Iran Newspaper - فرهنگ و پايدارى

[سزار چلالا ‎/ ترجمه كتايون حدادى]

كودكان شرمگين عراقى اين برهنگان آواره و آسيب ديده جنگ در سرزمين سرآسيمه شهرزاد، اين نوباوگان اندوهگين و زيباى آفتاب در آسمان سرد بى سرپناهى، اينك ديدگان داغ ديده خويش را اميدوارانه به دهان هاى فريادگر ما دوخته اند. آنان در دوران دشوار و دهشتناك دشنه و دشنام، نه به اقدامات آزاديبخش و پرآزار ژنرال هاى پرزرق و برق آمريكايى نيازمندند و نه به كاروان هاى انبوه صلح و سلاح و كالاهاى پرتجمل تحقير و تظاهر. كودكان عراقى، تنها مانده در اسارت ناميمون تازيانه و طاعون، بيش از هر چيز به همدلى هاى دردمندانه نويسندگان، شاعران وهنرمندان متعهد و دردآشنا نياز دارند. كودكان آواره عراقى، اين فرزندان بى پناه و بى سرانجام شهرزاد، به جان آمده از جنگى بى ترحم، فروافتاده در حصار تنگ ودردناك گرسنگى و بيمارى و در محاصره آتش پرشعله تهاجم و تجاوز، اينك چشم انتظار تصاويرى هستند به حاصل آمده از انباشت عاطفه و احساس در ذهن محزون و معترض انسان هنرمند، تا ستم هاى رفته بر نوباوگان درد را در اين سرزمين ويرانه در گران گوشى جهان بى ترحم امروز فرياد كنند. بارى و نويسندگان و هنرمندان امروز، هر فريادى را با فريادى بلندتر، از حنجره اى زلال تر همراه خواهند كرد و صداها را آوا در آوا ارتعاش و انعكاسى افزون تر خواهند بخشيد. منابع مكتوب، روزنامه ها و نشريات و حتى شبكه هاى اينترنتى جهان امروزه، مخازن پرعطوفت اهالى دل اند و اشك ها و فريادهاى زلال دوستداران رستگارى انسان و انسانيت را مى توان هر روز و هر لحظه در اين معادن مهر و عواطف سرشار، جست وجو كرد. سپاهيان همدل و دردمند انسانيت، يكپارچه و يكدل اگر برخيزند، بى ترديد، كار هزاران بيانيه پرهياهوى سياسى را عليه جنگ افروزان و ويرانگران خواهند كرد. واژگان در اينجا رنگ و بو از مهر مى يابند. واژگانى از جنس رنج، واژگانى هم عطر عاطفه، كه لبخند را بر لبان زيباى كودكان جهان دوست تر مى دارند. در غرب عالم، در قلب تيره و تار جهان تكبر، مردمانى سپيدسيرت، قلم ها و هنرهاى ارزشمند خويش را در مخالفت با تجاوزگران و در همدلى با ستمديدگان به كار بسته اند. آنان دربرابر بيمارى، در مقابله با گرسنگى و در تقابل با بى خانمانى كودكان، موج عظيمى را به راه انداخته اند، تا مگر حقارت و حماقت حاكمان شان را در آسيب رساندن به مصيبت ديدگان خردسال عراقى، به جادوى دل هاى پرمهرشان پاسخى پوزش خواهانه داده باشند و اينك برماست تا به پشتوانه باورى زيبا و زلال كه سردار سرفراز آئين مهر و رحمانيت را منجى جهان از بدى و بيداد مى داند، پيشاهنگ اين نهضت عظيم انسان دوستانه باشيم. آنچه مى خوانيد نه يك بيانيه سياسى كه گزارشى است اجتماعى. نيم نگاهى از سر همدردى و عاطفه مندى به شرايط دشوارى كه كودكان عراقى اينك در آن گرفتار آمده اند و سكوت عافيت طلبانه ما ، اينجا در همسايگى رنج، شرايط دردناك كنونى را براى اين كودكان بى گناه تداوم خواهد بخشيد و جنگ افروزان سنگين گوش سنگدل را در ادامه بيداد بى باك تر و جسورتر خواهد كرد. از نويسندگان، شاعران، هنرمندان و حتى خوانندگان خوش ذوق روزنامه دعوت مى كنيم تا آثار ارزنده خويش را در اين زمينه براى ما ارسال كنند.

نگاه به عكس هاى كودكان عراقى آسيب ديده درجنگ، نبردى فراموش نشدنى را در ذهن مان ترسيم مى كند؛ بازتاب انگيزه هايى كه ما را به سوى اين جنگ رهنمون كرده است، آن را نابخشودنى مى سازد. به آرامى اما پيوسته اطلاعات تازه اى منتشر مى شود؛ اطلاعاتى درباره آثار جنگ بر كودكان و چگونگى تأثير اين واقعه نه فقط بر سلامتى بلكه بر كيفيت زندگى و بر دورنماى آينده شان.
در هر ۵ دقيقه يك كودك بر اثر جنگ مى ميرد و بسيارى ديگر با آسيب هاى شديد به زندگى ادامه مى دهند. برآورد شده است كه از ۴ ميليون انسانى كه در عراق جابه جا شده يا ديار خود را ترك كرده اند، يك و نيم ميليون را كودكان تشكيل مى دهند. در بيشتر بخش ها، آنها به مراقبت هاى اوليه بهداشتى، تحصيل، سرپناه و يا رعايت اصول بهداشت دسترسى ندارند. آنها پيامد غم انگيز جنگى ناخواسته را بر شانه هاشان حمل مى كنند.
«صدها كودك بيمار يا آسيب ديده كه در شرايطى متفاوت مى توانستند به سادگى مورد درمان قرار بگيرند، اينك رها شده اند تا بميرند، چرا كه آنها به دارو و يا ديگر منابع ابتدايى دسترسى ندارند. كودكانى كه دست ها، پاها و ديگر اعضاى بدن شان را از دست داده اند، بدون اعضاى مصنوعى رها شده اند. كودكانى با آشفتگى هاى روانى شديد، بى درمان رها شده اند.»اين است تشخيص ۱۰۰ پزشك انگليسى و عراقى.
براساس مصوبه كنوانسيون ژنو، ايالات متحده و بريتانياى كبير كه به عنوان قدرت هاى اشغالگر در عراق شناخته شده اند، بايد محدود شوند. اين مصوبه چنين حكم مى كند كه قدرت هاى اشغالگر نه تنها مسئول حفاظت از نظم، بلكه مسئول پاسخگويى به نيازهاى پزشكى مردم نيز هستند. اما آنها به اين مصوبه اهميتى نمى دهند. فجايعى از اين دست را هيچ كس گردن نمى گيرد.
در ضمن، مراتب سوءتغذيه در ميان كودكان، در حال رشد است و هم اكنون نسبت به زمان پيش از تهاجم آمريكا و همپيمانانش به اين كشور، كودكان عراقى بيشتر از دو برابر با مشكل سوءتغذيه روبه رو هستند. در حال حاضر نرخ سوءتغذيه در عراق بيشتر از اوگاندا و هاييتى و برابر است با بوروندى كشورى در آفريقاى مركزى كه در اثر جنگ داخلى بى رحمانه از هم گسيخته شده است. براساس گزارش اوكسفام و ۸۰ آژانس امدادرسانى ديگر، تعداد كودكان عراقى كه پائين تر از وزن طبيعى به دنيا مى آيند يا از سوءتغذيه ممتد در دوران رشد رنج مى برند، اينك بيش از زمان پيش از تهاجم است.
تقريباً بيش از يك سوم مردم عراق - هشت ميليون نفر - به كمك هاى اورژانسى نياز دارند و بيش از چهار ميليون از اتباع اين كشور به كمك هاى غذايى نيازمندند. ويرانى خدمات اوليه روى تمامى مردم تأثير گذاشته است. براى مثال ۷۰ درصد عراقى ها از عدم دسترسى به منابع آب كافى رنج مى برند و در مورد ۸۰ درصد اين افراد اصول بهداشتى مؤثر رعايت نمى شود و هر دو حالت زمينه هاى رشدهمزمان عفونت هاى روده اى و تنفسى را - كه غالباً بر روى كودكان تأثيرگذارند - فراهم مى آورند. احمد عبيد - يكى از مقامات وزارت بهداشت عراق هشدار مى دهد: «كودكان هر روز در اثر فقدان داروهاى اساسى مى ميرند. سيستم فاضلاب غلط و فقدان آب تصفيه شده بويژه در حومه شهرها مشكلات جديدى را به وجود آورده است كه احتمالاً براى حل آنها سال ها وقت لازم است.» در همين هنگام، براى رشد بيمارى هاى مزمن مربوط به كودكان تنوع محيطى قابل توجهى به وجود آمده است، زيرا اين بيمارى ها در محيط هاى آلوده رشد مى كنند. موارد بسيارى از ناهنجارى هاى مادرزادى و سرطان در ميان كودكان اين باور را به وجود آورده اند كه بيمارى هاى ياد شده پيامد قرار گرفتن در معرض مواد شيميايى و راديواكتيو هستند؛ مواردى كه در طول جنگ به شكل معنى دارى رو به افزايش گذاشته اند و البته اين موارد بدون احتساب آسيب هايى در نظر گرفته شده اند كه با حسن تعبير «صدمات موازى» ناميده مى شوند؛ يعنى صدها كودكى كه در اثر بمب هاى كنار جاده و همچنين حمله هاى انتحارى يا حمله هايى كه توسط نيروهاى اشغالگر صورت مى گيرد ، كشته مى شوند.
من دوباره به چهره كودكى بى نام نگاه مى كنم؛ عكسى كه توسط دن چانگ براى روزنامه گاردين انگلستان گرفته شده است. چهره كودك تقريباً شناخته نمى شود. او با چشمانى غمگين به بيننده مى گويد: «چه كرده ام كه سزاوار اين همه رنج باشم »
من نمى توانم پاسخى براى اين پرسش بيابم اما با خود مى انديشم: چقدر نگون بخت اند بزرگ ترهايى كه زندگى كودكان را، كودكانى كه بايد كاملاً مصونيت داشته باشند، نابود مى كنند.
به رغم تمام شواهد، برخى از رهبران سياسى همچنان بر اين ادعا پاى مى فشارند كه وضعيت رو به بهبود است. گويى اين همه تصاوير وحشيانه تلويزيونى از جنگ وجود ندارد، گويى اين تصاوير اوهامى هستند كه توسط ارواح پليد ساخته شده اند. پرتگاه عظيمى كه ميان ديدگاه مردم و رهبران شان از واقعيت وجود دارد، هر لحظه عظيم تر مى شود. دكتر ريچارد هورتن، سردبير لنست، اخيراً اظهار داشته است: «قصورى همگانى روى داده است؛ از كلمات رهبران سياسى چنين مى توان برداشت كرد.»
جان مك كين در مؤسسه نظامى ويرجينيا طى خطابه اى براى دانشجويان افسرى، اظهار داشت كه ادامه جنگ، در حقيقت، در راهى درست پيگيرى مى شود. مك كين سپس خطاب به يكى از نامزدهاى رياست جمهورى افزود: «اين لازم است و منصفانه.»
عبارت فوق واقعيتى را يادآورى مى كند: بايد به او ثابت كرد كه چنين نيست!
* سزار چلالا، خبرنگار خارجى اينترنشنال تايمز خاورميانه