ستاد كل نيروهاى مسلح در بيانيه اى اعلام كرد : روز هفتم تيرماه، بيست و ششمين سالگرد شهادت شهيد مظلوم آيت الله دكتر بهشتى و هفتاد و دو تن از ياران باوفاى انقلاب اسلامى و امام خمينى(ره) فرا مى رسد.
در اين بيانيه كه به مناسبت هفتم تير صادر شده، آمده است: شهادت جمعى از دولتمردان از قواى سه گانه كشور توسط گروهك تروريستى منافقين، گواه اين است كه جمهورى اسلامى ايران كه از سوى آمريكا متهم به حمايت از تروريزم است همواره خود قربانى تروريسم بوده است؛ از سوى ديگر حمايت هاى رسمى و غيررسمى آمريكا و متحدانش از اين گروهك تروريستى، نشانگر پوچ و تهى بودن شعارهاى «مبارزه با تروريسم» توسط آنهاست.
دشمنان با باروتى از كينه حادثه هفتم تير را رقم زدند
همچنين سپاه پاسداران انقلاب اسلامى، در اطلاعيه اى سالروز شهادت شهداى مظلوم هفتم تير و هفته قوه قضائيه را گرامى داشت.
به گزارش ايسنا، در اين اطلاعيه آمده است: حادثه هفتم تير يك واقعه بزرگ در تاريخ انقلاب اسلامى است كه دشمنان ديرين خلق با باروتى از كينه منافقانه انفجارى را رقم زدند كه در آن مظلوم ترين انسان دوران يعنى شهيد بهشتى به همراه ۷۲ تن از ياران صديق انقلاب به فوز عظيم شهادت نائل آمدند.
در بخش ديگرى از اين بيانيه آمده است: ملت بزرگ ايران اگر چه مردان بزرگى را در حادثه هفتم تير از دست داد، اما همين شهادت ها نهال غرس شده انقلاب اسلامى را براى هميشه از آفات زدود و طراوتى نو بخشيد كه امروز اين درخت تنومند با شاخ و برگ فراگير همچون طوباى بهشتى سايه خود را بر سر تمامى عدالت خواهان و مظلومان جهان گسترده است و به صورت مأوى حصينى براى همه حق طلبان عالم درآمده است.

معاون اول رئيس جمهورى با اشاره به جنايات رژيم اشغالگر قدس در فلسطين و همچنين جنايات بى شمار آمريكا در عراق تاكيد كرد: اگر اشغالگران از اين منطقه خارج شوند ملت هاى فلسطين و عراق در صلح، آرامش و امنيت به سر خواهند برد. به گزارش ايرنا، دكتر پرويز داودى در ديدار الازهر بوعونى، وزير آموزش عالى و پژوهش علمى و تكنولوژى تونس افزود: باتوجه به وقايعى كه در منطقه خاورميانه رخ داده ايجاب مى كند كه كشورهاى مسلمان بويژه دو كشور ايران و تونس تبادل نظر و همكارى هاى گسترده اى در زمينه هاى مختلف با يكديگر داشته باشند. وى با مثبت ارزيابى كردن مواضع كشور تونس در مسائل مهم منطقه اى و بين المللى نسبت به جمهورى اسلامى ايران، روابط دو كشور را با توجه به اشتراكات فرهنگى و دينى خوب توصيف كرد. معاون اول رئيس جمهور ابراز اميدوارى كرد با تبادل نظر و همفكرى مسئولان عاليرتبه، روابط ايران و تونس بيش از گذشته توسعه يابد. الازهر بوعونى، وزير آموزش عالى و پژوهش هاى علمى و تكنولوژى تونس نيز در اين ديدار با ابلاغ بهترين سلام هاى گرم دولت و ملت كشور متبوعش به دولت و ملت ايران، روابط تونس وايران را خوب توصيف كرد.

حسنى مبارك رئيس جمهورى مصر تصريح كرد: هيچ دليلى مبنى بر دخالت ايران در رويدادهاى اخير نوار غزه وجود ندارد.
به گزارش خبرگزارى رويترز از قاهره، وى در گفت وگو با شبكه اول تلويزيون مصر درباره ادعاهاى مبنى بر نقش سوريه و ايران در غزه تأكيد كرد: شايعات زيادى وجود دارد اما هيچ دليل قوى در اين زمينه نداريم و نمى توانم هيچ كشورى از جمله ايران يا سوريه را در اين زمينه متهم كنم. بدين ترتيب مبارك سخنان اخير وزير امورخارجه دولت مصر را رد كرده است. سخنگوى وزارت امور خارجه ايران سخنان اخير وزير خارجه مصر را تعجب آور خوانده بود. احمد ابوالغيط وزير خارجه مصر به تازگى اظهاراتى عليه ايران بيان كرد كه حتى منابع عربى با متناقض خواندن اين نوع رفتار با مواضع اخير مقام هاى ارشد مصر، آن را رفتارى غير مصرى خواندند. وى در اظهاراتى كه مورد انتقاد قرار گرفت، مدعى شد ايران در تلاش براى برهم زدن ثبات خاورميانه است. ابوالغيط بدون هيچ استنادى گفت كه ايران مى خواهد از مسائل منطقه در نزاع خود با غرب استفاده كند كه اين امر اوضاع ناخوشايندى را در منطقه به وجود مى آورد.
اين در حالى است كه عباس زكى نماينده محمود عباس رئيس حكومت خودگردان فلسطين، در دمشق، هم ادعاى برخى شخصيت هاى جنبش ملى آزاديبخش فلسطين (فتح) و حكومت خودگردان در مورد دست داشتن ايران در رخدادهاى باريكه غزه را عجولانه خوانده است. نماينده سازمان آزاديبخش فلسطين ساف در لبنان كه پس از ديدار با فاروق الشرع معاون رئيس جمهورى سوريه سخن مى گفت، تصريح كرد: ما براى برقرارى روابط خوب با ايران اهميت قائليم، زيرا ايران يك كشور مهم است و اميدواريم كه هيچ شائبه اى در روابط ميان ما و ايران باقى نماند.

منوچهر متكى وزير امور خارجه جمهورى اسلامى ايران گفت : دوران سلاح هسته اى به سر آمده زيرا نه مى توان باآن تحول ايجاد كرد و نه مى توان بحران ها را حل كرد. به گزارش اداره كل اطلاعات و مطبوعات وزارت امور خارجه متكى در ديدار اولاف آكسلسون رئيس كميته سياست خارجى پارلمان نروژ، تصريح كرد: فعاليت هسته اى ايران صلح آميز است. وزير خارجه ايران، روابط نمايندگان پارلمان هاى ايران و نروژ را به منزله پيوند ملت دو كشور توصيف كرد و با اشاره به قدمت تاريخ ايران گفت : در طول هزاران سال تاريخ نگاشته شده ايران، مردم اين سرزمين همواره اهل گفت و گو بوده و سابقه استعمارگرى، استعمارپذيرى و تجاوز به ديگر كشورها را نداشته است. متكى همچنين بى نتيجه ماندن ۱۳۰ طرح براى حل مشكل فلسطين طى ۶۰ سال گذشته را ناشى از عدم توجه به ريشه هاى بحران دانست و با اشاره به تلاشهايى كه براى ايجاد فتنه در لبنان صورت مى گيرد، افزود: تفاهم گروههاى موجود در لبنان تنها راه حل برون رفت از بحران لبنان است.
وى خاطرنشان كرد: حركت هاى تروريستى اخير مى تواند بخشى از يك توطئه بزرگ براى گسترش ناامنى در منطقه باشد.
جليلى: گفتمان انقلاب مبتنى بر حقوق بشر است
سعيد جليلى معاون اروپا و آمريكاى وزارت امور خارجه جمهورى اسلامى ايران گفت: گفتمان انقلاب اسلامى، گفتمان مبتنى بر دموكراسى و حقوق بشر است. جليلى در ديدار با اولاف آكسلسون رئيس كميته سياست خارجى پارلمان نروژ، تصريح كرد: جمهورى اسلامى ايران نسبت به حقوق كليه انسان ها بويژه زنان و كودكان در چارچوب تعاليم اسلامى، اهتمام ويژه داشته است. وى با اشاره به گزارشات نهادهاى معتبر بين المللى از موارد نقض حقوق بشر در اروپا و نروژ، پيشنهاد كرد دو كشور در قالب سمينارهاى مشترك، زمينه شناخت مسائل حقوقى و ارزشى يكديگر را فراهم كنند.

مجتبى زارعى

نهضت مردمى سوم تير در شرايطى رويش و آغازش را براى دومين بار جشن مى گيرد كه نخستين سفرهاى استانى هيأت دولت به تمامى شهرهاى كشور نيز مرحله نخست خود را پشت سر گذاشته است.
سوم تير و دولت برآمده از آن از وجوه مختلفى قابل بررسى است، اما اين گفتار بر آن است تا ماهيت، كارويژه ها و دستاوردهاى اين نهضت را در قالب نظريه آزادسازى مورد پردازش قرار دهد. البته پيشاپيش گفته باشم مقصود از آزادسازى در اين گفتار ذيل وجه سوم رهايى و ابتنا يافته بر دولت اسلامى است و با انواع مدرن متأخر ايدئولوژى هاى مبتنى بر ليبراليسم و سوسياليسم به صورت ماهوى متفاوت است.
يكم، آزادسازى كشور از دوگانه توسعه آمرانه و اصلاحات دموكراتيك
از روزهاى نخست پس از جنگ تا نهضت سوم تير، اداره اجرايى كشور در كمند دو پارادايم مسلط جهانى قرار داشت كه از حيث «نظر» و «عمل» با باطن و آرمان هاى انقلاب اسلامى ناسازگار مى نمود. به ديگر سخن طى ۱۶ سال گذشته به جاى تكيه بر بنيادهاى «نظريه دينى دولت»، اداره كشور بر مبانى و مؤلفه هاى «برون متنى» و در حوزه گفتمانى مدرن ابتنا يافته بود، به جاى بازگشت به خويشتن و تأمل در بنيادهاى هويت اسلامى و ملى و حركت در چشم انداز انقلاب اسلامى، خواسته و ناخواسته در افق «دهكده جهانى» قدم برداشتيم. پيش از آنكه به نوسازى كشور براساس آموزه هاى اسلامى - ايرانى رهنمون شويم به ايدئولوژى و استانداردهاى توسعه توصيه شده و هژمونيك بانك جهانى و ديگر اركان و ساز و كارهاى نظام سلطه دل سپرديم. نتيجه اين كه نه آن شديم و نه اين. و اين از تناقض هاى تاريخى جريان نگاه به غرب در ايران به شمار مى آيد. نهضت سوم تير اما حاكميت اين دوگانه مفروض ايدئولوژيك در رشد كشور را برنتابيد و مراكز توليد انديشه و تفكر را از چنبره انحصار نظريات غيربومى در توسعه كشور آزاد كرد. محصول رهايى و آزادى كشور از انحصار نظريه پردازى؛ جنبش توليد علمى است كه از منظر تئوريك و اجرا بر كشور مستولى شده است. اين آزادسازى، نقطه عزيمت نهضت آزادسازى ها از سوى دولت نهم به شمار مى رود.
دوم، آزادسازى ملت از حصر خواص تماميت خواه و عافيت طلب
ديوان سالارى مزمن بر جاى مانده از «پروژه مدرنيزاسيون» عصر پهلوى و رسوبات آن در دوره هاى بعدى تاريخ ايران سبب ظهور طبقه اى «ممتاز»، «فن سالار» و «زياده خواه» گرديد. اين طبقه خاص بويژه در دولت موسوم به سازندگى به رغم حضور در بدنه قوه مجريه، اما براى تحديد بيشتر منابع و حصر گردش پولى، تسهيلات نظام بانكى و همچنين در اختيار داشتن نظام «توزيع ثروت» و «فرصت هاى كشور»، رسماً به رقابت با توده ملت مبادرت كرد، ظهور اين طبقه اگرچه با مخالفت سرسختانه رهبرى نظام و آحاد ايرانيان مواجه گرديد، لكن به دليل سيطره فن سالارانه ايشان بر مقدرات كشور كماكان بر سرنوشت ملت مسلط بودند. نهضت مردمى سوم تير به مديريت مردم سالارانه ابتنا يافته بر شريعت از سوى دكتر احمدى نژاد بر آن شد تا اين «ترجيح بلامرجح» را ملغى كند. الغاى برترى «خواص پرمؤونه» و «امتيازطلب» اما بر ايرانيان مأموريتى آسان به نظر نمى رسيد. اين مأموريت كه به وكالت از سوى ملت اجرا مى شد، از آن روى ممكن گرديد كه مديريت نهضت سوم تير چسبندگى اى با ديوان سالارى حاكم و ديسيپلين طبقه تكنوكرات در خود احساس نمى كرد. رئيس جمهور با تكيه بر نصوص وحيانى و با مدد از مضامين عميق و ژرف نگرانه اميرمؤمنان على(ع) مبنى بر ممدوح بودن اغماض بر ناراحتى و «آشفتگى خواص» زياده طلب در مقابل «رضايت توده» كم هزينه پرتلاش و ايثارگر بر انجام اين مهم تاريخى توفيق يافت، گو اين كه نارضايتى ملت در مقابل رضامندى ويژه خواران فن سالار در منطق امام على(ع) غيرقابل اغماض بود.
لذا تأكيد احمدى نژاد بر حقوق ملت و ترجيح توده بر خواص از مؤلفه اى بنيادين نظريه دولت اسلامى در گذار از پديده زشت خواص گرايى و حصول به مردم سالارى مبتنى بر شريعت است، پرواضح است، اين منطق برخوردار از تبار و شجره دينى و انقلابى است و اتهام رويكردى پوپوليستى به طرح آزادسازى ملت از حصر و حبس «تكنوكراسى» و قبيله فن سالار، قابليت تبيين نداشته و به واقع مى توان گفت اين حرف به مثابه سفسطه اى است كه بنيانش بر باد است.
سوم، آزادسازى سياست از انحصار متخصصين و نخبگان
«سياست ورزى» در مقطع زمانى حاكميت دولت هاى موسوم به سازندگى و اصلاحات شأنى تخصصى يافت. از اين رو اعلام رأى و نظر در حوزه سياست و نظريه پردازى به حضور در طبقه، طيف و جرگه اى خاص مشروط بود. اين اقدامات قرائت هاى رسمى تفسير شريعت از سوى ارباب كليسا را در اذهان متبادر مى كرد. مع الوصف حلقه هاى گوناگونى در عرصه سياست شكل گرفت كه به مثابه اتحاديه اصناف، بازار نظريه پردازى در اين حوزه را در كنترل خود داشت. تطابق و سنخيت فكرى با اين متخصصين كافى بود تا فردى به يكباره در سطوح ملى و فراملى شهرت يابد.
اما سياست ورزى و نظريه پردازى در حوزه سياست و اساساً فعاليت سياسى از نظر احمدى نژاد غير از رفتارى «پروژه اى»، «آمرانه» و «تخصصى» بود. او بدان دليل كه نهضت سوم تير را در تداوم انقلاب اسلامى مى دانست، تحول انديشگى و سياست ورزى را نيز جزئى از «صيرورت» دائمى آدمى در افق انقلاب اسلامى به شمار آورد، از اين رو سياست ورزى پروژه اى و دفتر مجازى و عينى اين صنف و طبقه كه تفسير رسمى توليد رأى و نظر را در حوزه انديشه هاى مرتبط با دولت سياست نمايندگى مى كرد منحل و انديشه در سياست از انحصار متخصصين و نخبه نمايان به نفع آحاد سياست پژوهان و سياست ورزان حقيقى آزاد شد.
چهارم: آزادسازى مشاركت شهروندان در تعيين سرنوشت خويش از استبدادو قيموميت حزبى
«ديوان سالارى» لجام گسيخته و «تخصصى شدن» سياست ورزى، قهراً مؤيد آن است تا بنگاه ها و واسطه هايى بين ملت و كار ويژه مشاركت ملى و آحاد ايرانيان در اداره كشور پديد آيند.
نقطه عزيمت متأخر اين نقش در واسطه گرى و وكالت آمرانه به ظهور حزب هاى دولتى «كارگزاران» و «مشاركت» بازگشت دارد. عريان شدن تقريب كار ويژه اين وكالت به استبداد حزبى، دوم خرداديان را بر آن داشت تا سيماى خشن حزبى را آراسته و ملبس به مفاهيم انجمن هاى غيردولتى يا همان NGO نموده اما بر همه معلوم بود كه آنها كماكان به قدرت به ما هو قدرت بينديشند.
احمدى نژاد اما منطق واسطه گى و وكالت آمرانه احزاب به عنوان جايگزين ملت را به مدد نيروى مردم پروژه اى ناپسند خواند و بر حذف واسطه ها در مناسبات ملت و دولت و تعيين سرنوشت ملت تأكيد كرد. گو اين كه نهضت سوم تير و منتخب آن هر دو محصول حذف رفتارهاى آمرانه «منتفذين»، «گروه هاى فشار»، «شايسته نمايان» و ماشين هاى جنگ روانى و سلطه احزاب مى باشند از اين منظر مى توان گفت نيرو و قدرت ملى محصور در اتاق هاى كنترل و فرماندهى احزاب و لابى هاى قدرتمند به نفع «منافع و امنيت» ملى آزاد شد.
پنجم: آزادسازى ادبيات انتخاباتى از هژمونى فريب هاى تبليغاتى و رويكردهاى ليبرالى
تبليغات انتخاباتى در گذشته بعضاً با شيوه هاى گوناگون ضريب قرين بود اما منتخب سوم تير حتى به روايت مخالفين دولت، هرگز از شيوه هاى مدرن جنگ روانى سود نجسته و در «ماهيت» و نيز «صورت»هاى تبليغات متفاوت بود. اين متفاوت نمايى و بيان صادقانه و بى لكنت هاى زبانى با نهادهاى حقيقت طلب ايرانيان هم جبهه شد و بى مدد از تكنولوژى تبليغاتى، تكنيك ها و... توأمان به آفرينش سوم تير منجر گرديد كه حداقل مى توان ادعا كرد كه در ۱۶ سال گذشته از حيث صورت و معنا بى بديل بوده و حاكميت «ابهام» و بعضاً سياست هاى «رياكارانه» و «نفاق آلود» ايام انتخاباتى را از ادبيات مشاركت انتخاباتى پالود و به نفع متاع هاى ارزشمندى همانند «معنويت»، «شريعت محورى»، «صداقت» و «راستى» آزاد ساخت. مى توان گفت مردم به مدد صداقت ابتنا يافته بر شريعت منتخب خويش، به سلطه اباحه گرى و تأكيدات سكولاريستى ماشين هاى حزبى جمع آورى آرا خاتمه داده و جلوه هاى ويژه تبليغات انتخاباتى «شريعت مدار» را در فرهنگ عمومى كشور آزاد ساختند.
ششم: آزادسازى خويشتن و قدرت هويت ملى از ناتوانى هاى موهوم
چندى بود كه خويشتن اسلامى و ملى را باور نداشتيم و از مؤلفه هاى استعلايى هويت ملى دور شده بوديم. قادر به حركت نبوديم و جنب و جوش ملى براى ايفاى كارهاى بزرگ به خاطر «ضعف نفس در قوه مجريه» از ملت متمدن و كهن ايران زمين سلب شده بود و تو خود مى دانى كافى است اعتماد به نفس و باور به خويشتن و بازانديشى مؤمنانه مواريث يك ملت براى حركت از يك ملت ستانده شود، در اين صورت حتى اگر تاريخى به پهناى تاريخ ايران هم داشته باشد دشمن او را از پاى درخواهد آورد.
سوم تير و منتخب آن اما بر بسط و تعميق بنيادها و مؤلفه هاى هويت اسلامى و ملى كوشيدند و كارهاى نيم بند متوقف شده و حوزه هاى مختلف علوم را با سير صعودى پيمودند و بسيارى از سنگرهاى استراتژيك علم و فناورى را فتح كردند. دانش دستيابى به چرخه توليد سوخت اتمى و فناورى هاى مرتبط و نيز تحصيل توانايى ملى در دانش «سلول هاى بنيادين» و گشايش ديگر ابواب پيچيده علوم پزشكى، مهندسى و... نتايج راهبرد ملى طراحى شده اخير مبنى بر «ما مى توانيم» و «خودباورى» است كه در كالبد ملت به صورت «قوه» و «امكان» وجود داشته اما اكنون به مدد تعامل استعلايى دولت و ملت فعليت يافته و تازه! اندكى صبر! سحر نزديك است.
هفتم: آزادسازى اقتصاد از انحصار دولت و مافياى ثروت
فقدان نگاه متوازن به ظرفيت هاى قانون اساسى و بى توجهى به ساحت هاى مختلف رشد بخش هاى خصوصى و تعاون كشور، «دولت رانتيه» را بزرگترين كارگزار و سهامدار بلامنازع اقتصادى در ايران بدل ساخت، به رغم شعارهاى آزادسازى اقتصاد از انحصار درآيند و روند دولت ها، ملت اما چيزى كه به رأى العين دريافت، فربگى روزافزون دولت بود.
احمدى نژاد اما معتقد است «مهمتر از اجراى اصل ۴۴ كارى ندارد»، وى مى گويد «دولت مصمم است تا سطح مقاومت در برابر حضور مردم در اقتصاد را بشكند» او نيك مى داند و مى دانست مافياى ثروت كه ريشه در ديوان سالارى حاكم دارد بر او و دولت اسلامى يورش خواهد برد، مع الوصف مطالبه ملى نهضت سوم تير و منتخبش بر آن تعلق يافت تا دولت به عنوان كارگزار لجام گسيخته و بلامنازع و رقيب ملت مهار شده و سرنوشت امور در بخش هاى مختلف به خصوص حوزه هاى اقتصادى به خود ملت رشيد و با كرامت ايران محول شود. اين «كار ويژه» دولت نهم آنقدر اعتقادى، غيرشعارى و واقعى است كه حتى رهبر معظم انقلاب اسلامى نيز براى مدد رساندن به دولت از اراده حاكميت در محقق نمودن اصل ۴۴ سخن گفتند و بر انتقال سريع و عالمانه بخش اعظمى از ثروت هاى بلوكه شده در دستان قدرتمند دولت به توده مردم و فعالان اقتصادى تأكيد نمودند.
هشتم، آزادى ملت و چرخه توليد از سلطه بانك ها
البانك و ما ادرائك ما البانك؟! اين سخن تاريخى «سيد جمال» به «مرحوم ميرزاى بزرگ شيرازى» اعلى اله مقام الشريف است. صد البته كه مرحوم ميرزاى شيرازى ماهيت بانك را بيشتر از «سيد» درك مى كرد، اما در اين گفتار مراد آن است كه بانك هاى مدرن از روز نخست در ايران «ناقص الخلقه» متولد شد. چه اين كه در سنت هاى دينى ما با بانكى با ماهيت مدرن كنونى آن روبه رو نيستيم. در سنت هاى اسلامى سخن از هميارى و اعطاى قرض شهروندان مسلمان به يكديگر در چرخه اداره امور خويش و دريافت و پرداخت نظام مند از صندوق ذخيره بيت المال براى فعاليت در جامعه اسلامى هستيم. بانك هاى ما اما از حيث مشابهت با كشورهاى مبتنى بر اقتصاد بازار آزاد نيز در ايران متناقض است و شگفت اين كه بانك در اينجا نه اسلامى است و نه مدرن! اسلامى نيست، چون «ربوى» است. مدرن نيست، چون به جاى حمايت از ملت، به رقيب ملت مبدل گرديد.
احمدى نژاد به اين مهم واقف بود. لذا رهايى توده ملت از سيطره بانك ها جزو اركان مطالبه ملى به شمار مى آيد. او اصرار دارد بانك بيش از واسطه گرى بين ملت و چرخه توليد خود به رقيب مردم و دلال بزرگ تبديل نشود. دولت نهم بر آن است كه گردش پول بايد در چرخه توليد در تماميت «محيط ملى» جريان پيدا كند، دست سرمايه سالاران بزرگ بى اعتنا به چرخه توليد، كار و تلاش از بانك ها قطع شود و به جاى فربه شدن ۲۰ درصدى متنفذين از ۸۰ درصد منابع ملى، آحاد ايرانيان بدون الزام ها و ديكتاتورى «پول» بتوانند ضمن ايجاد حلقه هاى تعاونى و كارگاه هاى كوچك توليدى زودبازده در اداره توأم با كرامت خود در روند رشد كشور بزرگ ايران نيز مشاركت كنند، بگذريم از اين كه هسته مركزى ديوان سالارى و رقباى ملت بر آنند كه اين، فقط «توزيع فقر» در كشور است و ثمره اى ديگر ندارد، اما صرف نظر از غوغاى «شارلاتانيزم رانت محور» و «انحصارطلب»، ملت راهبرد دولت را تقريب به عدالت مى داند، گو اين كه شور و نشاط كار، تلاش و توليد تمامى نقاط كشور را دربر گرفته است و اين، تازه از نتايج سحر است.
نهم: آزادى ملت از رفتارهاى ديجيتالى و رمانتيك رياست جمهورى
دولت نهم و بويژه دكتر احمدى نژاد زبان جديد «گفت و گوى ملى» و «اداره كشور» به استخدام گرفته است، اولاً رئيس جمهور خود را مسئول امور همه ملت به شمار مى آورد، اين شموليت سازمانى و قانونى به دليل مناسبات خاص برخى رؤساى جمهور با طبقات ويژه، بعضاً دچار انسداد شده بود.
بخصوص «زبان» رئيس جمهور در سال هاى گذشته، زبان مقيد به ممتازان شايستگان بود كه من غير حق جاى ملت را تنگ كرده بودند. علاوه بر اين رفتارهاى سازمانى و ماشينى حاكم بر برنامه ريزى برخى رؤساى جمهور به گونه اى بود كه شهروندان احساس تقربى منتخب خويش بروز نمى داند و برخى ديگر فارغ از مشكلات مردم براى گفت وگو با مردم از لسانى بهره مند بودند كه گويا مى توان كشور را با «تصور» و «تخيل» اداره كرد.
نهضت سوم تير و منتخبش عهدى وثيق نمودند تا در عصر سيطره مناسبات ديجيتالى بر گفت وگوى مبتنى بر فرهنگ شفاهى اسلامى - ايرانى و چهره به چهره بازگشت كنند، لذا رئيس جمهور ملى پس از نهضت سوم تير به عكس ۱۶ سال گذشته، تهران و سيستان وبلوچستان را همسان ديد و به رغم درخواست هاى مكرر مردم زادگاه خويش، سى امين سفر كارى خود را به سمنان ختم كرد. من از مطلق كردن تحليل بيزارم، لكن با تكيه بر ادله نخستين تجربه ايران و جهان در اداره كشور از سوى قوه مجريه به شمار مى آيد. ولو اين كه رسانه ملى در اقدامى شگفت آور و در برنامه سينما يك خود با نمايش فيلم «همه مردان من» و شبكه جوان به جاى خسته نباشيد به دولت اسلامى مردم سالار، در مأموريت ميدانى دوساله اش مردم را به مخالفت با رئيس جمهور ترغيب نمايد.
آنها چه بخواهند و چه نخواهند ملت از اين به بعد رئيس جمهور ملى مى خواهند مهم نيست آن رئيس جمهور كسى باشد اما مهمتر اين كه آموزه هاى دولت نهم و احمدى نژاد ملت به رئيس جمهور طبقاتى و برخوردار از بخشى نگرى رأى نخواهند داد و به قول برادرمان صفارهرندى كه اداره كشور پس از اين دولت كار آسانى نخواهد بود! و اين سخن براى اهل سياست معانى بسيار و دردناك در پى دارد.
دهم: آزادسازى سواحل خزر از سيطره اشغالگران دولتى
... شنيدم از ما بهتران سواحل درياى مازندران را اشغال كرده اند و مانع تفرج مردم اند و ملت را به زحمت انداخته اند! اين نقل به مضمون سخنان دكتر احمدى نژاد با مردم در استاديوم شهيد متقى سارى است و مردم كه از قلدرى دستگاه هاى دولتى به تنگ آمده بودند از احمدى نژاد مى خواستند كه سواحل را آزاد كند، احمدى نژاد اما گفت: من اكنون به وكالت از ملت ساحل را ملى اعلام مى كنم و...، اندكى بعد برادر خوبمان، «سعيدى كيا» داوطلبانه به اتفاق استاندار مازندران و فرماندار مركز استان به مدد «ايمان قلبى» و با يك «دستگاه لودر» حصارهاى سواحل در اختيار وزارت مسكن و شهرسازى را تخريب كرد.
آرى! مهم آن است كه دولتمرد باشى و بين ملت و دولت، جانب ديوان سالارى و چرب و شيرين دنيا را نگيرى! و باز هم «جام جم» پس از اين اقدام تاريخى و مردم سالارانه احمدى نژاد در گزارشى شگفت آور آورد، ساحل رايگان خزر، هياهو براى هيچ!! ياد يك جمله از اعاظم مازندران افتادم.
به قول مرحوم آيت الله صالحى مازندرانى، «مازندران آسايشگاه خستگان دولت است». الحمدلله اكنون به يمن دولت نهم اين آسايشگاه هماى ديوان سالارى حاكم در حال تخريب است.
عجيب اين كه دولت هاى موسوم به سازندگى و اصلاحات نيز آزادسازى سواحل را به مردم بشارت داده بودند اما هنگامه عمل و موقع تصميم، شانه هايشان به نفع نظام ديوان سالارى لرزيد. اكنون اما سواحل خزر يكى پس از ديگرى رفع تصرف مى شود و به دامان ملت، طبيعت و صنعت گردشگرى وارد مى شود، اما باز هم شگفت اين كه تصرف نامشروع سواحل خزر توسط دستگاه ها هرگز با اعتراض هيچ NGO مواجه نگرديد. و احدى از اقتصاددانان كشور اين تصرفات عدوانى را به حال صنعت توريسم و گردشگرى مضر ندانسته كما اين كه آزادسازى تاريخى آن را نيز با سكوت برگزار نموده و يا شايد همانند جام جم آن را هياهو براى هيچ مى دانند!!
اما آنها بخواهند و نخواهند، احمدى نژاد سواحل را از چنگ «از ما بهتران» درآورد و اين حق ملى را به ملت بازستاند و مردم خود عمق اين دستاورد را و نيز ارج و اجر آن را بهتر از همه مى دانند.

نشست يادمان «۶تير» برگزار شد. همزمان با بيست و ششمين سالگرد سوءقصد به حضرت آيت الله خامنه اى، رهبر فرزانه انقلاب، بعد از ۲۵ سال براى نخستين بار جمعى از محافظان و اعضاى تيم پزشكى ايشان در سال۱۳۶۰ با حضور در بيت معظم له، به بيان خاطرات و ناگفته هايى از حادثه تلخ ششم تير۱۳۶۰ پرداختند. در اين مراسم كه نزديك به ۴ساعت به طول انجاميد، خسروى وفا، حاجى باشى، جبارى، پناهى و حياتى از محافظان قديمى رهبر انقلاب، به همراه ۳ نفر از تيم پزشكى ايشان- دكتر ميلانى ،
دكتر زرگر و دكتر منافى- به مرور خاطرات خود از ششم تير۱۳۶۰ پرداختند. آنچه مى خوانيد روايتى است كوتاه از اين نشست.
- اصلاً اون روز مسجد يه جور ديگه بود...
- راست مى گه! مثل هميشه نبود، هفته قبل هم كه برنامه لغو شد، اومده بوديم اما اين طورى نبود!
- توى حياط يه جايى واسه ضبط صوت ها درست كرده بوديم.
- نماز ظهر كه تموم شد، آقا رفتن پشت تريبون.
- سؤال ها هم خيلى تند و بعضاً بى ربط بود...
- پرسيده بودن شما داماد وزير گرفتى و فلان قدر مهر دخترت كردى.
- آقا اول كمى درباره شايعات عليه شهيد مظلوم بهشتى صحبت كرد و بعد هم اشاره كرد كه من اصلاً دختر ندارم!
- من ديدم يه نفر با موهاى وزوزى داره با يه ضبط صوت به سمت تريبون مياد.
- نه يه نفر نبود! ضبط رو دست به دست دادن تا كسى شك نكنه!
- منم فكر كردم ضبط بچه هاى خود مسجده؛ ديگه شك نكردم چرا اين ضبط مثل بقيه توى حياط نيست!
- ولى نفر آخر از خودشون بود!
- آره! آره! چون دقيقاً ضبط رو گذاشت رو به آقا و سمت چپ؛ درست مقابل قلب ايشون!
- من همين طورى رفتم به ضبط يه سرى بزنم! كمى زير و بمش را نگاه كردم و بعد ناخودآگاه جاشو عوض كردم، گذاشتم سمت راست، كنار ميكروفن، كمى با فاصله تر از آقا!
- يك دفعه ميكروفن شروع كرد به سوت كشيدن...
- آقا برگشتن گفتن: اين صدا را درست كنيد يا اصلاً خاموش كنيد.
- منبرى ها اين جور مواقع كمى عقب وجلو مى شن تا بلكه صدا درست بشه!
- من روبه روى آقا، كنار در شبستان وايساده بودم، آقا كمى به عقب و سمت چپ رفتند كه يك دفعه...
- يه صداى عجيبى توى شبستان پيچيد...
- اول فكر كردم، تيراندازى شده...
- سريع اسلحه ام رو درآوردم... تا برگشتم ديدم...
و اشك چنان سر مى خورد توى صورتش كه هر چقدر هم لبش را بگزد؛ نمى تواند كنترلش كند... سرش را تكان مى دهد و به «حاجى باشى» نگاه مى كند، او هم سرش را انداخته پائين و با دست اشك هايش را مى چيند. «پناهى» به دادش مى رسد و ادامه مى دهد:
- مردم اول روى زمين دراز كشيدند و بعد هم به سمت در هجوم بردند، من اسلحه ام را از ضامن خارج كرده بودم، تا برگشتم سمت جايگاه ديدم- بغضش را فرو مى خورد- «آقا» از سمت چپ به پهلو افتاده اند روى زمين! داد زدم: حسين! «آقا»... تا برسم بالاى سر «آقا»، «حسين جبارى» تنهايى «آقا» را بلند كرده بود و به سمت در مى رفت... «جواديان» كه هنوز صورت گردش سرخ سرخ است، فقط سرش را به طرفين تكان مى دهد وحتى چشم هايش را هم از ما مى دزدد. «حياتى» اما ماجرا را اين گونه ادامه مى دهد:
- هر طور بود راه را باز كرديم و خودم برگشتم پشت تريبون، ضبط صوت مثل يك دفتر ۴۰ برگ از وسط باز شده بود. با ماژيك قرمز هم روى جداره داخلى اش نوشته بودند: «نخستين عيدى گروه فرقان به جمهورى اسلامى»!
- به هر ترتيبى بود آقا را سوار ماشين كرديم. يك بليزر سفيد. با سرعت از بين جمعيت كنده شديم و راه افتاديم. توى راه يك لحظه آقا به هوش آمدند. نگاهى به چهره من كردند و از هوش رفتند. بعدها پرسيدم آن لحظه چه چيزى احساس كردين، گفتند: «دو چيز! يكى اين كه ماشين داشت پرواز مى كرد و ديگر اين كه سرم روى پاى كسى بود»... حاجى باشى يك دفعه نگاهش را از زمين مى كند و بلندتر مى گويد: توى ماشين همه اش به اين فكر بودم كه اگر اتفاقى بيفته، مردم به ما چى مى گن؟! و دوباره باران، حرف هايش را خيس مى كند. «جواديان» ادامه مى دهد: از جلوى يك درمانگاه گذشتيم كه گفتم: «حسين! برگرد... درمانگاه»... پنج نفرى وارد درمانگاه شديم، همه هول برشان داشته بود، يك نفر غرق خون توى آغوش جبارى، ۳ نفر هم با لباس خونى و اسلحه دنبالش... نخستين دكترى كه آمد و نبض آقا را گرفت، بى معطلى گفت: ديگه كار از كار گذشته و رفت... پرستارى جلو آمد و گفت: «ببرينش بيمارستان بهارلو؛ پل جواديه»! به سرعت دويديم سمت ماشين. پرستار هم همراهمان شد، با يك كپسول اكسيژن كه توى ماشين نمى رفت و بچه ها روى ركاب در عقب گرفتنش تا بريم بيمارستان بهارلو... توى مسير بى سيم را برداشم و...
- حافظ هفت! مركز... مركز! موقعيت پنجاه- پنجاه... (پنجاه- پنجاه موقعيت آماده باش بود) بعد گفتم: مركز! حافظ هفت مجروح شده! دوباره همه با هم ساكت شدند. انگار همين ديروز بوده، همين ديروز كه از توى ماشين اعلام مى كنند به دكتر فياض بخش،دكتر زرگر و ... بگوييد از مجلس خودشان را برسانند، بيمارستان بهارلو. ماشين از در عقب بيمارستان موارد محوطه مى شود. برانكارد مى آورند. آقا را مى رسانند پشت در اتاق عمل. دكترى كه از اتاق عمل بيرون مى آيد؛ نبض را مى گيرد و با اطمينان مى گويد: «تمام كرده!» اما... اما دكتر مرندى كه آن روز اتفاقى و براى مشاوره يكى از بيماران در بيمارستان بهارلو حضور داشته، خودش را به اتاق عمل مى رساند و دستور آماده سازى اتاق عمل را مى دهد.
- شهيد بهشتى به من خبر داد. تازه رسيده بودم منزل. پيكانم را سوار شدم و راه افتادم. به محض رسيدن، دكتر محجوبى گفت: نگران نباش، خون را بند آوردم و من آماده شدم براى جراحى. دكتر زرگر ادامه مى دهد: «رگ پيوندى مى خواستيم، پاى راست را شكافتيم. رگ دست راست و شبكه عصبى اش كاملاً متلاشى شده بود. فقط توانستيم كمى جلوى خونريزى را بگيريم و كمى هم پانسمان كنيم. تصميم بر اين شد كه آقا را ببريم بيمارستان قلب.» دكتر ميلانى هم كه مثل دكتر زرگر تمام موهاى سرش سفيد شده، غرق روزهاى تلخ دهه ۶۰ شده است، آرام و با تأمل تعريف مى كند:
- جراحت خيلى سنگين بود، سمت راست بدن پر از تركش و قطعات ضبط صوت بود، حتى يكى از تركش ها زير گلوى آقا جا خوش كرده بود. قسمتى از سينه ايشان كاملاً سوخته بود! يكى دو تا از دنده ها هم شكسته بود. دست راست هم كاملاً از كار افتاده بود و از شدت ضربه ورم كرده بود. استخوان هاى كتف و سينه كاملاً ديده مى شد. ۳۷ واحد خونى و فرآورده هاى خونى به آقا زده بودند كه خود اين تعداد، واكنش هاى انعقادى را مختل مى كرد... دو سه بار نبض آقا افتاد وچند بار مجبور شديم پانسمان را باز كنيم و دوباره رگ ها را مسدود كنيم... خيلى عجيب بود، انگار هيچ چيز به اراده ما نبود... و دكتر منافى چشم هايش را روى هم مى گذارد و آن روزها را اينگونه از پشت پرچين خاطرات ماندگارش بيرون مى ريزد: «مردم بيرون بيمارستان صف كشيده بودند براى اهداى خون. راديو هم اعلام كرده بود: جراحت به قلب آقا رسيده، عده اى توى محوطه جلوى اورژانس ايستاده بودند و مى گفتند: مى خواهيم «قلبمان» را بدهيم... با هلى كوپتر، آقا را رسانديم بيمارستان قلب. لوله تنفس داشتند و تا بيمارستان دو بار مونيتور وضعيت نبض، خط ممتد نشان داد... عمل جراحى ۳ ساعت طول كشيد و آقا به بخش «آى سى يو» منتقل شدند. شب براى چند لحظه به هوش آمدند... كاغذ خواستند تا چيزى بنويسند... كاغذ كه داديم با دست چپ وخيلى آرام و با دقت چند كلمه رابه زحمت كنار هم چيدند:
- همراهان من چطورند؟ چند روز بعد كه ديگر مطمئن شده بوديم، دست راست كاملاً از كار افتاده است، از تلويزيون آمدند تا گزارش تهيه كنند، يك ساعتى معطل شدند تا آقا به هوش بيايند، وقتى پرسيدند كه حالتان چطور است؟ اين پاسخ را گرفتند: بشكست اگر دل من به فداى چشم مستت‎/ سر خم مى سلامت، شكند اگر سبويى و حالا كه ۲۵ سال از آن روز تلخ گذشته، شايد شيرينى عيدى گروهك فرقان بيشتر خودش را نشان مى دهد كه به قول «خسروى وفا» هر وقت در حزب جلسه بود، آقا آخرين نفرى بود كه از حزب خارج مى شد و فرداى آن روز هفتم تير بود... حالا شايد بهتر بشود فهميد چرا سال هاست ضربان قلب اين مردم مى گويد: «دست» خدا بر سر ماست... اين دست، رنگ خدا را ديده و طعم بهشت را چشيده، سوغات يك سفر غيبى به آن سوى ابرهاست كه پيش رهبر مانده تا به قول دكتر ميلانى: «با دست موعود بيعت كند.» صداى اذان يعنى شوق پرواز در آسمان آبى نماز. خودمان را به نمازخانه مى رسانيم، اين گروه آشناى قديمى، صف اول و دوم نماز مى ايستند... رهبركه مى آيد مثل پروانه هاى حرم رضوى كه در بهار گرد زاير حضرتش بى قرارى مى كنند، دور آقا حلقه مى زنند. دكتر ميلانى زودتر از باقى خودش را به آقا مى رساند و همين طور كه با چشم خيس به دست آقا خيره شده، دست رهبر را مى بوسد و غرق آن نگاه پدرانه مى شود... و چه خنده شيرينى بر لب هاى رهبر نقش بسته، خيلى وقت بود اين جمع سال هاى جوانى را يكجا نديده بود... چه غافلگيرى لذت بخشى.