جعفر ادريسى و سميه يوسفى، زن وشوهردوچرخه سوار پس از برگزارى آئين نمادين در خانه هنرمندان، تهران را براى سفر به دور دنيا ترك كردند. سفر اين زوج به دور دنيا ممكن است سال ها به طول بينجامد. جعفر ۳۰ ساله و كارشناس رايانه و توليد لوح هاى فشرده رايانه براى كودكان است. او در عين حال مربى درجه ۳ كوهنوردى، سنگ نوردى و يخ نوردى و عضو هيأت توريسم فدراسيون دوچرخه سوارى نيز هست.
سميه ۲۸ ساله نيز كارشناس رايانه است كه از ۹ سال قبل به صورت حرفه اى كوهنوردى و سنگ نوردى مى كند و چندين مقام قهرمانى استانى و كشورى نيز دارد. زوج جوان ورزشكار از ۲ سال قبل به صورت جدى دوچرخه سوارى توريستى را دنبال مى كنند. جعفر و سميه به عنوان نخستين تجربه سفر به خارج، قصد دارند بيش از ۲۰ هزار كيلومتر دور دنيا را در ۲ سال ركاب بزنند.
\ شما قرار است دور دنيا را ركاب بزنيد، نگران اين سفر نيستيد؟
* جعفر: چرا، نگرانيم، اين قدر كه يادمان رفته دوچرخه سواريم.
نگرانى اصلى ما اين است كه شب را كجا بخوابيم؟ جايى كه هستيم امنيت دارد يا نه؟ وسايل مان را ندزدند، در راه پليس هست يا نه؟ به قول يكى از دوستان كه پيش از اين، اين كار را انجام داده مى گفت ساده ترين بخش سفرتان دوچرخه سواريه. بخصوص امنيت براى ما كه يك زوج هستيم خيلى فرق دارد. ما بايد جايى چادر بزنيم كه محيط امنى باشد.
\ چه شد به فكر افتاديد دور دنيا رابا دوچرخه ركاب بزنيد؟
* سميه: در واقع ما از مدت ها پيش دنبال يك گمشده مى گشتيم. سفر گمشده مشترك هر دو نفرمان بود تا اين كه تصميم گرفتيم همه جاى ايران را بگرديم.
اما هميشه هنگام برگشت از مسافرت غصه و غم خيلى سخت در وجودمان بود. هر مسافرتى مى رفتيم، دوست داشتيم سفر را ادامه بدهيم. دلمان نمى خواست تمام بشود و هميشه در فكر يك مسافرت طولانى بوديم.
تا اين كه با يك زوج ديگه آشنا شديم كه با دوچرخه همه اروپا را ركاب زده بودند. صحبت با آنها در ما اين انگيزه را به وجود آورد تا ما هم دور اروپا را با دوچرخه طى كنيم. اما بعد فكر كرديم شايد اين فرصت يك بار در زندگى مان پيش بياد. بنابراين تصميم گرفتيم كار را تمام كنيم و دور دنيا را ركاب بزنيم.
\ هدف تان از اين سفر چيست؟ قرار است در طول مسير چه كارهايى انجام دهيد؟
* سميه: براى سفرمان هدف هاى مختلفى در نظر گرفتيم. نخست رساندن پيام صلح و دوستى است.
دوست داريم به عنوان سفراى فرهنگى و نماينده مردم ايران، پيام صلح و دوستى مردم كشورمان را به گوش همه برسانيم. با توجه به اين كه ما «تورليدر» هستيم قصد داريم جاذبه هاى گردشگرى ايران را از طريق عكس و فيلم هايى كه در اين مدت تهيه كرديم به مردم جهان معرفى كنيم.
جعفر: چند تا سى دى در مورد طبيعت و ميراث فرهنگى ايران مانند تخت جمشيد، به زبان انگليسى تهيه كرديم كه در مسير براى مردم كشورهاى مختلف نمايش خواهيم داد.
سميه: و يك هدف ديگرى كه مأموريت اصلى ما است، كاشت نهال سلامتى در شهرهاى مختلف جهان است. قصد داريم با كاشت درخت در خط سيرى كه داريم يك خط سبز و به قول دوستان يك كمربند سبز دور دنيا بكشيم. اين كار را با هدف سلامتى كره زمين و حفظ آن براى نسل آينده كه قرار است بعد از ما زندگى كنند، انجام خواهيم داد.
جعفر: جاهايى كه ما درخت مى كاريم بيشتر مدرسه است و از بچه ها مى خواهيم در مورد درخت ها و طبيعت نقاشى بكشند و بعد از سفر يك نمايشگاه از اين نقاشى ها برپا مى كنيم.
البته ايده اصلى كاشت نهال درخت متعلق به آقاى محمد تاجران است كه ايشان سفر دور دنيا را چند ماه گذشته آغاز كرده و هم اكنون به مالزى رسيده.
\ مسير سفرتان كجاست؟
* جعفر: قصد ما اول شروع از شرق ايران بود، يعنى كشورهاى پاكستان، هند، چين و از آنجا اروپا، اما چون چين به هيچ وجه به ما رواديد زمينى نداد، مسير را تغيير داديم. با نااميدى رفتيم ببينيم اروپا چطور مى شود، وقتى رفتيم سفارت يونان خيلى راحت رواديد دادند.
چون، رواديد ما سه ماهه است و خيلى هم دير آماده شد، وقت نداريم تا تركيه را ركاب بزنيم. بنابراين تا استانبول با قطار مى رويم.
از استانبول وارد يونان مى شويم، بعد ايتاليا، سوئيس يا اتريش، شايد چك و لهستان و از آن جا مى رويم آلمان. بعد دانمارك و از شمال اروپا سرازير مى شويم به سمت جنوب كه با ديدن كشورهاى هلند، بلژيك و فرانسه وارد اسپانيا خواهيم شد.
از آن جا هم يا كانادا، يا آمريكا يا شايد هم هر دو كه بستگى به رواديد دارد. البته شايد قبل از آمريكا به آفريقا هم سفر كنيم. خيلى دوست داريم مصر را ببينيم. سرانجام از آن طرف كره زمين را دور مى زنيم. مى رسيم به سمت ژاپن، كره، چين، نپال، هند، پاكستان و ايران.
سميه: ما طرح مشخصى براى سفر داريم. اما مى خواهيم برنامه هايمان انعطاف داشته باشد. برنامه را طورى تنظيم كرديم كه چند انتخاب داشته باشيم.
\ مشكلى با رواديد كشورهايى كه اسم برديد، نداريد؟
* جعفر: تا سه ماه آينده رواديد داريم، اما چون قانون مشخصى وجود نداره باقى مسير را نمى شود پيش بينى كرد. برخى ها كه اين مسير را رفته اند، رواديد گرفته اند. برخى هم نتوانسته اند رواديد تهيه كنند.
بستگى به شرايط سياسى دارد. كشورى مانند فرانسه به عباس رزاقى كه شبيه كار ما را انجام داده بود، رواديد دادند كه هيچ، يك مدال بزرگ المپيك هم انداختند گردنش. ولى همان فرانسه يك پدر و دختر را راه نداده بود. حالا چرا؟ چون آن زمان ايران با فرانسه مشكلات سياسى داشته. هيچ چيز را نمى شود پيش بينى كرد. ما نهايت تا ۲ ماه ديگر را مى توانيم پيش بينى كنيم.
\ حدس مى زنيد اين سفر چند سال طول بكشد؟
* جعفر: با پيش بينى ما ۲ سال، ولى اگر آفريقاى جنوبى و آمريكا هم برويم و البته اگر پولمان برسد ۴ سال.
\ پيش بينى مى كنيد چقدر خرج سفرتان بشود؟
* جعفر: هم اكنون سفرى كه آقاى محمد تاجران شروع كرده هر ماه ۱۰۰ تا ۱۵۰ هزار تومان بيشتر خرجش نشده، اما ما چون خانواده هستيم بيشتر خواهد شد.
به طور مثال او در رودخانه ها و زير آبشار دوش مى گيرد، ولى ما مجبوريم براى استراحت و حمام، بريم كمپ كه اين خرجمان را بيشتر مى كند. با اين وجود پيش بينى كرديم هر نفر در روز بين ۸ تا ۱۰ دلار خرج كنيم.
فكر مى كنم سفرمان ۲۰ هزار دلار خرج بردارد كه ما تا حالا يك چهارم پول سفر را جور كرديم.
\ خرج سفرتان را چطور تهيه كرديد؟
* جعفر: ما براى اين سفر وسايل شخصى و ماشينمان را فروختيم. يك پژو ۲۰۶ داشتيم كه با خرج و مخارج سفر هم اكنون ۵ ميليون تومان براى مان باقى مانده است.
\ حمايت مالى از طرف نهاد دولتى يا خصوصى داشتيد؟
* سميه: نه! هيچ كس، حتى يك ريال.
جعفر: هر كس ما را پاس مى داد به آن يكى. فدراسيون مى گفت مسئول ما نيستيم، رفته دست ميراث فرهنگى، ميراث هم مى گفت اگر پول مى خواهيد، نمى توانيم كارى بكنيم. البته دست ميراث فرهنگى درد نكند، با نامه اى كه به ما دادند توانستيم رواديد را كه سخت ترين و مشكل ترين قسمت كار ما بود، بگيريم. رواديد شنگن ۹۰ روزه را بدون هزينه گرفتيم.
\ در كشورهاى ديگر كسى را داريد كه اگر به مشكل برخورديد كمك تان كند ؟
* جعفر: آدم خاصى كه نه.ما يك دفترچه داريم به هر كسى كه مى رسيم شماره آشناهاى شان را مى گيريم. البته در كشورهاى مختلف رايزن فرهنگى هم داريم. اگر لازم شد از آنها كمك مى گيريم.
\ چقدر براى اين سفر تمرين كرديد؟
* سميه: تمرين هاى ما تا ۲ سال پيش در حد دوچرخه سوارى هاى دو و سه روزه بود. بعد كه از همه شغل هايمان استعفا داديم برنامه هاى طولانى ترى انجام داديم.
در اين فاصله، زانويم آسيب ديد و مجبور شديم ۵ ، ۶ ماه روى عضلات مان كار كنيم.در بخش فيزيوتراپى و الكتروتراپى فدراسيون پزشكى روى عضلاتمان كار كرديم و هم اكنون فكر مى كنيم از نظر آمادگى مشكلى نداشته باشيم.
\ احتمال مى دهيد در طول مسير چند تا دوچرخه عوض كنيد؟
* جعفر: ما سعى كرديم بهترين دوچرخه را بخريم، اما بستگى به مسير دارد. اگر از جاهايى مانند نپال بگذريم چون جاده هايش همه خاكى و سنگلاخى هستند، اين دوچرخه ها جواب نمى دهند و بايد دوچرخه ها را عوض كنيم.
به هر حال چون دوچرخه هاى ما نو هستند اميدواريم چنان چه سفرمان۲ ساله باشد با همين ها برگرديم ايران.
\ در كوله هايتان چه چيزهايى داريد؟
* نسيم: همه چيز داريم.از لوازم خياطى گرفته تا داروخانه، هر چيزى هست؛ كيسه خواب، زير انداز، چادر، لوازم پخت و پز و ديگر وسايل شخصى، هر چيزى كه ممكن است استفاده شود داريم.
\ كتاب هم همراهتان داريد؟
* جعفر: غير از ديكشنرى و كتاب هاى تاريخ و جغرافياى كشورها، ۸ كتاب سهراب سپهرى، يك قرآن و انجيل كوچك هم داريم. چون فكر مى كنيم كه اين۲ سال يك دانشگاه براى ما هست. دانشگاهى كه ما هر روز زبان انگليسى بايد بخوانيم. هر روز بايد تاريخ آن طرف را بخوانيم. با اقوام آن طرف آشنا بشويم.
\ وزن كوله هايتان چقدر است؟
* جعفر: فكر كنم نفرى ۳۵ كيلو.
\ به زبان خارجى هم تسلط داريد؟
* سميه: من به خاطر اردوهاى تيم ملى يك سال و نيم كلاس زبان رفتم و فكر مى كنم در سطح خوبى هستم. همسرم هم همين طور، در مجموع مشكلى از اين بابت نداريم.
\ گفتيد در مسير قرار است درخت بكاريد، نهال ها را از كجا تهيه مى كنيد؟
* جعفر: آنجا بايد كمك كنند. ما داريم كار فرهنگى مى كنيم.مى سپريم به خود مدرسه ها مى گوييم نهال تهيه كنند و با كمك بچه هاى مدرسه مى كاريم.
\ با سرما ، گرما، باد و باران چه مى كنيد؟
* جعفر: سعى كرديم برنامه را طورى تنظيم كنيم كه فصل هاى گرم به طرف قطب حركت كنيم و فصل هاى سرد به سمت استوا.