محسن جندقى

در اين كه قرآن معجزه جاويدان است شكى نداريم اما هنوز بعضى هامان آن را روى طاقچه مى گذاريم و وقتى يكى از اعضاى خانواده به مسافرت مى رود يادش مى افتيم. البته در چند سال اخير مؤسسات و مراكز يادگيرى قرآن فراوانى گشايش يافته اند اما آن تحرك قابل انتظار براى فراگير شدن يادگيرى اين معجزه جاويدان ديده نمى شود.
حجت الاسلام والمسلمين محمود رضا ذكاوت مديرعامل مؤسسه قرآنى «معجزه ماندگار خاتم» يكى از فعالان عرصه قرآنى محسوب مى شود.
وى درباره فعاليت هاى مؤسسات و مراكز قرآنى مى گويد: «رشد و توسعه مراكز قرآنى از هر نظر مهم است چرا كه هدف از برپايى اين مؤسسات بايد ترويج اين معجزه جاويدان در ميان مردم باشد اما ساماندهى اين مسأله مى تواند تأثير فراوانى براى رسيدن به اين هدف بگذارد.اتحاديه تشكل هاى قرآنى با اين هدف تشكيل شد اما به علت اين كه هر روز يك متولى براى مؤسسات و مراكز قرآنى پيدا مى شود نمى توان به سرعت رشد و توسعه اين مراكز اميدوار بود.»
مطمئناً بعد معنوى براى تأسيس مؤسسات و مراكز قرآنى بايد بيشتر از بعد مادى آن باشد اما ذكاوت هدف بعضى از مؤسسات قرآنى را مادى مى داند و مى گويد: «براى مؤسساتى كه مى خواهند واقعاً به ترويج و انتشار قرآن و مسائل قرآنى بپردازند نه تنها تأسيس اين مراكز در آمدزا نيست، بلكه هزينه بر نيز هست اما مؤسساتى تأسيس شده كه تنها هدف آنها كسب درآمد است و حتى مشاهده مى كنيم كه به اتحاديه ها و جمعيت هاى قرآنى نيز نفوذ كرده اند.اصلاً ذات فعاليت در اين كار تلطيف روح و روان به وسيله معجزه جاويدان پيامبر اسلام(ص) است و اگر مسأله مادى به ميان آيد از ارزش معنوى آن خواهد كاست. مسئولان مى توانند با كنارگذاشتن اختلاف ها درباره اين كه متولى اين مؤسسات، چه ارگانى باشد كمك بسيارى به ساماندهى و كوتاه كردن دست سود جويان كنند.»
* جوان و قرآن
جوان ها نسبت به ساير گروه هاى سنى عطش خاصى نسبت به يادگيرى، تفسير و مفهوم قرآن دارند. مديرعامل مؤسسه «معجزه جاويد خاتم» در اين باره مى گويد: «بيشتر مراجعه كنندگان، مخاطبان و سؤال كنندگان از مؤسسه ما قشر جوان ميان ۱۵ تا
۳۰ سال هستند. آنها تشنه يادگيرى ، تفسير، مفاهيم و سوره شناسى قرآن هستند. بسيارى از مؤسسات تنها به آموزش روخوانى، روانخوانى و تجويد مى پردازند اما آيا بهتر نيست بيشتر به تفسير و آموزش مفاهيم قرآن بپردازيم؟
همچنين طبق اعلام آمار نيروى انتظامى آشنايى با مفاهيم عالى قرآنى موجب كاهش معضلات و جرايم شده است يعنى كسانى كه به نوعى با مؤسسات و مراكز قرآنى در ارتباط هستند بسيار كمتر با ناهنجارى هايى مانند طلاق، اعتياد، ارتباط نامشروع و... مواجه مى شوند.
اصلاً ذات قرآن اين است كه نزديكى بيشتر با آن موجب دورى از ناهنجارى ها مى شود.»
* از مولود تا موعود كعبه
مؤسسه «معجزه جاويد خاتم» مانند ساير مراكز قرآنى در ايام مبارك ماه رجب و شعبان برنامه هاى ويژه اى دارد كه ذكاوت در اين باره بيشتر توضيح مى دهد: «يكى از كارهاى جديد ما اجراى ۳۱۳ ختم قرآن با عنوان «از مولود تا موعود كعبه» است كه از ۱۳ رجب آغاز شده و تا ۱۵ شعبان ادامه دارد. كسانى كه در اين طرح شركت كنند يك جلد قرآن هديه مى گيرند.
از ديگر فعاليت هاى ما آموزش در مؤسسات و ادارات است كه با استقبال چشمگير كارمندان مواجه شديم. علاقه آنها براى يادگيرى قرآن كريم آنقدر بالاست كه چندين نفر موفق شدند براى يك سال حكم ارشديت قرآن بگيرند.همچنين قرار است در ماه مبارك رمضان در ۲۵۰ مسجد و مركز قرآن پس از نماز مغرب و عشا كلاس هاى قرآنى را برپا كنيم». مسئولان مؤسسات و مراكز قرآنى كه هدف آنها تنها ترويج قرآن است هيچ درخواستى به غير از حمايت دولت ندارند. ذكاوت در اين باره مى گويد: «اين روزها اجراى اصل ۴۴ قانون اساسى مطرح است و از دولت انتظار داريم از بخش خصوصى كه در زمينه قرآن فعاليت مى كند حمايت كرده تا بتوانيم با امكانات لازم پذيراى جوانان و دوستداران قرآن كريم باشيم».
دوستداران و علاقه مندان به مسائل دينى و قرآنى مى توانند با شماره تلفن ۶۶۵۹۴۲۷۳ و ۶۶۵۹۴۲۷۴ پرسش هاى خود مطرح كنند و از مسئولان مؤسسه معجزه ماندگار خاتم پاسخ بشنوند.
ذكاوت مى گويد: «مؤسسه قرآنى «معجزه ماندگار خاتم» تاكنون ۱۵۰ دوره روخوانى و نهضت قرآن آموزى، ۲ دوره تربيت مربى قرآن كريم و فعاليت قرآنى در مؤسسات و ادارات را به انجام رسانيده است.
همچنين اين مؤسسه با هماهنگى و همكارى اساتيد علوم قرآنى به آموزش تفسير و مفاهيم قرآنى در نقاط محروم و دور از مركز كشور به صورت رايگان مى پردازد.
نخستين مركز پاسخگويى تلفنى مسائل دينى و قرآنى كه از سال گذشته راه اندازى شده در تهران نيز حاصل تلاش مسئولان اين مؤسسه است كه تاكنون به ۴ هزار تلفن پاسخ داده شده. البته از كشورهاى آمريكا، استراليا، انگلستان و ساير كشورهاى اروپايى نيز با اين مؤسسه تماس گرفته اند و پاسخ مسائل دينى و قرآنى خود را دريافت كردند.»

توى جانسون‎/نوشين محلوجيان

تخيل، بلندپروازترين بادبادكى است كه مى توان با آن اوج گرفت
لورن باكال
چندهفته قبل بود كه دختر پنج ساله ام پيله كرد به من كه «مامان! بزرگ كه شدى مى خواهى چه كاره بشوى؟»
فكر كردم دوباره خيالپردازى دخترم گل كرده و براى اين كه او را از صرافت پرسيدن سئوالات بعدى بيندازم، گفتم:«راستش وقتى بزرگ شدم مى خواهم مامان بشوم.»
او بلافاصله جواب داد:«نمى توانى، چون قبلاً مامان شده اى. حالا بگو مى خواهى چه كاره بشوى؟»
گفتم: «مى خواهم سخنران بشوم.»
گفت:«نمى توانى، چون حالا هستى.»
كلافه شدم و گفتم:«متأسفم. نمى دانم چه جوابى بايد بدهم.»
با تعجب نگاهم كرد و گفت:«يعنى چه كه متأسفى؟ فقط بگو وقتى بزرگ شدى، مى خواهى چه كاره بشوى. مامان! تو مى توانى هرچه دلت مى خواهد بشوى!»
از حرفش يكه خوردم و نتوانستم جوابش را بدهم. او هم ديگر حرفى نزد و رفت.
آن تجربه پنج دقيقه اى كوتاه تأثير عجيبى بر عمق وجودم گذاشت، چون از نظر دختر كوچكم، من هنوز مى توانستم هرچه كه دلم مى خواست بشوم. سنم، شغل فعلى ام، پنج فرزندم ، شوهرم، مدارك ليسانس و فوق ليسانسم، هيچ كدام مهم نبودند. از نظر او هنوز مى توانستم آرزوهايى داشته باشم و دستم را براى گرفتن ستاره ها دراز كنم. از نظر او هنوز آينده من تمام نشده بود و مى توانستم فضانورد، نوازنده پيانو و حتى واليباليست بشوم. از چشم او هنوز جا داشت كه بزرگ بشوم و خيلى كارها را انجام بدهم.
زيبايى حقيقى اين تجربه هنگامى بيشتر شد كه فهميدم دخترم با نهايت معصوميت و صداقت، اين سئوال را دقيقاً از پدربزرگ ها و مادربزرگ هايش هم پرسيده است.
بالاخره جواب دخترم را دادم و گفتم:«پيرزنى كه به آن تبديل خواهم شد، قطعاً با آنچه كه تصميم گرفته بودم بشوم، تفاوت خواهد كرد. از امروز يك «من تازه»در من شروع به زندگى خواهد كرد.»
راستى! شما وقتى بزرگ شديد مى خواهيد چه كاره بشويد؟

] مارى ژلنيك‎/ ترجمه: لادن خضرى[

نشانه هاى روح در سكوت متجلى مى شوند، همان گونه كه نور در تاريكى
ضرب المثل تبتى

من و دخترخوانده ام، سارا، دوستان خوبى بوديم. او در شهرى در نزديكى ما تحصيل مى كرد، براى همين مى توانستيم اغلب همديگر را ببينيم. در اين فاصله هم با نامه و تلفن از هم خبر مى گرفتيم. وقتى كه به من تلفن مى زد، اغلب مى گفت، «مامان! سلام! منم!»
و من مى گفتم:«سلام! «منم» امروز حالش چطوره؟!»
پائين نامه هايش هم اغلب، خيلى ساده مى نوشت، «من!» گاهى اوقات كه سر به سرش مى گذاشتم، او را «من» صدا مى زدم.
يك روز ساراى بينواى من، بدون هيچ علامت و نشانه قبلى، تومور مغزى گرفت و مرد. لازم نيست بگويم كه چه بلايى بر سر من آمد. بايد همه ايمانم را به كمك مى طلبيدم تا مى توانستم به زندگى ادامه بدهم.
من و شوهرم تصميم گرفتيم اعضاى بدن سارا را به كسانى كه نياز داشتند، بدهيم تا آنها نجات پيدا كنند، فقط به اين شرط كه نام ما به هيچ يك از دريافت كنندگان اعضا گفته نشود.
يك سال گذشت و من از مرد جوانى كه لوزالمعده و كليه هاى سارا را دريافت كرده بود، نامه قشنگى را دريافت كردم. نوشته بود كه با اين هديه، زندگى دوباره اى پيدا كرده است. خدا را شكر! از آنجا كه گفته بوديم نمى خواهيم هديه گيرنده ها را بشناسيم، تصورش را بكنيد كه او پائين نامه را چگونه امضا كرده بود. درست حدس زديد! امضا كرده بود: «من!»
و من جوابم را از خدا گرفتم.