دست هايى در دل شب خاك را كنار مى زنند تا چهره اش از نم نم ترانه باران خراش بر ندارد. سپيده دم، آفتاب طلوع مى كند و با انگشت هاى زرين اش به طلاى سرخ اشاره مى كند. اينجا آدم ها با گلى به نام زعفران زندگى مى كنند.