيم.
اين وضعيت در حالى در جامعه حكمفرما شده كه معتقديم مؤمن بايد گشاده رو باشد و با لبخند خود به ديگران آرامش ببخشد و افسردگى به خود راه ندهد.
دين اسلام به عنوان يك دين متعالى و آخرين و كاملترين آيين آسمانى، خنديدن را امرى پسنديده مى داند تا  آنجا كه پيامبر اكرم(ص) يكى از خوشروترين و خنده روترين افراد زمان خود بوده است.
شادى يك احساس درونى است كه بيشتر از علائم و نشانه هاى غير كلامى و حالت چهره مشخص مى شود. احساس نشاط در خانواده يكى از ضروريات زندگى است و نقش پدر و مادر در ايجاد فضاى شاد براى خانه بسيار پر اهميت است. نبود شادى در خانه موجب افسردگى و انزوا مى شود با اين همه برخى از خانواده ها احساس مى كنند ثروت و درآمد بالا فضاى خانه را شاد و پرانرژى مى كند به طورى كه بعضى مواقع خانواده شاداب را خانواده مرفه در جامعه مى دانند اين در حاليست كه درآمد مناسب فقط ممكن است انگيزه اى براى شاد بودن باشد، اما شادى واقعى نمى تواند با معيارهاى مالى سنجيده شود.
به گفته دكتر «مجيد ابحرى» آسيب شناس اجتماعى، قناعت، ساده زيستى، تفاهم و صداقت بين زن و شوهر مبناى اصلى شادمانى خانوادگى است.
ابهرى مى گويد: اقتصاد خانواده هيچ نقشى بر روى شادى افراد ندارد و از طرفى گرما و صميميت خانواده را كاهش مى دهد، زيرا حصارهاى مادى و معيارهاى اقتصادى مبناى حركت افراد خانواده مى شود.
وى تفاهم را ضرورتى انكارناپذير براى شادى مى داند و مى گويد: طبق تحقيقات ميدانى انجام شده ۶۵درصد فرزندان دچار افت تحصيلى و ۷۵ درصد دختران فرارى، عضو خانواده هاى متشنج و خالى از روح تفاهم هستند.
ابهرى معتقد است هرچه سطح و درجه شادى اجتماعى در جامعه پايين باشد افسردگى، اعتياد و خود كشى افزايش پيدا مى كند بر اين اساس رفاه نسبى، توكل به خدا، تفاهم و يكدلى اركان اصلى شاد زيستن در خانواده است، همچنين بيكارى، اعتياد و فكر كردن بيش از اندازه به ماديات مبانى اساسى افسردگى و دلمردگى است.
شادترين دين
هيچ آيين و دينى در جهان به اندازه اسلام براى شادى و شادبودن ارزش قائل نيست، و يكى از ويژگى هاى چهره نورانى رسول اعظم (ص) تبسم بوده است و ايشان شاد كردن يك انسان را باعث جلب رضاى خدا مى داند، بنابراين مشكل اساسى تدوين برنامه است.
حجت الاسلام والمسلمين سيدمهدى طباطبايى نماينده مردم تهران در مجلس شوراى اسلامى درباره روح شادى در اسلام مى گويد: اسلام با اصل سرور در بين مسلمانان موافق است و برنامه هاى بسيارى براى شادى در جامعه دارد.
وى با اشاره به اينكه روح اسلام نشاط و شادابى است مى گويد: هر مسلمانى بايد وسيله شادى خود و ديگران را فراهم كند، زيرا شادابى باعث نشاط در روح و جسم افراد مى شود.
به گفته طباطبايى، اسلام با برخى غفلت ها و بى توجهى هاى افراد به زندگى مخالف است، زيرا غفلت و سرور تخيلى باعث تخريب فرد مى شود.
نهاد شادى ساز در جامعه
با توجه به جمعيت جوان كشور ضرورت دارد مسئولان براى شادابى و تقويت بهداشت روانى جامعه برنامه ريزى كنند. شادابى مانند همه پديده هاى اجتماعى نياز به نهاد سازى دارد. نهادى كه فعاليت هاى شادى بخش را سياستگذارى كند. دكتر عليزاده جامعه شناس به ضرورت ايجاد سازمانى براى شادى جوانان تأكيد مى كند و مى گويد: جامعه همانند همه پديده هاى هستى مجموعه اى از غم ها و شادى هاست و بهتر است قبل از اين كه كشورهاى ديگر براى شادى جوانان برنامه ريزى كنند وموجب آسيب هاى روانى جوانان شوند مسئولان مديريت اين بخش را برعهده بگيرند.
به گفته وى وجود برنامه هاى شادى بخش و طنز در جامعه تأثيرات بسيار مثبتى براى خانواده ها خواهد داشت كه البته در اين باره بسيار كم كاركرده ايم.
چگونه شاد باشيم
اين توقع كه كسى بايد مرا شاد كند يا اتفاقى بيفتد تا من شاد شوم، توقع واقع بينانه اى نيست.
هر شخصى بايد براى قرارگرفتن در مسير شادى برنامه ريزى كند. يكى از راه هاى شاد زيستن فعال بودن است.
برنامه ريزى براى فعاليت هاى خوشايند مانند ورزش، گردش، شركت در جمع هاى دوستانه و پرداختن به امور اخلاقى و معنوى بر فعاليت هاى افراد مى افزايد. همچنين اهداف و موفقيت ها، ميزان شادى ما را تحت تأثير قرار مى دهند.
به عبارت ديگر حركت در راستاى اهداف، رضايت فرد را به همراه دارد. البته كسى كه هدف دشوارى برگزيده ، پس از اين كه متوجه شود اين هدف دست نيافتنى است، دچار افسردگى مى شود.
يكى از راه هاى هدايت زندگى به سوى شادى، شمردن موهبت هايى است كه داريم، حتى تهيه و مداوم خواندن و يادداشت هاى مثبت روزانه مى تواند سعادت و شادابى بيشترى براى فرد ايجاد كند.

براى مقابله با وقوع اختلافات در خانواده بايد تلاش كرد. مطمئناً جمعيتى كه در راهرو هاى دادگاه خانواده تردد مى كنند با مشكلاتى خاص دست به گريبان بوده اند اما قبل از اينكه كار به جاهاى باريك بكشد به فكر چاره باشيد.
*  زمانى براى شروع يك زندگى مشترك تصميم بگيريد كه از استقلال و توان كافى براى اداره يك خانواده جديد مطمئن باشيد.
*  زمانى را براى جارى شدن صيغه عقد مطلوب بدانيد كه از خواست ها و نگرش هاى يكديگر با خبريد و مى دانيد كه هر دو هدفى مشترك را دنبال مى  كنيد. براى رسيدن به اين شناخت، مدتى به يكديگر فرصت دهيد.
*  در دنياى بزرگ هيچ دو نفرى مانند هم نيستند تفاوت هاى بارز ميان دو خواهر و يا دو برادر كه هر دو زاده يك مادر و پدر هستند، گوياى اين مسأله است.
بنابراين مبناى تفاهم را معيارهاى اصلى قرار دهيد.
*   پيش از ازدواج به مسأله اعتياد به طور جدى بينديشيد و از نداشتن اعتياد همسرتان به هر گونه مواد مخدر، اطمينان كامل حاصل كنيد. نگذاريد اميد به ترك كردن و يا ترك دادن سبب شروع يك زندگى پر مشكل شود.
*  براى داشتن زندگى خوب و توأم با آرامش، به شيوه زندگى انتخابى خود عشق بورزيد. چشم و هم چشمى، حسادت و تجمل پرستى، بار سنگين زندگى هاى امروز را از دوش هيچ زوج جوانى برنداشته است. به راستى كه راضى بودن به روزى، گنجينه اى بزرگ براى ساختن آينده يك زوج جوان است.
*  تجربه بارها و بارها ثابت كرده كه زوجى موفق و سربلند هستند كه در كشاكش زندگى در كنار هم و يارهم هستند. در كنار هم در شادى ها مى خندند و در سختى و رنج ها با هم به جنگ مشكلات مى روند. اشتباهات يكديگر را مى بخشند و موفقيت هاى يكديگر را جشن مى گيرند.
*  به ياد بسپاريد گفتن كلمات محبت آميز، ذكر محسنات يكديگر و يادآورى اينكه همسرتان را دوست داريد و به وجودش در كنارتان افتخار مى كنيد، مختص دوران آشنايى و اوايل ازدواج نيست. انسانها نياز به شنيدن مهر يكديگر دارند. آنچه در دل و ذهنتان مى گذرد را صادقانه به زبان آوريد كه يكى از عوامل مهم در بقاى زندگى زناشويى است.
*  بد نيست بدانيم استفاده از تجربيات و نظريات ديگران مترادف با دخالت آنها در زندگى زناشويى ما نيست؛ بهتر است تجربيات گذشتگانمان را سرمشق كنيم و خود كاشف شادى هاى ديگر مان باشيم.
*  اگر در برخى مسائل با يكديگر اختلاف نظر داريد هرگز فرزندانتان را از آن مطلع نكنيد در مقابل فرزند، پدر و مادر عنصرى واحد و جدايى ناپذير هستند كه حرف و قولشان يكى است.
*  دوستى سر لوحه بهترين نوع رابطه است كه نه در شناسنامه و نه در هيچ جاى ديگر ثبت نمى شود اما عميق و بى پيرايه است. بهترين والدين همان هايى هستند كه با فرزندشان دوست و رفيق اند. بهترين زوجها نيز آنانى هستند كه قبل از اين كه به يادشان بيايد كه زن و شوهر يكديگرند، بدانند كه دوست هم هستند. رابطه صميمانه و خالصانه توأم با درك و حفظ احترام همديگر، شايد يكى از عوامل مهم تضمين كننده بقاى يك زندگى باشد.
منبع: تبيان

تبسم هاشمى
جويدن ناخن به عنوان يك واكنش روانى در كودكان معمولاً در سنين ۵ـ۴ سالگى آغاز مى شود. كارشناسان علل مختلفى براى جويدن ناخن مطرح مى كنند، آنان معتقدند علت عمده جويدن ناخن دراين سن ناشى از ترس و اضطراب است .
البته ممكن است روشى براى ابراز دلگيرى ها، دلخورى ها، دلواپسى و يا جلب توجه هم باشد. هنگامى كه كودك نمى تواند خشم خود را در مقابل ناكامى و محروميت نشان دهد با جويدن ناخن آرامش پيدا مى كند.
در هر صورت اين رفتار به خود فرد و يا كودك آسيب وارد مى كند و غالباً از دوران كودكى شروع مى شود و شدت خود را در دوران ابتدايى و راهنمايى نشان مى دهد و در نتيجه آثارى نظير افت تحصيلى و ياعقب ماندگى اجتماعى براى كودك به همراه دارد و لازم است والدين و اولياى مدرسه بيشتر به آن توجه كنند.
با اين همه ، ناخن جويدن يك اختلال محسوب مى شود و از بين بردن آن در دوران كودكى آسانتر است، اين مسأله ممكن است در بزرگسالى ادامه داشته باشد و به صورت عادت درآيد. كارشناسان توصيه هايى براى جلوگيرى از ناخن جويدن كودكان دارند كه در زير مى آيد.
به دنبال علت ناخن جويدن كودك باشيد
هيچ گاه منتظر پاسخ كودكتان كه چرا ناخن هايش را مى جود نباشيد و او را به خاطر انجام اين عمل سرزنش نكنيد، سعى كنيد هميشه به دنبال علت باشيد. توجه كنيد كودكتان درچه موقعيت هايى اين عمل را انجام مى دهد. جست وجو كنيد كه چه مسأله اى باعث شده است آرامش و امنيت كودكتان را به هم بزند. آن را دريابيد، اين تلاش شما براى پى بردن به مشكل كودك و توجه به حل آن مى تواند بزرگترين گام براى از بين بردن اختلال ناخن جويدن باشد.
كوتاه كردن ناخن
كوتاه كردن ناخن هاى بلند به كودكان در زمينه ترك اين عادت بسيار كمك مى كند. ناخن هاى كوتاه شده كمتر جويده مى شوند، سعى كنيد هرچند روز يك بار ناخن هاى كودك را بگيريد و سوهان بزنيد.
تنبيه نكنيد
توجه كودك را از جويدن ناخن دور كنيد. كودك بايد احساس خوبى نسبت به خود پيدا كند و يا در واقع به او اعتماد به نفس بدهيد. تنبيه و شرمنده كردن كودك نه تنها به هيچ وجه اثرى در ترك اين عادت نخواهد داشت، بلكه مى تواند مشكل را تشديد كند. بويژه بچه هاى كوچكتر كه نمى توانند دليل اين كه انگشتانش بدمزه است را بفهمند و اين راه حل نمى تواند به آنها كمك كند.
انگشتان كودك را به كار بگيريد
سعى كنيد حواس كودك را هنگام اين عمل پرت كنيد، از او كارهايى بخواهيد كه مجبور شود از انگشتانش استفاده كند مثل درست كردن يك كاردستى و يا كشيدن يك نقاشى .