]معصومه وروانى فراهانى]

روز از نو روزى از نو. همه چيز بر مدار تكرارى تمام ناشدنى دوباره به گردش افتاده است و معجزه مستطيل سبز و گردى توپ ۴۰ تكه كار خودشان را كرده اند و همه كس همه چيز را فراموش كرده است و دوباره روز از نو روزى از نو. و اين سرنوشتى نانوشته است كه بر سر ورزش ما مى رود. حتى پيروزى هاى خيره كننده و حيرت انگيز بسكتباليست هاى جوان و جوياى نام هم نتوانست در تغيير اين قسمت مكتوم كارى انجام بدهد. چنان كه مقام سومى در مسابقات جهانى واليبال به وسيله واليباليست هاى جوان هم تغييرى در موقعيت تراژيك ورزش هاى غير فوتبالى ايران ايجاد نكرد. همه چيز در طرفة العينى به دست فراموشى سپرده شد و اين حقيقتى است تلخ. زهرآبى است جانسوز كه برسينه ورزش دوستان ايران زمين مى نشيند.
چه كسى است كه نداند قهرمانان دووميدانى ما در چه شرايط سختى تمرين مى كنند، آن هم با حداقل امكانات. چه كسى است كه نداند تمام دار و ندار يك قهرمان ورزشى غير از فوتبال حتى يك سوم يك فوتباليست درجه ۳ باشگاه هاى ليگ برتر ايران نيست. چه كسى بايد از هرز رفتن سرمايه هاى گران قيمتى كه مى توانند بخش وسيعى از جمعيت جوان ايران را درگير ورزش هايى غير از فوتبال كنند، جلوگيرى كند؟ آيا اين قهرمانى هاى پياپى كه اينك در ورزش هايى غير از فوتبال نصيب تابلو افتخارات ورزش اين سرزمين مى شود، يك نشانه نيست؟ يك علامت نيست؟
آيا نمى توان بالاخره به اين باور رسيد كه همه ورزش در فوتبال خلاصه نمى شود؟ اين گزارش قصد تخطئه فوتبال را ندارد. چه بر نويسنده آن مسلم است كه جذبه ها و جاذبه هاى اقتصادى و اجتماعى و حتى سياسى ورزش فوتبال چنان است كه هرگز هيچ ورزش ديگرى در هزاره سوم جاى آن را نخواهد گرفت. با اين همه سخن از بى عدالتى است و از واژه عدالت معناى همه چيز به طور برابر براى همه مستفاد نمى شود. عدالت را توزيع متناسب تعريف كرده اند و براساس همين تعريف است كه نمى توان مدعى شد كه نگاه مسئولان به تمام رشته هاى ورزشى عادلانه است.
* سرمايه هاى پنهان
قهرمانى هاى مسلسل وار و دنباله دار ورزشكاران رشته هايى نظير دووميدانى، واليبال و بسكتبال در ميادين جهانى و تورنمنت هاى آسيايى اگر هيچ تأثيرى بر پيكره ورزش ما نداشت دست كم توانست اذهان مديران ورزشى را به اين نكته جلب كند كه تمام دارايى ما در ورزش به داشته هاى ناقص الخلقه مان در فوتبال خلاصه نمى شود. از بخت يارى واليباليست ها، بسكتباليست ها و دووميدانى كاران بود كه قهرمانى هاى خيره كننده و گاه بى سابقه آنها در شرايطى اتفاق مى افتاد كه سرخوردگى ناشى از ناكامى و تلخكامى تيم ملى فوتبال ايران در جام ملت هاى آسيا افكار عمومى را از ستاره هاى مستطيل سبز دلزده كرده بود.
اين يك خوش اقبالى بى سابقه بود كه نصيب ورزشكاران واليبال و بسكتبال و دووميدانى مى شد، چه قهرمانى هاى پياپى ورزشكاران غير فوتبال نگاه مسئولان امر را بار ديگر متوجه سرمايه هاى پنهانى كرد كه در ورزش هايى غير از فوتبال به طور بالقوه وجود دارد و اينك تنها شمه اى از آن بالفعل شده است. كار تا جايى پيش رفت كه حتى شخص رئيس جمهور ستاره هاى فوتبال را مورد ملامت و سرزنش قرار داد و از آنها خواست از واليباليست ها درس بگيرند. در همان جلسه رئيس جمهور حتى به شوخى از مسئولان ورزش خواستار بازپس گيرى پولهايى شد كه به فوتباليست ها پرداخت شده است. در اين شوخى البته نكته هاى بسيار مهمى نهفته است كه نخستين آن همانا هشدارى است كه شخص رئيس جمهور به ديگران مى دهد: «ورزش، فقط فوتبال نيست.»
قهرمانى بى سابقه و حيرت انگيز بسكتباليست هاى ايرانى در شرايطى به دست مى آيد كه امكانات و تجهيزات ورزش بسكتبال ايران حتى يك صدم ورزش جنجال برانگيز فوتبال نيست. نگاه كنيد به حرف هاى مربيان بسكتبال ايران در فرداى قهرمانى باور نكردنى جوانان بسكتباليست ايران در مسابقه هاى قهرمانى آسيا. مهران شاهين طبع سرمربى تيم بسكتبال صبا باترى مى گويد: «نبايد با اين قهرمانى خودمان را گول بزنيم و فراموش كنيم كه ورزش بسكتبال در ايران از چه كمبودهايى رنج مى برد؟»
او ادامه مى دهد: «صعود تيم ملى بسكتبال به فينال جام ملت ها بايد ما را ياد ضعف هاى مان هم بيندازد. اكنون بازيكنان در سالن هايى تمرين مى كنند كه نه نور كافى دارد، نه فضاى لازم و نه تهويه مطبوع.
كافى است برويم در سالن هايى كه مسابقه هاى ليگ برتر ما در آن انجام مى شود، اكثر آنها انبار خواربار هستند كه كف آن را پاركت كرده اند. ما نبايد گول اين مقام را بخوريم.»او رشد كيفى بازى بازيكنان تيم ملى بسكتبال را ناشى از وجود يك سيستم منسجم و هماهنگ در ورزش بسكتبال نمى داند. بلكه معتقد است كه بازيكنان منتخب در تيم ملى بسكتبال ايران محصول پرورش گلخانه اى هستند كه از چندين سال پيش براى رشد و پيشرفت آنان سرمايه گذارى شده است. او مى گويد: «اكنون غير از اين ۱۰ ، ۲۰ بازيكن، ديگر بسكتباليست هاى ايران در سطحى پائين تر بازى مى كنند.» از نظر او آنچه اكنون در جامعه ورزش و در ميان مديران ورزشى كشور از اهميت ويژه اى برخوردار است، كسب نتايج مطلوب در مسابقه هاى مختلف است و در واقع ديدگاه مديران در ايران نتيجه گراست.»
شاهين طبع مى گويد: «با توجه به اين كه توسعه ورزش قهرمانى يكى از اهداف مسئولان ورزشى كشور است، اين امر در صورتى تحقق مى يابد كه توجه به تربيت بدنى در آموزش و پرورش جدى گرفته شود و از سويى به ورزش باشگاهى توجه خاصى شود.»اين در شرايطى است كه از نظر او در قهرمانى تيم ملى بسكتبال ايران در مسابقات جام ملت هاى آسيا، آموزش و پرورش كمترين نقش را بازى كرده است و اين قهرمانى محصول مشترك فدراسيون بسكتبال و مديريت كارآمد آن و رسانه ها و باشگاه هاى ايران است. او مى گويد: «من متأسفانه بايد بگويم اين وزارتخانه همواره با ارائه ايده هاى نظرى و تئوريسمى در نشان دادن پيشرفت كار است. اما بايد بگويم كه اين اتفاق هرگز نيفتاده است و در شرايطى كه ايران صاحب جمعيتى بالغ بر ۲۰ تا ۲۵ ميليون نفر جوان است، تنها شاهد حضور ۱۰۰ تا ۱۵۰ بازيكن جوان در رشته بسكتبال هستيم. جالب اينجاست كه تيم ملى بسكتبال ايران در شرايطى قهرمان آسيا شده است كه به گفته مهدى كامرانى بازيكن اين تيم، مسئولان هنوز پاداش مربوط به كسب مقام سومى مسابقه هاى دوحه قطر را به آنها پرداخت نكرده اند. در اين باره كامرانى به خبرگزارى موج مى گويد: «سازمان تربيت بدنى گفته بود كه در صورت كسب مقام سومى رقابت هاى دوحه به هر كدام از بازيكنان مبلغ ۱۰ ميليون تومان به عنوان پاداش مى دهد كه با گذشت مدت ها از اين رقابت ها هنوز اين پاداش را دريافت نكرده ايم.»
* دستمزدهاى كهكشانى
بازيكنان و ورزشكاران ورزش هاى غير فوتبال در شرايطى موفق به كسب نتايج خيره كننده مى شوند كه حتى از يك صدم امكانات و تجهيزات موجود در فوتبال هم برخوردار نيستند. گرچه اين موضوع براى بسيارى از دست اندركاران امر ورزش اظهر من الشمس است اما بدنيست به حرف هاى ورزشكاران گوش فرا دهيم. شايد با تكرار اين مكررات زنگار از آينه اى زدوده شود. شايد دلى به درد آيد.
محمد ارزنده كه قهرمان طول و دووميدانى ايران است در اين باره مى گويد: «ميزان دستمزد و قراردادهاى دوندگان ايران يكصدم بازيكنان فوتبال است و دليل پائين بودن دستمزد دوندگان هم به نگاه مسئولان ورزشى كشور نسبت به فوتبال برمى گردد.» به گفته وى، دستمزد بازيكنان رشته هاى بسكتبال و واليبال نيز افزايش يافته، اما دستمزد ورزشكاران رشته دووميدانى هنوز پائين است وانتظار مى رود دستمزدهاى قانع كننده اى به ورزشكاران اين رشته مادر و پايه در كشور پرداخت شود.
و اين همه در شرايطى اتفاق مى افتد كه در تمام دنيا دستمزد يك بازيكن فوتبال با بازيكنان ديگر رشته هاى ورزشى تفاوت چندانى ندارد. به عنوان مثال مى توان به بخشى از حرف هاى «كاكا» ستاره برزيلى تيم آث ميلان ايتاليا اشاره كرد كه در گفت وگو با يوفا دات كام در پاسخ به اين سؤال كه چرا درآمد بازيكنان فوتبال اين قدر زياد است، مى گويد: «من نمى خواهم تكبر داشته باشم، اما نگاه كنيد به ورزش هاى آمريكايى و نمونه اش بسكتبال NBA، جايى كه برخى افراد مى توانند ۱۰۰ ميليون پوند در يك چشم به هم زدن بگيرند. درآمدهايى كه فوتبال توليد مى كند زياد است ولى من فكر نمى كنم كه پول زيادى بابت دستمزد بازيكنان در اين بين خرج شود.»
البته اگر كاكا بداند كه تفاوت ميان دستمزدهاى بازيكنان فوتبال با بازيكنان ورزش هاى غير از فوتبال چقدر است احتمالاً نخستين واكنشش خنده اى از سر حيرت خواهد بود. در حالى كه حداكثر درآمد يك ورزشكار حرفه اى در ورزش دو و ميدانى كمتر از ۲ ميليون تومان در ماه است، دستمزد يك بازيكن حرفه اى فوتبال كه در باشگاهى درجه دو توپ مى زند كمتر از ۵۰ ميليون تومان براى يك فصل نيست. تازه كمتر از اين ۲ ميليون تومان نصيب قهرمانى چون احسان حدادى مى شود كه براى سربلندى و برافراشته شدن نام ايران بارها زحمت كشيده و اكنون در سطح جهانى جزو سه نفر اول است وگرنه براى يك دونده حرفه اى نمى توان درآمدى بيش از ۷۰۰ هزار تومان در ماه را متصور شد.
در چنين شرايطى درآمد مربيان ورزش هايى غير از فوتبال البته به مراتب كمتر از درآمد مربيان فوتبال است. در اين ميان كافى است به قرارداد كسى مانند افشين قطبى توجه كنيم كه براى يك فصل حداقل ۵۵۰ ميليون تومان از باشگاه پيروزى دريافت مى كند. نكته تلخ تر از زهر اينجاست كه همين باشگاه پيروزى در سال گذشته در شرايطى قراردادى ۸۰۰ هزار دلارى با مصطفى دنيزلى امضا مى كرد كه كشتى گيران همين باشگاه دچار اختلاف هاى مالى شديدى با باشگاه خود شده بودند. تا جايى كه داستان تحصن ها واعتراض هاى آنها در سال گذشته گوش فلك را كر كرده بود.مقايسه هزينه ها و دستمزدهاى پرداخت شده به رشته هاى مختلف ورزشى در باشگاهى نظير باشگاه پيروزى در طول يك فصل مى تواند نشان دهنده بى عدالتى ها و نابرابرى هاى موجود در ورزش ايران باشد. به گزارش سايت ورزشى پارس فوتبال در سال۸۴ رقم پرداختى باشگاه پيروزى به تكواندوكارهاى اين باشگاه چيزى حدود ۹۰ ميليون تومان بوده است در حالى كه دستمزد پرداختى به بازيكنى نظير حامد كاويانپور در همان سال۱۵۰ ميليون تومان بوده است.در همين سال كاظميان در شرايطى قراردادى بالغ بر ۲۹۰ ميليون تومان با باشگاه پيروزى عقد مى كند كه كل بودجه در نظر گرفته شده توسط اين باشگاه براى كشتى گيران تنها ۴۰ ميليون تومان بوده است. در سال ۸۴ باشگاه پيروزى در حالى براى رشته واليبال ۴۰ ميليون تومان در نظر مى گيرد كه دستمزد على پروين با اين باشگاه در همين سال ۴۰۰ ميليون تومان بوده است.
* هزينه هاى ميلياردى
قهرمانى ورزش هاى غيرفوتبالى در سطح آسيا و جهان در شرايطى رخ مى دهد كه هزينه باشگاه دارى و هزينه هاى جارى فدراسيون هاى ورزشى غيرفوتبال به گرد پاى هزينه هاى معمول و رايج يك باشگاه درجه چندم در فوتبال هم نمى رسد.
براى نمونه در فصل گذشته بيش از ۳‎/۶ ميلياردتومان هزينه تيم فوتبال فولاد خوزستان شده است. تيمى كه البته به دسته دوم سقوط كرد و نتوانست نتايج مطلوبى در ليگ برتر به دست بياورد. اين مسأله تنها مختص تيم هاى صنعتى نيست وتيم هايى نظير تيم فوتبال استقلال و پيروزى هم سالانه هزينه هاى هنگفتى را صرف باشگاه دارى خود مى كنند. هزينه هايى كه حتى يك چهارم آن هم براى فدراسيون هايى نظير دو وميدانى بيشتر به يك رؤيا مى ماند تا واقعيت.
كافى است نگاهى به بدهى هاى از سال هاى پيش مانده تيم پيروزى بيندازيم كه بالغ بر ۵‎/۹ ميليارد تومان است و دولت بايد همه ساله هزينه هاى سنگينى را بابت بازپرداخت بدهى اين تيم متقبل شود. مبالغى كه اگر يك چهارم آن هم صرف مثلاً ورزش دووميدانى يا واليبال و بسكتبال ما شود حاصل آن به مراتب بيشتر از پيروزى هايى است كه اكنون در ميدان هاى ورزشى دنيا نصيب مان مى شود.بد نيست براى روشن شدن وضع نامناسب توزيع هزينه ها ميان رشته هاى ورزشى ديگر با فوتبال به اين موضوع اشاره كنيم كه سازمان تربيت بدنى براى حضور قدرتمند تيم ملى كشتى ايران كه از نگاهى ورزش نخست ايرانى ها محسوب مى شود. تنها يك ميليارد تومان در نظر گرفته است. مقايسه كنيد اين رقم را با ارقام نجومى كه تيم ملى فوتبال ايران براى شركت در مسابقه هاى جام جهانى به سازمان تربيت بدنى تحميل كرده است. چنان كه تنها در بخش فرهنگى و جانبى بيش از ۲ ميلياردتومان براى حضور پررنگ ايران در اين مسابقه ها هزينه شده است. حالا فكرش را بكنيد كه همين چند روز پيش تيم ملى قايقرانى ايران به دليل پرداخت نكردن هزينه تعيين شده در مسابقه هاى جهانى آلمان از اين رقابت ها كنار گذاشته شد.بهتر است گزارش مان درباره وجود نابرابرى ميان ورزش فوتبال با ساير رشته هاى ورزشى در ايران را با حرف هاى دكتر حسن قريب به پايان ببريم. او كه روزگارى مدير عامل باشگاه استقلال بوده است. مى گويد: «تغيير رويكرد در اقتصاد ورزش ايران ضرورى است از اين لحاظ كه وقتى يك استراتژى پايدار و همه جانبه براى اقتصاد ورزش نداشته باشيم، ورزش رشد و تكامل پيدا نخواهد كرد و نگاه و رويكردها را بايد متناسب با شرايط زمان و مكان تغيير دهيم و متناسب با تحولات منطقه اى، آسيايى و جهانى بازنگرى كنيم و اين رمز رشد و تكامل ورزش است.»
ما بايد به اهميت ورزش هاى قهرمانى و اهميت ورزش هاى غير از فوتبال براى توسعه و گسترش روح ورزش در ميان مردم در وهله اول و نقش غيرقابل انكارى كه ورزش هاى غيرفوتبالى در بالا بردن نام و پرچم كشورمان در ميدان هاى مختلف ورزشى ايفا كرده و مى كنند، ايمان بياوريم تا بتوانيم با يك برنامه ريزى مدون و مديريت حساب شده و صحيح راه را براى رشد و ترقى ديگر رشته هاى ورزشى فراهم بياوريم و در اين راه مى توانيم به تجربه هاى كشورهاى ديگر توجه داشته باشيم و ببينيم كه چطور در كشورى مانند برزيل افزون بر فوتبال ورزش واليبال نيز در ميدان هاى جهانى قدرت نمايى مى كند و چطور در كشور آرژانتين در كنار فوتبال ورزشى همچون بسكتبال حرف اول المپيك را مى زند. كافى است يادمان باشد و فراموش مان نشود كه ورزش فقط فوتبال نيست. گرچه از همين فردا و همين حالا حتى براى بسيارى از رسانه ها و مديران و حتى مردم، ورزش فقط فوتبال است. باور نمى كنيد؟ سرى به تيترهاى جنجالى نشريه هاى ورزشى بزنيد. متوجه شديد! همه چيز در خدمت فوتبال است. حتى اگر در تمامى مسابقه هاى بين المللى ناكام بماند. نگفتم! روز از نو روزى از نو!

وصال روحانى

از پنجشنبه گذشته مسابقات بسكتبال انتخابى المپيك ۲۰۰۸ در قاره آمريكا، در شهر لاس وگاس آمريكا شروع شد و ۱۰ تيم اين قاره براى كسب مجوز حضور در آوردگاه پكن طى اين مدت رودررو ايستاده اند. ۲ سهميه براى شركت در المپيك بيست و نهم، طى رقابت هاى فوق در دسترس و در معرض تصاحب شركت كنندگان خواهد بود و يكى از تيم هايى كه بيشترين شانس را براى اين مهم دارد و از مدعيان اصلى به شمار مى آيد، تيم كشور ميزبان يعنى آمريكا است.
نه تنها آمريكا به خاطر ضعف و كسب نتايجى دور از انتظار در مسابقات قهرمانى جهان ۲۰۰۶ گذرش به آوردگاه لاس وگاس افتاده بلكه آرژانتين هم دچار اين وضعيت شده است، حال آن كه آرژانتينى ها قهرمان دوره گذشته (۲۰۰۴) المپيك هستند. با اين حال تيم آمريكا توجه بيشترى را برانگيخته، زيرا سرشار از برخى ستاره هاى «A.B.N» (ليگ حرفه اى بسكتبال آمريكا) است و با اين وجود در مسابقات جهانى اخير و المپيك ۲۰۰۴ چنان بد كار كرده كه اسباب تعجب شده است. آمريكا به رغم در اختيار داشتن بازيگرانى مشهور مثل كارملو آنتونى، دوواين ويد و لبرون جيمز در رقابت هاى جهانى ۲۰۰۶ در خاك ژاپن فقط سوم شد و آن مقام براى كسب مجوز حضور در المپيك ۲۰۰۸كفايت نمى كرد و به همين سبب است كه تيم ديگرى متشكل از مردان «A.B.N» به مسابقات لاس وگاس پاى نهاده و اميدوار است كه با كسب يكى از دو رتبه اول ، بليت سفر به پكن را براى خود كنار بگذارد.
* حريفانى جدى و قوى
يكى از شناخته شده ترين نفرات و مردان فوق كه در ديدارهاى لاس وگاس براى تيم ملى بسكتبال آمريكا به ميدان آمده است و همانا كوبى برايانت (از لس آنجلس ليكرز) نام دارد، مى گويد: «اميدوارم همگان متوجه اين حقيقت و نكته شوندكه اين بار نيز كار ما سخت و راهمان طولانى خواهد بود و بايد تلاش فراوانى را در دستور كار خود قرار دهيم. هيچ يك از حريفان و ساير تيم ها براى باختن به اينجا نيامده اند و برعكس جدى و قوى اند. ما بايد بهترين تاكتيك ها را به كار گيريم و خودمان را در مناسب ترين شرايط براى فتح ديدارهاى خود قرار دهيم. با اين حال ما احساس آمادگى مى كنيم و مشكل خاصى نداريم.»
نتايج سه روز اول رقابت هاى فوق نشانگر صحت اظهارات برايانت بوده است.
آمريكا در دفعات اوليه رويكردش به ستاره هاى «A.B.N» نتايج خوبى گرفت و در المپيك هاى ۹۲ ۹۶، و ۲۰۰۰ و مسابقات قهرمانى جهان ۹۴ و ۹۸ به مدال طلا رسيد، اما مقام نخست المپيك سيدنى (۲۰۰۰) بسيار سخت تر از دو المپيك قبلى حاصل آمد و از همان زمان مشخص شد كه ساير كشورها و تيم ها ديگر از اسم و رسم دارهاى ليگ حرفه اى آمريكا نمى ترسند و برعكس مهارت هاى زيادى را كسب كرده و به لحاظ تكنيكى به آمريكا نزديك تر شده اند. قهرمان شدن تيم هايى مثل صربستان ، آرژانتين و اسپانيا در سال هاى اخير محصول همان روند بوده و برزيل، آلمان ، ايتاليا و ليتوانى نيز دراين ارتباط فعال و قوى نشان داده اند.
* نمونه ها
سقوط آمريكا در رقابت هاى بسكتبال قهرمانى جهان ۲۰۰۲ تا رده ششم جدول و آن هم در زمانى كه مسابقات در خاك خود آمريكا (شهر اينديانا پوليس) برگزار مى شد و تنزل تا سكوى سوم در رقابت هاى جهانى ۲۰۰۶ و المپيك ۲۰۰۴ مسائلى است كه گمانه زنى مورد بحث را درست جلوه مى دهد. در مسابقات جهانى ۲۰۰۶ ، اسپانيا بر سكوى نخست قرار گرفت كه همين مسأله سبب شد مجوز حضوردر المپيك پكن به طور مستقيم نصيب ياران پائو گاسول شود. جيسن كيد بازيكن پرتجربه پست گارد در تيم آمريكا مى گويد: « همه ما غرق در هيجان و در عين حال نگرانيم. هدف ما در روزهاى تمرين و تدارك ، پيشرفت فنى و ارتقا و رسيدن به حد نصاب هاى لازم در اين راه بوده است، ولى نه فرصت لازم را براى اين كار داشته ايم و نه برخى بازيگران ما هرگز توانسته اند بانهايت جديت به اين موضوع و مسأله بنگرند. حال آن كه همه ما بايد دراين خصوص بسيار جدى باشيم. البته از روند تمرينات روزهاى اخير راضى بوده ايم و كارهاى گروهى ما بهتر از روزهاى نخست اجتماع مان در اردوى ملى شده است.»نتايج سه روز نخست مسابقات انتخابى المپيك نيز دال بر صحت ادعا و نظرات كيد بوده است. هريك از تيم ها طى ۹ روز ۸ بازى پياپى در مرحله گروهى و به طور دوره اى خواهند داشت كه اينك ۳ تاى اول آن سپرى شده است. در چنين نقطه اى تيم هاى حاضر در مرحله نيمه نهايى مشخص خواهند شد. در روز ۱۱ شهريور دو ديدار اين مرحله سر مى گيرد و تيم هاى برنده آن،نه فقط به فينال بلكه به المپيك سال آينده راه مى يابند.
* يك فرصت مجدد
براى برخى تيم هاى ناكام در لاس وگاس نيز اميدهاى راهيابى به «پكن» به كلى تمام نمى شود، به طورى كه تيم هاى بازنده در نيمه نهايى و تيم حائز رتبه پنجم به يك تورنمنت ديگر انتخابى المپيك كه اوايل تيرماه سال آينده برپا مى شود، راه مى يابند و از طريق آن مسابقات سه مسافر پايانى پكن مشخص خواهند شد. با اين حال تمام ۱۰ تيم حاضر در لاس وگاس نيك مى دانند كه اگر همين جا كار را تمام و يكى از دو مجوز المپيك را دراين شهر كسب كنند، بسيار به نفع شان خواهد بود و تضمينى در دست نيست كه بعداً و در تورنمنت نهايى انتخابى از عهده اين كار برآيند. روز پنجشنبه گذشته آمريكا نخستين بازى اش را در چارچوب اين پيكارها در برابر ونزوئلا انجام داد و حريف همان كشورى بود كه در اصل قرار بود ميزبان اين مسابقات باشد، اما بعداً كنار كشيد و كار به لاس وگاس ارجاع گشت. آمريكا در گروه دوم اين رقابتها قرار دارد و به جز ونزوئلا كه نامش قبلاً آمد، با برزيل، كانادا و جزاير ويرجين نيز همگروه است و با آنها هم به رقابت برخاسته است، گروه اول هم از آرژانتين، پورتوريكو، مكزيك، پاناما و اروگوئه شكل گرفته است.لبرون جيمز ديگر بازيكن شاخص بسكتبال آمريكا كه در فصل گذشته مسابقات ليگ حرفه اى آمريكا تيمش (كليولند كاواليرز) را يك تنه به بازى هاى فينال و نايب قهرمانى رساند، ۳ روز پس از شروع پيكارهاى انتخابى لاس وگاس مى گويد: «اين مسابقات بسيار حساس است ولى فقط به قدرى دقت و قاطعيت از جانب ما نياز است تا مجوز صعود را بگيريم و كار را تمام كنيم. در پايان اين مهلت ما بليت سفر آينده به پكن را به دست خواهيم آورد و در آن صورت ۱۰ ماه وقت براى برنامه ريزى جهت اين رقابت ها خواهيم داشت و مى توان در فاصله ۵۰ روز تا شروع المپيك، تداركات نهايى را شروع كرد تا اين تيم به آنچه حقش است، برسد.»
* ترديدها
درمورد اين كه حق واقعى تيم آمريكا با احتساب حضور تيم هاى آرژانتين، پورتوريكو و برزيل در صحنه چيست، ترديدهايى وجود دارد و فقط اين مسأله مشخص است كه مسئولان بسكتبال آمريكا كوشيده اند تيمى را به ميدان بفرستند كه هم پرستاره و هم در خدمت اهداف گروهى باشد. درچنين تيمى به جز كيد، برايانت و جيمز كه قبلاً نامشان آمد، كارملو آنتونى ، درون ويليامز، آمارى استودماير، چانسى بيلاپز، تاى شاون پرينس ، تايسون چندلر، دووايت هاوارد، نيك كاليسون، مايك ميلر، جى.جى.رديك و مايكل رد هم عضويت دارند و مشغول بازى بوده اند و مربيگرى آن نيز با مايك كرزى زفسكى است.

در انتظار گشايش هزارمين پروژه ورزشى
* هر ماه يك ورزشگاه ۱۵ هزار نفرى به بهره بردارى مى رسد
گروه ورزشى- از روزى كه على آبادى رياست سازمان
تربيت بدنى را برعهده گرفته نخستين چيزى كه مد نظر قرار داد ساخت و سازها و افزايش امكانات سخت افزارى در ورزش بود. اين كه وى و همكارانش در اين راه چقدر موفق عمل كرده اند و برنامه هايشان براى رسيدن به اهداف از پيش تعيين شده چگونه خواهد بود پرسشى عمومى است كه سيد حسين هاديانى مدير عامل شركت توسعه و نگهدارى اماكن ورزشى كشور در گفت وگو با «ايران» پاسخگوى آن بوده است.
وى با اشاره به فعاليت هايى كه از زمان حضور على آبادى در رأس سازمان ورزش در اين باره صورت گرفته خاطرنشان كرد: «هدف ما گشايش هزارمين پروژه است كه با ورزشگاه ۱۵ هزار نفرى رشت به مقصود مى رسيم.» مهندس هاديانى ادامه داد: «از روز نخست در چند جبهه شروع به كار كرديم. يكى از آنها تكميل پروژه هاى نيمه تمام يا رها شده بود كه طبق آمار از ۲۰ ماه پيش نزديك به ۳ هزار پروژه رها شده را در دست گرفتيم. بسيارى از آنها به اتمام رسيده و برنامه ما اين است تا اواسط سال ۸۷ همه را كامل كنيم. البته در سال جارى ۳۶۴ پروژه رها شده را در دست گرفتيم كه قطعاً تا پايان سال ۱۵۰ پروژه مهم را مورد بهره بردارى قرار مى دهيم. بخش دوم كار ما با عنوان طرح ضربتى روستايى بود. سال گذشته ۲۲ ميليارد تومان اعتبار از سوى سازمان براى ساخت و سازها در ۷۵۰ روستا مد نظر قرار داده شد كه با كمك استانداران اين مبلغ به ۴۰ ميليارد تومان رسيد. امسال سازمان ۱۰ ميليارد تومان براى بخش روستايى اختصاص داده و با مجموع كمك هاى ديگر به ۳۰ ميليارد تومان مى رسد.»
وى از ديگر كارهاى مهم سازمان را در اين مدت توجه ويژه به ورزش هاى پايه و ملى و مردمى ياد كرد و افزود: « در طرح هاى سازمان شنا، دووميدانى و ژيمناستيك ورزش هاى پايه اى هستند و تيراندازى و قايقرانى نيز رشته هاى مدال آور تعريف شده اند و موظف شده ايم حداقل در مركز هر استان امكانات لازم را براى اين رشته ها مهيا كنيم. سازمان همچنين كشتى و فوتبال را ورزش هاى ملى و مردمى تعريف كرده كه ما روى آنها نيز تمركز كرده ايم. از ابتداى سال ۸۶ روى ۲۳ ورزشگاه ۱۵ هزار نفرى فوتبال شروع به كار كرده ايم كه تاكنون چند مورد آن نظير اراك و قم به اتمام رسيده و هر ماه يك ورزشگاه ديگر گشايش خواهد شد. در سال گذشته شش استخر قهرمانى را در مراكز استان ها احداث كرديم و كار ساخت پنج استخر ديگر هم شروع خواهد شد. در خصوص دووميدانى نيز بايد بگويم شش پروژه از سال گذشته شروع شده و امسال نيز ۹ پروژه ديگر اضافه مى شود.
مدير عامل شركت توسعه و نگهدارى اماكن ورزشى تأكيد مى كند به غير از چهارمحال و بختيارى تمامى استان ها داراى ورزشگاه ۱۵ هزار نفرى مى شوند و بزودى اين استان هم به جمع قبلى اضافه مى شود.طبق گفته هاديان سازمان تربيت بدنى رشته دو چرخه سوارى را در حال تحول تشخيص داده و از سال گذشته كار ساخت چهار پيست در كرمان، مشهد، تبريز و اهواز را پى گرفته وامسال نيز پنج پيست در زنجان، كردستان، گيلان، مركزى و قم در دست ساخت قرار دارند.
* دهكده المپيك
تقسيم بندى مناطق مختلف كشور به هشت منطقه و ايجاد دهكده هاى المپيك در آنها از طرح هاى مهم سازمان است كه هاديانى از تبريز، كرمانشاه، اهواز، شيراز، اصفهان، تهران و مشهد به عنوان مكان هاى ساخت اين دهكده ها ياد مى كند و اين احتمال مى رود همدان به جمع قبلى اضافه شود. اين دهكده ها متناسب با شرايط اقليمى هر منطقه ساخته مى شوند تا محلى براى برپايى اردو هاى آماده سازى تيم هاى داخلى و حتى خارجى بشوند.

بدون شك آنچه در دومين روز از هفتمين دوره ليگ برتر (جام خليج فارس) اتفاق افتاد براى بسيارى از تيم هاى بزرگ و مدعى در سهاى آموزنده اى در برداشت. اين كه استقلال در بندر انزلى در دقيقه ۹۲ تسليم مى شود پيامى در بردارد و اگر پرسپوليس و سپاهان پس از يك شروع خوب و توفانى بار خود را براى دستيابى به ۳ امتياز بازى مى بندند اما هرچه به پايان بازى نزديك مى شوند ناتوانى سراغ آنها مى آيد ماجرايى نيست كه مربيان ۲ تيم به آن بى اعتنا بمانند. حتى شيرين فراز كرمانشاه، بايد پى برده باشد در نخستين سال ورودش به ليگ برتر چه اشتباهاتى كرده است و سايپا و صباباترى كه حتى در زمين و خانه خود امنيتى ندارند از كجا چوب مى خورند. روز دوم ديدارهاى اين فصل بسى درس هاى آموزنده در بر داشت تا آنچه در انزلى، در كرج، در كرمانشاه و در رباط كريم اتفاق افتاد، تكرار نشود و پرسپوليس و سپاهان كه از بركت تماشاگران صميمى و پرشور خود بهره مى برند، در دام ميزبانان روزهاى آينده گرفتار نشوند. متمركز كردن نگاه به دو سه بازى مهم تر و پرداختن به چند و چون بعضى اتفاقهاى بزرگ تر و شايد غير قابل باور تر براى تحليل بازى هاى روز دوم شايد كافى باشد.
نخست به ديدار پرسپوليس با پگاه مى پردازيم كه ۵۰هزار تماشاگر را به شوق ديدارى پرگل و خاطره ساز به ورزشگاه آزادى كشاند و تا اين تيم تازه وارد گيلانى آمد هواى داغ ميدان مسابقه را استنشاق كند، ۲ گل خورد تا پيروزى ميزبان تضمين شود. نخستين گل با ضربه ايستگاهى و موزى شكل آقايى ثبت شد كه نه ساشا ايليچ دروازه بان پگاه و نه زننده گل باورش مى كردند. دومين گل حاصل كار غلطى بود كه نيكبخت انجام داد و بيش از ۳۰-۲۰ متر يارانش را به دنبال كشيد و آخر سر از سر ناچارى و بى تعادلى آن را به احسان خرسندى سپرد تا او به نحوى مطلوب و براى بار دوم ايليچ را به زانو درآورد. از آن پس دقيقه به دقيقه پرسپوليس از تكاپو افتاد و فراموش كرد مثل بازى هفته اول و مثل آغاز بازى نظم و آهنگ خود را حفظ كند. شايد تا پايان بازى مهدى واعظى، دروازه بان پرسپوليس بيشتر از ايليچ تهديد شد. با اين وصف پرسپوليس با جنگندگى، با پرسينگ و فداكارى بود كه ۳ امتياز بازى را در نيمه دوم از دست نداد. بى نظمى در بازى نيمه دوم پرسپوليس را به حساب ناهماهنگى در خط دفاع و خط ميانى و تغييراتى در آرايش تيم كه نيكبخت را در موقعيت نوك حمله قرار داده است مى گذاريم. فراموش نكنيم كه پرسپوليس هنوز به ديوار صخره اى و تيم هاى مدعى نخورده است.
اگر از تساوى بدون گل ۲ تيم استقلال اهواز و صنعت نفت كه عملاً به سود تيم آبادان تمام شد بگذريم، پرداختن به شكست استقلال در انزلى، ناكامى خانگى صباباترى و سايپا از اهميتى خاص برخوردار مى باشد.
تيم آبى پوش تهرانى كه گفته مى شود با تغييرات زياد در مديريت باشگاه، رهبرى تيم و شيوه بازى كمر به قهرمانى بسته است در انزلى هرگز با شهامت كافى به ميدان نرفت. هر چه ملوان جسور بود و با آرايش تهاجمى پا به معركه گذارده بود، استقلال كه اينك به مهاجمانش مى نازد، پردل و جرأت به ميدان نرفت. نزول قدرت بدنى در نيمه دوم، پرهيز از پرسينگ در طول بازى، ارسال توپ هاى طولى و بى هدف و پاس هاى پراشتباه اجازه داد تا شاگردان احمدزاده اداره بازى را تا دقيقه ۹۰ در اختيار داشته باشند. كمبود يك فرمانده و رهبر در غيبت منصوريان و جبارى، ناهماهنگى در جناح راست و تغذيه نشدن برهانى و بياتى نيا را فعلاً به حساب ناهماهنگى هاى آغاز فصل آبى ها مى گذاريم.
قهرمان فصل پيش كه حالا بايد در رقابت هاى قهرمانى آسيا، نخستين تجربه هايش را كسب كند با دو شكستى كه تاكنون تحمل كرده است، روزهاى خوشى در انتظارش نيست. سايپا كه اين فصل را بسيار خشن و عصبى شروع كرده و تا حالا ۲ اخراجى و تعدادى كارت زرد در كارنامه اش دارد، به خوبى معلوم است كه با از دست دادن يزدانى و خليلى نتوانسته است جاى اين دو را كه به موقع به يارى صادقى، كاپيتن تيم خود برمى آمدند، پر كند. نه آلوز در خط حمله خوب تغذيه مى شود و نه كيانوش رحمتى كه بيشتر يك هافبك دفاعى است، در بازى تهاجمى يار و مددكار صادقى و آلوز بوده است. براى سايپا و على دايى كه مى خواهد تجربه هاى مربيگرى را هم به افتخارات ديگرش بيفزايد، روزهاى سختى در پيش است.
مثل سايپا، صبا باترى هم با از دست دادن سياوش بختيارى زاده، بهتر پى مى برد كه هنوز نه كلاه كج و نه حاجى زاده نتوانسته اند، كمبود او را از ياد ببرند. شايد صباباترى در روزهاى آتى، با اين نام هايى كه در اختيار دارد، خود را پيدا كند اما شكست خانگى مقابل پيكان تيمى كه مثل فجر سپاسى، قاعده بازى را خوب بلد است، ثابت مى كند كه هنوز به تركيب و بازى آرمانى دست نيافته است. پيكان با دارابينيان كم ادعا و فجر سپاسى با پيروانى پرتلاش و هر دو تيم با گروهى بازيكن جوان و صميمى نشان داده اند كه هميشه نام ها گره گشا نيستند.
سخنى هم با سپاهان داريم. تيمى كه حدود ۳هفته ديگر در جام قهرمانى آسيا و در مرحله يك چهارم نهايى بايد با كاوازاكى ژاپن روبه رو شود. رويارويى با ابومسلم، تيمى كه از قدرت بدنى خوبى برخوردار است و قاعده بازى تهاجمى و پرسينگ در همه نقاط زمين را مى داند حريف خوبى بود تا سپاهان را وادار به آزمايش سختى كند كه در نيمه دوم قدرت بدنى اش فروكش مى كند. فشارى كه در نيمه دوم تحمل كرد و گلى كه در دقيقه ۸۸ خورد و ضد حمله اى كه منجر به گل دوم سپاهان با فرار كريمى شد به يقين بوناچيچ را متوجه اوضاع خطير سپاهان در راه قهرمانى آسيا خواهد كرد.

گروه ورزشى ـ ديروز در ادامه رقابت هاى كاراته قهرمانى آسيا ۲ نشان طلاى ديگر به تيم ايران رسيد تا جمع طلايى هاى كشورمان به عدد ۳ برسد.در وزن ۸۰ ـ كيلوگرم مازيار الهامى درحالى كه حتى يك امتياز هم به حريفانش نداد با اقتدار بر سكوى سوم ايستاد. او ابتدا نماينده تايوان را ۸ بر صفر برد سپس رقيب برونئى را ۹ بر صفر شكست داد و در سومين مسابقه حريف كويتى را هم ۸ بر صفر پشت سر گذاشت. الهامى در فينال كاراته كاى ژاپنى را ۲ بر صفر برد تا پاك ترين طلاى جهان را به گردن آويزد.در وزن ۷۰ـ كيلوگرم نيز منصور حسن بيگى در ۳ مبارزه خود رقباى عربستانى، اماراتى و پاكستانى را به راحتى شكست داد و در نيمه نهايى قهرمان جهان از ژاپن را ۲ بر يك مغلوب كرد. او در فينال در وقت اضافى حريف ويتنامى را برد.در وزن ۶۵ ـ كيلوگرم محمد كردآبادى از گردونه مسابقه ها حذف شد. اما در وزن ۸۰+ كيلوگرم على اسدى يك مدال برنز براى تيم ايران كسب كرد.

گروه ورزشى- درحالى كه قرار بود ثبت نام كانديداهاى رياست فدراسيون فوتبال و اعضاى هيأت رئيسه اين فدراسيون از صبح ديروز آغاز شود جمعه شب و در فاصله چند ساعت تا شروع نام نويسى كانديداها، فدراسيون تصميم به تعويق آن گرفت.فدراسيون فوتبال تأكيد كرده است مجمع اين فدراسيون در همان تاريخ قبلى يعنى ۲۳ مهرماه برگزارمى شود.

يك شروع توفانى و ۲ گل احساسى كه پرسپوليس مديون حضور ۵۰ هزار تماشاگر خويش كرده است سبب شد قطبى و استيلى، كه هنوز معلوم نيست كدام يك حرف اول را مى زنند، از خود بى خود شده، بارها براى تذكر به بازيكنان و هدايت آنها به اتفاق كنار زمين ظاهر شوند.
ماجرايى كه از چشم داور چهارم پنهان ماند يا ناديده گرفته شد. توصيه هاى همزمان اين دو بايد طرفداران تيم سرخپوش را نگران كند كه مبادا تكليف سرمربى و مربى اين تيم كاملاً روشن نشده و مبادا در روزهاى آينده سبب اختلاف هاى داخلى و حاشيه اى شود كه پرسپوليس را از اهدافى كه دارد دور كند.

گروه ورزشى - از ۴مسابقه فينالى كه در نخستين روز كشتى آزاد قهرمانى جوانان جهان در چين برگزار شد تيم ايران تنها يك نماينده در وزن ۶۰ كيلوگرم داشت.
مهدى تقوى جوان شايسته سوادكوهى براى رسيدن به كشتى پايانى در دور اول كشتى گير ارمنستانى را برد.او در دور دوم سيماك از اوكراين را مغلوب كرد و در كشتى بعدى نيز مقابل هنريك از آفريقاى جنوبى (شكست دهنده نماينده رژيم اشغالگر قدس) را پشت سرگذاشت تا در نيمه نهايى به مصاف جبرئيل حسن اف از آذربايجان برود.تقوى اين كشتى گير را در دو وقت به ترتيب دو بر يك و يك برصفر شكست داد تا راهى فينال شود. او در مسابقه نهايى ۰-۲ و ۰-۱ ردزيپ اسماعيل از بلغارستان را شكست داد و طلا گرفت.در ۵۰ كيلوگرم حسين رحيمى شروع خوبى داشت و نمايندگان هند، آمريكا و قزاقستان را مغلوب كرد اما دركمال ناباورى مبارزه چهارم را با ضربه فنى به واشپون شانگ از مغولستان باخت تا راهى گروه بازنده ها شود. شكست مقابل كشتى گير تركيه اى رحيمى را حذف كرد.ايمان محمديان كه در دور اول استراحت داشت پس از پيروزى بر رقيب استراليايى در دور سوم به يك ژاپنى باخت تا با شكست يازده بر صفر سوسوكه ژاپنى به دنيس چارگوش روس، محمديان از دور رقابت ها حذف شود.اما در ۹۶ كيلوگرم كميل قاسمى پس از استراحت در دور اول، حريف قزاق را برد ولى دردور سوم مغلوب آلن زاسيف ازروسيه شد تا براى كسب مدال برنز راهى گروه بازنده ها شود. پيروزى بر كشتى گير آلمانى اين مدال را براى قاسمى به دنبال داشت.