حقيقت يا زندگى؟
پس از مناطق جنگى، فيليپين دومين مكان خطرناك براى روزنامه نگاران است. اين افراد هر روز به شيوه هاى مختلف مورد ضرب و شتم قرار مى گيرند و در پاره اى موارد نيز تهديد به مرگ مى شوند.
در عين حال آمار قتل خبرنگاران و عكاسان خبرى هم بسيار بالاست. روزنامه مانيلا تايمز در گزارشى مفصل و چندبعدى به بررسى جوانب مختلف اين مسأله پرداخته و شدت گرفتن خطرات براى روزنامه نگاران را به اوايل دوره رياست جمهورى گلوريا آرويو مى رساند.
گفته مى شود با قدرت گرفتن آرويو خشونت ها بر ضد اين افراد شدت گرفته و از آن هنگام تاكنون ۴۹ خبرنگار كشته شده اند. هرچند آمارى كه نهادهاى دولتى منتشر كرده اند، اين رقم را به نصف رسانده است.
با اين حال تحليلگران بر اين باورند كه اين مسأله نشان دهنده امن نبودن فيليپين براى اين گروه است كه مايه شرم دولت آرويو به شمار مى آيد.
بنابراين، روزنامه نگاران احساس مى كنند كه نه دولت و نه مؤسسات و نشريات آنان هيچ حمايتى از آنان به عمل نمى آورند و بر نگرانى ها و ناامنى هاى آنان افزوده اند.
روزنامه نگاران فيليپين همواره سعى مى كنند از ماجراهاى نامكشوف و روابط پشت پرده ميان فئودال ها و مقام هاى محلى پرده بردارند كه در بسيارى موارد اين مسأله به اعتبار و وجهه اين مقام ها لطمه مى زند و بازخورد اين افشاگرى ها، تصميم اين مقام ها براى حذف روزنامه نگاران است.
به نظر مى رسد كه در جرايم مشابه ميان عاملان آن و رده هاى مختلف دولتى ارتباط هايى وجود دارد به طورى كه مى توان فهرست بلندى از همكارى ميان مقام هاى نظامى و ادارى فيليپين با سردسته باندهاى مختلف مافيايى تهيه كرد.
در تازه ترين تحول، روز گذشته سردبير يك نشريه محلى در جنوب فيليپين به ضرب گلوله كشته شد. برخى اين اتفاق را به انتخابات مرتبط مى دانند. انتخابات مياندوره اى ماه مه فيليپين رقابت سختى را ميان نامزدها ايجاد خواهد كرد و برخى از آنان مى كوشند تا منتقدان رسانه اى خود را از صحنه حذف كنند.
وى چهل و نهمين روزنامه نگارى است كه از زمان به قدرت رسيدن «گلوريا آرويو» رئيس جمهورى مورد حمايت آمريكا در فيليپين به قتل رسيده است. فيليپين بعد از عراق به عنوان دومين كشور خطرناك براى خبرنگاران معرفى شده است.
واترگيت رومانىاحزاب و گروه هاى پارلمانى رومانى در تلاش هستند تا رئيس جمهورى را استيضاح كنند و كشور را از رسوايى جديدى كه به آن لقب واترگيت رومانى داده اند رها سازند.
روزنامه انگليسى زبان «ناين اوكلاك» رومانى مى نويسد كه هدف اين احزاب و گروه ها تنها استيضاح رئيس جمهورى نيست، بلكه مى خواهند رؤساى ديگرى را كه از سال ۱۹۹۶ بر سر كار آمده اند، زير سؤال ببرند.
گفته مى شود كه اين رؤساى جمهور در دوران كار خود سعى كرده اند كه با دادن وعده به وزرا و مديران بلندپايه، آنان را زير نفوذ كامل خود درآورند و از اين طريق اهداف حزبى و حتى شخصى خود را محقق سازند.
قرار است در پارلمان رومانى كميسيون استيضاح تشكيل شود و پس از بررسى يادداشت ها، آئين نامه ها و دستورات ۳ رئيس جمهور اخير كشور به مقام هاى زيردست خود مبارزه همه جانبه اى را بر ضد اقدام هاى آنان آغاز كنند.
