محمدغلامرضايى
ـ متولد: ۱۳۳۱ خور بيابانك (استان اصفهان)
ـ ديپلم: ادبى ۱۳۴۹ يزد
ـ كارشناسى زبان و ادبيات فارسى ۱۳۵۳ تهران دانشگاه تربيت معلم
ـ كارشناسى ارشد زبان ادبيات فارسى ۱۳۵۵ تهران پژوهشكده فرهنگ ايران
ـ دكتراى زبان و ادبيات فارسى ۱۳۵۹ تهران دانشگاه تهران
ـ مرتبه دانشگاهى استاد
ـ حوزه هاى علمى مورد علاقه تحقيق در متن تا قرن هشتم، سبك شناسى شعر، سبك شناسى نثر، مرجع شناسى
ـ چاپ مقاله در نگين، راهنماى كتاب، آينده، كيهان فرهنگى، مجله پژوهشى دانشگاه اصفهان و ...
ـ آثار تأليفى:
فهرست كتاب هاى كتابخانه انجمن آثار ملى بخش نخست نسخه هاى خطى با همكارى فاطمه مهران، داستان غنايى منظوم تا آغاز قرن هفتم، روش تحقيق و شناخت مرجع ادبى، برگزيده قصايد ناصرخسرو با مقدمه مفصل و توضيحات، سبك شناسى شعر
ـ مقاله ها:
نقدى بر شيوه تصحيح قصص الانبياى نيشيابورى، فرهنگ اصطلاحات ادبى، گشت و گذارى در گلستان، مقايسه اجمالى مخزن الاسرار با حديقه الحقيقه، وطن از ديدگاه اسلام و انعكاس آن در شعر فارسى معاصر، مبانى اخلاقى از ديدگاه مولوى، نام و ننگ از نظر پهلوانان
شاهنامه، متناقض نمايى در شعر فارسى، شيخ ما گفت (درباره اسرار التوحيد) و بيش از ۴۰ مقاله در دانشنامه زبان و ادب فارسى.
ـ سخنرانى ها و همايش ها:
كنگره فخرالدين اسعد عراقى در عراق، درباره منظومه منطق العشاق
كنگره قطران تبريزى در اروميه، درباره سبك آذربايجانى
كنگره رودكى در تالار رودكى، در مورد رودكى

زهرا طهماسبى ـ زبان و ادبيات فارسى رشته گسترده اى است كه استادان بسيارى در رشد و پيشرفت آن سهيم بوده اند و تلاش روزافزون هر كدام از آنها موجب جلاى ادبيات مى شود.
درواقع هستى دميده شده درزبان و ادبيات فارسى حاصل همين تفحص هاست.
اغراق نيست اگر بگوييم كتاب هاى دانشجويان رشته ادبيات حاصل يك عمر تلاش و تحقيق استادان ادبيات فارسى است كه براساس موضوع هاى مختلف مطرح در اين رشته نگاشته مى شود.
محمدغلامرضايى نيز از اين دسته استادان نمونه ادبيات فارسى است كه با وسواس و دقت علمى در انتخاب موضوع، كتاب هاى مؤثر و مفيدى را در اختيار دانشجويان قرار داده است.
او با بازآفرينى و تئوريك ساختن مباحث مهم از قبيل ۳۰ قصيده خاقانى، سبك شناسى نثر و ... توانسته است مفاهيم كليدى ادبيات فارسى را تشريح و تبيين كند و اين مهم از عهده او ساخته است. حوصله و آرامش روحى محمدغلامرضايى موجب شده بسيارى از دانشجويان براى رفع اشكال و گفت وگوهاى علمى نزد او بروند. اتاق كار او محفل گفت وگوهاى علمى و ادبى است و او با سعه صدر و گشاده رويى پذيراى دانشجويان مشتاق است. وجه حقيقى شخصيت محمدغلامرضايى در روابط او با شاگردانش نهفته است.
محمدغلامرضايى، محقق و استاد دانشگاه به سال ۱۳۳۱ در خور و بيابانك كه هم اكنون از توابع نايين در استان اصفهان است، چشم به جهان گشود. دوران كودكى را در خانواده اى آرام و متدين گذراند. تحصيلات ابتدايى و متوسطه را مطابق نظام آموزشى آن روزگار تا كلاس پنجم دبيرستان در شعبه ادبى در همان جا گذراند و كلاس ششم ادبى را در دبيرستان ايرانشهر يزد به پايان برد.
از همان آغاز دوران تحصيل شاگردى با هوش و موفق بود، همين امر سبب شد با پشتوانه اى قوى بى درنگ در سال ۱۳۴۹ در رشته ادبيات فارسى دانشسراى عالى تهران پذيرفته شود. او با موفقيت در سال ۱۳۵۲ فارغ التحصيل شد. در همان سال در دوره فوق ليسانس ادبيات فارسى پژوهشكده فرهنگ ايران پذيرفته شد. در سال ۱۳۵۵ نيز با موفقيت از آن مؤسسه فارغ التحصيل شد و به دوره دكتراى ادبيات فارسى دانشگاه تهران راه يافت.
او در سال ۱۳۵۹ از رساله دكتراى خود با موضوع «داستان هاى غنايى منظوم» دفاع كرد. در فاصله سال هاى ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۷ ساكن تهران بود و در اين ايام با مراكزى چون انجمن آثار ملى بنياد فرهنگ ايران، فرهنگستان ادب و هنر، بنگاه ترجمه و نشر كتاب، دفتر مجله راهنماى كتاب همكارى داشت.
«غلامرضايى» از سال ۱۳۵۷ به يزد رفت و در دانشسراى عالى اين شهر كه شعبه اى از دانشگاه تربيت معلم تهران بود، استخدام شد. اين مؤسسه بعدها با نام دانشگاه تربيت معلم يزد مستقل و سپس با دانشگاه يزد ادغام شد.
او همچنين از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۸ عضو هيأت علمى دانشگاه يزد بود و از شهريور ۱۳۷۸ به دانشگاه شهيد بهشتى منتقل شد.
محمدغلامرضايى معتقد است: «پيشرفت ها و موفقيت هايش را مديون آرامش خانه و خانواده اش است» او هميشه در كتاب هايش از همسرش تشكر كرده است. محمدغلامرضايى در مدت بيست وپنج سالى كه فعاليت دانشگاهى داشته است دروس گوناگون را در دوره هاى دكترا و كارشناسى ارشد و كارشناسى ادبيات فارسى تدريس كرده است و تعداد قابل توجهى از رساله  هاى دانشجويان به راهنمايى يا مشاوره اى او به پايان آمده است.
محمدغلامرضايى در زمان تحصيل در دوره ليسانس ادبيات فارسى تا سال ۱۳۵۷ با انجمن آثار ملى ـ انجمن مفاخر ـ همكارى داشته است. در آن دوره از جمله كارهايى كه آن انجمن انجام مى داد چاپ كتاب هايى مناسب با كارهاى انجام شده بود.
محمدغلامرضايى به تشويق استاد «ايرج افشار» و تمايل آن انجمن اقدام به فهرست نويسى آثار خطى آن انجمن كرد. اين اثر كه با نام «فهرست كتاب هاى كتابخانه انجمن آثار ملى» در سال ۱۳۵۶ به چاپ رسيد، شامل تعدادى نسخ براى نمونه بود كه با مقدمه ايرج افشار به چاپ رسيد.
«داستان هاى غنايى منظوم تا آغاز قرن هفتم» نام يكى ديگر از تأليفات غلامرضايى است كه در واقع رساله دكتراى او بوده است.
در ويراست دوم ۶ داستان به صورت زبان خود شاعر تلخيص شده است و خوانندگان مى توانند از اين خلاصه ها استفاده كنند.
در اين خلاصه نويسى سعى شده سير داستان حفظ شود.
در دانشگاه هاى ايران شرايط آنقدر مهيا نيست كه اگر كسى در دوره دكترى تدريس مى كند در آن زمينه خاص كه خود مشغول تعليم است مبحث مورد تدريس را انتخاب كند.
از همين رو استاد محمد غلامرضايى نتوانست آن طور كه بايد به موضوع دلخواه خود كه سبك شناسى است برسد، اما كوشش ها و تأليفاتى نيز دراين زمينه از خود به جا گذاشته است كه مى توان به كتاب «سبك شناسى شعر پارسى» و كتاب «سبك شناسى نثر فارسى» و «طرز عنصرى» و «نثر متصوفه» اشاره كرد كه به زودى به چاپ مى رسند.
سبك شناسى شعر و نثر از جمله دروسى است كه از سال ها قبل دكتر محمد غلامرضايى تدريس مى كرده است. در سال هاى تدريس نمونه هاى يافته شده باعث تأليف آثار فوق است. «سبك شناسى شعر پارسى از رودكى تا شاملو» از جمله آثار تأليفى محمد غلامرضايى است كه مبناى تقسيم بندى آن زمان است. در فصل اول مباحث كلى مورد بحث واقع شده است و در يازده فصل نگارش يافته است. در فصل اول مقدمات ارائه شده به صورت جامع و كامل است و تعريفات جامعى از لغات مهم ارائه شده است.
براى نمونه واژه سبك، سابقه دانش سبك شناسى در ايران، عوامل سبك ساز و... مورد بررسى قرار گرفته است.
در بخش هاى زير مباحثى از قبيل: ويژگى زبانى دوره رشد و تكوين، سبك شعر دوره سامانى، سبك شعر قرن ،۵ سبك شعر قرن ،۶ سبك شعر دوره مغول، سبك شعر قرن نهم، سبك شعر دوره صفويه، دوران بازگشت ادبى، دوره مشروطه و سبك شعر معاصر مورد بررسى كامل قرار گرفته است.
محمد غلامرضايى از دوران نوجوانى در غربت به تحصيل پرداخت و همين امر او را انسانى وارسته و متكى به نفس بار آورد.
دوران تحصيل او باعث شد با طيف وسيعى از استادان آشنا شود و از محضر آنها استفاده كند. در دانشسراى عالى از حضور استادانى چون مرحوم دكتر جعفر شعار، مرحوم دكتر سيدضياءالدين سجادى، پوران شجيعى، مرحوم دكتر محمدجعفر محجوب، دكتر على احمدى و در دانشگاه تهران از محضر مرحوم دكتر بهرام فره وشى، مرحوم دكتر عبدالحسين زرين كوب، ژاله آموزگار و در دوره فوق ليسانس افتخار شاگردى، دكتر دبيرسياقى، مرحوم دكتر خانلرى، استاد دكتر شهيدى و... دكتر ايرج افشار، دكتر زرياب، دكتر مهدوى دامغانى و... بهره برده است.
«روش تحقيق و شناخت مراجع ادبى» عنوان ديگرى از تأليفات دكتر محمد غلامرضايى است كه در سه فصل و يازده بخش نوشته شده است. در اين كتاب با مرورى بر تاريخ چاپ و پيشرفت اين صنعت مهم و تعريف واژه هاى مهمى چون تحقيق و مرجع و... به ذكر مهم ترين عناصر در تحقيق و شناخت مراجع ادبى پرداخته است. اين كتاب كه براى نخستين بار در سال ۱۳۶۸ چاپ شده است ويرايش سوم و چاپ دوم آن سال ۱۳۸۲ به چاپ رسيده است و در فصل هايى با نام كتاب شناسى كتاب هاى خطى چاپى، تحقيق و روش تهيه پايان نامه و آشنايى با مراجع تدوين شده است.
«سى قصيده» در اين كتاب، سى و دو قصيده و چهار قطعه از ديوان شاعر، براساس تصحيح استاد فاضل دكتر مهدى محقق و شادروان مجتبى مينوى آورده شده است، بى آن كه بيتى از آنها حذف شود. قصايد برگزيده شده نمايانگر هنر و شاعرى و ديدگاه هاى شاعر است.
در اين كتاب درسى سعى شده است شرح تمام قصايد بازگو نشود و استادان و دانشجويانى كه از اين كتاب استفاده مى كنند مجال بحث در ظرايف و دقايق شعر را داشته باشند.
خوانندگان در اين كتاب مى توانند با احوال و افكار ناصرخسرو و... آشنا شوند.
بسيارى از دانشجويان زبان و ادبيات فارسى در واحد درسى ناصرخسرو شرح قصايد اين شاعر مهم و برجسته را از كتاب دكتر غلامرضايى خوانده اند، اين كتاب در ميان برگزيده هاى ناصرخسرو از بهترين برگزيده هاست و اشعار آن با وسواس فراوان انتخاب شده است.
دقت و وسواس علمى از ويژگى هاى مهم محمد غلامرضايى است. او در كتاب هايى كه نوشته است به ذكر تعريف و دادن اطلاعات مهم براى شناخت موضوع مورد بحث اهميت خاصى مى دهد و با ذكر تاريخچه آنها نمونه هاى مهم از هر موضوع جنبه هاى مختلف آن را براى خواننده آشكار مى سازد.
بارزترين شكل اين ويژگى در دو كتاب «سبك شناسى شعر فارسى» و «مرجع شناسى» قابل مشاهده است. بخش بندى موضوع هاى مطرح شده كتاب ها به شكل دقيق و علمى از ديگر ويژگى هاى اوست. بحث هاى موردنظر او كامل و بى نقص ارائه شده است. دكتر غلامرضايى با داشتن تجربه سال ها تدريس در رشته ادبيات معتقد است: «دانشجويان بايد با ديد باز و دركى جامع، رشته ادبيات را برگزينند و در اين رشته با كسب تجربه و مطالعه زياد در پيشرفت جامعه سهيم باشند».
يكى از مشكلات رشته هاى علوم انسانى از جمله رشته ادبيات فارسى پذيرفته نشدن از سوى جامعه است. اصولاً در رشته ادبيات دانشجويانى مى آيند كه شايد در رشته هاى ديگر قبول نشده يا آن رشته ها مورد رضايتشان نبوده، به ناچار به اين رشته رو مى آورند.
دانشجويانى كه در رشته ادبيات پذيرفته مى شوند شايد نتوانند از لحاظ رقابت با ديگر رشته ها برابرى كنند پس به همين خاطر بايد دانشجويان، جايگاه از دست رفته ادبيات را بازيابى كنند و مسئولان نيز متوجه اين موضوع باشند تا اين مشكل از دبيرستان حل شود و دانش آموزانى كه استعداد كافى دارند با آگاهى رشته هاى علوم انسانى را انتخاب كنند.