اشرف پورمند

وسايل موردنياز
روزنامه باطله
چسب كاغذى
چسب سفيد رقيق شده
سنباده
رنگ سفيد
رنگ مخصوص رنگ آميزى سفال
روغن جلا
۲ ورقه دوبرگى از روزنامه هاى باطله را برداريد و آن را به شكل طناب لوله كنيد. انتهاى طناب را با چسب محكم كنيد، سپس آن را تا كنيد تا مستطيلى چاق به طول حدود ۱۵ سانتى متر داشته باشيد كه البته از يكى از ضلع هاى آن ۵ سانتى متر تكه اضافى بيرون زده است. اين بخش اضافه در حقيقت سر سگ خالدار است.
باچسب نوارى دورتا دور مستطيل را چسب كارى و محكم كنيد.
به همان روش سر وبدن و پاهاى سگ را درست كنيد به اين ترتيب كه با يك ورق روزنامه يك طناب نازكتر درست كنيد و از طول آن را چسب بزنيد . آن را به ۴ قسمت مساوى به طول حدود ۷ تا ۱۰ سانتى متر تقسيم كنيد و با چسب نوارى به بدن سگ بچسبانيد. با كاغذهاى لوله شده نازك تر گوش و دم سگ را درست كنيد و بچسبانيد.
حالا نوارهاى روزنامه باطله را در چسب خيس و از آن خمير كاغذ درست كنيد از اين خمير كاغذ روى بدن سگ بچسبانيد . بگذاريد يك شب كار در محل گرمى بماند تا خشك شود.
روى كار را سنباده بكشيد و شكل دهيد. ۲لايه رنگ سفيد روى آن بزنيد. حالا مى توانيد با رنگ مخصوص روى كار را تزئين كنيد. در پايان دولايه روغن جلا روى كاردستى بزنيد.

آفاق ملكى
آن روزها از دو تا چيز خيلى بدم مى آمد، يكى درس رياضى بود و ديگرى صداى دلنگ دلنگ زنگ ساعت! رياضى به هيچ وجه در مغزم فرو نمى رفت و بيدار شدن، آن هم صبح زود برايم در زمره يكى از زجرآورترين كارها بود.
به طور معمول مرسوم بود كلاس رياضى در نخستين ساعات صبح برگزار شود كه مغز بچه ها باز است و آمادگى يادگيرى بيشترى دارند. اما از آنجا كه من صبح ها با مصيبت از خواب بيدار مى شدم، زنگ اول قيافه ام شبيه شلغم آب پز بود و مغزم به هيچ وجه راهى براى ورود فرمول هاى رياضى باز نمى كرد و من سر كلاس رياضى چرت مى زدم.
حالا تصور كنيد كه در پايان سال تحصيلى ميزان يادگيرى من در چه حد بود و چه نمرات درخشانى از درس رياضى مى گرفتم. اين ماجرا همين طور ادامه داشت. اى كاش مسأله به نمرات ناپلئونى من ختم مى شد اما مشكل تازه زمانى آغاز مى شد كه معلم تأكيد مى كرد ورقه هاى امتحان را با امضاى والدين به او تحويل دهيم. من كه مطمئن بودم نمرات دريافتى ام كتك مفصلى را در پى خواهد داشت روزهاى امتحان رياضى را براى خودم عزاى عمومى اعلام مى كردم و همه اعضاى بدنم آن روز غصه دار بودند، غذا آن روز مزه نداشت و به هيچ وجه از طبيعت و ديگر زيبايى ها لذت نمى بردم. زندگى همين طور ادامه داشت تا اين كه يك روز در جايى خواندم كه «وقتى هدفى اختيار مى كنيد، همه ذرات هستى و كائنات، عاشقانه به كمك شما مى شتابند و بسيج مى شوند تا به شما در رسيدن به هدف كمك كنند.»
اين جمله تأثير عميقى در من گذاشت و تصميم گرفتم از آن به بعد هدفمندتر باشم تا يك امتحان نتواند چنين بلايى سر من بياورد.
جايى خواندم كه: «هيچ انسانى در هيچ جايى به هيچ هدفى نمى رسد مگر از پشتوانه اشتياق و كوشش برخوردار باشد.»
بنابراين تصميم گرفتم مشتاقانه هدفم را دنبال كنم اما هر چه فكر كردم ديدم همه وقتم پر است و وقتى براى خواندن درس رياضى ندارم. ناگهان چشمم به جمله شوپنهاور افتاد كه مى گويد: «آدم هاى بيكار، هيچ گاه وقت ندارند.»
پس تصميم گرفتم براى رسيدن به هدفم برخى سرگرمى هاى بيهوده را كنار بگذارم. از جمله اين كه به تشريفات و تجملات زندگى خيلى اهميت ندهم. كم كم مديريت زمان به من آموخت كه از تلفن براى پيشرفت كار و تسريع ارتباطات استفاده كنم، نه براى اين كه چون فلانى به من زنگ زد پس من هم به او زنگ بزنم و آن وقت ۴۵ دقيقه پاى تلفن بگويم و بخندم. يا وقتى فلان دوستم را در خيابان ديدم سلام و احوالپرسى كنم اما دو ساعت با او گپ نزنم تا مبادا فردا برود بگويد كه فلانى مرا ديد و به من محل نگذاشت يا تحويلم نگرفت.
بنابراين روش هاى جديدى در پيش گرفتم:
۱ـ هر شب قبل از خواب همه كارهاى خود را يادداشت كردم.
خاصيتش اين بود كه فردا تكليف خودم را مى دانستم و خواب راحتى مى كردم و نيمه شب مضطربانه بيدار نمى شدم كه نكند فردا فلان كار از يادم برود. روز بعد هم دچار سردرگمى نمى شدم و مهمتر از همه با آرامش از خواب بيدار مى شدم.
۲ـ كارها را براساس اولويت انجام مى دادم.
در اين صورت وقتم را تنظيم مى كردم و فراخور هر يك، زمانى را اختصاص مى دادم. هيچ كارى را فداى كار ديگر نمى كردم. به اين ترتيب ياد گرفتم كه چه بسا نتيجه كار كوچكى هم ارزش يك كار بزرگ است.
۳ـ كارها را تقسيم مى كردم.
ياد گرفتم براى انجام كارهاى بزرگ مى توان آن ها را به اجزاى كوچك تر تقسيم كرد. يك وقت متوجه مى شويم با انجام آن كارهاى كوچك، كار بزرگى را به نتيجه نهايى نزديك كرده ايم.
وقتى به اين نكات توجه كردم، متوجه شدم رسيدن به هدف و موفق شدن، راه و روش خاصى دارد و به راحتى نمى توان موفق شد چرا كه عصر، عصر فناورى و سرعت است نه تنبلى و خواب.
اين روزها ديگر نه تنها نمرات رياضى من ناپلئونى نيست بلكه همه نمراتم بسيار افزايش يافته و به صورت باورنكردنى در زمره شاگردان ممتاز كلاس قرار گرفته ام.

ويدا ملاحسينى
شايد همه شما عباراتى مثل رژيم هاى لاغرى، بيمارى چاقى، درمان چاقى و كلماتى شبيه اين ها را زياد شنيده باشيد. اين روزها بسيارى از نوجوانان در سراسر دنيا سعى مى كنند با رژيم گرفتن ، خود را به اندازه دلخواه در آورند، اما رژيم بيشتر آنان علمى نيست و مشكلاتى را برايشان به همراه مى آورد. از طرفى بسيارى از افراد بارها رژيم هاى غذايى مختلفى را براى لاغرشدن انتخاب مى كنند ولى به دليل خستگى از آن، يا به علت انتخاب نكردن رژيم غذايى صحيح، از آن صرف نظر كرده و دوباره به وزن قبلى خود مى رسند. امروزه چاقى يك بيمارى جسمى است و مى تواند منشأ بسيارى ديگر از بيمارى ها باشد. مهم تر اين كه در صورت درست برخورد نكردن با آن ممكن است به يك بيمارى روانى نيز تبديل شود و در دراز مدت اثرهاى سوء بر فرد بگذارد. بنابراين پيدا كردن راهى درست براى مقابله با آن بسيار مهم و ضرورى به نظر مى رسد. دراين زمينه نكات مهمى وجود دارد كه بايد به آنها توجه داشت. نخستين و مهم ترين نكته اين كه درمان چاقى راهى نيست كه بتوان آن را يك شبه پيمود. دوم اين كه فقط نخوردن، يا كم خوردن نمى تواند درمان مناسبى باشد. در كنار رژيم هاى غذايى مناسب به طور حتم، بايد فعاليت بدنى هم وجود داشته باشد تا درمان را مؤثر و پايدار كند.
عده اى براى درمان چاقى خود، راحت ترين راه يعنى دارو درمانى را انتخاب مى كنند. گرچه اين روش در ابتدا مؤثر به نظر مى رسد اما ممكن است دائمى نباشد. عوارض شيميايى دارو نيز مزيد بر علت خواهد بود. بنابراين بهترين و مؤثر ترين راه درمان، كمك گرفتن از رژيم هاى غذايى است. فرد بايد عادت هاى نادرست غذايى خود را كنار بگذارد و با استفاده از يك رژيم غذايى صحيح در كنار ورزش به خود كمك كند. رژيم صحيح رژيمى است كه در آن از همه دسته هاى مواد غذايى شامل پروتئين، كربوهيدرات ها، ويتامين ها، املاح و چربى وجود داشته باشد. زيرا گروه هاى غذايى مختلف مكمل هم هستند و حذف هر كدام از آن ها موجب شكست در درمان و ايجاد مشكلات ديگر خواهد شد.

هفته گذشته، «پائولو سرجيو پينرو» كارشناس سازمان ملل در يك نشست خبرى در تهران، نتايج يك تحقيق جهانى درباره انواع خشونت بر ضد كودكان را كه از سوى سازمان ملل انجام شده است، ارائه كرد. توصيه هايى هم براى پيشگيرى از خشونت بر ضد كودكان از سوى سازمان ملل ارائه شده است. به گفته پائلو سرجيو پينرو، در اين گزارش اطلاعاتى در زمينه شيوع انواع مختلف خشونت برضد كودكان در خانواده، مدرسه، مراكز مراقبت از كودكان مثل مهدكودك ها، كانون هاى اصلاح و تربيت، محل هايى كه كودكان در آن كار مى كنند و در جامعه محلى، ارائه شده است.
پينرو در اين نشست گفت كه بهترين راه براى مقابله با خشونت بر ضد كودكان پيشگيرى از آن است و در اين زمينه، هر كسى نقشى برعهده دارد. اما مسئوليت اصلى بر عهده دولت هاست. آنها بايد از وقوع هر نوع خشونت بر ضد كودكان در هر جا و به دست هر كس كه باشد، جلوگيرى كنند.
* خشونت بر ضد كودكان همه جا هست به جز قطب شمال و قطب جنوب!
او درباره گزارش سازمان ملل درزمينه خشونت برضد كودكان گفت: اين گزارش نشان مى دهد كه خشونت بر ضد كودكان در همه گروه هاى اجتماع و در هر كشور و جامعه اى رخ مى دهد به جز قطب شمال و جنوب. چون در اين مناطق هيچ كودكى وجود ندارد. او به اين نكته اشاره كرد كه بيشتر رفتار خشونت آميزى كه كودكان تجربه مى كنند از سوى آشنايان و افراد مورد اعتماد آن ها انجام مى گيرد.