م. فرخ زادى

چند روزى از درگذشت جانسوز محقق، نويسنده و مترجم نامى حوزه علميه قم، مرحوم حجة الاسلام والمسلمين محمد محمدى اشتهاردى مى گذرد.شخصيت بزرگوارى كه در طول مدت زندگيش جز بخاطر خدا و اهل بيت عصمت و طهارت (ع) و دفاع از اسلام ناب محمدى (ص) هدفى در انديشه مطهرش نقش آفرينى نمى كرد.آن مرحوم از زمان آغاز نهضت امام خمينى (ره) تا پيروزى آن و در طول حياتش همواره مريد و مطيع ولايت امر مسلمين بود و در جريان هجوم عوامل استكبار به ولايت فقيه، ستون خيمه انقلاب اسلامى، مردانه در مقابل اين تهاجم شبهه انگيزان ايستاد و با نگارش سلسله مقاله هايى كه بعد به صورت كتاب مستقلى منتشر شد با اتكا بر استدلال هاى فقهى و منطقى دين خود را نسبت به جوانان و طالبان حق به انجام رساند.بى مناسبت نيست شمه اى از انديشه هاى آن مرحوم درباره ولايت امر حضرت
آيت الله خامنه اى را با هم مرور كنيم.
روحش شاد و راهش پر رهرو باد

پاسخ به زمزمه بدخواهان نسبت به ولايت فقيه
در برابر نظريه ناب اسلامى «ولايت فقيه» روشن است كه استعمارگران و مستكبران و اعوان و اذناب آنها مخالفت مى كنند و نيز دنباله روهاى آنها و آنان كه منافع نامشروعشان را درخطر مى بينند و مزدوران آنها همواره با عنواين گوناگون به القاى شبهه مى پردازند تا ايمان مردم را سست كنند، در اين ميان ليبرال ها و غربزدگان كه دل خوشى از اسلام ندارند و نيز ناآگاهان در صف آنها قرار گرفته و با عنوان هاى مقدسى مانند: آزادى، دموكراسى
و ... هر روز ساز مخصوصى مى نوازند. مدتى است از طرف نااهلان حملات شديدى به مسأله ولايت فقيه مى شود و در برخى از نشريات شبهه هايى مطرح مى كنند و با مطرح كردن مباحثى مانند مديريت فقهى، مديريت علمى و ... شبهه ايجاد كرده و مى خواهند افكار نسل جوان را خدشه دار سازند و ايمان مردم را كه اساس حفظ كشور و اسلام است، سست سازند. بنابراين بايد به اين زمزمه ها پاسخ داد.
نگاهى به عظمت مقام معظم رهبرى،
آيت الله خامنه اى
حضرت امام (ره) با آن درايت و هوشيارى و شناخت فوق العاده خود، به خوبى دوستان لايق را مى شناختند، درميان آن فرزانگان، عنايت خاصى به مقام معظم رهبرى داشتند، او مى دانست پيوند دوسويه مردم با مقام معظم رهبرى، تداوم بخش انقلاب اسلامى خواهد شد، از اين رو در فرصت هاى مناسب با اشاره و تصريح، اين مصداق عظماى ولايت را تعيين مى كرد و به راستى كه چه عميق و زيبا پيش بينى كرد و چقدر بجا و شايسته به آينده نگريست.
بحمدالله همان گونه كه حضرت امام (ره) با دورنگرى خردمندانه و نيك انديشى داهيانه پيش بينى نمودند، اكنون مقام معظم رهبرى از پيوند متقابل بسيار عميق، عارفانه و عاشقانه اى با مردم برخوردارند و به راستى كه گويى حضرت امام (ره) به صورت جوان برگشته و نور و بوى معطر امام از وجود ايشان كه از سلاله سادات حسينى هستند آشكار است.
از گفتنى ها - براى تقويت ايمان - اين كه طبق خبر موثق، حضرت آيت الله العظمى محمدتقى بهجت (مدظله) در آستانه رحلت امام خمينى (ره) در عالم خواب، مجلس باشكوهى پر از جمعيت را ديدند كه حاضران منتظر امام (ره)بودند تا بيايد و سخنرانى كند، ناگاه ديدند امام(ره) همراه آيت الله خامنه اى (مدظله) وارد مجلس شدند، امام(ره) به آقاى خامنه اى اصرار كردند كه شما به جاى من سخنرانى كنيد، سرانجام حضرت آيت الله خامنه اى سخنرانى نمودند.
آنگاه حضرت آيت الله العظمى بهجت براى آيت الله خامنه اى چنين پيام دادند: «مطابق اين رؤيا شما رهبر مى شويد و موفق خواهيد شد.»
اين پيوند مقدس امت و رهبر است كه ضامن استقلال و امنيت كشور است و از نتايج و آثار درخشان حكومت اسلامى در پرتو ولايت فقيه است كه بايد قدر آن را بشناسيم و هوشيار باشيم كه هستيم، در غير اين صورت دشمنان داخلى و خارجى كشور عزيز ما را به افغانستانى ديگر تبديل خواهند كرد. مقام معظم رهبرى به راستى عمود خيمه انقلاب اسلامى و پايه استوار نظام هستند و در حوادث و فراز و نشيب ها بارقه اميدى براى دل ها هستند و روحى تازه در كالبدها مى دمند.
بايد با كمال هوشيارى و تلاش، در عرصه ها و صحنه ها حضور داشت و گوش به زنگ براى شنيدن فرمان رهبرى و اجراى آن بود، در اين صورت است كه در پرتو چنين پيوند و انسجامى هرگز جامعه ما آسيب نمى بيند و روز به روز بر رونق انقلاب اسلامى در همه ابعادش مى افزايد.
سخنرانى ها و خطبه هاى عميق مقام معظم رهبرى
سخنرانى هاى مقام معظم رهبرى قبل از انقلاب و بعد از آن و خطبه هاى نماز جمعه ايشان، مجموعه اى بسيار پرمحتوا، سودمند و سازنده است كه هر كدام داراى درس هاى عميق علمى، اخلاقى و سياسى است، سخنرانى هاى انقلابى و بسيار كوبنده ايشان قبل از انقلاب در زمان رژيم شاهنشاهى، به راستى هر كدام صاعقه اى بر خرمن ستمگران و آتشفشانى بر ضد رژيم بود كه هم اكنون شنيدن آنها موجب تحول عميق شده و گويى هنوز روح تازه اى در كالبد انسان ها مى دمد و بارقه اميد براى دل هاست. در آيينه اين سخنرانى ها، شهامت عظيم و صلابت كم نظير ايشان به روشنى آشكار است و بيانگر سابقه بسيار درخشان او در مسير انقلاب و سرنگونى رژيم ستم شاهى است. بخشى از سخنان ايشان در همان عصر پيرامون حكومت و ولايت فقيه و چگونگى آن، انسان را به ياد بحث هاى فقهى درس خارج حضرت امام خمينى (ره) در نجف اشرف مى اندازد، گويى همزمان همان بحث ها با بيان روان و رساى ايشان به مردم ابلاغ مى گرديد.
سابقه مبارزات
سراسر زندگى درخشان حضرت آيت الله خامنه اى از همان آغاز جوانى تاكنون با جهاد و مبارزه آميخته بوده است، او با صلابت و رشادت حسينى و در سطح بسيار بالا در صحنه ها حضور داشت، از اين رو در عصر رژيم شاهنشاهى، همواره در زندان يا تبعيد يا متوارى و يا ممنوعيت از فعاليت هاى فرهنگى و سخنرانى در منابر بوده است.
در تبعيدگاه ايرانشهر
در سال ،۵۶ حركت انقلاب اسلامى بر ضد رژيم شاه شدت گرفت، حضرت آيت الله خامنه اى (مدظله) در مشهد بودند،  تظاهرات خراسان از هر سو شروع شد، ايشان محور اصلى تظاهرات و سخنرانى ها بر ضد رژيم بودند از اين رو از جانب رژيم دستگير شده و به ايرانشهر يكى از شهرهاى سيستان (در جنوب شرقى ايران) تبعيد شدند، همچنان در آنجا بودند تا در آستانه پيروزى انقلاب و آزادى زندانيان، به مشهد بازگشتند و به حركت هاى انقلابى ادامه دادند.
نگارنده در سال ۵۷ به ايرانشهر رفتم، دو نفر به آنجا تبعيد شده بودند كه يكى از آنها حضرت آيت الله خامنه اى بودند. دو موضوع را در رابطه با مقام معظم رهبرى به ياد دارم كه مرا شگفت زده كرد:
۱- در اتاق نسبتاً بزرگى در محضر ايشان بوديم گروه هايى از جوانان و دانشجويان نيز از اطراف و اكناف به ديدار ايشان آمده بودند، من در آن جلسه ديدم سؤالات سياسى و ... مطرح مى شود و ايشان بدون ملاحظه اين كه ممكن است در جلسه ساواكى ها باشند (كه قطعاً بودند) مطالب سياسى را به طور قاطع و بى پرده مى گفتند؛ بنده از شجاعت و صلابت اين بزرگمرد در آنجا مبهوت شدم.
۲- از طرف اهالى ايرانشهر يكى از روحانى نماهاى معروف (كه آن روز مردم از روحانى نما بودن او آگاهى نداشتند و بعدها براى همه روشن شد) براى سخنرانى و منبر به آنجا دعوت شده بود، او پيام داده بود مى خواهد به ملاقات ايشان (آيت الله خامنه اى) بيايد، مقام معظم رهبرى با كمال قاطعيت پاسخ منفى دادند واز ملاقات او جلوگيرى نمودند.
به هر حال از محضر مقام معظم رهبرى در آن جلسه تبعيدگاه ايرانشهر، روحيه اى محكم گرفتم و هرگز آن مجلس و آن شهامت فوق العاده معظم له را در بيان حقايق فراموش نمى كنم و از ته دل از درگاه الهى مى خواهم كه روز به روز بر عزت و شكوه و اقتدار اين بزرگمرد صالح از سلاله امام حسين (ع) بيفزايد كه گويى نامش حاكى از سلحشورى علوى و نام خانوادگى اش بيانگر شجاعت و ايثار حسينى است و قلم تقدير با اين نامگذارى خواسته تا ياد قهرمانى هاى حضرت على (ع) و شهامت و ايثار امام حسين (ع) را با ديدار او زنده كند.
تبلور ولايت فقيه در وجود مقام معظم رهبرى
درباره رهبرى آيت الله خامنه اى، سخن بسيار است و قبلاً اندكى سخن به ميان آمد، كوتاه سخن آن كه ايشان هرگز خود تمايل به پذيرفتن چنان مقامى را نداشتند، ولى مجتهدين، خبرگان و شخصيت ها چنين مقامى را به عنوان احساس وظيفه به ايشان قبولاندند. توضيح اين كه، مقام معظم رهبرى در پذيرش مسئوليت ها هرگز به مقام و منصب نمى انديشند، بلكه انگيزه شان در پذيرش، فقط تكليف و وظيفه اسلامى است، ايشان در يكى از گفتارهاى خود مى فرمايند:
«... اگر به خامنه اى بگويند كه امروز وجود تو براى كفش جفت كردن توى فلان حسينيه مفيدتر است تا رياست جمهورى، بنده خواهم رفت آنجا و كفش جفت خواهم كرد، اين را قطعاً بدانيد اگر يك كارى باشد كه من در آن كار در گمنامى زندگى كنم و وجودم براى اسلام مفيدتر از اين مسئوليتى باشد كه الآن دارم، والله يك لحظه درنگ نمى كنم. اگر بدانم، يك چنين چيزى خواهم كرد.»
تواضع و فروتنى
بارها مشاهده مى شود كه مقام معظم رهبرى با فروتنى و تواضع مخلصانه اى با طلاب، دانشجويان، رزمندگان و خانواده هاى شهدا ملاقات كرده و با گرمى و محبت فراوان از آنها دلجويى مى نمايد.
در سفرهاى مقام معظم رهبرى به شهرستان ها، مردم مدت ها در صف مى ايستند تا با رهبر خود ديدار كنند و ايشان با كمال عطوفت با آنها صحبت مى كند و بچه هاى آنها را مى بوسد و با علاقه خاصى با نسل جوان به گفت و گو مى پردازد، به راستى اين ديدارهاى معنوى، انسان را به اخلاق نيك اجداد پاكش امامان (ع) مى اندازد. مردم با ديدن آن همه مهر و محبت سرشار مقام معظم رهبرى، از صميم قلب با او بيعت مى كنند.
سطح علمى و توان آگاهى
مقام معظم رهبرى علاوه بر مقام اجتهاد مطلق در علم فقه و اصول، در علوم ديگر اسلامى نيز از آگاهى و توان بالايى برخوردار هستند، بحث هاى علمى و شيوه سخنان عميق و استدلالى و پخته او در محافل دانشجويى و... انسان را به ياد استاد شهيد مطهرى مى اندازد.
در اوايل انقلاب كه هواخواهان كمونيست ها و دگرانديشان در دانشگاه ها رخنه كرده بودند و حتى به عنوان استاد اعتقادات باطل را ترويج مى كردند و القاى شبهه مى نمودند، دانشجويان مسلمان از امام(ره) تقاضاى معرفى نماينده اى براى مقابله با اين جريان ها كردند، امام خمينى (ره) در پاسخ به اين درخواست فرمودند:
«البته بايد اشخاصى هم كه گوينده هستند، بيايند در دانشگاه و من پيشنهاد مى كنم كه آقاى سيد على آقا خامنه اى بيايند، شما ممكن است نزد ايشان (آقاى خامنه اى) برويد از قول من بگوييد ايشان بيايند، به جاى آقاى مطهرى. بسيار خوب است، ايشان فهيم است، مى تواند صحبت كند، مى تواند حرف بزند.»
اين تعبير امام(ره) (ايشان بيايند به جاى مطهرى) حاكى است كه امام(ره) بر توان بالاى آگاهى و اقتدار علمى آيت الله خامنه اى (مدظله) اعتقاد داشته و او را مردى انديشمند، عالم فرزانه و آگاه به مسائل روز و امور مختلف اعتقادى خودى و بيگانه مى دانسته است.
ساده زيستى
يكى از ويژگى هاى رهبر اسلام آن است كه زاهد و وارسته بوده و با رعايت ساده زيستى، خود را از تعلقات دنيا و دلبستگى ها جدا كند، تا بتواند در سختى ها و حوادث ناگوار، تصميم قاطع بگيرد، زيرا انسان وابسته هرگز در موارد حساس نمى تواند تصميم سرنوشت ساز بگيرد.
امام خمينى (ره) ساده مى زيست، از اين رو در همه رنج ها با آرامش زندگى مى كرد، ايشان در اين مورد بسيار توصيه فرمود، از جمله اين كه:
«... آنهايى كه منشأ آثار بزرگ بودند، ساده زندگى كردند.»
در مورد مقام معظم رهبرى نيز همگان بر آنند كه با كمال سادگى در مصرف شئون خانه زندگى مى كند، مثل ساير عامه مردم، طبق مقررات و ساير موازين اجتماع رفتار مى نمايد. مثل مردم از كوپن استفاده كرده و از هرگونه تشريفات در زندگى دور است، فرزندان او نيز كه بعضى از آنها طلبه هستند، بر همين منوال زندگى مى كنند. در اينجا به عنوان نمونه نظر شما را به گفتارى از مرحوم حاج احمدآقا (فرزند امام) جلب مى كنم:
«بر خودم واجب مى دانم اين را شهادت بدهم كه زندگى داخلى حضرت آيت الله خامنه اى بسيار ساده است، نه از باب اين كه رهبر عزيز انقلابمان به اين حرف ها نياز داشته باشند، بلكه وظيفه خود مى دانم تا اين مهم را به مردم انقلابى ايران بگويم، من از داخل منزل ايشان مطلعم، در منزلشان بيش از يك نوع غذا بر سر سفره ندارند، خانواده ايشان روى موكت زندگى مى كنند، روزى منزل ايشان رفتم، يك فرش مندرس در آنجا بود كه از زبرى آن به موكت پناه بردم.»