Iran Newspaper - خانواده

مرى شرمن هيلبرت‎/زهرا رضايى

نخستين بار كه او را در ساحل نزديك اقامتگاهم ديدم، بيش از شش سال نداشت. هر وقت عرصه زندگى بر من تنگ مى شد، مدتى رانندگى مى كردم و خود را به آن ساحل آرام مى رساندم.
آن روز او داشت كنار ساحل ، با شن ها براى خودش قلعه يا چيزى شبيه به آن مى ساخت و مرا كه ديد سرش را بلند كرد. چشم هايش درست رنگ دريا بود. لبخندى زد و گفت:«سلام»
اما من ابداً حوصله سر و كله زدن با يك بچه را نداشتم. با اشاره سر جوابش را دادم. او گفت: «دارم يه چيزى درست مى كنم.»
من كه موضوع برايم كوچك ترين اهميتى نداشت، گفتم: «دارم مى بينم. چى مى سازى؟»
جواب داد: «اوه! فعلاً تصميم نگرفتم. فقط دوست دارم با دست هام شن ها رو لمس كنم.»
بازى بدى به نظر نمى آمد. كنارش نشستم و من هم شروع كردم به بازى با شن ها. مرغ دريايى كوچكى در آن نزديكى پرواز مى كرد. دختر بچه گفت: «اين علامت شاديه!»
با تعجب پرسيدم: «علامت چيه؟»
گفت: « مامان مى گه مرغ دريايى شادى مى آره.»
مرغ دريايى پرواز كرد و رفت و من در دلم گفتم: «خداحافظ شادى! سلام غم!»
و از جا بلند شدم تا راه بيفتم. دلم سخت گرفته بود. احساس مى كردم زندگى ام يكسره به بيهودگى گذشته است، ولى دخترك خيال نداشت دست از سرم بردارد. پرسيد: «اسمتون چيه؟»
جواب دادم: «روت! روت پترسون. اسم تو چيه؟»
گفت: «ويندى، مثل نسيم، شش سال دارم.»
گفتم: «سلام نسيم!»
او ريز و با مزه خنديد و گفت: «چقدر خنده دار هستين!»
با وجود اندوهى كه بر دلم چنگ مى زد، من هم خنديدم و بعد راه افتادم. صداى خنده زنگدارش را هنوز از پشت سر مى شنيدم . فرياد زد: «خانم روت، باز هم بياين تا يه روز خوب ديگه رو با هم بگذرونيم.»

به شهر برگشتم و به كار تكرارى و خسته كننده ام ، به جلسات پرشمار و يك مادر عليل. مدتى گذشت و يك روز صبح احساس كردم اگر در شهر بمانم، خواهم مرد. به خودم گفتم: «وقتشه كه برم سراغ يك مرغ دريايى»و رفتم.
ساحل آرام در انتظارم بود. نسيم خنكى مى وزيد و من راه مى رفتم تا آرامشى را كه به آن نياز داشتم پيدا كنم. اصلاً ياد دخترك نبودم، به همين دليل ، وقتى او را ديدم، سخت يكه خوردم. دخترك گفت:«سلام خانم روت! دوست دارين شن بازى كنين؟»
خلق خوشى نداشتم. خواستم سر به سرش بگذارم و پرسيدم: «با معما چطورى؟»
دوباره همان خنده زنگدار را شنيدم . گفت:« من نمى دونم چه جور چيزيه.»
به صورتش نگاه كردم كه بسيار مليح و ظريف بود. گفتم: «مى خواى قدم بزنيم؟ راستى نگفتى كجا زندگى مى كنى.»
او به يك رديف كلبه تابستانى عجيب اشاره كرد و گفت: «اونجا!»
حتماً در زمستان ، زندگى كردن در آن كلبه ها خيلى سخت بود. پرسيدم: «كدوم مدرسه مى رى؟»
گفت: من مدرسه نمى رم. مامان مى گه الآن مدرسه تعطيله.»
او مثل همه دختر كوچولوهاى پرحرف، يكريز مى خنديد و حرف مى زد. كنار ساحل راه مى رفتيم، اما ذهن من مشغول افكار ديگرى بود. وقتى مى خواستم به خانه برگردم، ويندى گفت كه آن روز هم ، روز خوبى بوده و من با كمال تعجب احساس كردم حالم خيلى بهتر شده است. به او لبخند زدم و گفتم كه من هم همين طور فكر مى كنم.

سه هفته بعد با حال و روزى بسيار خراب تر از قبل به ساحل برگشتم. آن روز حتى حوصله سروكله زدن باويندى را هم نداشتم. وقتى مادرش را در ايوان خانه شان ديدم، احساس كردم دلش مى خواهد دخترش را در خانه نگه دارد، اما ويندى با ديدن من ، ذوق كنان جلو دويد. نفسش درست بالا نمى آمد، با خلق تنگى گفتم: «متأسفم، اما امروز بايد توى خونه بمونم.»صورتش به طرزى غيرعادى پريده رنگ بود. با تعجب پرسيد: «واسه چى؟»
فرياد زدم: «واسه اين كه مادرم مرده!»
آياحق داشتم چنين موضوعى را به يك دختربچه كوچولو بگويم؟ او با لحنى آرام گفت: «اوه! پس امروز روز بديه.»
با صداى بلندترى فرياد زدم:«آره! هم امروز، هم ديروز ، هم پريروز، حالا ديگه برو!»
پرسيد: «خيلى اذيت شد؟»
من كه از دست خودم و از دست او به تنگ آمده بودم، پرسيدم: «كى؟»
جواب داد: «مادرتون ! وقتى كه مى مرد.»
من كه از اين سؤال او سردر نمى آوردم و در خود فرو رفته بودم، گفتم: «اين چه سؤاليه كه مى كنى؟ معلومه كه اذيت شد.»

چند ماه بعد، دوباره گذرم به آن ساحل افتاد. ويندى در ساحل نبود. احساس گناه و شرم مى كردم و دلم بشدت برايش تنگ شده بود. به طرف كلبه شان رفتم و در زدم. مادر ويندى در را به رويم باز كرد. گفتم: «سلام! اومدم ويندى رو ببينم.»
زن لبخند اندوهگينى زد و با مهربانى گفت: «اوه! بفرمايين. ويندى خيلى از شما حرف مى زد. ببخشين كه اجازه دادم اون قدر به شما زحمت بده. اگه گاهى بى ادبى كرده ، ببخشين.»
دلشوره عجيبى داشتم. حس كردم دلم براى ديدنش پرپر مى زند. گفتم:«ابداً اين طور نيست. اون خيلى بچه خوبيه.»
زن قطره اشكى را كه روى گونه اش لغزيد ، پاك كرد و گفت: «خانم پترسون! ويندى سرطان خون داشت و هفته پيش مرد. احتمالاً از بيمارى اش چيزى به شما نگفته بود.»از وحشت لال شدم و دسته صندلى را چسبيدم و نفسم بند آمد. او ادامه داد: «عاشق دريا بود، براى همين موقعى كه حالش وخيم شد ، دكترش گفت كه بهتره بياييم اينجا. اينجا كه اومديم حالش خيلى بهتر شد و هميشه غروب كه مى شد ، مى گفت روز خوبى داشته، ولى هفته گذشته ، يك مرتبه حالش خيلى بد شد.»
بغض راه گلويش را بست و به سختى ادامه داد:«يه چيزى براى شماگذاشته، فقط خدا كنه بتونم پيداش كنم. چند دقيقه به من فرصت بدين.»گيج و منگ، سرم را به نشانه تأييد تكان دادم. او مدتى جست و جو كرد و بالاخره پاكتى مهر و موم شده را در ميان وسايل ويندى يافت و آن را به من داد. روى پاكت با خط كودكانه اى نوشته شده بود: «خانم پ».
داخل پاكت ،نقاشى يك مرغ دريايى بود و زير آن نوشته شده بود:«مرغ دريايى شادى مى آورد.»نتوانستم جلوى اشكم را بگيرم. دل من عاشق شدن را فراموش كرده بود. دل من دوست داشتن را از ياد برده بود. هق هق كنان ناليدم: «متأسفم، متأسفم، متأسفم.»
و هر دو با هم گريستيم.

سال ها از آن دوران مى گذرد. نقاشى ويندى را در قابى نفيس ، روى ديوار اتاق كارم نصب كرده ام. آنچه كه آن كودك شش ساله برايم به يادگار گذاشته، زيباترين پيام زندگى است. از آن روز به بعد ايمان آوردم كه هيچ چيزى در زندگى ، ارزش غم خوردن ندارد ، كافى است از ياد نبرم كه بزرگ ترين هديه، عشق و مهربانى است.