Iran Newspaper - خانواده

برف آمده بود ، نه از اين برف هاى پرپرى كه هنوز روى زمين ننشسته، آب مى شوند. از آن برف هايى كه گاهى مجبور بودى دوطرف كوچه كوت كنى و از وسطش مثل تونل بگذرى. از آن برف هايى كه مى توانستى با خيال راحت از سرشاخه هاى پاكيزه جمع كنى و به آن سركه شيره بزنى و با بچه هاى كوچه، ضيافت «بستنى خوران» راه بيندازى و كوچه را از صداى خنده هايت روى سر بگذارى و گلوله برفى درست كنى و بزنى به ديوار كه دلت نمى آمد به رفيقت بزنى كه او يار غارت بود. و برف آن قدر زياد بود كه همه بچه ها براى خودشان آدم برفى درست مى كردند و هيچ مسابقه وحسادت و رقابتى در كار نبود و فقط سرگرمى و هدفشان ، بازى بود و خنده و خنده و آرامشى از سر رضايت.
اولين روزى بود كه من در يك زمستان سرد به مدرسه مى رفتم. كلاس اول دبستان. چادر مادر را محكم گرفته بودم كه ليز نخورم و نگاهم به نوك گالش هاى قرمزرنگى بود كه تازه برايم خريده بودند و چه برقى مى زد. مادر برايم ژاكت ضخيم خوشگلى بافته بود به قشنگى رنگين كمان. زمينه اش سفيد بود و در آن گل هاى سرخ و زرد و آبى جلوه مى كردند. خدا مى داند چه شب هايى بيدار نشسته بود تا آن را زودتر تمام كند كه در آن زمستان سخت، دوباره لوزه هايم باد نكنند و توى رختخواب نيفتم. از تصور آن كه با يك ژاكت نو پر از گل به مدرسه مى رفتم ، دل كودكانه ام تاپ تاپ مى زد. هنوز از خم كوچه باريكى كه به مدرسه مى رسيد، رد نشده بوديم كه چشمم به زنى افتاد كه چادر كهنه اى را روى سرش كشيده بود و دركنارش، دختربچه لاغرى با يك لا پيراهن چيت، مثل بيد مى لرزيد. آرام ازكنارشان گذشتم و بعد انگار از اين كه ژاكت نويى دارم، خجالت كشيدم و خودم را جمع و جور كردم و به مادر چسباندم. شايد تصور مى كردم در ميان چادر مادر گم مى شوم و ديگر نگاه پرحسرت آن دختر، پوست تنم را سوراخ سوراخ نمى كند.
چند روزى به همين ترتيب گذشت و من ديگر هيچ دلم نمى خواست آن ژاكت را بپوشم. راه ديگرى جز همان كوچه باريك به طرف مدرسه وجود نداشت.
هوا كه يك كمى سبك تر شد و برف ها آب شدند، مادر آن طرف خيابان مى ايستاد و نگاهم مى كرد كه آن كوچه را طى كنم و خودم را به مدرسه برسانم. بالاخره يك روز، فكرى را كه هفته ها بود توى كله ام دور مى زد، عملى كردم و موقع برگشتن از مدرسه، ژاكتم را در آوردم و به دخترك دادم و وادارش كردم بپوشد. از تصور اين كه او گرم شده است، شادى عجيبى در قلبم احساس كردم. تا به خانه برسم، استخوان هايم هم درد گرفته بودند و جسم نحيف من كه منتظر اولين باد پائيزى بود تا سرما بخورم و توى رختخواب بيفتم، با من همراهى نكرد و حسابى سينه پهلو كردم.همه اش خدا خدا مى كردم مادر سراغ ژاكت را از من نگيرد، اما انگار خودش فهميده بود. از من سؤال نكردكجاست، اما خودم از ترسم دروغ گفتم. گفتم كه آن را گم كرده ام. مادر لبخندى زد و گفت «حالا با چى مى رى مدرسه؟» و من جوابى نداشتم. يك هفته بسترى شدن، براى مادرم اين امكان را ايجاد كردكه با يك كامواى خيلى ضخيم خاكسترى بدرنگ، تند و تند برايم ژاكت جديدى ببافد و روزى كه بالاخره توانستم از جا بلند شوم و دوباره به مدرسه بروم، ديگر آن زن و دخترش را نديدم.
زمستان گذشت و نزديكى هاى عيد شد. يك روز با مادر از جلوى مغازه آقاى ملك محمدى كه همه چيز، از ظرف چينى گرفته تا سوزن خياطى مى فروخت، مى گذشتيم كه پشت ويترين مغازه، همان ژاكت را ديدم. چنان بهتم زده بود كه نمى توانستم از جايم حركت كنم. مادركه حال مرا ديد، دستم را گرفت و داخل مغازه برد و از آقاى ملك محمدى پرسيد كه قيمت ژاكت چند است؟ آقاى ملك محمدى گفت چون دستباف است و نقش زياد دارد ، قيمتش گران است . مادر از او خواست كه تا يك هفته مانده به عيد، آن را نفروشد، شايد بتواند پولش را تهيه كند و ژاكت را براى من بخرد.
دل من در اندوه از دست دادن ژاكت و نفهميدن علت اين كار دختركوچولو ، مى سوخت. نمى دانستم از چه كسى، چه سؤالى بايد بپرسم. مى دانستم كه براى مادر امكان تهيه پول آن ژاكت وجود ندارد. فقط من كه نبودم. بايد براى پنج خواهر و برادرم هم لباس شب عيد تهيه مى كرد. اين كه لباسى نداشته باشم، چندان آزارم نمى داد، اما از تصور اين كه با هديه من چنين كارى كرده بودند، عالم كودكانه ام به هم ريخته بود. يك هفته به عيد مانده مادر به آقاى ملك محمدى گفت كه نمى تواند پول ژاكت را بپردازد و او هم خيلى زود توانست ژاكت را بفروشد. معلوم است كه هرمادرى دلش مى خواست ژاكت به آن قشنگى را براى دخترش بخرد.
شب عيد همه دور سفره هفت سين نشسته بوديم و مادر، لباس هاى عيد همه را به آنها داد. من غمگين تر از آن بودم كه منتظر لباس عيد باشم. بالاخره مادر ژاكت سفيد پر از گل هاى سرخ و زرد و آبى را جلوى چشم هايم گرفت. نخ كامواى ژاكت خيلى ضخيم تر از قبلى بود، به همين خاطر گل هايش خيلى معلوم نبود، اما درست رنگ همان بود. من كه نمى دانستم بايد گريه كنم يا بخندم، هيچ حرفى نزدم. معلوم مى شد مادر، شب ها وقتى كه ما خواب بوديم، با كمك خواهر بزرگم، ژاكت را بافته بود. روز بعد وقتى كه من و مادر تنها شديم و من ذوق كنان ژاكت را پوشيدم تا همراه خانواده براى عيدديدنى برويم، مادرم در حالى كه يقه ژاكتم را مرتب مى كرد، آرام گفت: «مهم نيست بقيه با هديه آدم چه كار مى كنند. مهم اين است كه هديه دادن با دل خود آدم چه كار مى كند.» آن روز معنى حرف مادر را نفهميدم، اما بعدها ديگر هيچ وقت به اين فكر نكردم كه آدم ها با هديه هايى كه به آنها مى دهم چه مى كنند.