بنفشه غلامى ـ حسين قنبرى گرمى

ليبرال هاى پاريس امروزبيش ازهميشه خوشحال به نظرمى رسند.آنهابه تعبيرخودشان يك خطرسنگين را از سرگذراند ه اند، خطرى كه مى توانست مهم ترين مركز اروپا را براى ۵سال به دست چپگرايان سپارد. درروزگارى كه كوس رفتن پيشوايان جريان محافظه كاردردوسوى آتلانتيك برخاسته است، راستگرايان اروپا خود را بيش از همه مديون سياستمدار بى پروايى به نام ساركو مى دانند، فردى كه با آن كه يك مجارى الاصل است و باوجود نداشتن اصل ونسب فرانسوى، اما غرور و تعصبات راست هاى دوآتشه فرانسه را دارد. ساركوزى كه ۲دهه ايام سياست ورزى خود را با شعار «خلوص نژادى» به سركرده است، اكنون درجايگاه رهبرى فرانسه برسر يك انتخاب سخت قرار دارد. آيا به راستى فرانسه دوران ساركوزى روبه قبله ايدئولوژى راست گرايان تندرو پيش خواهد رفت ؟ اين فقط سؤال ميليون ها جوان نگران حومه هاى پاريس ومارسى وليون نيست كه درفرداى انتخاب او خيابان هاى فرانسه را به صحنه بالاترين اعتراض سياسى تبديل كردند،سؤال همه افكارعمومى جهان است.تصوراين كه كشور مدعى ومنادى تكثر وپلوراليسم دردوران رياست وزيركشورديروز فرانسه، سر بربالين تند روى وانقباض سياسى نهد، يك كابوس براى جهان آزاد وآزادانديشان است كه هميشه انتظارشنيدن صداى اعتدال را از فراز برج ايفل داشته اند. نماينده ليبرال ها درنخستين حضورش دركاخ اليزه كوشيد لبخند تسامح با مخالفانش را به نمايش بگذارد، اما درباره اين پرسش وانتظار مهم همه چيز موكول به اين است كه او وعده تسامح را در ۲ تصميم مهم خود كه بزودى خواهد گرفت آشكارسازد:نخست انتخاب اعضاى كابينه ودوم تعيين اصول سياست خارجى جديد پاريس درقبال مسائل مناقشه انگيز از بحران عراق ومسأله ايران گرفته تا روابط آينده فرانسه با آمريكا واروپا. گزارش حاضردربردارنده مجموعه اى از آرا و نظرات كارشناسان مختلفى است كه هركدام بخشى از سياست رهبراكنون اليزه را در داخل فرانسه ونيزدرحوزه هاى مهم بين المللى به تحليل نشسته اند، اين نظرات تحليلى دركنارهم تصويرى نسبتاً گويا ازراه آينده دولتمرد اخموى ليبرال ها به دست مى دهد كه، گرايش سياسى او محل اختلاف نظرفراوان است و چهره اى رازگونه درجهان ديپلماسى از خود به نمايش گذاشته است.
گروه بين الملل

* تركيب تيم اليزه، يك تابلو راهنما
خبرهاى اين روزهاى محافل فرانسه همگى حول مردان آينده رئيس جمهور مى چرخد. فرانسوى ها ازسوسياليست هاى هوادارخانم رويال تا حاميان پروپاقرص بايرو نگاه شان را به ليست درحال تهيه ساركوزى دوخته اند . هركدام ازوزيران وچهره هاى انتخابى اين ليست بويژه درمناصب مهم امنيتى وسياسى، گوشه اى تازه ازسياست آينده او را هويدا خواهد كرد.
ساركوزى پس از اعلام نتايج انتخابات ده روز فرصت داشت تا مرحله سخت انتخاب اعضاى كابينه را پايان برد. دستان رهبراليزه دراين ميدان چندان باز نيست، دربرابر او لشكرى پر قدرت از رقبا صف آراسته اند كه رأى بيش از۴۰ درصد از قشر غالباً جوان فرانسه را درآستين دارند، اما دشوارى ديگرساركوزى اينجاست كه او كمتراز۴ ماه ديگربايد درآزمون دشوارترى به نام انتخابات مجلس قرار گيرد .
با نگاه به افق اين انتخابات است كه ساركوزى به يك بازى دادوستد درانتخاب اعضاى كابينه روى آورده است . نام هايى كه تاكنون براى مناصب كليدى مطرح شده اند، همين پيام را براى ناظران تداعى كرده است. درميان اين نام ها حضوريك سوسياليست سرشناس به نام برناردكوچنر براى پست وزارت خارجه به اندازه كافى گوياى نيات سياسى رهبراليزه است، ازميان گروه پرشمارسياستمداران پاريس دو اسم آشناى ديگربراى مناصب مهم مطرح شده اند : فرانسوا فيون و ژان لوئى بورلو، آنها كسانى هستندكه بخت هاى اول تصدى پست نخست وزيرى به حساب مى آيند.
ساركوزى با حرف هاى تندى كه درفضاى مردسالارانه پاريس برضد رويال زد نيمى از جمعيت كشوررا از خود رنجاند، اما اكنون خبرمى رسد كه در تركيب دولت او براساس وعده اى كه مشاوران هوشيارش داده بودند بايد حداقل هفت وزير از پانزده وزير كابينه، از ميان زنان انتخاب شوند . كلود گئان ، مدير مبارزات انتخاباتى ساركوزى گفته است رهبراليزه همه طرف ها وطيف ها را درمرحله انتخاب وزيران لحاظ خواهدكرد .او نويد داده است كه ساركوزى از مرحله ملاحظات جناحى عبور كرده و برآن است كه وزيرانش فقط افرادى مستعد بوده و توانايى مديريتى داشته باشند، بدين ترتيب مى توان منتظر تركيبى از چهره هاى شناخته شده و تازه وارد در كابينه ساركوزى بود .
* وعده اصلاح جامعه پير اروپا
اما درداخل فرانسه ،آينده ساركوزى با عيارديگرى نيزسنجيده مى شود . گروه بزرگى از ميليون ها جوانى كه انتخابات پرشور۶ مه را رقم زدند درپى اعلام سياست رفاهى او هستند، ازاين نظرهم روزهاى اول براى رئيس جمهور تازه فرانسه بسيار تعيين كننده خواهند بود . ساركوزى دراين مسير نيز براى اجراى برنامه هاى دولتش نيازمند حمايت اكثريت مجلس است كه ازمنبع حمايت جوانان ناراضى نيرومى گيرد . در واقع اين سياستمدار ۵۲ ساله براى اجراى برخى اصلاحات كه در مبارزات انتخاباتى وعده داده بود، بايد سريعاً وارد تعامل با پارلمان ونمايندگان فراكسيون هاى كارگرى شود كه موقعيت او را درانتخابات پارلمانى آينده تهديد مى كنند.
ساركوزى در سخنرانى هاى انتخاباتى خود متعهد شده بود به تمامى نويد هاى اقتصادى خود عمل كند، حال اگراين وعده هادرسياست ديده نشود دچار مشكلات فراوانى خواهد شد . او دراين راستا حتى اولويت هايش را نيزفهرست كرده بود، تأكيد كرده بود كه با فعالان اجتماعى ملاقات و براى سازماندهى چهار كنفرانس در ماه سپتامبر با آنان گفت وگو خواهدكرد . اين كنفرانس ها درواقع پيرامون مهمترين معضلات امروزفرانسه يعنى: برابرى حقوق ، بهبود شرايط كارى و مبارزه با استرس ، تصويب قرارداد كارى واحد و سرانجام دموكراسى اجتماعى خواهند بود .رئيس جمهور جديد فرانسه همچنين بهبود خدمات حمل و نقل عمومى را نيز در برنامه كارى خود قرارداد . وى برآورد كرده كه اگر در باره نحوه اجراى اين برنامه توافق حاصل شود اين اصلاحات بسيار سريع مى تواند عملى شود.
نمايندگان مجلس بويژه سوسياليست ها اكنون درتدارك نشست هاى فوق العاده اى در ماه ژوئيه هستندتا به دولت جديد راه تعيين اهداف اجتماعى اش را ارائه بدهند . آنان در دستور جلسه هاى خود پرونده اصلاحات مالياتى را نيز خواهند داشت. يكى از وعده هاى ساركوزى ،حذف ماليات از ساعات اضافه كارى حقوق بگيران است، وى همچنين قول داده است سود بانكى براى خريد خانه را كاهش دهد .
از سوى ديگر نمايندگان قانون جديد مهاجرت را كه به وسيله ساركوزى پيشنهاد شده است دردستوركارخواهند داشت، كه هدف از آن سخت تر كردن شرايط ورود خارجى ها به فرانسه و برقرارى ضوابط تازه اى براى تمركز خانوادگى غيرفرانسويها در رابطه با مسكن و امكانات يادگيرى زبان فرانسه است . قوانين مربوط به مهاجران كانون اصلى نزاع ساكوزى ورقيبان يابه تعبيركارشناسان ، پاشنه آشيل او خواهد بود درقالب اين قانون مبارزه ساركوزى بايد يكى از اولويت هاى چالش انگيزمهاجران يعنى مقابله با شورش ها و بزهكارى را روشن كند.
ساركوزى از نيمه ژانويه يعنى زمانى كه از سوى حزب جنبش مردمى UMP به عنوان نامزد رياست جمهورى معرفى شد، گفت من همه چيز را از قبل خواهم گفت و به همه آنها عمل خواهم كرد . وى در ماه هاى بعد برنامه ها واولويت هايش را مطرح و تأكيد كرد كه به محض رسيدن به قدرت به منظور نشان دادن اراده اش مبنى بر « اعمال سياستى ديگر» دست به كار خواهد شد . وى در روزهاى نخست كارى خود بايد اولويت هاى اجتماعى ، مالياتى ، محيط زيست و سياستهاى بين المللى اش را مشخص كند، اما به گفته فرانسوا فيون ، مشاور سياسى ساركوزى، وى مى خواهد براى همكارى با مجلس آينده آماده شود. چندين لايحه درباره امنيت و دانشگاه ها به سرعت بايد ارائه شوند تا براى جلب افكارعمومى فرانسه در فرصت تعطيلات فوق العاده تابستانى تصويب شوند.
به هرحال بخشى ازتوانايى او در مدت ۵ سال رهبرى دراصلاحات اجتماعى فرانسه رخ خواهدنمود كه درسال هاى اخيربه رخوت گراييده است .
* روز بازگشت به اروپا
درصدرمسائل ديپلماسى ساركوزى، رابطه با اروپا قرار دارد، او بايد دراسرع وقت نگاه خود را به اروپاى آينده روشن كند، كه همانند جامعه فرانسه درميان بيم واميدبه سرمى برد ساركوزى بدين منظور در نخستين هفته حضور در اليزه ، بازديدى نمادين از بروكسل و برلين خواهد داشت . اطرافيانش گفته اند وى بايد به سرعت برنامه هايش را مبنى بر حل و فصل مشكلات اتحاديه اروپا ارائه كند .
فرانسه شيراك كه مدعى اروپاى واحد بوداكنون بارسنگينى بر دوش ساركوزى نهاده است. ساركوزى پس از پيروزى در انتخابات اظهار داشت كه امروز روز بازگشت فرانسه به صحنه اروپاست. او گفت من از اروپايى ها مى خواهم صداى مردمى را كه مى خواهند از طرف اتحاديه اروپايى شنيده شوند بفهمند . من از آنان مى خواهم تا خشم اين مردم بفهمند.
در باره اين اظهار نظر دو فرضيه وجود دارد : فرضيه اول اين است كه اين گفته ها همانند حرفهاى شيراك و ليونل ژوسپن عباراتى نمادين است . زيرا آنان نيز در سخنان خود اروپا را متهم به نشنيدن فرياد مردم فرانسه مى كردند . فرضيه دوم اين است كه ساركوزى داراى نوعى بلند پروازى آشكار است و به عبارت ديگر وى به دنبال اروپايى فرانسوى تر است و نه اروپاى فدرال . شايد وى مى خواهد اروپا از اين كه تنها صداى انگلستان را مى شنود دست بردارد.
در زمينه مسأله چالش انگيز تجارت درصحنه اروپا، وى از قوانين اروپا كه شركت ها را در اختيار چپاولگران قرار داده ناراضى است . ساركوزى همچنين در باره ماليات و بانك مركزى اروپا نظرات متفاوتى نسبت به ساير سياستمداران اروپايى دارد . معتقد است اگر فرانسه نفوذ خود در اروپا را از زمان رواج يورو از دست داد، به علت ضعف سياسى اين كشور نبود، بلكه علت آن اين بودكه سياست هاى اين كشور با سياستهاى ساير كشورهاى اروپايى همراه و همگام نبوده است . شايد چيزى كه ساركوزى كم دارد برداشت اروپا از فرانسه اى است كه مى تواند با اين اتحاديه همگام شود .
بدترين مسأله براى ساركوزى اين خواهدبودكه فكر كند اگر بر اتحاديه اروپا فشار آورد كافى است و ديگران بايد در برابر ديپلماسى تازه وى سر تعظيم فرود آورند .
* دوستى پردردسر با آمريكا
هيچ كدام ازمواضع ساركوزى به اندازه نظرات او درباره رابطه با آمريكا جنجالى نبوده است. نظراتى كه كاخ سفيد رابه اين طمع تاريخى انداخته كه در دوران ساركوزى شايد اوضاع به سرعت تغيير كند . ساركوزى درنخستين سخنرانى خود اظهار داشت كه آمريكا مى تواند بر روى دوستى ما حساب كند . جرج بوش نيز كه به شدت از اين اظهارات ابراز رضايت كرده بود از نخستين افرادى بود كه پيروزى وى را باوجود روابط سرد آمريكا و فرانسه به علت مخالفت هاى شيراك با جنگ عليه عراق ، تبريك گفت .
زمانى كه نتايج دور اول انتخابات فرانسه اعلام شد، جورج بوش از ميان ساركوزى و رويال ، تنها به ساركوزى تبريك گفت و نشان داد نزديكى بسيار زيادى ميان كاخ سفيد و ساركوزى وجود دارد . به طور سنتى رهبران دولت ها پس از انتخاب فرد مورد نظرشان به وى تبريك مى گويند، اين عمل شبهه اى بزرگ را ايجاد كرد كه ساركوزى فرد برگزيده كاخ سفيد رياست جمهورى آمريكاست . رسانه هاى فرانسه حتى به بازنويسى اين خاطره پرداختندكه حدود يك سال پيش، بوش از كاندوليزا رايس سؤال كرد كه « در فرانسه چه كسى حرف ما را بهتر مى فهمد» و رايس نيز پاسخ داد : « نيكولا ساركوزى».
واقعيت اين است كه تصوير ساركوزى در آمريكا فراتر از اختلاف هاى جناح هاى آمريكا درباره برخى سياستهاست. حتى بسيارى از جناح هاى مخالف در كنگره هم نظرهاى موافقى درمورد ساركوزى دارند . به عنوان مثال روزنامه واشينگتن پست كه مواضعش چندان به مواضع دولت كنونى آمريكا نزديك نيست و در گذشته نيز از ال گور و كرى حمايت كرده بود، اخيراً مقاله اى درباره ساركوزى منتشر كرده و در آن توضيح داده بود كه وى بهترين گزينه براى مدرن كردن اقتصاد فرانسه و ترميم روابط سست ميان آمريكا و فرانسه است. از سوى ديگر، حرف وحديث هاى فراوانى اين روزها درپاريس در باره عكس ساركوزى كه در حال دست دادن صميمانه با بوش در سفرش به واشنگتن است، شنيده مى شود.
اما ساركوزى در همين سفر با سناتور جوان سياهپوست و دموكرات يعنى باراك اوباما هم ملاقات كرد كه چند ماه پيش به هيچ عنوان در فرانسه شناخته شده نبود، هنگام خروج از دفتر اوباما در كنگره ، اين دو نفر در حال لبخند، اما با جديتى خاص قرار ملاقاتى را در موقعيتى ديگر گذاشتند، چيزى كه مى تواند بازهاى كاخ سفيد رابه خشم آورد .
* در سرزمين مهاجران خشمگين
مردان اليزه به طور سنتى و از دوران استعمار نگاه ويژه به آفريقا دارند و در اين خطه، شمال آفريقا براى آنها ارزش استراتژيك دارند، يعنى منطقه اى كه اكنون ۴ ميليون مهاجر ناراضى فرانسه از آنجا برخاسته اند. ساركوزى اعلام كرده است كه بزودى راهى آفريقا مى شود . مهاجرت ، توسعه و مسأله دارفور پرونده هاى اصلى خواهند بود كه وى با شركاى فرانسه در اين قاره سياه بررسى خواهد كرد، زيرا مى داند انتقادهاى فراوانى از وى درباره اين مسائل وجود دارد.
انتخاب ساركوزى به عنوان رئيس جمهور فرانسه نگرانى هاى زيادى را در آفريقا موجب شده است مخصوصاً در رابطه با مبارزه با پديده مهاجرت مخفى . عثمان ديارا، رئيس انجمن اخراج شدگان مالى در گفت وگو با راديو بين المللى فرانسه گفت: وقتى شنيديم كه ساركوزى به عنوان رئيس جمهور انتخاب شد بسيار ترسيديم . وى فردى است كه قوانين بسيار سختگيرانه اى نسبت به مهاجران آفريقاى غربى كه مى خواهند به فرانسه بروند دارد .
روزنامه لو سولى كه طرفدار دولت سنگال است در اين مورد نوشته است : توده مردم آفريقا ساركوزى را فردى مى دانند كه مى خواهد از پشت به آنها حمله كند و بى وقفه موانعى را بر سر راه قاره سياه ايجاد كند .
اما ساركوزى ۵۲ ساله در روز ورود به اليزه پيام هايى از اميد در رابطه با روابط تازه فرانسه و آفريقا به پايتخت هاى اين منطقه ارسال كرد به طورى كه نخست وزير سابق ساحل عاج مى گويد : ما براى بهبود روابط آفريقا و فرانسه روى ساركوزى حساب مى كنيم.ژان پير بمبا رئيس اپوزيسيون جمهورى دموكراتيك كنگو كه از اين پيام ها خوشحال به نظر مى رسيد اظهار داشته كه انتخاب ساركوزى گوياى حركت سياست آفريقايى فرانسه به سمت دموكراسى و دولتى بهتر است .
* ۴۸ ساعت تأخير پوتين
روسيه براى ساركوزى مهم است زيرا اين قدرت اوراسيا، امروز بيش از هر زمان براى اروپا اهميت يافته است. ولاديمير پوتين ۴۸ ساعت بعد از ساير رهبران بزرگ جهان ، پيروزى ساركوزى را به وى تبريك گفت.
كارشناسان علت اين تأخير ۴۸ ساعته را سياسى دانسته و آن را به برخى رويكردهاى ساركوزى نسبت داده اند و مهم تر از همه ملاقات گرم و صميمانه بوش با ساركوزى در اين مسأله دخيل است . به هر حال اين رفتارها براى مسكو كه اكنون در بسيارى از موارد داراى نوعى جنگ سرد با واشنگتن است مهم به نظر مى رسد.
ساركوزى در يكى از سخنرانى هاى خود گفته بود : وقتى به كسانى فكر مى كنم كه مرا به علت ملاقاتم با بوش سرزنش مى كنند، مى بينم همان افرادى هستند كه دستان پوتين را به گرمى مى فشارند و اين چيزى است كه موجب خنده من مى شود .اين وظيفه من است كه به عنوان رئيس جمهور فرانسه با رئيس جمهور آمريكا صميمانه و به گرمى دست دهم، اما پوتين كوشيد در پيام تبريك خود اين تنش را فرو نشاند. از اين رو سرويس مطبوعاتى كاخ كرملين از زبان پوتين در رابطه با انتخابات رياست جمهورى فرانسه اعلام داشت، فرانسه همواره براى روسيه يكى از شركاى مهم در سياست جهانى واروپايى بوده و خواهد بود و سال به سال روابط اقتصادى و تجارى ما به هم نزديكتر مى شود.
* منابع : لوموند ، ليبراسيون ، ژورنال دوديمانش ، لو فيگارو

جهان عرب در طول روزهاى پرالتهاب انتخابات رياست جمهورى با وسواس و اضطرابى بيش از ملل ديگر نتيجه اين رقابت را زيرنظر داشت. رسانه ها و ناظران خبرى عرب خاورميانه چنان در فضاى انتخابات ۶ مه غوطه ور بودند كه گويى اين بازى يك بازيگر عرب نيز دارد. روزنامه السفير ۲ روز مانده به پيروزى ساركوزى در مقاله اى ساركوزى را پيروز انتخابات دانست و نوشت: پيروزى ساركوزى مى تواند در روابط فرانسه با كشورهاى عربى تأثير زيادى داشته باشد. گزارش السفير، بازتابى از نگاه سياستمداران بيروت بود كه فرانسه را خانه دوم خويش مى شناسند. در اين گزارش از قول ناظران عرب آمده بود: پيروزى ساركوزى به معناى يك كودتا نيست اما مى تواند فرانسه را به همان خط مشى كه پيش از اين در روابط خارجى داشت، برگرداند.
نگرانى اعراب چنان كه در اين گزارش آمده است از آن جا ناشى مى شود كه در چرخش تغييرات انتخاباتى سياست هاى ژاك شيراك كه به كشورهاى عربى دوستى نشان مى داد، از اليزه رخت بربندد. گزارش السفير، رسانه اى كه تريبون نزديك به خاندان حريرى است در حالى به زير چاپ مى رفت كه نماينده گروه سنيوره براى بيعت با ساركوزى شتابان راهى پاريس شده بود. لبنانى ها همانند ديگر طرف هاى عربى بين شيراك با ديگر رهبران بزرگ دنيا، تفاوت قائل بودند. با رفتن شيراك از اليزه رهبران كشورهاى عربى بايد احساس از دست دادن يك دوست داشته باشند. اگرچه اصول حاكم بر روابط خارجى فرانسه فورى تغيير نخواهد كرد و اين كار به نرمى و با گذشت زمان انجام خواهد شد، اما واقعيت آن است كه با پيروزى ساركوزى، فرانسه وارد مرحله جديدى مى شود. در اين مرحله در صورتى كه گرايش ها به سمت آمريكا بيشتر باشد به همان ميزان فرانسه نفوذش را بر بسيارى از بخش هاى جهان از جمله جهان عرب از دست خواهد داد. از طرفى چنان كه فرانسه به رهبرى ساركوزى به اسرائيل نزديك شود، از كشورهاى عربى دور مى شود.
* اميد به روابطى گرم تر
پس از بيروت در ديگر پايتخت هاى خاورميانه عرب نيز تب انتخابات فرانسه جارى شد. «الثوره» تريبون جناح حاكم سوريه در اين باره نوشت كه سوريه با دقت به انتخابات فرانسه نگاه دوخته است زيرا روابط اين كشور در سال هاى اخير با فرانسه به سردى گراييده است. بويژه پس از ترور رفيق حريرى در سال ۲۰۰۵ تنش ميان دو كشور بالا گرفت، سورى ها ابراز اميدوارى كردند تنش هاى بين فرانسه و سوريه كه شيراك منشأ آن بود به دست ساركوزى پايان يابد. به اعتقاد سورى ها روابط خارجى فرانسه و اين بخش از جهان عرب احتياج به شفاف سازى دارد و اگر ساركوزى بخواهد به نقش فرانسه در مديترانه سامان دهد، بيش از پيش نيازمند بازنگرى خواهد بود.
* ماه عسل به سبك الجزايرى
الجزاير كشورى است كه نزديك ترين حلقه جهان عرب به پاريس است. مردان الجزيره به يك شرط بندى در اين باره دست زدند. روزنامه الخبر چاپ الجزاير يك روز قبل از پيروزى ساركوزى نوشت: اگر ساركوزى بتواند بر رقيب سوسياليست خود پيروز شود، دو كشور وارد يك ماه عسل طولانى مدت خواهند شد. الخبر نوشت: «بودن ساركوزى در اليزه به معناى دوستى ميان الجزاير و فرانسه است و اين پيام را دارد كه الجزاير و فرانسه مى توانند به عنوان دو كشور مستقل با يكديگر تعامل داشته باشند.» اين در حالى است كه به باور دولتمردان اين خطه شمالى آفريقا، چنان كه رويال پيروز مى شد، الجزاير مجبور بود سياست غلبه پاريس را بپذيرد و تبديل به يكى از استان هاى فرانسه شود؛ يعنى درست همان روالى كه تا پيش از سال ۱۹۶۲ كه الجزاير استقلال خود را از فرانسه به دست آورد. الجزايرى ها مى گويند: «آلمان ۵ سال فرانسه را اشغال كرد اما هم اكنون ۵۰ سال است كه به عنوان دو كشور مستقل با يكديگر روابط دوستانه دارند. اما فرانسه ۱۳۰ سال كشور ما را اشغال كرد، فرهنگ و سياست ما را زير سيطره خود گرفت و بيش از ۴۰ سال است كه به عنوان روابط دوستانه باز هم به سياست اعمال نفوذ و اشغال خود ادامه مى دهد. فرانسه ۵ ميليون الجزايرى را كشت و حالا بايد ۳۰۰ سال بگذرد و هيچ روابطى با فرانسه نداشته باشيم تا شايد بتوان بعد از آن روابطى واقعاً دوستانه بر قرار كرد.»اما نگاه گروه ديگرى از دولت هاى عربى بويژه شيخ نشين ها را الشرق الاوسط روزنامه عرب زبان چاپ لندن انعكاس داده است. اين روزنامه مى نويسد: بسيارى از اعراب با پيروزى ساركوزى شو كه شدند. اين روزنامه كه از سوى عربستان سعودى هدايت مى شود، تأكيد كرده است كه ساركوزى آن گونه پيش خواهد رفت كه دلخواه فرانسه باشد، نه آن گونه كه اعراب و يا آمريكا يا هر كشور ديگرى بخواهند.اين روزنامه سپس مى نويسد: «فرانسه از انتخاب چنين رئيس جمهورى پشيمان نخواهد شد. اما براى اعراب وضع به گونه اى ديگر خواهد بود. بزرگ ترين جبهه گيرى ساركوزى در مقابل مهاجران است. مهاجرانى كه بسيارى از آنها را اعراب تشكيل مى دهند. گزارش اين منبع از نگرانى شيخ نشين ها نسبت به ديپلماسى آينده ساركوزى حكايت دارد. «ساركوزى در كشور هاى عربى چهره سياستمدارى را دارد كه با اعراب عناد دارد و از آنها متنفر است.» اين روزنامه ساركوزى را از خوى مدافعه جويى دولت هاى غربى پرهيز مى دهد و مى نويسد «بهتر است به جاى اين كه بنشينيم و منتظر انتخابات ديگر كشورها باشيم، به مشكلات داخلى كشورهاى خودمان و حل آنها بينديشيم.» اين ذهنيت كه ساركوزى در سياست خارجى كنار آمريكا خواهد ايستاد اكنون به باور جمعى اعراب تبديل شده است.روزنامه الغد چاپ اردن نيز در روز انتخابات رياست جمهورى فرانسه كاريكاتورى را چاپ كرد كه اين پيام را به مخاطب مى رساند كه بوش با پيروزى ساركوزى مى تواند او را جايگزين تونى بلرى كند كه بزودى خانه شماره ۱۰ داونينگ استريت را ترك خواهد كرد. در اين كاريكاتور بوش با لبخند ساركوزى را در آغوش گرفته، مى بوسد و مى گويد «خوشامدى ساركوزى» و در همان حال با پاى خود لگدى حواله تونى بلر كه پشت سر او ايستاده است، مى كند.

در انتخابات ۶ مه، فرانسه بى قرار، رئيس جمهورى را برگزيد كه مى توان او را آمريكايى ترين رئيس جمهورى فرانسه در تاريخ اين كشور دانست. اما پيروزى ساركوزى به آن معنا نيست كه فرانسه مشتاق به حاشيه رانده شدن و ناپديد شدن سوسياليست ها باشد. رهبر جديد فرانسه اگر مى خواهد اين كشور را به شكوه گذشته اش بازگرداند، بايد شجاع، زيرك و صادق باشد.
ساركوزى شايد از زمان لافايته به اين سو در ميان رهبران فرانسه علاقه مندترين فرد به آمريكا باشد. او قول داده است در زمينه اصلاحات اقتصادى شيوه اى انگليسى - آمريكايى را در پيش بگيرد و معتقد است كه شايستگى اعمال تغييرات را دارد. ساركوزى در طول مبارزات انتخاباتى فاصله خود از سياست سنتى فرانسوى را اعلام كرده و گفته است كه سياستمداران فرانسوى بايد توان برابرى با «مارگارت تاچر» و «تونى بلر» را داشته باشند. او اغلب آمريكا را تحسين مى كند و مى گويد مى خواهد فرانسه بيدار شده به رونالد ريگان ارادت داشته باشد. اما نبايد اشتباه كرد، فرانسه به ساركوزى نياز دارد. آن گونه كه اكونوميست نوشته است، ميزان رشد اين كشور در ميان كشورهاى بزرگ اروپايى در پائين ترين حد است. در طول ۱۵ سال گذشته رتبه و جايگاه اقتصادى فرانسه از ۷ به ۱۷ در سطح جهان تنزل داشته است. آمار بيكارى ۱۰ درصد را نشان مى دهد كه اين ميزان در ميان مهاجران حاشيه نشين به دو برابر نيز مى رسد.
اقتصاد فرانسه و مشكلات اجتماعى اين كشور نيز كاملاً جدى است. اما با وجود اين، اگر ساركوزى به همان بى باكى كه وعده داده است، باشد، آن مشكلات حل شدنى خواهد بود. تاكنون هيچ رهبر فرانسوى از زمان شارل دوگل به بعد تا اين حد چهره اى اصلاح گرا را از خود نشان نداده است. اما ساركوزى بزودى متوجه خواهد شد كه چگونه بايد خود را آماده رويارويى با كسانى كند كه بر ضد او سنگر گرفته اند.
اما او چه بايد بكند؟ نخستين درسى كه او از ريگان و تاچر آموخته اين است: «رام كردن اذهان عمومى مردم.» البته او براى اجراى اين درس، در گام نخست به مردم وعده داده است كه وضع حمل و نقل عمومى را بهبود بخشد. زيرا در صورتى كه نتواند ترن ها و اتوبوس ها را در ۲ ساعت اوليه روز درست مديريت كند، خيلى زود مردمى كه بابت اين ساعات اوج ترافيك، ناراضى هستند از رأى داده شده به ساركوزى پشيمان خواهند شد. او مى تواند اين كار را با شهردار جديد پاريس كه ماه آينده انتخاب خواهد شد به سرانجام برساند. در اين راه فرانسوا فيون كه رقيب ديرينه رويال بوده است، مى تواند كمك خوبى باشد. مشكل ديگرى كه ساركوزى مى تواند با حل آن درس اول خود را درست پس بدهد، برطرف كردن معضل بيكارى است. او مى تواند اين كار را با احياى بحث موسوم به «پيمان اول بيكارى» (Contrat Premiere Embauche) انجام دهد. اين پيمان نخستين بار سال گذشته مطرح اما به فراموشى سپرده شد. اين پيمان با سياست هايى كه در كمپانى ها اعمال مى كند، مى توانست مشكل بيكارى را به ميزان قابل قبول كاهش دهد. اگر ساركوزى بتواند خيلى زود در چالش اين دو بخش - بيكارى و حمل و نقل - موفق شود، خواهد توانست اقتصاد اين كشور را سامان دهد و در دور بعد نيز رأى دهندگان خود را حفظ كند.
بعد از اينها نيز ساركوزى بايد بتواند در خلال پائيز موقعيت خود را حفظ كند. چرا كه ماليات هاى عمومى در ماه نخست پائيز - سپتامبر - است كه تعيين مى شود و ساركوزى به احتمال زياد در اين زمان مجبور خواهد بود بزودى نبردى جدى با بزرگترين حزب كمونيست (CGT) داشته باشد. اين حزب سال ۱۹۹۵ براى نخست وزير وقت فرانسه الن ژوبه و سال ۲۰۰۳ براى فيليون دردسرهاى فراوانى را به وجود آوردند. البته ساركوزى معتقد است كه مى تواند بسيار بهتر از آنها عمل كند.
مشكل بعدى ساركوزى مقابله با گروه هاى مختلف خواهد بود. بزرگترين مخالفان ساركوزى، دانشجويان و حاشيه نشينان (دانشجويان به طور تاريخى همواره مخالف هر رژيمى بوده اند) است. در حال حاضر نيز دانشجويان پاريس علمدار مخالفان ساركوزى هستند. آنها تنها در نخستين شب پيروزى ساركوزى، ۷۳۰ اتومبيل را به آتش كشيدند. اين قشر پيرو كتاب هاى اقتصاد دانشگاهى هستند. سال گذشته هرالد تريبيون به نقل از يكى از همين دانشجويان سؤالى را چاپ كرد، مبنى بر اين كه آيا هنوز هم به اندازه كافى شغل براى همه وجود دارد؟ اگر نه، واقعيت آن است كه كتاب ها مى گويند مى توان براى همه شغل ايجاد كرد. ساركوزى با اين دانشجويان معترض چه مى تواند بكند؟
دومين درسى كه ساركوزى بايد در همين باره بياموزد و به اجرا بگذارد اين است كه او مى تواند در طول تابستان كه دانشجويان در سواحل مشغول آب تنى هستند اصلاحات لازم را در بخش هاى كارگرى ايجاد كند. گروه مخالف دوم، حاشيه نشينان هستند، اينان كه بسان حلقه اى پاريس و ديگر شهرهاى بزرگ فرانسه را دربرگرفته اند، مى توانند موجب اغتشاش هاى فراوانى شوند. اكتبر ۲۰۰۵ مرگ ۲ نوجوان حاشيه نشين موجب ۳ هفته اغتشاش بى امان در فرانسه شد. در اين مدت ۸ هزار و ۹۷۳ اتومبيل در آتش سوخت و ۲ هزار و ۸۸۸ نفر دستگير شدند. در آن زمان ساركوزى وزير كشور فرانسه بود. از همين جا بذر دشمنى ميان حاشيه نشينان با ساركوزى شروع به رويش كرد. اما ساركوزى اكنون براى جلب رضايت گروه و حاشيه نشينان و مهاجران گفته است كه مى خواهد سخنگوى ستاد تبليغاتى خود، «رشيده داتى» كه آفريقايى تبار است، را به وزارت مهاجران منصوب كند. افزون بر اين، او وعده ايجاد كار و حل معضل بيكارى را به آنان داده است.ساركوزى در نخستين روز پيروزى خود مدعى شد كه رئيس جمهورى همه فرانسه است. او قول داد تا غرور از دست رفته فرانسه را به آن بازگرداند. اگر او بتواند اين كار را بكند، «تاچر» فرانسه خواهد بود و در غير اين صورت بايد چشم انتظار اتومبيل هاى بيشترى باشيم كه در آتش خواهند سوخت.