پنجشنبه ۲۶ مهر ۱۳۸۶ - ۶ شوال ۱۴۲۸
Thu, Oct 18, 2007
ديپلماتيك
sLogo.gif

PDF Edition
Archive
RSS Feed
ويژه نامه سوم تير
سياسى
داخلى
ديگه چه خبر؟
ديپلماتيك
اقتصاد
اجتماعى
بين الملل
گزارش
فرهنگ وانديشه
فرهنگ و هنر
ويژه ۱ايران اقتصادى
ويژه ۲ايران اقتصادى
ويژه ۳ ايران اقتصادى
ويژه ۴ ايران اقتصادى
ايران زمين
حوادث
ورزشى
صفحه آخر
اوقات شرعى
گردشگرى
حقوقى
ماجرا
قاب عكس۱
قاب عكس۲
خانواده
گفت وگوى «ايران» با دكترنسيم الخورى مدير مسئول المستقبل
گفت وگوى «ايران» با دكترنسيم الخورى مدير مسئول المستقبل
صف آرايى مقابل كاخ رياست جمهورى لبنان
321300.jpg
موسى علوى

از زمانى كه گرهى سخت بر كار سياست در سرزمين لبنان افتاد و جناح حاكم بر اين كشور باب همكارى و تفاهم با جناح ها و طوايف اين كشور را بست، بسيارى از اصحاب فكر و انديشه در اين كشور وقت خويش را صرف حل اين معضل بزرگ ساخته اند. ادامه بن بست سياسى براى اين دست از رجال لبنان در حقيقت مفهومى جز توقف آهنگ حركت جامعه ندارد. از جمله اين افراد سليم الحص نخست وزير پيشين و چهره خوشنام بيروت است كه براى برقرارى تفاهم ميان دو جناح درگير ۱۴ مارس و ۸ مارس حتى رنج سفرى طولانى به پايتخت كشورهاى منطقه از جمله ايران ، سوريه و عربستان را به جان خريد. سليم الحص و يارانش هنوز كه نزديك يك سال از كشمكش بزرگ بيروت مى گذرد، آرام نگرفته اند. سليم الحص را در پيگيرى انديشه ميانجيگرانه اش چهره اى شاخص از اصحاب رسانه هاى لبنان همراهى مى كند. دكتر «نسيم الخورى» مدير مسئول مجله «المستقبل» كه در عين حال ازمتحدان «سليم الحص» است. نسيم الخورى تحصيل كرده رشته زبان شناسى از دانشگاه سوربون فرانسه است. وى سال ها در اين دانشگاه تدريس مى كرد و تا قبل از پايان جنگ هاى داخلى لبنان در فرانسه به سر مى برد. پس از پايان جنگ هاى داخلى لبنان در اوايل دهه ۹۰به لبنان باز مى گردد و استاد دانشگاه بيروت مى شود وبه دنبال آن مدتى وارد عرصه سياسى شده و با راه اندازى مجله المستقبل رسماً فعاليت هاى سياسى خود را آغاز مى كند. دكتر نسيم الخورى از منتقدان سرسخت سياست هاى «فؤاد سنيوره» نخست وزير لبنان است. چالش جديد جناح هاى قدرت بيروت برسر موضوع انتخابات رياست جمهورى لبنان بهانه اى بود تا با اين صاحبنظر در باره فضاى سياسى لبنان به گفت و گوبنشينيم


* آقاى دكتر خورى فرايند رقابت برسر انتخاب رياست جمهورى جديد لبنان چگونه پيش مى رود؟
بسيار بد و متحير كننده. تاكنون بر سر هيچ كس توافق نشده. ممكن است در زمان معين نتوانند رئيس جمهورى را انتخاب كنند و اين يعنى پيچيده تر شدن اوضاع و نابسامانى سياسى لبنان. همه نگرانند كه نمايندگان مجلس نتوانند بر سر رئيس جمهورى به توافق برسند و كشور به جايى كه نبايد برود، سوق داده شود. آقاى «نبيه برى» رئيس مجلس قول مساعد داده كه رئيس جمهور در موعد مقرر انتخاب شود. اميدواريم وى بتواند كشور را از اين موقعيت بسيار حساس با موفقيت عبور دهد.
* چه كسانى براى رياست جمهورى نامزد هستند؟
«ميشل عون» و «نسيب لحود» بيشترين شانس براى رسيدن به پست رياست جمهورى دارند. دو روز پيش رهبران سياسى لبنان ديدارى با رهبر مارونى ها داشتند كه تا حدودى اميدوار كننده بود. تاكنون اعلام نشده كه بر سر چه كسى توافق كرده اند. اما از آنجا كه شب قبلش ميشل عون با رهبر مارونى ها يعنى پتريك صفير ملاقات داشته به نظر مى رسد تا حدودى نگاه ها به سمت اوست. اما با اين حال هيچ چيز نمى توان گفت. زيرا ميشل عون تاكنون نتوانسته رضايت طيف اكثريت يعنى المستقبل و طرفداران سعد الحريرى را جلب كند. آنها به دنبال به قدرت رساندن سمير جعجع يا حتى نسيب لحود هستند. گر چه شانس نسيب لحود نسبت به جعجع افزايش يافته. چون برخى از احزاب مخالف سنيوره حداقل حاضرند بر سر وى گفت و گو كنند. اما جعجع اين شانس را ندارد.
* آيا ممكن است جناح هاى لبنان درباره رياست جمهورى نسيب لحود با وجود انتقادهاى جدى كه نسبت به آمدن او به صحنه رقابت مطرح شده به توافق برسند؟
بعيد نيست. جناح اكثريت با نسيب لحود نزديك ترند تا با ميشل عون. گرچه هيچ چيز مشخص نيست. ممكن است ناگهان همه چيز عوض شود و كسى انتخاب شود كه تاكنون كسى نام او را نشنيده باشد. مثلاً ممكن است الياس المر كه تاكنون از كمترين شانس برخوردار بوده، به اين سمت برسد. هيچ چيز مشخص نيست.
* ميشل عون كه از متحدان جنبش حزب الله است چه مقدار شانس رسيدن به رياست جمهورى لبنان را دارد؟
تاحدى. خصوصاً وى فردى همانند سليمان فرنجيه وزير سابق را به همراه خود دارد كه از قدرت رايزنى خوبى برخوردار است. شانس ميشل عون از همه بالاتر است. مشكل او اين است كه نتوانسته اعتماد طيف المستقبل را جلب كند. آنها مى گويند، ميشل عون يك فرد نظامى است كه در صورت به قدرت رسيدن همه ما را تخريب مى كند. ازطرفى در لبنان كسى چندان به سمير جعجع خوشبين نيست. سمير جعجع سابقه بسيار تيره اى دارد. همه از قدرت گرفتن وى نگرانند. وى از هم اكنون گروه هاى فالانژ خود را آماده كرده و قصد دارد در صورت به قدرت رسيدن، آنها را فعال كند. اين بسيار خطرناك است. ممكن است او با اين كارهايش كشور ما را نابود كند. در دوران بعد از جنگ ما با اسرائيل بويژه زمان اعتصاب ها همه از آمدن نيروهاى فالانژ به رهبرى سميرجعجع به خيابان هاى بيروت نگران بودند.
* بسيارى معتقدند كه حزب الله در تصميم گيرى براى بحث رياست جمهورى يك وزنه تعيين كننده است. شما چه ارزيابى از مشى اين جنبش در انتخابات اخير داريد؟
به اعتقاد من تاكنون بهترين موضع را حزب الله اتخاذ كرده است. حزب الله اعلام كرده تا زمانى كه بر سر نامزد رياست جمهورى به توافق نرسيده اند، نماينده هاى خود را به پارلمان نخواهد فرستاد. حق با حزب الله است. ما در حقيقت چوب چالش موجود در قانون اساسى مان را مى خوريم. چالشى كه غربى ها در قانون اساسى ما كاشتند تا هميشه اختلاف هاى لاينحل در لبنان باقى بماند و آنها از قبال آن به نياتشان برسند. حزب الله مى دانست اگر در جلسه نخست حاضر مى شد و نماينده ها بر سر نامزد احتمالى به توافق نمى رسيدند كه نرسيدند آن موقع وى را متهم به اختلال مى كردند. حالا هم حاضر نشده تا براى همه ثابت شود كه اختلاف در درون بدنه سياسى لبنان وجود دارد و ربطى به حزب الله ندارد. حزب الله به دنبال آرامش لبنان است. البته اين را بايد بدانيد كه وجود چنين اختلاف هايى لازمه دموكراسى است. لبنان يك كشور دموكراتيك است و طيف هاى مختلف با نگاه هاى مختلف خود آزادانه به تحولات كشور مى نگرند. به هر حال طبيعى است كه حزب الله از ميشل عون حمايت كند زيرا ميشل عون نيز از طرفداران پر و پا قرص حزب الله بوده و تاكنون در اعتصاب ها و اعتراض ها شانه به شانه حزب الله حركت كرده است. بنابراين بديهى است كه از ميشل عون حمايت كند.
* دكتر خورى، افق سياسى لبنان را با چالش هاى اخير در حال حاضر چگونه ارزيابى مى كنيد؟
بسيار بد. كشور در يك التهاب مزمن مى سوزد. التهابى كه از زمان ترور مرحوم رفيق حريرى تاكنون باقى مانده و هنوز درمان نشده است. علاوه بر آن بى كفايتى دولت در حل معضلات اقتصادى و اجتماعى و دخالت كشورهاى خارجى بويژه آمريكا هم بر دردهاى كشور افزوده است. فعاليت هاى اقتصادى كشور رسماً به حالت تعطيل در آمده و كسب و كار مردم كاملاً كساد است. بحران سياسى تا كوچه پس كوچه هاى دورترين شهرهاى لبنان نيز نفوذ كرده. در اين ميان تهديدهاى اسرائيل و احتمال جنگ مجدد رژيم صهيونيستى با ما خاطر مردم را مى آزارد. مردم از وضع اقتصادى كشور به شدت رنجيده اند. گرانى بى داد مى كند. حتماً شنيده ايد كه بازار لباس هاى دست دوم به شكل بى سابقه اى رونق گرفته است. دولت هم عملاً فلج است. تاكنون هيچ كارى براى حل بحران هاى كشور نكرده، برنامه اى هم براى اين كار ندارد. سنيوره فقط به فكر اين است كه سقوط نكند. همين.
* گفتيد كشورهاى ديگر دخالت مى كنند، مشخصاً كدام كشور ها دخالت دارند؟
آمريكا و عربستان سعودى. بهتر است بگويم آمريكا و همه كشورهاى عربى. معركه نهرالبارد را چه كسى به راه انداخت و طولانى كرد. غير از عربستان سعودى، قطر و امارات؟ اين را همه مى دانند. آمريكايى ها هم از اين وضع سوء استفاده كرده اند. به اعتقاد آنها يكى از راه هاى خاورميانه بزرگ از لبنان مى گذرد. بايد بگويم براى خاورميانه بزرگ و ايجاد فضاى امن براى اسرائيل مردم لبنان بايد قربانى شوند تا خاورميانه بزرگ آمريكا به وجود آيد. كشورهاى عربى هم از اين موضوع حمايت مى كنند، زيرا وضعيت كنونى لبنان به هيچ وجه به نفع آنها نيست. آنها از حزب الله گريز دارند. چون يك تنه مقابل اسرائيل ايستاد و هيمنه آن را شكست. در حالى كه آنها هيچ گاه نتوانسته بودند در مقابل اسرائيل ايستادگى كنند. سيد حسن نصر الله از پناهگاه هاى زير زمينى خود در لبنان جنگ با اسرائيل را رهبرى مى كرد و خواب را بر آنها حرام كرده بود. در حالى كه از هيچ حمايت عربى و غربى برخوردار نبود. علاوه بر آن پيروزى حزب الله باعث تقويت جايگاه شيعيان شد. در همين لبنان چقدر از مسيحيان و سنى ها به رهبرى شيعه تمايل يافتندقدرت حزب الله را در مقابل اسرائيل ديدند. اعراب نمى توانند، قدرت گرفتن حزب الله را ببينند. آنها نگران تغيير معادله هاى سياسى در لبنان هستند. براى همين با آن مى جنگند.
* آيا آمريكايى ها در انتخابات رياست جمهورى لبنان هم دخالت مى كنند؟
بله. آنها همه تلاش خود را مى كنند كه فردى نزديك به حزب الله در لبنان بر سر كار نيايد. يكى از دلايل تأخير در توافق بر سر رياست جمهورى لبنان همين موضوع است. نه تنها آمريكا بلكه اروپا بويژه فرانسه هم در كنار آمريكا است. هر دو تلاش دارند، فردى نزديك به حزب الله بر سر كار نيايد.
* اما رئيس جمهورى آمريكا اعلام كرده است كه در امور داخلى لبنان دخالت نمى كند و نمى گويد از چه فردى حمايت مى كند؟
بله گفت. بوش شايد نگفته باشد كه طرفدار چه كسى است. يعنى نام كسى را نبرده باشد. اما مستقيماً گفته است كه نبايد چه طيفى قدرت بگيرد. وى رسماً گفته است كه نبايد حزب الله در لبنان به قدرت برسد. اين يعنى چه؟ يعنى اين كه فرد مورد اعتماد حزب الله نبايد به منصب رياست جمهورى برسد.
* فرانسه چطور؟
فرانسه اكنون رسماً از سياست هاى اسرائيل حمايت مى كند. برنار كوشنر وزير امور خارجه فرانسه رسماً از فعاليت هاى حزب الله انتقاد كرده و خواستار تضمين حزب الله مبنى بر تهديد نكردن امنيت اسرائيل شده است. آنها اكنون تندتر از آمريكايى ها عمل مى كنند. كوشنر رسماً با نامزدهاى انتخابات رياست جمهورى لبنان مذاكره كرده و تمايل خود براى رسيدن قدرت به نامزد مورد علاقه اش را به اطلاع مقام هاى لبنانى رسانده است.
* در ميان نامزدهاى كنونى رياست جمهورى ، فرانسه به چه كسى متمايل است؟
من نمى دانم. اما گمان نمى كنم چندان هم بر ميشل عون مصر باشد يا از او طرفدارى كند. با اين كه فرانسه سال ها ميزبان وى بود و ميشل عون با برخى مقام هاى عالى رتبه فرانسوى روابط دوستانه گرمى دارد. اما موضع امروز فرانسه بيشتر تثبيت موقعيت جناح سنيوره است
* از اين كه فرصتتان را در اختيار ما گذاشتيد، متشكرم.
من هم متشكرم.
جانشينى مبارك و تعقيب اخوان المسلمين
321309.jpg
ترجمه: مهردخت مهاجرانى‎/ منبع: واشنگتن پست

دولت مصر بعد از دستگيرى و يا تبعيد فعالان برجسته اپوزيسيون سكولار اين كشور، اين بار براى خنثى سازى جنبش مهم سياسى يعنى اخوان المسلمين به بازداشت و تعقيب آنها دست زده است.
رهبران اخوان المسلمين و فعالان حقوق بشر مى گويند كه مسأله اصلى دراين زمينه، انتقال قدرت از مبارك به جانشينان او است. دولت در حال پاك سازى مخالفان از صحنه هاى سياسى، جامعه مدنى و رسانه هاى خبرى پيش از پايان رياست جمهورى ۲۶ ساله حسنى مبارك ۷۹ ساله است. سران قاهره دوره انتقال قدرت را دشوار و پرتنش مى دانند و پيش بينى مى كنند كه جمال، پسر مبارك، مدعى اصلى جانشينى پدرش خواهد بود.
محمد مهدى عاكف، رهبر اخوان المسلمين، با اشاره به اين كه دولت فعاليت هاى اصلى اخوان المسلمين را براى چند دهه ممنوع كرده و حوزه اختيارات آن را بسيار محدودنموده است، مى گويد: «استبداد آنها نابخردانه است و نسبت به حكومت هاى پيشين به بالاترين حد خود رسيده است».
مقام هاى مصر با اشاره به تشكيلات منسجم اخوانى ها بر اين باورند كه اخوان المسلمين خطرناك ترين نيرو در مصر است. محمد عبدالفتاح عمر قانونگذار حزب حاكم و يكى از مقامات سابق امنيتى مدعى است: «اخوان المسلمين را مى توان به عنوان الگوى خشونت هاى آتى تلقى نمود».
در اوت و سپتامبر پليس با يورش به منازل و جلسات رهبران اخوان المسلمين، ۵ نفر از ۱۲ عضو شوراى تصميم گيرى را دستگيركرد. تا كنون ۲ نفر از آنان به دلايل پزشكى آزاد شده اند.
همچنين دولت ۲ تن از نمايندگان مجلس كه عضو اخوان المسلمين بودند را به احياى اين گروه متهم نموده است. در ادامه اين سختگيرى ها پليس ۱۴ تن از مديران سطح بالا و متوسط را كه مهره هاى اصلى ارتباطات درون سازمانى هستند به زندان افكنده است. بر اساس برآورد مقام هاى دولتى، اخوان المسلمين ۲۰۰هزار عضو دارد. به گفته اخوان المسلمين، نيروهاى امنيتى مصر از سال پيش بيش از ۱۰ هزار نفر از اعضاى اين تشكل را دستگير كرده اند كه ۱۶۷ تن از آنان هنوز در زندان هستند.
معماران اين جنبش در انتخابات ۲۰۰۵ در قالب كانديداى مستقل شركت كرده و موفقيت چشم گيرى را نيز كسب كردند. به طورى كه با اخذ يك پنجم از كرسى هاى مجلس سفلى، حزب دموكرات ملى مبارك را به كلى متحير و بهت زده كردند. از جمله اين معماران مى توان به رهبر سياسى جنبش «عصام العريان» اشاره كرد. او يكى از ميانه روترين و در عين حال رك ترين رهبران گروه است و چند هفته قبل از دستگيرى گفت: «تمام تلاش ما در جهت تغيير اين حكومت از طرق قانونى و مطابق بر قانون اساسى و به طور صلح آميز است. اگر زمين بخوريم، بار ديگر قوى تر بازخواهيم گشت».
اواخر سال گذشته، پليس رهبر سوم گروه، خيرات الشاطر، استراتژيست ارشد و ناظر مالى ارشد اخوان المسلمين را بازداشت كرد. بلافاصله بعد از دستگيرى او مبارك اخوان المسلمين را تهديدى براى امنيت ملى خواند.
مقام هاى مصر شاطر و ۳۹ عضو ديگر اخوان المسلمين را به پولشويى و تأمين بودجه براى يك گروه توقيف شده، متهم كردند. پس از تبرئه آنان در دادگاه مدنى، مبارك دستور داد پرونده آنان به دادگاه نظامى ارجاع يابد.
اخوان المسلمين در ،۱۹۲۸ سالى كه دست برقضا همزمان با تولد مبارك و عاكف است، تأسيس شد. دولت در ۱۹۵۴ فعاليت آن را ممنوع كرد. بعضى از حكومت هاى مصرى سعى در همكارى با اين گروه داشتند و بعضى ديگر درصدد انحلال آن بوده اند.
از دهه ۱۹۷۰ اخوان المسلمين خواستار اين بوده است كه خود را به عنوان يك نيروى ميانه رو در حيات سياسى مصر معرفى كند. رهبران اين حزب مى گويند: «مصر بيش از آنكه يك جامعه مذهبى باشد، يك جامعه مدنى است». محمد حبيب، معاون رهبر ارشد اخوان المسلمين، گفت: «ما از مصر در مقابل امواج خشونتى كه احتمالاً هزاران جوان را مجذوب خود مى كرد، حراست كرديم».
اخوان المسلمين به رغم توقيف هاى اعمال شده، چندين كلينيك، كمپ جوانان و مراكز خدماتى ديگر دارد و از اين طريق در ميان فقرا حاميان زيادى پيدا كرده و يك قالب مدنى براى جنبش هاى اسلامى همچون حزب الله و حماس را ارائه داد. اخوان المسلمين با حضور قدرتمندش در اتحاديه هاى صنعتى و صنفى، حاميان بسيارى نيز در ميان طبقه متوسط يافت.
اعضاى اخوان المسلمين در مورد نحوه واكنش نسبت به سخت گيرى هاى اعمال شده بر آنان، ديدگاه هاى متفاوتى دارند. قرارگاه هاى آنان در مكان هاى نامعينى در نزديكى قاهره است. حبيب با بيان اين مطالب، خويشتندارى را سياست اخوانى ها مى خواند و آرامش را توصيه مى كند. او مى افزايد: «در حالى كه دولت به وضوح سعى در برآشفتن ما دارد، ما دوست نداريم چنين اتفاقى بيفتد. » او نيز مانند اكثر رهبران اين حزب داراى صورتى اصلاح كرده و ظاهرى همچون يك پزشك يا مهندس ميانسال غربى دارد. پيراهن آستين كوتاه جيب دار در ميان اعضاى اخوان المسلمين بسيار مرسوم است.
حبيب مى گويد: «عملكرد ما بر مبناى سياست عمل و عكس العمل نيست. »
اما بعضى از اعضاى اين تشكل جوان بى قرار و ناراحت هستند. عبدالمنعم محمد، يك جوان ۲۷ ساله مى گويد: «ما مرتباً دستگير و زندانى مى شويم و حزب همچنان سكوت مى كند. » محمد در ماه اوت با انتشار اسامى مقامات امنيتى كه او مدعى شده بود در حبس ۲۰۰۳ او را به اتهام عضويت در اخوان المسلمين شكنجه داده اند، مجدداً بازداشت شد. او گفت: «سكوت به دستگيرى ها پايان نمى دهد. ما به دليل بى انصافى و بى عدالتى آنان بايد افشايشان كنيم. آنها گروه غاصبان هستند. موقعيت وخيم كنونى ما به دليل سكوت طولانى مان تا به امروز بوده است.»
دولت حتى سخت گيرى هايش را قانونى كرده است. پس از پيروزى اخوان المسلمين در انتخابات، دولت در ژوئن امسال تغييراتى در قانون اساسى اعمال كرد. به دنبال حضور و نمايش مقتدرانه اخوان المسلمين در سال ،۲۰۰۵ دولت تغييراتى در قانون اساسى اعمال كرد كه در نتيجه آن اعضاى اين جنبش در انتخابات ژوئن امسال از راه يابى به مجلس عليا باز ماندند. دولت وعده داده كه سال آينده قانون ضد تروريستى جديدى را به تصويب برساند كه اخوان المسلمين احتمال مى دهد از آن براى سركوب هاى بيشتر برضد اين حزب استفاده شود.
فؤاد جرجيس، كارشناس مسائل خاورميانه در كالج سارا لورنس نيويورك مى گويد: «حركت حكومت برضد اخوان المسلمين به اين منظور طراحى شده است كه اطمينان حاصل كند، اين گروه اجازه رقابت با حزب حاكم را ندارد و همچنين تهديدى براى جانشين مبارك نباشد».
كهولت سنى مبارك بر فوريت اين مسأله دامن زده است. شايعاتى كه در ماه هاى اخير پيرامون مرگ او در كشور پيچيده، وى را مجبوركرده تا ويلاى خود در كنار درياى مديترانه را ترك نمايد و در بازديد هاى برنامه ريزى نشده تلويزيونى، كارخانه ها و مناطق حفاظت شده حضوريابد.
مصريان فشارهاى وارده از جانب غرب در ۲۰۰۵ را در قالب عوامل محركى كوتاه مدت و بى دوام براى احياى مخالفت هاى دموكراتيك تلقى مى نمايند. در آن سال جورج بوش، رئيس جمهور آمريكا، در سخنرانى خود در سازمان ملل با بيان نطقى كه در آن «مسير دموكراسى در خاورميانه نشان داده شده بود»، دولت مصر را به چالش كشيد. از زمان سازش اين كشور با رژيم اشغالگر قدس در ۱۹۷۹ تا كنون، مصر به دومين دريافت كننده كمك هاى خارجى از آمريكا مبدل شده است. مبارك در سال ۲۰۰۵ به ساير كانديدا ها اجازه داد تا تلاش وى براى انتخاب مجدد به رياست جمهورى را به چالش بكشند. بر همين اساس در عين بى اعتمادى، احزاب متفرق اپوزيسيون سكولار مصر با يكديگر و همچنين با اخوان المسلمين متحد شدند.
در سال ،۲۰۰۶ پيروزى حماس در انتخابات فلسطين باعث شد تا مقامات ايالات متحده در مورد تزريق دموكراسى در خاورميانه تجديدنظر كنند. مسأله پيروزى حماس به همراه حضور نيروهاى آمريكايى در عراق كه مشكلات فزاينده بسيارى را به دنبال داشت، موجب شد تا ايالات متحده به جاى بسترسازى براى دموكراسى، به تقويت همپيمانان خود در منطقه بپردازد.
در اين سال، دولت مصر با اعمال تهديد و بازداشت، بساط اپوزيسيون هاى سكولار خود را برچيد. ايمن النور، كسى كه در انتخابات رياست جمهورى سال ۲۰۰۵ پس از مبارك در مقام دوم جاى گرفت، به ۵ سال زندان محكوم شده است. به ادعاى مقام هاى قاهره، اين محكوميت به علت جعل امضا در حين مبارزات انتخاباتى بوده است. نفر سوم انتخابات رياست جمهورى نيز زندانى و سپس آزاد شد. سعدالدين ابراهيم، سرشناس ترين حامى دموكراسى در مصر كه به حالت تبعيد از كشورش خارج گشته است، مى گويد او نگران اين بود كه مبادا به علت پيشنهاد خود به بوش مبنى برمشروط ساختن بيش از ۱‎/۳ ميليارد دلار و كمك هاى سالانه ايالات متحده به مصر به اصلاحات دموكراتيك و آزادى النور، دستگير شود.
درحال حاضر دولت توجهش را بر اخوان المسلمين و جامعه مدنى متمركز كرده است. ماه گذشته يك قاضى، سردبيران ۴ روزنامه مخالف را به يك سال اعمال شاقه محكوم نمود. او گفت آنها سعى داشتند حزب حاكم، مبارك و پسرش جمال را ديكتاتور نشان دهند. چندى پيش نيز قاضى ديگرى ۳ روزنامه نگار مخالف ديگر را به اتهام اعتراض به سيستم قضايى، به ۲ سال زندان محكوم كرد.
يكى از سردبيران به علت آن كه در روزنامه اش شايعات فراگير را در مورد بيمارى جسمانى مبارك، گزارش كرده بود، در دادگاه جنايى حاضر شد. ماه گذشته نيز دولت يك نهاد مصرى فعال در زمينه حقوق بشر، كه شكنجه هاى پليس را افشا كرده بود، تعطيل كرد و بهار امسال حكم تعطيلى يك سازمان كارگرى كه به گفته گروه هاى حقوقى وسيع ترين موج اعتصاب ها را در نيم قرن داشته، صادر نمود.
حافظ ابوصيداء ابوسدا، يك فعال حقوق بشر در مصر، مى گويد: «رهبران مصر بر اين باورند كه بسترسازى براى دموكراسى بدين معناست كه آن رهبران بايد پست و مواضعشان را ترك كند و آنها حاضر به پرداخت چنين هزينه اى نيستند. »
حبيب تمايل اخوان المسلمين براى به دست گرفتن حكومت بعد از مبارك را انكار كرده و اظهار مى دارد: «نامزدى رياست جمهورى در برنامه ما نيست.» او با اشاره به افزايش آمار دستگيرى در اوت، در حالى كه مى خنديد، مى گويد: «كهولت مبارك بدين معناست كه كشور به زودى و «شايد ماه ها!» با مسأله جانشينى مواجه خواهد شد. »


|   شناسنامه   |   آرشيو   |