ديويد. اى باتلر ‎/ ترجمه محبوب شهبازى

چندى است كه ذهن متفكران سياسى به طور عميق متوجه آسيب هاى نظام هاى انتخاباتى در جهان مدرن شده است. اين گروه از انديشوران در وراى هياهو و جنجالى كه كارناوال هاى انتخاباتى دراروپا و آمريكا برپا مى كند به آفت هايى مى انديشند كه سلامت و استوارى اين نهال كهنسال دموكراسى را تهديد مى كنند.
به باور اين صاحبنظران، انتخابات به مثابه هسته مركزى دموكراسى درعصر جديد كه همه چيز تحت سيطره تكنيك، تبليغات و پول واقع شده، نيازمند مراقبت شديد است. تجربه چند دور انتخابات در كشورهاى اروپايى و آمريكاى شمالى سيگنال هاى هشدار درباره آسيب پذيرى نظام انتخاباتى را به گوشها رسانده است، گويى تناسبى خطرناك برروى منحنى انتخابات برقرار شده است كه هر اندازه وزن تبليغات و پول در عرصه انتخابات بيشتر مى شود از بار تأثير اراده مردم درآن كاسته مى شود و بالاخره نقطه اوج خطر در نظام هاى انتخاباتى آنجا شكل مى گيرد كه بازيگران حرفه اى ميدان انتخابات به راحتى از تله قوانين و قواعد حاكم بر اين عرصه عبور مى كنند.
به اين ترتيب است كه ضرورت يك آسيب شناسى عميق در نظام انتخابات عصر مدرن مطرح مى شود و اين سؤال بنيادين به ميان مى آيد كه با چه ساز و كارى مى توان گوهر انتخاب و اراده مردم را از آفت دخالت تكنيك و پول و تبليغات مصون نگه داشت. مقاله ديويد باتلر كه به توصيف زواياى پيدا و پنهان «رقابت هاى انتخاباتى» در مغرب زمين مى پردازد. از اين نظر قابل اعتنا است.
گروه بين الملل

اصطلاح رقابت يا مبارزه انتخاباتى براى توصيف فعاليتهايى به كار مى رود كه به منظور ترغيب رأى دهندگان، در مرحله پيش ازانتخابات صورت مى گيرد. تاريخچه رقابت هاى انتخاباتى، به آغاز پيدايش دموكراسى بازمى گردد (گرچه به نظر نمى رسد كه اصطلاح مبارزات انتخاباتى تا پيش از سال ۱۸۷۰ ميلادى به كار رفته باشد). داوطلبان انتخاباتى كه درپى كسب آرا هستند، شخصاً يا به كمك دوستان يا استخدام افراد ديگر، همواره روش هاى اصولى و منظمى را به كار مى گيرند تا بدين وسيله به هدف خود نايل آيند. جمع آورى آرا با تبليغ و تشويق رودررو، سخنرانى ها و نوشتارهاى ديوارى، از زمان آتن باستان متداول بوده است؛ اما از قرن هجدهم به بعد، تحول محسوس و مستمرى - كه به پرهزينه شدن اين فرايند انجاميده- در رقابت هاى انتخاباتى به چشم مى خورد. به علاوه قوانين فراوانى نيز براى جلوگيرى از سوءاستفاده وضع شده است.
رقابت هاى انتخاباتى، شامل سه گروه مشخص از بازيگران است كه هركدام، اهداف متفاوتى را دنبال مى كنند: دست اندركاران رقابت هاى انتخاباتى (داوطلبان انتخاباتى، مديران و كاركنان حزبى) كه درصدد ترغيب و به فعاليت واداشتن رأى دهندگان هستند، رسانه ها كه به كار انتقال پيام هاى داوطلبان انتخاباتى مشغولند و رأى دهندگان كه تصميم مى گيرند چگونه از سهم اندك خود در قدرت سياسى استفاده كنند.
الف- چارچوب و مدت زمانى مبارزات انتخاباتى
از آنجا كه تمايل به انتخاب مجدد، از مشخصات بارز سياستمداران است. عملاً همه فعاليت هاى آنها را مى توان ناشى از رقابت بر سر قدرت دانست. چنين نيست كه با پايان يافتن يك انتخابات، نمايندگان و رقباى بالقوه آنها از منصب هاى خود بگذرند و از آن غافل شوند. با اين وصف، دوره رقابت هاى انتخاباتى بسيار كوتاه است. دراغلب رژيم هاى سياسى پارلمانى، بيش از يك ماه بين پايان دوره مجلس قانونگذارى و آغاز انتخابات براى دوره بعدى فاصله نيست. كانادا (با درنظرگرفتن حداقل ۵۴ روز فاصله بين دو دوره مجلس) بيشترين مدت و مالزى با (۱۴ روز فاصله) كمترين مدت را به خود اختصاص داده اند.
در بيشتر كشورها، رقابت هاى عمده انتخاباتى، بر دو هفته آخر متمركز است. البته در آمريكا اين مدت خيلى طولانى تر است. بيشتر انتخابات ايالتى در آمريكا در تاريخ معينى در آذرماه انجام مى شود؛ اما رقابت هاى دور مقدماتى، گاه تا ۹ ماه قبل از آن در جريان است. در رقابت هاى رياست جمهورى، مرحله فعال رقابت هاى نهايى، دست كم ۲ماه به درازا خواهدكشيد.
رقابت هاى انتخاباتى در محدوده قوانين خاصى صورت مى گيرد و داوطلبان انتخاباتى در تبليغات، ملزم به رعايت ضوابط و قوانينى هستند كه حد و مرز كار آنها را مشخص مى كند. اين قوانين، بر هزينه هاى مصرفى نيز ناظر است. به علاوه قواعد مفصلى براى نحوه اخذ و شمارش آرا وضع شده است كه تأثير بسزايى بر جريان انتخابات دارد.
نظام هاى انتخاباتى، تعيين كننده شكل و نحوه رقابت هاى انتخاباتى است. بنابراين در نظام هاى اكثريتى كه در كشورهايى چون انگلستان و كانادا رواج دارد، احزاب اصلى به دنبال آن هستند كه پيروزى بى چون و چرايى كسب كنند. اگر آنها همه قدرت را تصاحب كنند، در اين صورت بايد پاسخگوى وعده و وعيدهاى خود باشند. براساس نظام هاى اكثريت نسبى كه بر كشورهاى اسكانديناوى و برخى كشورهاى كوچك ديگر حاكم است، احزاب كمتر به دنبال كسب اكثريت مطلق هستند و بيشتر تلاش و همت آنها صرف گرفتن منصب هايى مى شود كه در ائتلاف هاى پس از انتخابات شكل خواهدگرفت. البته نظام هاى اكثريت نسبى، انواع مختلفى دارند. فهرست هاى ملى در سوئيس شكل دهنده رقابت هاى انتخاباتى متمايل به مركز است. نظام «تك رأى قابل انتقال» درايرلند، گروه هاى تفكيك شده احزاب (دپارتمان ها) در فرانسه، زمينه را براى مبارزات انتخاباتى در سطح محلى فراهم كرده است.
هرگونه تغيير و تحول درنظام هاى انتخاباتى، دشوار و جنجال برانگيز است. در فرانسه، قواعد انتخاباتى، پيوسته به سود احزاب حاكم جرح و تعديل مى شود؛ درحالى كه در ايتاليا و نيوزيلند، بر سر تغيير و چگونگى آن جر و بحث بسيارى صورت مى گيرد.
ب- اهداف و روش ها
در بسيارى از كشورها، رقابت هاى انتخاباتى لزوماً براى كنار زدن رقبا نيست؛ بلكه به قصد كشاندن هواداران به پاى صندوق هاى رأى است.
در كشورهايى چون آمريكا و هند كه تقريباً نيمى از مردم رأى نمى دهند. امكان زيادى وجوددارد كه در اثر فعاليت داوطلبان انتخاباتى، نتيجه انتخابات عوض شود. اما در كشورهايى مثل ايتاليا، بلژيك و استراليا كه رأى دادن اجبارى يا نيمه اجبارى است و ميانگين مشاركت عمومى، بالاى ۹۰ درصد است، مسلماً دلمشغولى اصلى، بالابردن ميزان مشاركت نيست.
رقابت هاى انتخاباتى در همه كشورها، اغلب دستخوش سوءاستفاده هايى چون تطميع، تهديد، مخارج گزاف و خلافكارى مى شود. البته در برخى كشورهاى دموكراتيك، چنين سوءاستفاده هايى با وضع محدوديت هاى قانونى و تحولات فرهنگى، تحت مراقبت قرارگرفته و مهار شده است. رأى مخفيانه و تحت نظارت دقيق، امكان تهديد و تطميع افراد را كاهش داده است.
همچنين تدوين مجموعه اى از قواعد حقوقى درباره رويه هاى مجاز، امكان بسيارى از سوءاستفاده ها را عملاً منتفى ساخته است.
محدوديت هايى كه بر هزينه هاى جارى رقابت هاى انتخاباتى اعمال مى شود، امكان مخارج بى حد و حصر را كه بعضاً به سوءاستفاده مالى و ارتشاء مى انجامد كاهش داده است و بيزارى عامه مردم از فسادهاى سياسى باعث شده كه سياستمداران، از ترس رسوايى كمتر دست به اعمال ناروا بزنند.
پيش از رواج تلويزيون و پست مستقيم، دسترسى به شمار روزافزون رأى دهندگان، تنها از طريق گروه كثيرى از فعالان رقابت هاى انتخاباتى كه به در خانه ها مراجعه مى كردند، امكانپذير بود. نيازهاى ناشى از رقابت هاى انتخاباتى، باعث شكل گيرى احزاب توده اى شد. «ژوزف چامبرلين» نشان داد كه چگونه افرادى كه داوطلبانه براى مبارزات انتخاباتى كار مى كنند، ممكن است روند انتخابات را متحول كنند. همچنين مقامات شهرى در آمريكا نشان دادند كه چگونه گروه كثيرى از فعالان سياسى شكل گرفته اند كه درنهايت منجر به تشكيل احزاب توده اى مى شوند. «حاميان پرشور» هنوز هم اساسى ترين نقش را در مبارزات انتخاباتى برعهده دارند؛ اما شمار آنها به خاطر ورود تكنولوژى هاى جديد، روبه كاهش نهاده است.
مبارزات انتخاباتى درطول تاريخ، همواره با خشونت و جنجال توأم بوده است. بسيارى از رمان نويسان قرن نوزدهم، مانند «چارلز ديكنز» و «مارك تواين» نمونه هايى از اين رقابت هاى خشونت آميز را موضوع رمان خود قرار داده اند. در برخى از كشورها هنوز هم خشونت بر عرصه انتخابات حاكم است و درپى هر انتخابات عمومى در هندوستان -بزرگترين كشور دموكراتيك- تعداد زيادى كشته مى شوند. دركشورهاى آمريكاى لاتين نيز كمتر انتخاباتى يافت مى شود كه با آرامش برگزارشود، اما آشوب و خشونت تاحدزيادى در برخى كشورهاى غربى فروكش كرده است.
با اين همه، بسيارى از سوءاستفاده ها به ويژه در كشورهايى كه سنت هاى دموكراتيك در آنها پانگرفته، هنوز وجوددارد. به همين علت نظارت و تأييد انتخابات تحت مراقبت هاى داخلى و بين المللى به صورت رويه هاى معمول و متعارف درآمده است. مثلاً از اوايل دهه ۹۰ عمليات گسترده اى تحت سرپرستى سازمان ملل متحد و جامعه اروپا ( و اكنون اتحاديه اروپايى) صورت گرفت تا انتخابات در كشورهاى بلوك شرق سابق و رژيم آپارتايد در آفريقاى جنوبى با معيارهاى پذيرفته در جريان رقابت هاى انتخاباتى، اخذ و شمارش آرا مطابقت داشته باشد.
ج- هزينه ها
گرچه در اكثر كشورها نظارت بر تهديد و تطميع رأى دهندگان و نيز تقلب در رأى گيرى به نسبت آسان است، اما هزينه هاى گزاف و نابرابر در استفاده از رسانه ها را نمى توان به اين سادگى ها كنترل كرد. اين موضوع در كشورهاى مختلف با يكديگر تفاوت دارد؛ ولى برخوردارى از پول و رسانه ها تقريباً در همه جا به طور ناعادلانه توزيع شده است. در انگلستان، براساس قانون مصوب سال ۱۸۸۳ ميلادى، اين اقدام صورت گرفته كه ميزان مخارج محدود شود. براساس اين قانون، هيچ كس به جز نماينده قانونى داوطلب نمايندگى ، حق عهده دارشدن هزينه هاى انتخابات را ندارد. هرچند ممنوعيت مشابه ديگرى نيز در باره دخالت اشخاص حقيقى يا حقوقى در پرداخت هزينه هاى انتخاباتى در نخستين اصلاحيه قانون اساسى آمريكا و در مجموعه قوانين بسيارى از كشورهاى ديگر قيد شده است اما اين قانون در عمل با نقض و بى اعتنايى فراوان روبه رو است. چنان كه در انگلستان ، رشد و تحول رقابت هاى انتخاباتى سراسرى، موانع بسيارى بر سر راه اين قانون نهاده است؛ چندان كه تبصره هايى وجود دارد كه مشمول هيچ محدوديتى نمى شود. مثلاً تبليغات براى انتخابات سراسرى از طريق مطبوعات و پوسترهاى تبليغاتى مجاز شمرده شده است . به علاوه مخارج مسافرت هاى مربوط به رقابت هاى انتخاباتى كه توسط رهبران حزبى ترتيب داده مى شود، در زمره اين محدوديت ها قرار نمى گيرد. در آمريكا كميته هاى اجرايى سياسى در بسيارى از موارد ، از مقررات مربوط به محدوديت هزينه ها سرپيچى مى كنند. در برخى كشورها، سقف معينى از مخارج بر كل هزينه هاى حزبى تحميل مى شود و قوانين خاصى براى انتشار صورت هزينه مالى وضع شده است. با اين همه هنوز بازار تقلب داغ است.از سال ۱۹۵۰ميلادى به اين سو، مشكلات بسيارى در حسابرسى هزينه هاى انتخاباتى پديد آمده است؛ زيرا تفكيك پولى كه وارد حساب احزاب مى شود، از هزينه اى كه صرف انتخابات مى شود، دشوار است. اين موضوع در آمريكا و كانادا (در انتخابات جمهورى) بسيار مشكل ساز بوده است.
د - شكل و محتوا
رقابت هاى انتخاباتى ، اغلب با اصطلاحات جنگى مانند: استراتژى، تاكتيك و ستاد و نيز واژگان رايج در محاكم قضايى توصيف مى شود. رأى دهندگان به هيأت منصفه اى مى مانند كه درباره گزينه هاى مختلفى كه احزاب مطرح كرده اند، حكم مى كنند. بسيارى از استدلال هايى كه اقامه مى شود، از اصطلاحات مربوط به پيگرد قضايى و دفاع حقوق وام گرفته شده است - با اين همه ، متأسفانه اين گونه تعبيرها و تشبيهات گمراه كننده است. در واقع رأى دهندگان، هيأت منصفه نيستند؛ چون بيشتر آنها از قبل درباره انتخاب خود تصميم هاى قطعى و انعطاف ناپذيرى اتخاذ كرده اند؛ مسائل موروثى يا وابستگى هاى طبقاتى يا تجربيات سياسى در چند سال اخير، تعهدات حزبى نيرومند و ماندگارى براى آنها ايجاد كرده است. داوطلبان انتخاباتى نيز مانند وكلا، استدلال هاى معقول و مبتنى بر آئين دادرسى، تسليم محكمه نمى كنند. روند رقابت هاى انتخاباتى به نحوى است كه پيام ها را بسيار ساده مى كند و هدف اصلى، اغلب متمايل كردن اذهان رأى دهندگان به يك شعار واحد مانند «دولت صالح»، «پائين آوردن ماليات ها» يا «بركنارى افراد خلاف كار» است.
با اين همه، استدلال هاى آنها چندان هم بى سامان نيست و در چارچوب هاى خاصى مانند مرامنامه حزبى يا بيانيه هاى انتخاباتى مطرح مى شود و سرشار از وعده و وعيدهايى است كه در صورت پيروزى در انتخابات بدان عمل خواهند كرد. رهبران حزبى در سخنرانى هاى از پيش طراحى شده، به تشريح سياست هاى شان مى پردازند. همچنين، به طور گسترده، در مصاحبه هاى مطبوعاتى و مناظره هاى مختلف شركت مى كنند كه درآنها ناگزير به تفصيل اقدامات و برنامه ها و پيشنهادهاى خود را بيان كنند. اين گونه است كه انتخابات به صورت همه پرسى هايى در مى آيد كه در آن، رقباى انتخاباتى از رأى دهندگان مى خواهند كه با آراى خود، آنها را در اجراى سياست هاى ويژه اى كه در پيش دارند يارى دهند. در سال هاى اخير، بسيارى از كسانى كه در دولت و از ميان مخالفان شان به قدرت رسيده اند، براساس وعده هايى كه در طول رقابت هاى انتخاباتى داده بودند، عمل كرده اند.
رقابت هاى انتخاباتى بر موضوع هاى مختلفى تكيه دارند كه گاه منسجم و از پيش تعيين شده و گاه مبهم و اتفاقى هستند. ممكن است داوطلبى براساس تمايزات عميق ايدئولوژيكى خود، اقبال پيدا كند يا برعكس به خاطر يك شايعه خاص، موضوعى اتفاقى يا حتى يك اشتباه سهوى كه در يك محفل عمومى صورت گرفته، از چشم مردم بيفتد.
در اكثر كشورها، مسائل اقتصادى ، يكه تاز عرصه سياست ، به ويژه مبارزات انتخاباتى است. يك نخست وزير استراليايى، پس از شكست خود در سال ۱۹۴۹ ميلادى دريافت كه رأى دهندگان به خاطر تنگناهاى مالى از او سلب اعتماد كرده اند. اما اقتصاد وجوه گوناگونى دارد؛ آن بخش از اقتصاد كه به رقابت هاى انتخاباتى مربوط مى شود، اغلب به چند محور اساسى مانند: ميزان رشد، ميزان تورم، سطح بى كارى، سطح ماليات ها يا موازنه پرداخت ها تقليل مى يابد.
مضمون اكثر پيام هايى كه به رأى دهندگان مى رسد، اين است كه پيروزى ما در انتخابات به نفع شماست. از اين رو، جالب ترين پيام هايى كه سياستمداران برمى گزيند و درصدد آنند كه به زور به رأى دهندگان بقبولانند. بر محور شاخص هاى اقتصادى در هنگام رقابت هاى انتخاباتى دور مى زند.
رقابت هاى انتخاباتى در آغاز بيشتر شامل سخنرانى و جمع آورى آرا از طريق تبليغات رودر رو بود. گاهى هم راهپيمايى هايى براى جلب توجه رأى دهندگان ترتيب مى دادند. سپس توزيع آگهى دستى و بروشور معمول شد. در ضمن، در مطبوعات هم اقداماتى صورت مى گرفت. بعدها در قرن نوزدهم، سفرهاى انتخاباتى و اجتماعات گسترده، جاى خود را درميان رقابت هاى انتخاباتى باز كرد و پوسترهاى رنگى و پرزرق و برق نيز به كار گرفته شد. در قرن بيستم، پخش برنامه هاى راديو تلويزيونى بيش از هر چيز ديگر باعث تحول در رقابت هاى انتخاباتى گرديد. در برخى از كشورها آگهى هاى راديو- تلويزيونى بيشترين هزينه هاى انتخابات را به خود اختصاص داد. در كشورهاى ديگر، احزاب بيشتر تلاش خود را صرف طرح موضوعات انتخاباتى در مناظره هاى انتخاباتى يا مصاحبه هاى مطبوعاتى كردند. ناگفته پيداست كه داوطلبان انتخابات از طريق راديو و تلويزيون، با افراد بيشترى مى توانند ارتباط برقرار كنند.
هـ ـ تكنيك ها
تكنيك هاى رقابت انتخاباتى ، از سال ۱۹۵۰ ميلادى به بعد در غرب رشد و تحول يافت و از آنجا به نقاط ديگر دنيا گسترش پيدا كرد. همچنين گسترش روزافزون تكنيك هاى تبليغاتى و روابط عمومى به كمك سياستمداران آمد و مشاوره رقابت هاى انتخاباتى به حرفه اى تخصصى تبديل شد. اين پديده ، در رقابت هاى فردگرايانه آمريكايى، در مقايسه با تشكيلات حزبى به نسبت منظم در اروپا مشهودتر است. با اين همه، ابزارهاى جديد مانند: نظرسنجى هاى خصوصى، كنفرانس هاى مطبوعاتى از پيش ترتيب داده شده، تكنيك هاى خاص صدا و تصوير در برنامه هاى تلويزيونى ، هنر عكاسى و گردهمايى هاى عمومى ساختگى، جزو تفكيك ناپذير رقابت هاى انتخاباتى در سراسر دنيا شده است.
كامپيوتر نيز به تشكيلات مربوط به رقابت هاى انتخاباتى امكان داده است كه از طريق پست مستقيم، با رأى دهندگان هدف گيرى شده ارتباط برقرار كنند.
يكى از پيامدهاى اين تحولات در فناورى هاى مربوط به رقابت هاى انتخاباتى اين است كه به طور كلى، فرآيند رقابت هاى انتخاباتى، بسيار خودآگاهانه تر شده است. پوشش رسانه اى به جاى نطق هاى انتخاباتى، توجه خود را به طور عمده، معطوف به نمايش هاى هواداران آنهاكرده است و بدين وسيله هر يك از رقبا سعى دارند ابتكار عمل را از طرف مقابل بگيرند و پيروزى (در انتخابات) را از آن خود كنند. اين پيچيدگى هاى فزاينده، موجب شكل گيرى تبليغات منفى شده است. سياستمداران از مدت ها پيش به اين نكته پى برده اندكه افشاگرى در مورد خلاف هاى طرف مقابل، بسيار ساده تر از صادق نشان دادن خودشان است. به همين علت، ميزان تبليغات منفى نسبت به تبليغات مثبت، در سال هاى اخير افزايش چشمگيرى يافته است. به عبارت ديگر، دلايلى كه براى رد صلاحيت رقيب اقامه مى شود. به مراتب بيش از دلايلى است كه براى اثبات شايستگى خود عنوان مى شود.
پوشش رسانه اى از انتخابات نيز دستخوش تحول شده است. بيشتر تلاش هاى رقباى انتخاباتى، معطوف به تهيه تصاوير جذاب و چشمگيرى است كه وقت عمده مونتاژكنندگان اخبار تلويزيونى، صرف آن مى شود و بيش از هر چيز ديگر، نظرها را به خود جلب مى كند. مطبوعات و تلويزيون كه در گذشته، بيشتر تأكيدشان بر سخنرانى ها بود، امروزه محور توجه شان بر گزيده اخبار است. چنين به نظر مى رسد كه رسانه ها در ميدان مسابقه اى شركت كرده اند كه هر لحظه با يافته هاى تازه نظرسنجى هاى مربوط به برداشت رأى دهندگان از رقابت هاى انتخاباتى، سرخط اخبار خود را تغيير مى دهند (در برخى از كشورها انتشار نتيجه نظرسنجى ها در هفته هاى آخر رقابت هاى انتخاباتى ممنوع شده است.)
در اواخر قرن نوزدهم «مويسى استروگورسكى»، تحقيق ماندگار خود را درباره فرآيند دموكراسى در انگلستان و آمريكا انجام داد و در آن، شيوه هاى مختلف رقابت هاى انتخاباتى را به تفصيل مورد نقد قرار داد. يك صد سال بعد، دانشمند علوم سياسى «لارى بارتل» نشان داد كه چگونه هنوز بسيارى از تفاسير و برداشت هاى «استروگورسكى» از روان شناسى متقاعدسازى سياسى، اعتبار خود را از دست نداده است. رقابت هاى انتخاباتى، معمولاً بر حسب نتايجى كه به بار آورده است، ارزيابى مى شود. در مغرب زمين، تلاش هاى برندگان انتخابات را مى ستايند و بازندگان را نكوهش و سرزنش مى كنند، بدون توجه به اين امر كه آيا واقعاً برندگان انتخابات، پايگاه مردمى دارند يا خير. با اين همه، انتظاراتى كه رأى دهندگان از نمايندگان برگزيده خود دارند، مهم ترين نقش را در ارزش گذارى بر رقابت هاى انتخاباتى دارد.
پرسش ديگرى كه مطرح است اين است كه آيا رقابت هاى انتخاباتى، آراى رأى دهندگان را تغيير خواهد داد؟ در بسيارى از كشورها نتيجه انتخابات، نزديك به همان چيزى است كه چندماه قبل در نظرسنجى ها انعكاس يافته است. با اين همه، در انتخابات سراسرى (در سطح ملى) استثناهايى بر اين قاعده ديده مى شود. از مصداق هاى بارز اين مفهوم، انتخابات عمومى ۱۹۷۰ انگلستان كه در آن محافظه كاران، احتمال پيروزى شان دست بالا ۲۰ تا ۲۱ درصد بود؛ با اين همه، دولت كارگرى را از صحنه خارج كردند.
بخش قابل ملاحظه اى از رقابت هاى انتخاباتى، بى ثمر است. رقباى انتخاباتى مانند مشاورين شان مى دانند كه نيمى از هزينه هاى مربوط به تبليغات، هدر دادن پول و سرمايه است؛ اما آنچه روشن نيست اين است كه نمى دانند كه كدام نيمه آن بى ثمر است. رقابت هاى انتخاباتى يك علم دقيق و قطعى نيست و در پايان اين رقابت ها اغلب، نتايج پيش بينى نشده اى اتفاق مى افتد؛ بويژه هنگامى كه مديران كهنه كار و با تجربه در زمينه رقابت هاى انتخاباتى، با وجود پول فراوان و انبوه امكانات و فناورى هاى پيشرفته، نمى توانند موفقيت انتخاباتى خود را تضمين كنند.