Iran Newspaper - ماجرا

الهام آرمان

فانوس بدبو روى سقف اتاق مى لرزيد. وحشت در خانه پرسه مى زد. دست هاى تكيده ام را روى زانو گذاشتم. آبان از نيمه مى گذشت. غروب نزديك بود. به قول در و همسايه هاى «محلاتى» ديگر بايد «پا سبك مى كردم...»
«منيژه» خانم هميشه مى گفت اختر خانم ماشاالله هزار ماشاالله چهره ات مثل قرص ماه شده به گمونم بچه ات پسر باشه.
همه اهل محل در «محلات» قصه زندگى من و «غلام» را مى دانستند.
قصه آشنايى ام با غلام سر درازى داشت.
آن روز وقتى پا به كلبه كوچكش گذاشتم تازه از شوهر اولم جدا شده بودم. شوهرم هميشه بوى ترياك مى داد. وقتى مواد بهش نمى رسيد من و دو دخترش را نمى شناخت، مثل همه معتادها. ديگر غيرت در وجود خشكش نبود.
بالاخره خانه و زندگى و بچه ها را رها كردم و گفتم هر چه باداباد. از او جدا شدم.
دخترها را دادم به فاميل شوهرم و باز من ماندم و من.
انگار روى پيشانى ام از تنهايى زياد نوشته بودند.
مى خواستم از خانه شوهر اولم دور باشم پس به كلبه غلام رفتم. مرد دارايى بود. يك اتاق اجاره كردم.
چند روزى گذشت. يك روز آمد گفت: اختر خانم حالا كه هم شما تنهايى و هم من چه عيب دارد كه با هم ازدواج كنيم؟
با اين كه مال وثروت زيادى داشت اما مى دانست كه دل شكسته ام و دنبال ثروت نيستم.
همان موقع ها در و همسايه مى گفتند: «تخت اول بخت اول». از دوستى بود يا دشمنى نمى دانم اما گفتند نرو اختر! تنها بمان اما دوباره با يك مرد زير يك سقف نرو. اما جوانى بود و هزار و يك فكر خام...
غلام آن قدر زير گوشم خواند كه بالاخره صيغه ۲ساله اش شدم. اما هنوز چند روزى از صيغه ام نگذشته بود كه ديدم اى دل غافل؛ من زن چهارم آقا بودم...
دستم به جايى بند نبود. دو سه ماه از زندگى مان مى گذشت كه حامله شدم. غلام مى دانست اما نمى خواست كسى بفهمد. مى خواست هر طورى شده بگويد بچه اى كه در شكم دارم مال او نيست پس بار سفر بست و رفت. گم و گور شد...
هنوز فانوس داشت مى لرزيد. درد در تنم فرياد مى زد. سر ۲ دختر اولم اين قدر درد نداشتم. بر در و ديوار چنگ انداختم. درخشش فانوس داشت كمتر مى شد. صدايم به زحمت شنيده مى شد. داد زدم كمك ...!
نمى دانم منيژه خانم چطور خود را بالاى سرم رساند. فقط وقتى چشم باز كردم ديدم نوزاد پسر زيبايى در آغوش دارم. هميشه از بچگى دلم مى خواست اگر پسر داشتم اسمش را بگذارم حسين.
سال ۶۳ بود كه حسين به دنيا آمد، در همان اتاق كوچك خانه غلام. به هر سختى كه بود حسين را بدون سايه پدر بزرگ كردم. عيبى نداشت كه مرد بالاسرم نبود. چون دست هاى كوچك حسينم بوى مردانگى مى داد.
همه محلاتى ها مى دانستند حسين بچه غلام است. وقتى از سفر برگشت همسايه ها گفتند آقا غلام شيرينى بده كه صاحب يك پسر ترگل برگل شدى.
آن روز غلام براى نخستين بار «حسين» كوچولو را مى ديد. بچه ام را تازه از حمام آورده بودم.
لباس راه راه نارنجى بر تنش كردم. يك لباس نارنجى راه راه داشت كه به پوست سفيد معصومش خيلى مى آمد. با همان لباس از بچه عكس گرفته بودم.
همه فكر مى كردند غلام با ديدن حسين به اهل محل شيرينى مى دهد. اما غلام با ديدن حسين كوچولو روترش كرد و گفت همه از خانه من برويد بيرون. براى بچه اى هم كه مال من نيست شيرينى نمى دهم. بعد هم همه فاميلش با قهر از خانه ما رفتند. خودم آن روز رفتم يك جعبه شيرينى خريدم. گفتم غلام خسته است از دست او ناراحت نشويد. خدايا، آن روز انگار كسى داشت به تنم چنگ مى انداخت. بى قرار بودم. حسين بى تابى مى كرد. غلام يك دفعه اخم هايش را باز كرد و گوشه اتاق كوچكمان نشست.
همان موقع عبدالله يكى از دوستان قديمى غلام آمد خانه. غلام گفت: «اختر، حسين را بده عبدالله ببره گردش. مى خواد براش يه عالمه خوراكى بخره.»
گفتم بچه ام تازه از حمام بيرون آمده. سرما مى خورد.
بالاخره آن مرد بچه را گرفت و رفت.
خدايا! هنوز فانوس ها مى لرزيدند. كاش رفتن حسينم را بيشتر مى ديدم.
حسين رفت ديگر هيچ وقت نيامد.
آن روز هر چه منتظر ماندم عبدالله نيامد. خودش هم گم و گور شد و ديگر هيچ وقت نديدمش.
غلام صيغه را فسخ كرد. بچه را سر به نيست كرد تا ادعايى براى ارث و ميراث نداشته باشد. غلام از سه زن ديگرش شش بچه داشت. در سال هايى كه چشم به راه حسين بودم دو زن غلام فلج شدند. يكى از دخترانش هم مرد.
اسم يكى از پسران غلام، محسن بود. همه مى گفتند محسن شباهت زيادى به حسين من دارد.
در تمام آن سال ها تنها زندگى كردم و در انتظار ديدن حسين روزها را شمردم. يك روز به مراسمى دعوت شدم كه اقوام غلام و پسرش محسن هم در آن بودند. فاميل هايش با ديدن من پچ پچ مى كردند. از ميان پچ پچ هايشان فهميدم كه پسرم حسين هنوز زنده است. زن گرفته و در اداره اى در تهران مشغول كار است.
از آن روز به بعد ديگر مطمئن شدم كه فرزندم زنده است و بالاخره او را مى بينم.
روزهايم به سختى مى گذشت. دخترهاى شوهر اولم را پيدا كردم آن ها دوستم داشتند. حالا شوهر كرده اند.
روزها به تلخى مى گذشتند اما.
غلام با زنى به نام خانم «ش» دوست شده بود. اين موضوع از هر طرف به گوشم مى رسيد. به خانم «ش» گفته بود صيغه ات مى كنم و برايم فرزندى بياور. بيچاره آن زن. كاش مى دانست، ثروت، وجدان غلام را از او ربوده...
اين ها اصلاً مهم نبودند، من فقط حسين را مى خواستم. سال ها گذشت تا اين كه غلام در بستر مرگ افتاد. براى پيدا كردن بچه ام به هر درى زده بودم، آخرين در هم خانه غلام بود. آن روز كپسول اكسيژن تنفس را كنارش گذاشته بودند. گفتم: «غلام تو را به خدا آدرس حسينم را بده. غلام تو را به ارواح خاك نسرينت نشانى بده تا پاره جانم را پيدا كنم.»
اما غلام گفت: نشانى از حسين به تو نمى دهم. زندگى او به تو هيچ ربطى ندارد. بعد هم غلام مرد.
زن و فرزندش هم هيچ نشانى از او به من ندادند. حالا ديگر من زنى تنهاى تنهايم. دخترانم دلشان مى خواهد برادرشان را ببينند. آن قدر فكر و خيال در سر دارم كه قوى ترين مسكن هاى خواب آور را براى آرام شدنم بالا مى اندازم. حالا از همه جا مانده و رانده ام. نزد زنى مهربان و دخترى جوان روزهاى عمرم را مى شمارم. دلم مى خواهد قبل از مردنم يك بار فقط يك بار ديگر پاره تنم را در آغوش بگيرم.
تنها اميدم به تو است اى خدا اميدوارم از روى عكس كودكى حسين كه حالا مرد كاملى شده او را به من بازگردانى. فانوس ها دارند روبه خاموشى مى روند، مادر چشم به راه است، تا شب نرسيده برگرد پسرم...