گروه بين الملل ـ محمد نورى ـ هرمز برادران ـ آدم ها و چهره ها هنوز در گردش امور و اوضاع جهان نقش آفرين هستند. پيدايش حزب ها، نهادها و سازمان هاهنوز از نقش سياستمدارانى كه تصميم ها و افكارشان سرمنشأ حوادث است نكاسته است. از همين رو است كه سياست برخى رهبران، ملت هاى آنها را كامياب مى سازد و عملكرد برخى ديگر، شكست و هزيمت ببار مى آورد.
اكنون در مرور تقويم سياسى ۲۰۰۶ مى توان به تعداد جنگ ها و پيروزى ها نام سياستمدارانى را فهرست كرد كه در اتاق فرمان حكمرانى كشورها نشسته اند.
بحران هاى ۲۰۰۶ شمار زيادى از رهبران سياسى را از مركب قدرت به خاك انزوا افكند و در همان حال گروهى از سياستمداران را بر سكوى اقتدار نشاند.
در اين ميان، خاورميانه آزمايشگاه اراده رجال سياسى بوده است، و چندان جاى تعجب نيست كه دفتر تحولات ۲۰۰۶ با نام گروه پيروزمندان و گروه شكست خوردگان بحران هاى خاورميانه نگاشته مى شود.
مجموعه چهره هاى سال ۲۰۰۶ را تنها با نگاه به نقش نمادين اين افراد در وقايع و تصميم هاى مهم اين سال برگزيديم و در اين انتخاب كوشيديم وفادار به داده هاى تاريخ اين يك سال، از آفت گزينش هاى مبتنى بر نگاه شخصى، پرهيز كنيم، آفتى كه حتى دامنگير مراكز پرآوازه نظرسنجى تايم و نيوزويك و... در انتخاب «مردان سال» شد. فهرست چهره هاى ۲۰۰۶ ما را، سه گروه تشكيل مى دهند، گروه نخست رجال و رهبرانى هستند كه قاطبه ناظران نام آنها را در جرگه مردان پيروز و كامياب تحولات سال گذشته ثبت كرده اند. گروه دوم، كسانى هستند كه سياست هاى جهانى و منطقه اى آنها به شكست و بن بست منتهى شد و دسته سوم، مردان خبرسازى هستند كه موضع گيرى و رفتار سياسى آنان موجى از مناقشات و جنجال هاى سياسى را در پى داشت.
اما به اين مجموعه سه گانه، گروه چهارمى را نيز افزوديم و نام «فراموش شدگان» را بر آنها نهاديم، اين گروه شهروندان عراقى هستند، جماعتى كه در هر خبر و تصوير سال ۲۰۰۶ نام آنان منعكس است و هر روز و همه جا سخن از حوادث سرزمين شان مى رود اما صدا و ناله شان، هيچ طنينى در سياست هاى جهانى ندارد.
مردان كامياب ۲۰۰۶
۱- سيدحسن نصرالله: سكه پيروزى در جنگ بزرگ ۳۳ روزه لبنان و اسرائيل بى گمان به نام رهبر روحانى جنبش حزب الله ضرب شده است.
جنگى كه از همان ابتدا به عنوان نخستين پيروزى مسلمانان و اعراب بر اسرائيل تلقى شد. جنگ ۳۳ روزه اگر معادلات سياسى خاورميانه را دچار تحول اساسى كرد بى گمان سيدحسن نصرالله رهبر حزب الله لبنان عامل محورى اين تحول بود كه با ناكام گذاشتن راهبرداسرائيل نه تنها امتياز بزرگى براى مردم لبنان بلكه توفيقى ارزشمند براى مسلمانان و اعراب به ارمغان آورد.
موفقيت در اين جنگ محبوبيت نصرالله را افزايش داد نظرسنجى هايى كه پس از جنگ صورت گرفت نشان از افزايش اعتبار رهبرى حزب الله حتى ميان طوايف سنى و مسيحى لبنان و منطقه داشت. حزب الله، افزون بر اداره جنگ، مديريت فرآيند سخت بازسازى لبنان را پس از جنگ بر دوش گرفت و با خدمات و تسهيلات گسترده اى كه براى آحاد خانواده هاى مسيحى، سنى و شيعه لبنان ارائه كرد، اعتبار سياسى خود را دوچندان افزايش داد.
دامنه تغييراتى كه حزب الله لبنان در صحنه سياسى اين كشور بوجود آورد به برهه جنگ و بازسازى محدود نماند و نصرالله پس از جنگ به بسيج نيروهاى سياسى اين كشور در جهت اصلاح ساختار دولت ناكارآمد بيروت اهتمام ورزيد.
به عبارت ديگر او در سايه يك جنبش اصلاحى و اراده مبتنى بر خواست مردم هويت لبنان را با مؤلفه هاى جديدى احيا كرد.
پس از اين، لبنان به يكى از كانون هاى تحولات سياسى در جهان عرب و خاورميانه تبديل شد. ساختار سنتى و قطب بندى سياسى در اين كشور كه سال ها بر محور تقابل طايفه مسيحيان و مسلمانان و تشييع و تسنن شكل گرفته بود، در برهه جديد رنگ باخت. در ائتلاف تازه اى كه نصرالله به اتفاق رجال دورانديش بيروت شكل دادند علاوه بر طايفه ملى گراها و دروزى ها، قشر وسيعى از مارونى ها نيز مشاركت ورزيدند.
به اين ترتيب جنبش مدنى كه با مشاركت صدها هزار لبنانى و احزاب گوناگون صورت گرفت نمود و نمونه ديگرى از قدرت رهبرى حزب الله است. جنبشى كه بر آن است در سال جديد ميلادى نيز ادامه يابد و هدف بزرگ تقسيم و توزيع دوباره قدرت بر مبناى شايستگى هاى مورد تأييد مردم را جامه عمل پوشاند.
۲- چاوز و سلسله رهبران همقطارش: سال ۲۰۰۶ سال ظهور جنبش هاى مردمى در قاره مخروطى آمريكاى جنوبى بود. آهنگ پيروزى انقلابيون آمريكاى لاتين در دسامبر ۲۰۰۵ با روى كار آمدن اوو مورالس در اين قاره پهناور سرعت گرفت.
۱۵ ژانويه ۲۰۰۶ روز پيروزى سومين متحد سياسى چاوز، ميشل باشله بود، نخستين زنى كه در آمريكاى لاتين رئيس جمهور شد. باشله بر مسندى نشست كه پيش تر از آن به آگوستو پينوشه تعلق داشت.
سومين مدال پيروزى سياسى در آمريكاى لاتين بر سينه يك برزيلى درخشيد. برزيلى ها در ماه اكتبر لوئيس ايناسيولولا داسيلوا را براى بار دوم به اين سمت برگزيدند. لولا در سايه اصلاحات اجتماعى و اقتصادى قابل قبولش توانست با اين انتخابات جايگاه خود را به عنوان يك رهبر مردمى تثبيت كند.
قطار انقلابى آمريكاى لاتين همچنان به پيش مى رفت و دانيل اورتگا پنجم نوامبر با پيروزى در انتخابات بار ديگر حكومت انقلابى جديد را در نيكاراگوئه بر سر كار آورد. او دشمن قديمى واشنگتن است و انتظار مى رود در كنار هوگو چاوز بلوك قدرتمندى در برابر آمريكا شكل دهد. پيروزى رافائل كوره آ در انتخابات ۲۶ نوامبر، رقيب سياسى جديد غرب را در آمريكاى لاتين به جهان معرفى كرد و سرانجام نوبت به انتخابات در ونزوئلا و قدرت نمايى هوگو چاوز رسيد. سوم دسامبر روزى بود كه چاوز براى سومين بار رئيس جمهورى ونزوئلا شد. سياستمدار سرخپوش كاراكاس اكنون حلقه اصلى پيونددهنده نيروهاى انقلابى آمريكاى لاتين است كسى كه همواره عليه آمريكا و انديشه ليبرالى و سرمايه دارى آن تاخته است. او مى گويد كه سوسياليسم قرن ۲۱ را پايه گذارى كرده و نيروگاه مستحكمى در برابر آمريكا شكل داده است.
كمى آنسوتر فيدل كاسترو دوست و برادر رهبران انقلابى آمريكاى لاتين در بستر بيمارى قرار گرفت، اما چاوز با عيادت هاى هميشگى اش به او اميد داد. كاسترو پس از چهار دهه حكمرانى در سرزمينى كه ايالات متحده آن را حياط خلوت خود مى خواند چندان نگران آينده آمريكاى لاتين نيست زيرا چاوز و سلسله متحدانش با الهام از سيمون بوليوار قهرمان استقلال طلب آمريكاى جنوبى بر آن هستند تا روح استقلال طلبى را در آمريكاى لاتين زنده كند و ائتلافى تازه برپايه استقلال از نفوذ ديرينه واشنگتن شكل دهند.
مردان ناكام ۲۰۰۶
۱- بوش، چنى، رامسفلد، بولتون: زمانى جورج بوش، ديك چنى و دونالد رامسفلد را تيم رؤيايى امنيت ملى آمريكا قلمداد مى كردند ليكن، در سال ۲۰۰۶ اين تيم رؤيايى مرد و بن بست جنگ عراق زهر اين شكست را در كام آنها ريخت.
بوش سال ۲۰۰۱ جنگ به اصطلاح عليه تروريسم را از افغانستان آغاز كرد و به عراق رسيد. او شايد برنامه هاى بزرگترى هم داشت. اما باتلاق عراق همه نقشه هاى او را ناكام گذاشت و حتى حيثيت جهانى آمريكا را نيز مخدوش تر ساخت. سال ۲۰۰۶ اوج منحنى مصايب بوش بود كه جلوه ديگر آن در انتخابات مياندوره اى ۷ نوامبر نمايان شد. در اين انتخابات جنگ ناتمام عراق، جناح جمهوريخواهان به رهبرى جورج بوش را مقابل دموكرات ها مغلوب كرد و به اقتدار جمهوريخواهان در مجالس دوگانه قانونگذارى آمريكا پايان داد.
اما تير خلاص بر جان بوش، ديك چنى و رامسفلد نه در انتخابات هفتم نوامبر كه در جنگ عراق اصابت كرد آن هم در شرايطى كه آنان همواره واقعيات ميدان جنگ را انكار مى كردند. بوش بارها گفت: «در عراق در حال پيشروى و رسيدن به موفقيت هستيم. ما پيروز مى شويم». معاون او، چنى هم به مجله تايم گفته بود: «ما به دنبال استراتژى خروج از عراق نيستيم بلكه در پى پيروزى هستيم».
در اوايل سال ۲۰۰۳ رامسفلد در پيش بينى خود از جنگ عراق اظهار داشت: «جنگ ممكن است ۶ روز و يا حتى ۶ هفته طول بكشد. اما تصور نمى كنم به ۶ ماه برسد». با اين حال، ناكامى هاى پى درپى در جنگ عراق رهبران جمهوريخواهان را با رسوايى بزرگ روبه رو كرد. تنها چند ساعت پس از انتخابات خبراستعفاى رامسفلد از وزارت دفاع آمريكا و چند روز پس از آن خبر حذف بولتون بر صفحه تاريخ ثبت شد.
بدين ترتيب تيم رؤيايى منحل شد. بوش تنها مانده؛ چنى هفته ها است كه گم شده و رامسفلد نيز خانه نشين شده است. در حال حاضر، رابرت گيتس وزير دفاع آمريكاست و او آمده است كه شايد برنامه هايى براى نجات بوش در دو سال باقيمانده رياست جمهورى تجويز كند. برخى آمدن او را آغاز عقلانيت در كاخ سفيد مى دانند اما براى بوش و چنى ديگر فرصت بازنگرى سپرى شده است.
۲- اسلوبودان ميلوشوويچ: سال ۲۰۰۶ شاهد افول نماد نسل كشى در بالكان بود، فردى كه مدت ها نفرت و خشم جهانيان متوجه او بود، ترجيح داديم چهره قصاب بالكان را از قلم كار لا دل پونته دادستان ارشد دادگاه لاهه كه تلاش فراوانى براى كشاندن اين رهبر سابق يوگسلاوى به پاى ميز محاكمه كرد. روايت كنيم: به باور من به عنوان يك دادستان، ميلوشوويچ يكى از ارشد ترين متهمان در دادگاه لاهه بود. اين محاكمه بسيار پيچيده اهميت ويژه اى براى دادگسترى بين المللى جنايى داشت. بنابراين، مرگ او پيش از پايان محاكمه براى منصب من و همه قربانيان زخم ديده از جنايات او و براى تلاش هايى كه مصروف مبارزه عليه بخشودگى وى شد، ضربه بزرگى بود. به پايان كار او بسيار نزديك شده بودم. بسيار متحير شدم. ما فرصت ارائه تصويرى جهانى از واقعيات يوگسلاوى را از دست داديم.
مردان خبر ساز
۱- پاپ: از ميان خبر سازان سال ۲۰۰۶ نمى توان از نام پاپ گذشت. مواضعى كه رهبر واتيكان در نخستين فصل رهبرى خود پيرامون اسلام اتخاذ كرد، از اين رهبر مذهبى چهره اى سياسى و مناقشه انگيز ساخت. البته پيش از رسيدن او به بلند ترين مقام مسيحى برخى محافل و ناظران خبر داده بودند كه پاپ بند يكت شانزدهم ديدگاهى سرسختانه  نسبت به  اسلام دارد . سرانجام تابستان ۲۰۰۶ او در يك سخنرانى در آلمان اين رويكرد جنجالى خود را نمايان ساخت. پاپ در اين سخنرانى با بازخوانى بخشى از يك كتاب به ملازمه خشونت با اسلام دامن زد و خشم مسلمانان را برانگيخت. جنجالى كه پاپ به وجود آورد مى توانست با عذر خواهى رسمى پايان پذيرد. اما وى فقط بر سوء برداشت از اظهارات خود تأكيد كرده و فقط از اين بابت ابراز تأسف نمود. پاپ بعداً سياست دلجويى را به نمايش گذاشت و راهى تركيه شد و با مقام هاى مسلمان آن كشور ديدار كرد.
سخنان پاپ پيامد ديگرى نيز به دنبال داشت و آن قوت گرفتن انديشه تقابل تمدن ها و فرهنگ ها بود، انديشه اى كه با حوادث همزمانى كه از محافل رسانه اى اروپا برخاست مهر تأييد گرفت.
تصاوير موهون روزنامه دانماركى يولاندس پوستن با آن كه سال ۲۰۰۵ رخ داد اما دامنه آن به ۲۰۰۶ كشيده شد و محافل و كشورهاى اسلامى در طول سال، اين اتفاق را به نقد كشاندند. اما اين پايان ماجرا نبود. چندين نشريه اروپايى ديگر اين تصاوير را چاپ كردند و بردامنه اعتراضات مسلمانان افزودند. و به اين ترتيب مناسبات دنياى اديان و مذاهب به تنش هاى جديد در هم آميخت و گروه هاى متعصب در مغرب زمين آرامش و اعتدال در فضاى فرهنگى جهان را به هم ريختند.
۲- گروه بيكر- هميلتون: در فهرست چهره هاى خبرساز سال ۲۰۰۶ نام دو ديپلمات آمريكايى جاى گرفت، دو چهره اى كه بامأموريت شكستن بن بست بحران عراق پابه ميدان گذاشتند. گروه بيكر مهم تلقى شد به دليل آن كه اكيپى بود كه در آن دو وزير خارجه سابق، يك رئيس سابق پنتاگون، يك قاضى بازنشسته ديوان عالى آمريكا، دو نماينده پيشين كنگره، دو سناتور، يك فعال حقوق مدنى و يك دادستان سابق كل. قرار داشتند.
اد ميز مى گويد: «هنگام شروع كار تنها وجه مشترك ما موهاى سفيد مان بود.»
زمانى كه كار به پايان رسيد اين گروه (به رياست جيمز بيكر و لى هميلتون) كه به گروه «دسته اى از بايدها» معروف شد، سخن از كشورى به ميان آورد كه اعتماد به عمليات هاى نظامى براى حل بحران آن از دست رفته بود.
گروه مطالعات عراق ۸ ماه كاركرد و گزارشى درباره جنگ و ماجراجويى ۴ ساله آمريكا در عراق منتشر كرد. گزارش ۱۰۰ صفحه اى آنان پرفروش شد. نخستين جلدآن تيتر برتر سال رسانه ها تلقى شد: «اوضاع عراق خطرناك و روبه وخامت است. اين گروه ۷۹ توصيه داشت كه بيشتر آن انتقادهايى بود از سياستهاى خارجى بوش. اما تيم نو محافظه كاران، گزارش گروه بيكر را همانند بسيارى از توصيه ها و راهكارها ناديده انگاشت.
فراموش شدگان
شايد توقع از رسانه ها در روايت وقايع جهان و بويژه گزارش خاورميانه اين باشد كه بر حادثه محاكمه صدام و اعدام او در آخرين روز سال مكث كنند. اما انصاف و اخلاق حكم مى كند كه به جاى اختصاص صفحه اى به يادآورى واپسين روز هاى ديكتاتور، برگ هايى با شرح آلام و رنج ملت عراق نگاشته شود ملتى كه بالاترين سهم را از مصائب سال ۲۰۰۶ و شايد مصائب قرن ۲۱ برده اند و رنج و مشكلات آنها چكيده و منتهاى رنج ملتهاى تحت اشغال است.
در توصيف احوال شهروندان عراقى به عنوان «فراموش شدگان» عصر و زمانه ما، مى توان به نگاه هاى وحشت زده هزاران كودكى چشم دوخت كه از زندگى فقط تصوير تيره جنگ وكشتار را مى بينند، يا به آلام زنان و مردانى انديشيد كه در توفان جنگ و ترور عزيزان خود را در خون غوطه ور مى بينند يا به مدارس و دانشكده ها و دانشگاه هايى سرك كشيد كه محصلين و معلمان آن بارها آماج حمله دهشت افكنان واقع شدند. يا از بيمارستان ها، درمانگاه ها و كلينيك هاى بغداد نوشت كه هيچ امكانى براى درمان هزاران مجروح و مصدوم حوادث خونين ندارند.
آرى در سالى كه گذشت، همه لحظه هاى ملت همسايه ما در رنج و درد سپرى شد. هيچ كس از طغيان سركش ترور جان سالم بدر نبرد، در اين يك سال جوخه هاى مرگ و سياهى، روزى در بازار خيمه زدند و به صف اهل تجارت و كسبه حمله بردند روزى ديگر براى قطع شريان زندگى سلاح خود را به سوى نانوايان نشانه رفتند. در برهه اى نام امدادگران و مددكاران و نمازگزاران را در ليست ترور قرار دادند و در برهه اى ديگر محموله هاى بمب را زير پاى رهگذران و زير چرخ اتومبيل هاكارگذاشتند.
ار مغان اين سه سال جنگ و خونريزى در عراق فقط كاشتن بذر نفرت و كور شدن افق صلح و  آشتى نبوده است بلكه آنچه از دست رفت، كور سوى اميد است.
براى سرودن غمنامه مردم عراق شايد سخنى رساتر از جمله آن گزارشگر نباشد كه: اى بسا روزى ثبات و تفاهم به صحنه سياسى عراق بازگردد، اما شادى و لبخند به اين زودى بر لب مادران و كودكان زجر كشيده اين سرزمين شكوفا نخواهد شد.

گروه بين الملل - بنفشه غلامى: سال ۲۰۰۶ برگ ديگرى بر ناكامى جامعه بين الملل در مبارزه با پديده تروريسم افزود. فضاى حاكم بر جهان همچنان امنيتى است و ما هنوز در همان اتمسفرى تنفس مى كنيم كه ۱۱ سپتامبر و دو جنگ دولت بوش در عراق و افغانستان را پديد آورد. در سالى كه گذشت نه تنها ماشين ترور متوقف نشد بلكه اين واقعيت كريه در زندگى ملت ها ابعادى پيچيده تر يافت. هرچند نام افراد و گروه هايى به عنوان عوامل ترور معرفى و مطرح شدند، اما به عملكرد قدرت هايى كه سياست شان زمينه ساز و مشوق تروريسم است توجه چندانى نشد. به هر حال پرونده ترورهاى سال ۲۰۰۶ را تورق مى كنيم:

طالبان با ترور بازگشتند
متحد و دوست ديرينه كرزاى:

حكيم تينوال : ترور «حكيم تينوال»، از مقام هاى ارشد افغانستان، مهمترين قتل سياسى در افغانستان از سال ۲۰۰۵ تاكنون ارزيابى شده است. ترور تنيوال ۶۳ ساله مهم ارزيابى شد زيرا اين حادثه منشأ حوادث تازه اى در افغانستان شد كه مخالفان كرزاى طراحى كردند. از طرفى محافل منطقه از ارتباط و دوستى كرزاى و تنيوال باخبر بودند، مى دانستند او به دعوت شخصى خود رئيس جمهور به كابل پكتيا بازگشته است.
تنيوال در استراليا زندگى مى كرد و كرسى تدريس علوم اجتماعى داشت. اما بعد از حكومت كرزاى براى به دست گرفتن مسئوليت دولتى وارد افغانستان شد. قتل او در پى تهديدات طالبان عليه مقام هاى اين كشور روى داد. پيش از او به دو مقام دولتى ديگر افغانستان و همچنين يك عضو پارلمان حمله شد اما آنها ازخطر مرگ نجات يافته بودند.
قتل تنيوال در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۶ زمانى رخ داد كه يك عامل انتحارى طالبان خود را به زير اتومبيلى كه حامل وى و دو همراهش بود، انداخت و منجر به مرگ آنان شد.
تنيوال پيش از مرگش حكم اداره استان پكتيا را از كرزاى گرفته بود. در مراسم خاكسپارى «تنيوال» نيز يك عامل انتحارى انفجار تازه اى را به وجود آورد كه به مرگ تعدادى از مردم بى گناه شركت كننده در مراسم منجر شد.
صفيه احمدجان: او چهره اى سرشناس در حوزه مسائل زنان افغانستان و از منتقدان سرسخت حكومت طالبان و قوانين سختگيرانه آن نسبت به زنان بود. در طول دوره حكومت طالبان در افغانستان ماند و به آموزش پنهانى زنان و دختران افغانى پرداخت. صفيه احمدجان ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۶ يعنى دو هفته پس از ترور «حكيم تنيوال» در جلوى خانه اش توسط دو موتورسوار به ضرب گلوله كشته شد. قاتلان او از اعضاى طالبان در جنوب افغانستان بودند. دلايلى كه احتمال مى رود موجب تصميم طالبان براى ترور او شد، فعاليت اين بانوى افغان در زمينه احقاق حقوق زنان و آموزش بيش از يك هزار زن و دختر در قندهار ياد شده است.
مقام هاى سازمان ملل و رؤساى جمهور آمريكا و اروپا پس از ترور «صفيه احمدجان» از او تجليل كردند.
هدف گيرى نخبگان در لاگوس (سنت ترور در مبارزه انتخاباتى)
ترور مشاور عالى بانك جهانى و نامزد انتخابات
آيودى جا دارامولا، دارامولا نامزد درجه يك انتخابات محلى نيجريه بود. او هنگام ترور ۵۳ ساله بود و يكى از مشاوران عالى بانك جهانى به شمار مى آمد. قتل او در ۱۴ آگوست، اندكى بعد از آن كه از يكى از جلسه هاى انتخاباتى به خانه اش بازگشت روى داد.
علت قتل «دارامولا» را ناظران اين كشور به تصميم رقباى انتخاباتى او و محبوبيت «دارامولا» نسبت دادند.
فونشو ويليامز: وى نامزد فرماندارى لاگوس، پايتخت نيجريه بود. او نيز مثل «دارامولا» در بين مردم چهره اى محبوب بود. او ديدى انتقادى نسبت به انحصار قدرت در دست پولداران نيجريه اى داشت. همين موجب مى شد رقيبان او از حضور وى در انتخابات ناخشنود باشند. او در زمان مرگ علاوه بر كانديداتورى لاگوس از اميدهاى انتخابات حزب دموكراتيك مردمى نيجريه براى رياست جمهورى بود. در ۲۷ مه ۲۰۰۶ جسد او را در خانه اش در حالى كه به شدت زخمى شده بود پيدا كردند. مدتى پس از ترور ويليامز، دو نفر را در ارتباط با قتل او دستگير كردند. يكى از آنها مدير تبليغاتى ويليامز بود و ديگرى رقيب انتخاباتى اش، «كينگزلى اوسى اوگون لئو» وزير كار سابق نيجريه كه پس از ويليامز احتمال برنده شدن او در انتخابات بيش از ديگران بود. لكن دستگيرشدگان در ارتباط با قتل ويليامز آزاد شدند و به اين ترتيب پرونده ترور جديد در اين سرزمين نفتى سر به مهر ماند.
قتل هاى رازآلود در سرزمين اسلاوها
آندرى كوزلوف: وى جانشين رئيس بانك مركزى روسيه بود. كوزلوف به دليل پيشنهادات شفاف سازى در امور بانكى و طرح هاى پولشويى اش شهرتى بسزا داشت. او همچنين از پيشنهاد دهندگان ايجاد اصلاحات در امور اقتصادى روسيه بود. كوزلوف درست پيش از قتلش در ۸ سپتامبر ۲۰۰۶ در كنفرانس بانكدارى كه در سوئيس برگزار شد، گفت: «كسانى كه مرتكب پولشويى مى شوند، بايد به طور مادام العمر از امور بانكدارى خلع شوند. چنين كسانى مايه رسوايى نظام بانكى هستند.»
«كوزلوف» پس از ايراد اين سخنرانى به خانه اش بازگشت و براساس گزارش پليس در مسير بازگشت به خانه به دست ۲ مرد مسلح كه به سر و گردن وى شليك كردند، كشته شد.
راننده «كوزلوف» نيز در اين ماجرا كشته شد. قاتلان وى هنوز شناسايى نشده اند.
آنا پوليتكوفسكايا: وى از جمله خبرنگارانى بود كه به انتقاد از جنگ در چچن و سياست هاى كرملين در اين باره شهرت داشت. پوليتكوفسكايا كه در طول دوران حرفه اى كارش صاحب ۹جايزه بين المللى شده بود، يكى از سرشناس ترين روزنامه نگاران روسيه بود.
پس از ترور اين خبرنگار ۴۸ ساله در ۷ اكتبر در خانه اش در مسكو، الكساندر ليتويننكو، جاسوس سابق كا.گ.ب كه خود نيز چند ماه بعد كشته شد، دولتمردان مسكو را متهم به صادر كردن دستور قتل «پوليتكوفسكايا» كرد. در مراسم تشييع جنازه و تدفين اين خبرنگار، بيش از هزاران نفر حضور داشتند كه اكثر آنها را همكاران او و چهره هاى مردمى تشكيل مى دادند. قتل «آنا پوليتكو فسكايا» با واكنش هاى جهانى روبه رو شد.
الكساندر ليتويننكو: ليتويننكو جاسوس سابق كا.گ.ب بود كه به دليل مسموميت با پلونيوم ۲۱۰ كشته شد. اگر چه سعى مى شود نشان داده شود، ليتويننكو خودكشى كرده است اما شواهد نشان مى دهد وى كه ۲۳ نوامبر درگذشت، بر اثر مسموميت ناشى از غذايى بود كه در رستوران ژاپنى در لندن صرف كرده بود كه احتمالاً آلوده به پلونيوم ۲۱۰ بوده است.
پرونده قتل ليتويننكو هنوز بى پاسخ است. اما گمانه زنى هاى بسيارى درباره آن وجود دارد. برخى روس ها را به قتل ليتويننكو متهم مى كنند. در اين حال شواهدى مطرح مى شودكه نشان مى دهد وى به خاطر فعاليت هاى خود درباره افشاى حقايقى از اسرائيل توسط رژيم صهيونيستى كشته شده است. وى پيش از مرگش در بيمارستان لندن در ايام احتضار گفته بود ترورش به دليل گفتن حقيقت بوده است.
هدف هاى شكار ببرهاى تاميل
پورامى كالاتونگا: وى معاون رئيس ستاد ارتش سريلانكا بود و از جمله مخالفان ببرهاى تاميل به شمار مى آمد. ۲۶ ژوئن يك عامل انتحارى ببرهاى تاميل سوار بر موتوسيكلت به اتومبيل «كالا تونگا» حمله كرد و آن را منفجر كرد. «كالا تونگا»ى ۵۴ ساله ديدگاه هاى تندى نسبت به ببرهاى تاميل داشت و به همين دليل نيز به دستور رهبران اين گروه كشته شد. شدت انفجار اتومبيل تونگا به حدى بود كه اتومبيل هاى اطراف نيز دچار حريق شده و خسارات فراوانى ديدند. يك بيمارستان دولتى سريلانكا پس از ترور «كالا تونگا» اعلام كرد فردى ناشناس يك ساعت پيش از انفجاردر اين باره به آنها هشدار داده و گفته بود: «امروز مجبور خواهند بود چند برابر هميشه كار كنند.»
ترورهاى مشكوك بيروت
پى ير جميل فرزند امين جميل از رؤساى جمهور پيشين لبنان بود كه ۲۲ نوامبر به ضرب گلوله كشته شد. پى ير جميل با وجود شهرت خاندانى اش، چندان سابقه درخور توجه نداشت. او در سال ۲۰۰۰ وارد عالم سياست شد و پس از عضويت در پارلمان وزير صنايع لبنان كابينه فواد سنيوره شد. ترور جميل به اندازه ديگر قتل هاى سياسى لبنان جدى گرفته نشد، زيرا اين عضو كابينه در اوج بحران داخلى دولت سنيوره به قتل رسيد لذا برخى اين حادثه را عامل نجات جناح حاكم لبنان (گروه ۱۴ مارس) از بحران خواندند. هرچند اعضاى اين گروه كوشيدند همچون ماجراى حريرى مخالفان دولت سنيوره بويژه سورى ها را عامل ترور بخوانند. سند ديگرى نيز وجود دارد كه حاكى از آن است كه در روز قتل«پى ير جميل» ۱۱ نفر با يك هواپيماى رژيم صهيونيستى وارد فرودگاه بيروت شدند و همان روز نيز بيروت را ترك كردند. براساس اين شواهد اسرائيل يكى از مظنونان جدى ترور «جميل» است.
ليدر مخالفان قزاق
التين بك سارسنبايف: پيش از آن كه به رهبر مخالفان دولت قزاقستان تبديل شود، در دستگاه هاى حكومتى اين كشور اشتغال داشت. اما سال ۲۰۰۳ از تمام مناصب دولتى خود كناره گيرى كرد و به مخالفان دولت پيوست.
ترور او در ۱۳ فوريه روى داد. اندكى بعد از ترور «سارسنبايف» وزير كشور قزاقستان اعلام كرد: در رابطه با قتل «سارسنبايف» ۵ نفر كه در سرويس امنيتى كشور كار مى كردند، دستگير شدند. وى همچنين اعلام كرد: به اين ۵ نفر ۲۵ هزار دلار براى شراكت در قتل پرداخت شده بود.
جرقه هاى مرگ در سرزمين هاى اشغالى
قربانى نخست قانون ترور؛ عمير پرتز
جمال ابوسمهدانه: وى ۴۵ ساله وفرمانده نيروهاى امنيتى وابسته به وزارت امور داخلى فلسطين بود. او ۸ ژوئن پس از آن كه اسرائيل كشتار فرماندهان جنبش هاى مقاومت فلسطينى را با تصويب لايحه اى قانونى ساخت توسط موشك هاى هدايت شونده رژيم صهيونيستى به شهادت رسيد. در اين حمله به جز سمهدانه، شش نفر ديگر از مبارزان فلسطينى نيز كشته شدند. منابع رژيم صهيونيستى نيز پس از ترور سمهدانه فاش ساختند كه پرتز وزير جنگ رژيم صهيونيستى نيز خود بر اجراى عمليات ترور سمهدانه نظارت كامل داشته است.
فرمانده محبوب گروه الاقصى
ابويوسف القوقا: فرمانده تيپ هاى صلاح الدين ۳۱ مارس در پى انفجار اتومبيلش كه توسط صهيونيست ها بمبگذارى شده بود، به شهادت رسيد. وى پس از ابوسمهدانه بنيانگذار اصلى كميته هاى مقاومت مردمى براى آزادى فلسطين به شمار مى آيد.
گفته مى شود «ابويوسف القوقا» استعداد فراوانى در مسائل نظامى داشت و با توجه به لياقت هاى وى بود كه كميته هاى مقاومت مردمى پس از شكل گيرى، فرماندهى شاخه نظامى خود را به وى سپرد و پس از اين بود كه نام او در ليست جوخه ترور اشغالگران قرار گرفت. او كه در گذشته عضو جنبش فتح بود، در طول انتفاضه الاقصى به صورت گسترده اى به جنبش حماس تمايل پيدا كرد و به عنوان يكى از هم پيمانان اصلى حماس و گردان شهيد عزالدين قسام مطرح شد. او سه بار ترور شد اما هر بار نقشه ترور صهيونيست ها را ناكام گذاشت.
كاتش لوگاناتان: وى معاون سازمان مسئول مذاكره و صلح در سريلانكا بود. او ۵۴ سال داشت و ۱۲ آگوست بيرون از خانه اش در كلمبو به ضرب گلوله مردى ناشناس كشته شد. او از جمله منتقدان پرآوازه ببرهاى تاميل بود و از رفتارها و تاكتيك هاى اين گروه كه در تضاد با حقوق بشر است، انتقاد مى كرد.
شبح ترور در شبه قاره
جناح وهابيون هنوز نقشه هاى تروريستى خود عليه شيعيان پاكستان را كنار نگذاشته اند، تشكيلات موسوم به سپاه صحابه و لشگر جهنگوى سال ۲۰۰۶ نيز چند رشته عمليات تروريستى سازمان دادند.
نزاكت على عمرانى: وى رئيس بخش مديريت بازرگانى دانشگاه «گومل» و يكى از شخصيت هاى برجسته شيعيان در «ديره اسماعيل خان» ايالت سرحد پاكستان بود كه در همين مكان ترور شد. او ۲۴ دسامبر هنگام خروج از خانه مورد سوءقصد دو موتورسوار قرارگرفت و در دم جان باخت. البته وهابيون و سلفى هاى پاكستان حركت هاى تروريستى ديگر نيز در اين سال داشتند كه غالباً به شكل حمله به مساجد يا اجتماعات مذهبى شيعيان انجام گرفت.