هرچه بود، حكمتى بود، نهفته در نامگذارى اين سال به نام پيامبر اعظم (ص) و چه سالى بود، سالى كه گذشت.
شايد اگر برخاسته از آب و گل ديگرى بوديم، يك سال، براى ما چيزى جز گذر ساعات و ثانيه ها نبود و روزان و شبانى بسان همه عمر. اما مسلمانيم و ايرانى و بنا به آنچه عجين شده با سرشت و خوى ما، نمى توانيم در پس اين سال ها و نام ها و تطابق ها به جست و جوى رمز و راز و حكمت و معنايى نپردازيم.
اصلاً ايرانى جماعت معناگراست. براى هر جلوه اى از آفرينش، هر حركتى در خلقت و هر اتفاقى در زندگى، باطنى قائل است و تفسيرى و البته غايت و نهايتى. و چون نيك بنگريم و انديشه كنيم، جز اين نيز، نيست.
چه به دل بسپريم و چه به سر، چه از احساس بپرسيم و چه عقل، در كُنه اين كهنه رفتن ها و نوبه نو شدن ها، فراسوى اين روزگارانى كه ميان آدميان دست به دست مى گردد و مى آيد و مى رود و بالاخره در وراى اين نام ها و نمادها و تناسب و انطباق ها كه به چشم ظاهر، بى ربط و بى جان و جعلى اند، حقايق و دقايق و ربط و روحى نهفته است، بس عظيم.
اگر به سالى كه گذشت، از همين روزن نظاره كنيم، جدا سر از آن ۳۶۵ ليل و نهارى كه با هروله خورشيد و ماه بين دو منزلگه مشرق و مغرب آمد و رفت، حقيقتى مى يابيم به نام سال ۱۳۸۵ با هويتى خاص كه بايد مجرد از اجزا به تحليل و تفسيرش نشست.
بنا به سنت نيكوى همه سال هاى اخير، سال ۸۵ را نيز نامى و عنوانى مى بايست و چه مبارك لقبى بود «سال پيامبر اعظم (ص)» كه رهبر فرزانه انقلاب ـ حفظه الله ـ بر تارك اين سال حك نمود. تفسير ظاهرى اطلاق اين نام بر سال ،۸۵ تكرار دو ۲۸ صفر - روز ارتحال نبى اعظم (ص) به دور قمرى - در اين سال خورشيدى بود. اما گويى مقدر بود تا چرخ وقايع به گونه اى پيش رود تا ميان اين نام و اين سال، پيوندى هرچه عميق تر برقرار شود.
در واپسين هفته هاى مانده به آغاز سال ،۸۵ انتشار كاريكاتورهايى موهن در يك نشريه دانماركى و سپس چند نشريه ديگر غربى، غوغايى در جهان به پا كرد و قابل پيش بينى بود كه اهانت به ساحت حضرت رحمت للعالمين (ص)، آغاز فرايندى خطرناك و مرحله اى از جانب غربيان براى هتك باورها و مقدسات و خدشه بر استوانه هاى ايمانى مسلمين باشد. از اين روى، اطلاق نام پيامبر اعظم (ص) بر سال ۸۵ از جانب رهبر حكيم انقلاب، برافراشتن بيرق بلندپايه اى بود به نشانه آمادگى و اتحاد مسلمانان براى دفاع از ساحت حضرت ختمى مرتبت (ص) و الحق كه اين تدبير، مؤثر واقع افتاد و فروغ چراغ مصطفوى ، رمق از شرار بولهبى گرفت و كيد دشمنان را به خودشان بازگرداند.
جز اهانت به رسول خدا (ص) خدعه ديگر غربيان، ايجاد تفرقه و انشقاق ميان مسلمين و شعله ور ساختن جنگ فرقه اى بود كه زمزمه نامبارك آن از مدت ها قبل، به تحريك رسانه هاى آمريكايى و انگليسى و پيگيرى رجاله هاى وابسته به آنان در عراق اشغال شده، آغاز شده بود.
سال ۸۵ سالى بود كه نومحافظه كاران درمانده در عراق، قصد آن داشتند تا با گسترده كردن جنگ هاى مذهبى و طايفه اى در گوشه گوشه جهان اسلام، راه گريزى از بحران هاى فراروى خود بيابند و از حجم فشارهاى وارده بر خود بكاهند. اگرچه اين ترفند در عراق و لبنان و پاكستان و يمن، بعضاً مؤثر واقع افتاد و هزينه هايى تحميل شد، اما به واسطه نام پيامبر اعظم (ص) ـ حبل المتينى كه قلوب مسلمين را به هم پيوند داده است ـ در بسيارى مناطق و مواقع، تير دشمنان به سنگ خورد و با هوشيارى رهبران اسلامى، اعم از شيعه و سنى، آبى از اختلاف مذهبى براى غرب، گرم نشد.
از نگاهى ديگر، سال پيامبر اعظم (ص)، سال «فاستقم كما امرت» بود. سال استقامت و پايدارى.
سالى كه پيروان محمد (ص) و فرزندان على (ع) و حسين (ع) در لبنان، در مصاف نابرابرى بسان معركه «بدر»، ۳۳ روز در برابر ارتش تا دندان مسلح صهيونيستى ايستادگى كردند و به رغم آن كه ناجوانمردانه از جانب منافقين داخلى نيز زخم مى خوردند، افسانه شكست ناپذيرى اسرائيل را باطل ساختند و براى نخستين بار نه يك كشور كه يك گروه چريكى كوچك ، در جنگ با رژيم صهيونيستى پيروز و سربلند بيرون آمد.
سالى كه ايران اسلامى به رغم همه فشارها و تهديدها، پس از يك دوره اعتمادسازى، حركت براى تثبيت دستاورد بزرگ فناورى هسته اى را آغاز نمود و ضمن طى طريق در چارچوب موازين قانونى، بدون توجه به عمليات روانى دشمنان و توپ و تشرهاى سيا و پنتاگون، نهايتاً تثبيت هسته اى را در راهپيمايى با شكوه ۲۲ بهمن جشن گرفت.
سال ،۸۵ سال پيامبر اعظم(ص)، سال افزايش بيدارى و آگاهى ملت ها نيز بود. سالى كه در آن كوس رسوايى بولهب ها و بوسفيان هاى روزگار ما كه در كاخ هاى سفيد و سياه بر نشسته اند، بيش از پيش به صدا در آمد. سالى كه در آن، ملت هاى زيادى در اقصى نقاط دنيا با فريادهايى از عمق جان، به استعمار فرا نو «نه» گفتند و آراى خود را به نفع كسانى در صندوق ها ريختند كه شاكله هويتى آنان، مبارزه با امپرياليسم و نفى نظام سلطه بين المللى به شمار مى آيد.
حتى در آمريكا - سرزمينى كه دولتش در روزگار ما مظهر تفرعن و طاغوت جهانى است- مردم اين كشور نيز از جنون و جهالت حاكمان خود به ستوه آمده اند، به نحوى كه در انتخابات كنگره، جورج دبليو بوش، شكست سنگينى متحمل شد و سيلى سختى از مردم خود دريافت كرد.
اما براى ملت ايران، سال ،۸۵ سال پيامبر اعظم(ص)، علاوه بر آن كه سال استقامت بود، سال «يك گام به پيش» نيز به شمار مى آمد. سالى كه در حوزه علم و فناورى، پيشرفت هاى چشمگيرى به همت دانشمندان و متخصصان جوان، نصيب كشور شد. تثبيت فناورى هسته اى با آن همه ظرايف و پيچيدگى ها و در شرايط سخت سياسى و تحريم، هنرى بود كه به واسطه آن، جهان، انديشمندان جوان ايرانى را تحسين كرد و مخالفان پيشرفت ايران را انگشت به دهان، در وادى حيرت و سرگردانى افكند.
البته تنها فناورى هسته اى نبود كه مايه اعجاب جهانيان شد. پيشرفت هاى ديگر نظير دستيابى به فناورى پيچيده بيوتكنولوژى، كشف داروى بيمارى مهلك ايدز و ... نيز در زمره جهش هاى علمى ايران بود كه به واسطه جهاد مستمر استادان و دانش پژوهان عمدتاً جوان اين مرز و بوم حاصل شد.
در عرصه سياسى و اقتصادى نيز، ملت ايران همچنان شاهد تداوم تلاش شبانه روزى رئيس جمهور و دولت براى رفع نقايص و كاستى ها و تحقق وعده ها براى پيشرفت و رونق روز افزون كشور بودند. گرچه به واسطه مشكلات ساختارى اقتصاد   كشور و نيز تلنبار شدن مطالباتى كه در گذشته پاسخ مناسبى بدانها داده نشده، هنوز تا رسيدن به نقطه مطلوب، راه زيادى در پيش است و حتى جهاد شبانه روزى دولت نيز نمى تواند در كوتاه مدت، همه كاستى ها را جبران كند؛ اما حداقل انجام ۲۵ سفر استانى دولت ـ كارى كه خيلى از سياسيون آن را وعده اى تحقق نيافتنى قلمداد مى كردند ـ براى مردم اين اميدوارى و نشاط را به وجود آورد كه افق «ايرانى پيشرفته و مقتدر» چندان دور از دسترس نيست و اگر قطار دولت روى همين ريل به پيش رود، جبران مافات و رفع كاستى ها و تبعيض ها قابل انتظار خواهد بود.
شايد به دليل همين حجم وسيع فعاليت دولت ـ كه رهبر معظم انقلاب از آن تعبير به مجاهدت كردند ـ در كنار ديپلماسى قوى منطقه اى و بين المللى رئيس جمهور بود كه در انتخابات ۲۴ آذر ۸۵ مردم ايران، اميدوار به آينده و مؤمن به تثبيت نظام، در مشاركتى كم نظير پاى صندوق هاى رأى حاضر شدند و در يك انتخابات سالم و پرشور، بار ديگر اعتماد خود را به پويايى و پايايى نظام جمهورى اسلامى ايران به نمايش گذاشتند. رأى اعتمادى كه در راهپيمايى پرشور ۲۲ بهمن بار ديگر تكرار شد و محور آن اعلام حمايت از سياست «مقاومت مدبرانه و خلل ناپذير» در پرونده هسته اى بود. حركت عظيمى كه حتى رسانه هاى مخالف ايران نيز از آن با عنوان «رفراندوم هسته اى» ياد كردند.
على ايحال، سال ۸۵ با همه فراز و فرودها، با همه تلخى ها و شيرينى ها گذشت اما به جرأت مى توان گفت، روح اين سال به واسطه نام مباركى كه برآن نهاده شده بود يعنى سال پيامبر اعظم(ص)، روح استقامت و بيدارى بود. اميد كه اين روح براى مردم ايران و همه ملت هاى آزاديخواه جهان جاودانه باد.