Iran Newspaper - خانواده

] زهرا رضايى]

با شتاب خود را در ماشين انداخت. دلخور بود، از همه چيز و از همه كس، مخصوصاً از دست مادرش كه او را مجبور كرده بود به اين مدرسه بيايد. مادرش مثل هميشه از او پرسيد: «مدرسه امروز چطور بود »
- مثل هر روز. اصلاً براى شما چه فرقى مى كنه
جوابش نشانى از آشوب درونش داشت.
- ساعت كلاس انگليسى ات معلوم شد
- نه! اصلاً مى دونين مامان، دوست ندارم حرف بزنم.
- اين چه طرز حرف زدنه يعنى چى كه دوست ندارم حرف بزنم
- نمى تونم فكر كنم. امروز با يكى از بچه ها دعوام شد. خانم معلمم از اون طرفدارى كرد. سر زنگ ورزش هم آخر شدم، آخر. مى دونين يعنى چى همه به من خنديدند. من از اين زندگى متنفرم!
***
تا به حال با چنين صحنه اى روبه رو شده ايد اين صحنه شما را ياد چه چيزى مى اندازد مطمئناً دختر نوجوان شما هم گاهى اين جمله را تكرار مى كند: «من از اين زندگى متنفرم!»
دختر نوجوان امروز در دنيايى پر از دشوارى زندگى مى كند و حتى وقتى كه در شرايط آرامى به سر مى برد، معمولاً به علت هجوم هورمون هاى بلوغ، با احساسات و عواطف غيرقابل كنترلى دست به گريبان است. در اين دوره، روحيه تلون، دلگيرى و دلخورى بر او حكومت مى كند.
وقتى دختر كوچك شما، كودكى بازيگوش، شيرين و خندان بود، هرگز باور نمى كرديد روزى به چشم هاى شما نگاه كند و بگويد: «حالم از اين زندگى به هم مى خورد!» هرگز تصورش را هم نمى كرديد كه دختر تازه پا و شلوغتان، روزى ساعت ها تنها در اتاقش بنشيند و به موسيقى گوش بدهد كه شما اصلاً آن را نمى فهميد. وقتى پرچانگى مى كرد و شما از دست او به ستوه مى آمديد، هرگز در خواب هم نمى ديديد روزى برسد كه آرزو داشته باشيد فقط يك كلمه با شما حرف بزند.
دنيايى كه دختران امروزى در آن زندگى مى كنند، ترسناك تر از دنيايى نيست كه مادرانشان آن را تجربه كرده اند؛ اما توفان هاى بلوغ، امروزه به طرز بى سابقه اى شديدتر است. هر مادرى دلش براى دخترش مى تپد و آرزوى موفقيت و شادكامى براى او دارد. هر مادرى ترجيح مى دهد خار به چشم او برود و به كف پاى فرزندش نرود، اما اگر هر مادرى با ورود به درون دنياى دخترش، دست ها را از روى نااميدى و به نشانه تسليم بالا ببرد، آن زمان تكليف دخترانمان چه خواهدشد آيا آنها مى توانند به تنهايى از پس مشكلات روزافزون زندگى بربيايند و به بقا و ادامه زندگى دلخوش باشند
در دل بحران ها و ناملايمات و تلاطم احساسات هول انگيز تبديل شدن دخترى نوجوان به يك زن، هر زنى كه نقش مادرانه دارد، مى تواند بزرگترين متحد دخترش باشد. هر مادرى بايد به اين نكته مهم دست يابد كه رشد احساسى و عاطفى دخترش مى تواند زمينه ساز رشد خود او نيز باشد و در دل تألمات شديد روحى، رابطه او با دخترش مى تواند پناهگاهى براى خود و دخترش باشد. هر مادرى مى تواند با روحيات متلون دوران بلوغ، گوشه گيرى ها و سكوت ها، اضطراب ها و نگرانى ها و حتى رفتار خود ويرانگرى نوجوان كه ممكن است در دل بحران ها بروز كند، روبه رو شود و نه تنها به موجوديت خود ادامه دهد، بلكه دركنار او به شادى نيز برسد.
شايد اين حرف از ديد شما به عنوان يك مادر، خوشبينانه يا حتى شوخى تلقى شود؛ اما مادرى كردن دست در دست با فرزند، ربطى به استعداد و مهارت مادرانه ندارد. همين حالا تصويرى دوباره از دختر خود به دست بياوريد. نگاهى به موهبتى كه خداوند به شما داده است، بيندازيد. موهبت داشتن فرزند دختر، ارتباطى به مهارت هاى شما به عنوان يك مادر و نيز ربطى به سابقه و تجربه شما يا موفقيتى كه در زندگى داشته ايد، ندارد. خداوند با مهرى عظيم و بدون هيچ چشمداشتى به شما دخترى عطا كرده و به شما موهبت مادر او شدن را بخشيده است. پيوند خداداد ميان شما و فرزندتان زمينه اى است تا به رشد و امنيت خاطر برسيد و در دل توفان ها و زلزله هاى شديد زندگى، براى او پناهگاه باشيد.
به هم خوردن تعادل در حد فاصل ميان رسيدن به بلوغ جنسى و نوجوانى، فرصت مغتنمى براى شماست تا به دختر خود كمك كنيد تاهمراه با شما، دريچه هاى دلش را به روى زندگى بگشايد. شما مى توانيد در جريان رشد و بارورى دخترتان، متحد و ياور او باشيد. يار و متحد شدن با عزيزترين كسى كه در زندگى داريد زيبا به نظر مى رسد. شما اين طور فكر نمى كنيد