Iran Newspaper - خانواده

آنجا، در آن دور دست ها، در آن سوى آفتاب، والاترين آرمان هايم حضور دارند. شايد به آنها دست پيدا نكنم، ولى مى توانم به بالا نگاه كنم و زيبايى شان را ببينم و براى دنبال كردن آنها تلاش كنم.
لوئيزا. م.الكوت
سال ۱۹۵۹ بود و «جين هارپر» در كلاس سوم دبستان درس مى خواند. آن روز معلم اش موضوع انشايى داد و از شاگردها خواست بنويسند كه وقتى بزرگ شدند، مى خواهند چه كاره بشوند. جين اهل كاليفرنياى شمالى بود و پدرش در انجمن كشاورزى كوچكى خلبان هواپيماى سمپاش بود. جين به همين دليل، عاشق پرواز و هواپيما بود. او آرزوهايش را روى كاغذ نوشت و گفت كه مى خواهد با هواپيماى سمپاش، پرواز كند، ابرها را بارور سازد (اين را در برنامه تلويزيونى سلطان آسمان ديده بود)، با چتر از هواپيما پائين بپرد و خلاصه خلبان شود. معلم به انشاى او نمره صفر داد و آن را برگرداند و گفت: «اين انشا نيست. قصه شاه پريونه! هيچ كدوم از شغل هايى كه نوشتى، كار زنها نيست.» جين احساس كرد بشدت تحقير شده است، پس انشا را به پدرش نشان داد. پدرش گفت: «خلبان شدن كه كار نداره. مگه «آميليا ارهارت» خلبان نشد. متأسفانه معلم ات متوجه نشده كه چى گفته.» سال ها گذشت و جين هر بار كه درباره شغل مورد علاقه اش با كسى صحبت مى كرد، با منفى بافى دلسردش مى كردند و به او مى گفتند: «تو ديوونه اى! دخترها هيچ وقت نمى تونن خلبان بشن. اين كار غير ممكنه.»
و آنقدر اين حرف را تكرار كردند تا بالاخره جين قبول كرد كه نمى شود خلبان شد. سال اول دبيرستان، معلم انگليسى او، دوروتى اسلاتون، زنى بود بسيار جدى و پر توقع و مصمم كه ابداً با معيارهاى سطح پائين كنار نمى آمد و عذر و بهانه اى را تحمل نمى كرد. او ابداً با آنها مانند بچه ها رفتار نمى كرد و دائم مى گفت: «رفتار تون بايد مسئولانه باشد، چون قراره بعد از فارغ التحصيلى به دنياى واقعى قدم بذارين و كارهاى بزرگى رو انجام بدين.»
جين اوايل از او مى ترسيد، ولى كم كم به سختگيرى هايش عادت كرد و فهميد كه او آدم با انصافى است و با هيچ كس غرض شخصى ندارد. جين بسيار به او احترام مى گذاشت.
يك روز خانم اسلاتون به آنها موضوع انشا داد و گفت: «فكر مى كنين ۱۰ سال ديگه چه كاره مى شين؟» جين خيلى در اين باره فكر كرد. جرأت نداشت بنويسد مى خواهد خلبان شود. ديگر هرگز چنين اشتباهى را مرتكب نمى شد. براى ميهماندار شدن به اندازه كافى زيبا نبود و مى دانست كه قبول اش نمى كنند. ازدواج هم كه نمى توانست بكند، چون كدام مردى حاضر بود با او ازدواج كند؟ شايد بهتر بود خدمتكار مى شد. بله! اين كارى بود كه از دستش بر مى آمد. از اين فكر احساس امنيت كرد و همين را هم نوشت.
خانم اسلاتون ورقه ها را جمع كرد و ديگر در اين باره حرفى نزد. دو هفته بعد، ورقه ها را پشت و رو، روى ميز هر شاگرد گذاشت و پرسيد: «اگه يه سرمايه مالى نامحدود داشته باشين و بهترين مدرسه ها در اختيارتون باشه و توانايى ها و استعدادهاتونم نامحدود باشه، چه كار مى كنين؟» جين احساس كرد شور و شوق سابق به او بازگشته است و با اشتياق درباره آرزوى قديمى خود نوشت. موقعى كه نوشتن بچه ها تمام شد، معلم پرسيد: «چندتاتون هر دو طرف ورقه هاتون يه چيز نوشتيد؟» هيچ كس دستش را بالا نبرد.
حرف بعدى خانم اسلاتون، زندگى جين را به كلى تغيير داد. معلم به طرف جلو خم شد و با دقت به تك تك بچه ها نگاه كرد و گفت: «بايد راز كوچكى رو به همه تون بگم. شما ها توانايى ها و استعدادهاى نامحدودى دارين و اگه واقعاً تصميم بگيرين، مى تونين سرمايه هاى نامحدودى داشته باشين. يادتون باشه وقتى كه مدرسه رو تموم كردين، اگه دنبال آرزوهاتون نرين، هيچ كس اين كار رو براتون نمى كنه. اگه واقعاً و از ته دل چيزى رو بخواين، اونو به دست ميارين.» در روشنايى درخشان و نويد بخش حرف هاى خانم اسلاتون، بار سنگين يأس و اندوه گذشته خرد شد و از هم فرو پاشيد. جين خيلى ذوق زده شد و كمى هم ترسيد. بعد از كلاس به طرف ميز خانم اسلاتون رفت و از او تشكر كرد و درباره آرزوى خلبان شدن اش با او حرف زد. خانم اسلاتون از جا بلند شد و محكم روى ميز كوبيد و گفت: «پس معطل چى هستى؟ برو دنبالش ديگه!»
و جين از همان روز شروع به كار كرد. او يكشبه خلبان نشد؛ اين كار ۱۰ سال طول كشيد. ۱۰ سالى كه با تضادها، ترديد هاى پنهانى و دشمنى هاى آشكار همراه بود. جين ياد گرفته بود كه وقتى او را پس مى زنند يا مسخره اش مى كنند، از خود دفاع و آرامش خود را حفظ كند. ابتدا خلبان خصوصى شد و درجات لازم را براى پرواز با هواپيماهاى باربرى و حتى هواپيماهاى مسافرى كسب كرد، ولى تا مدت ها كمك خلبان باقى ماند. كارفرماهاى او هميشه در دادن ترفيع به او دو دل بودند، چون او يك زن بود. حتى پدرش هم نصيحتش مى كرد كه كار ديگرى را امتحان كند و مى گفت: «بى فايده است. اينقدر مشت به ديوار نكوب!» ولى جين جواب مى داد: «پدر! من اين حرف رو قبول ندارم. ايمان دارم كه اوضاع عوض مى شه و اگه اين اتفاق پيش بياد، دلم مى خواهد جزو «نخستين ها» باشم.»
جين همه كارهايى را كه معلم كلاس سوم اش «قصه هاى شاه پريان» مى دانست، انجام داد. چندبار با هواپيماى سمپاش مزارع را سمپاشى كرد، چند صدبار با چتر پريد و مانند خلبان هاى اصلاح هوا، در يك تابستان ابرها را بارور كرد.
در سال ،۱۹۷۸ او يكى از سه مربى خلبانى زن بود كه در خطوط هوايى ايالات متحده آمريكا پذيرفته شد. او مدت ها خلبان هواپيماى بوئينگ ۷۳۷ بود.
اين، حاصل قدرت كلام مثبت و بجا و تشويق بموقع يك معلم هوشيار بود كه از يك دانش آموز مردد، يك زن بزرگ ساخت.