على رضايى
فدراسيونى كه تنها سه سال از حياتش مى گذرد داعيه حضور در المپيك پكن را دارد. تعجب برانگيزتر اين كه مسئولان اين فدراسيون مدعى هستند تا چند سال ديگر قهرمانى جهان را به چنگ خود درمى آورند. اين فدراسيون، فدراسيون تيراندازى با كمان است. رئيس آن كريم صفايى همان فردى است كه با صراحت چنين ادعاهايى را بر زبان مى آورد. كسى كه براى حضور ورزشكارانش در بازى هاى آسيايى دوحه تلاش هاى بى نتيجه اى داشت و از حالا به گونگ ژو و بازى هاى آسيايى ۲۰۱۰ مى انديشد. اين كه كمانداران شانس حضور در المپيك را به دست مى آورند يا در ميادين جهانى تا حدى پيشرفت داشته اند كه بتوانند به سكوها نزديك بشوند مى تواند به استعدادهاى والاى ورزشكاران كشورمان بازگردد. با اين حال نكته اى را كه نمى توان از آن چشم پوشيد، نگاه خاص جامعه به اين رشته است. عموم مردم معتقدند تير و كمان در دست قشر خاصى از جامعه مى تواند قرار گيرد. قشرى بالاتر از طبقه متوسط جامعه اما اگر ادعاهاى مديران فدراسيون جامه عمل بپوشد و تيراندازى با كمان ايران به جمع رشته هاى مدال بگير بپيوندد آيا باز هم مى توان با همان ديد قبلى به اين رشته نگاه كرد؟
فدراسيون شما فدراسيون نوپايى است. ولى هر از گاهى اخبارى به گوش مى رسد كه به ظاهر از درخشش ورزشكاران اين رشته در ميادين معتبر مى گويد. واقعاً تا اين اندازه پيشرفت كرده ايد؟
فدراسيون ما نوپاست. حرف شما را قبول دارم. ولى جايگاه خوبى در آسيا و جهان پيدا كرده ايم. الان در بخش كامپوند فوق العاده هستيم. درست است كه كامپوند المپيكى نيست، اما باور كنيد حرف اول را در جهان مى زنيم. خانم هاى اين رشته هم در اين ماده خيلى پيشرفت كرده اند. آنها چهارم جهان اند. البته در ريكرو كه المپيكى است، چهارم يا پنجم آسيا هستيم. داريم به بالاى جدول نزديك مى شويم. خيلى سخت است. تمام زنان ريكرو دنيا آسيايى اند. شرق آسيا را كه بگرديم كلى قهرمان دنيا و المپيك پيدا مى كنيم. آنها خيلى باكلاس هستند. داريم خودمان را نزديك مى كنيم.
البته به نظر مى رسد كه بيشتر كشورها روى ريكرو سرمايه گذارى مى كنند. به هر حال اين ماده در المپيك وجود دارد و مى توان روى مدال هايش حساب باز كرد؟
اينطور نيست كه اهميت كامپوند كمتر باشد. خيلى از ورزشكاران صاحب نام جهان در اين ماده تلاش مى كنند ما خوشحاليم كه دونفر از كشورمان در رنكينگ جهانى رتبه هاى خوبى دارند. رضا زمانى نژاد اينك نفر پنجم رنكينگ است.
خانم اكرم شعبانى هم سوم است. اين ها در طول سال تورنمنت هاى پنجگانه اى را مى گذرانند. تاكنون سه تا را رفته اند، ايتاليا، كره جنوبى و آنتاليا. ناگزير بايد در چهار تورنمنت حضور داشته باشند تا امتياز بگيرند. يك چيز ديگرى هم بگويم، تلاش زيادى شده كامپوند جزو بازى هاى آسيايى بشود.
گفتيد در حال نزديك شدن به بهترين ريكرو زنان دنيا هستيم. چقدر طول مى كشد به آنها برسيم؟
فكر مى كنم در سال ۲۰۰۸ جزو تيم هاى اول تا ششم جهانى بشويم.
چطور با اين صراحت رتبه هاى برتر دنيا را مطرح مى كنيد. اين حرف ها انتظارها را زياد مى كند. بعدها بايد جوابگو باشيد؟
ما كارمان تصادفى نيست. اگر ورزش علمى پيش برود آن وقت مى توانيد آن زمان بندى هايى كه مدنظرتان است را به خوبى پشت سر بگذاريد. اكنون هم وضع ما طورى است كه طبق گفته هايم مقام مى آوريم. اول كه آمديم براى كامپوند همين كار را كرديم و قهرمان جهان شديم. مربى گذاشتيم، معيشت ورزشكاران را برطرف كرديم. از نظر روحى، روانى كار كرديم. فكر مى كنم اين كارى است كه با برنامه ريزى دارد به جلو پيش مى رود. هر كسى جاى من بنشيند، اين برنامه برايش نتيجه مى آورد.
با اين حساب بايد استعدادهاى خوبى هم داشته باشيم. استعدادهايى كه معمولاً يا كشف نمى شوند يا خيلى دير آنها را پيدا مى كنيم؟
ما استعدادهاى خيلى خوبى داريم. خود فدراسيون هم جوان است. زمان مى برد تا افراد را كشف كنيم. اكنون از طريق مسابقه هاى قهرمانى كشور بهترين ها را انتخاب مى كنيم. در طول سال ۲۰ مسابقه برايشان مى گذاريم. راه دومى هم وجود دارد. مربيان جوان و نوجوان ما به مراكز آموزشى مى روند تا استعدادها را انتخاب كنند. ما در چهار منطقه شمال، جنوب، شرق و غرب تهران محل هاى استعداديابى تشكيل داديم. خيلى ها در اين مناطق آموزش مى بينند.
ولى قبول داريد اين رشته هنوز همه گير نشده و كار سختى در پيش داريد؟
بله ما در همگانى كردن تيراندازى با كمان مشكل داريم. هنوز جامعه اين رشته را نپذيرفته است.
شايد به اين دليل است كه خيلى ها فكر مى كنند اين رشته مانند گلف، تنيس و ... به قشر خاصى از جامعه تعلق دارد. قشرى كه از نظر مالى در وضع بهترى به سر مى برند؟
ولى درواقع اينطور نيست. آموزش و پرورش نمى داند اين رشته چقدر به درس و تحصيل بچه ها كمك مى كند. حتى مسئولان بسيارى از بخش ها نمى دانند تيروكمان از نظر فرهنگى تأثيرگذار است. دنبال راه حل هستيم. هر كسى بخواهد آموزش اوليه مى بيند. ما هم كمك مى كنيم كمان بخرد. براى شروع كار يك كمان ساده هم خوب است. بعد از آن ورزشكار وارد باشگاه مى شود. آن زمان بايد براى خريد كمان بهترى اقدام كند. كمان آموزشى با تير ۶۰ هزارتومان بيشتر نيست. هزينه آموزش هم خيلى كم است. بستگى به مناطق دارد. بعضى جاها براى ۱۲ جلسه۵ هزارتومان. برخى ديگر ۱۰ هزارتومان. باور كنيد اين مبلغ زياد نيست.
در اين بخش از صحبت هايتان به تحصيل اشاره كرديد. بيشتر توضيح مى دهيد؟
بحث تحصيل دقت و تمركز را به دنبال دارد. متأسفانه در كشور ما زياد به اين موضوع اهميت نمى دهند كه روانشناسى هر موضوعى مهم تر از موضوعات ديگر است. در تير و كمان ۱۰ درصد موفقيت ها به مسائل روحى بازمى گردد ولى ۱۰ درصدى است كه اگر نباشد آن ۹۰ درصد ديگر از بين مى رود. ما اگر آن ۱۰ درصد را خوب ياد بدهيم چون تمركز به وجود مى آورد موفقيت هاى زيادى به دنبال دارد. وقتى يك محصل سركلاس باشد ولى افكارش پراكنده باشد كه چيزى ياد نمى گيرد. بچه ها بايد به اين موضوع عادت كنند. تيراندازى اين اجازه را مى دهد كه زمان آموزش افكار و فضا در خدمت جهت و مقصد باشد.
قبل از بازى هاى دوحه شما مصرانه دنبال اين بوديد كه از تير وكمان هم نفراتى به بازى هاى آسيايى اعزام بشوند. با اين پيشرفت هايى كه مدعى هستيد هيچ بعيد نبود كه مدال مى گرفتيد. دليل اصلى مخالفت با اعزام كمانداران چى بود؟
سازمان مخالفتى نداشت. ولى گزارش هاى خلاف واقعى كه كارشناسان كميته ملى المپيك دادند، موجب شد از جمع ما هيچ كس به دوحه نرود. لطفاً از من نخواهيد بيشتر از اين راجع به آن حرف بزنم. تا همين جا كافى است.
ولى اين براى مردم هم يك علامت سؤال بزرگ باقى مى گذارد؟
اين موضوع تمام شد. بهتر است راجع به آن بحث نكنيم.
الان براى تيم هاى ملى مربيان كره اى استخدام كرده ايد. از عملكردشان راضى هستيد؟ كره اى ها كه خودشان مدعى هستند از نزديك شدن ما به آنها هراس ندارند؟
سؤال خوبى پرسيديد. كره اى ها نخستين و بهترين سبك دنيا را در اختيار دارند. اين مربيان را آورديم براى رشته هاى زيربنايى فكر مى كنم در چند سال آينده دنيا را بگيريم. ما در يكى از اردوها با نتيجه ۱ـ۳ به كره باختيم. پيشتر آنها تيراندازان ايرانى را به حساب نمى آوردند. اينك فهميدند چقدر پيشرفت كرديم. ببينيد ما فرهنگ آهسته و پيوسته شرقى ها را بهتر از مقطعى و تند غربى ها ديديم. اين ديدگاه باعث شد كره اى ها را استخدام كنيم. از آنها راضى هستيم. تا آخر سال ۸۶ با اين مربيان قرارداد داشتيم ولى تمديد مى كنيم. مى خواهيم تا سال ۲۰۱۱ كه ميزبان مسابقه هاى آسيايى هستيم اين كره اى ها را نگه داريم.
شما در يكى از مصاحبه هايتان از حضور در المپيك پكن خبر داده بوديد. چند روز ديگر در لايپزيك آلمان رقابت هاى مقدماتى المپيك برگزار مى شود. طبق وعده تان بايد دو سهميه المپيك بگيريم. آيا اين كار براى فدراسيون تازه تأسيس تيرو كمان امكانپذير است؟
اين يك محاسبه است. اگر اتفاقى نيفتد مى توانيم دو سهميه المپيك را بگيريم. درواقع همينطور است كه مى گويم. بچه هاى ما جزو ۶۴ نفر اول رقابت هاى انتخابى اند. ۴۸ كماندار به المپيك مى روند. تنها كافى است يك نفر از آنها يك مسابقه را در مرحله حذفى ببرد. آن وقت جزو ۳۲ نفر برتر مى شود و سهميه المپيك مى گيرد.
البته در حرف هايتان اما و اگرهايى هم وجود دارد. آيا شانس مجددى هم به ورزشكاران داده مى شود؟
بله. ولى آن وقت كار خيلى سخت مى شود. بايد در مسابقه هاى بعدى حتماً جزو ۳ نفر اول بشوند تا به المپيك بروند. چندين مرحله مسابقه پشت سر هم وجود دارد.
هدف اصلى همه فدراسيون ها، بازى هاى آسيايى سال ۲۰۱۰ گوانگ ژواست. شما چه برنامه اى تنظيم كرده ايد؟
برنامه هاى اصلى ما برگزارى اردوهاى طويل المدت كنار كره، چين و ايتاليا است. هم اكنون بچه ها شبانه روزى در اردو هستند. حداقل ۳۳۰ روز از سال را ورزشكاران ما در اردو هستند. هيچ فدراسيونى چنين چيزى ندارد. با همين اردوهاى بلندمدت خود را براى گوانگ ژو آماده مى كنيم. مسابقه هاى برون مرزى زيادى هم مدنظر است.
از وضعيت بودجه خودتان راضى هستيد؟
جا دارد از سازمان تشكر كنيم كه نگاه مثبت به اين فدراسيون دارد. من خودم هم نماينده سازمان در بند ب هستم. از وزير كشور هم تشكر ويژه داريم كه ۳۰ درصد از يك درصد كل بودجه خود را به فدراسيون ما اختصاص داده اند. درواقع با كمك هاى وزارت كشور و سازمان مشكلات كمترى داريم. ولى به هر حال اشكالات و كمبودهايى هست. پارسال در مجموع ۷۰۰ ميليون تومان بودجه داشتيم ولى ظاهراً امسال ۲۰۰ ميليون تومان كمتر شده است.
البته عنوان كرده بوديد مشكل اصلى فدراسيون تيروكمان زمين است. اين مسأله كى برطرف مى شود؟
اگر حل كنند كه خوب است. آقاى هاديانى (مديرشركت توسعه و تجهيز) يك سال است وعده داده ولى هنوز خبرى نشده است.
سازمان و كميته ملى المپيك در بازى هاى آسيايى گوانگ ژو چند مدال از شما خواستار شده اند؟
ما فقط قول يك مدال داديم. آن هم تضمينى. رنگ مدال را مشخص نكرديم. مى دانيم دست كم يك مدال مى گيريم.
با اين شرايط چه خواسته هايى داريد؟
حمايت كنند. مهم ترين خواسته ما همين است. چه در همگانى كردن تير و كمان و چه در بخش قهرمانى. بقيه را خودمان انجام مى دهيم. مى توانيم گليم خودمان را از آب بيرون بكشيم. اى كاش زمين مى دادند. اين مشكل خودمان است و ربطى به سازمان ندارد. نمى خواهم خودم را خراب كنم و اين مشكل را به گردن كسى بيندازم.