Iran Newspaper - ديپلماتيك

] مهدى تقوى]

در شب آغاز سال نو ميلادى، ۳۷۲ خودرو در فرانسه در آتش سوخت و بيش از ۲۵۰ تن از مردم اين كشور - بويژه جوانان - دستگير شدند.
تداوم اين آشوب ها كه جرقه آن در اواخر سال ۲۰۰۵ ميلادى زده شد، دولت «ساركوزى» را با مشكلى بغرنج مواجه كرده است و با وجود دخالت هاى گاه و بى گاه نيروهاى امنيتى فرانسه - به دليل عدم توان پليس در كنترل آشوب ها - هنوز هم اين موضوع و معضل، برطرف نشده است.
اما چرا فرانسه، همچنان دچار اين معضل امنيتى است
گسترش ناآرامى هاى فرانسه - بويژه در پاريس و حومه آن - نشان مى دهد، كه اين خشونت ها ريشه در تضادهاى عميق اجتماعى دارد. در حيطه اجتماعى پديده تبعيض در اين كشور متمدن اروپا ريشه دوانده است و در بعد اقتصادى فقر و بيكارى، زندگى بسيارى از جوانان فرانسه را آزار مى دهد كه اكنون اين معضل به صورت اعتراض، سر باز كرده است.
بر اين دو مشكل ساختارى، تصميم هاى نادرست دولت و عملكرد ناسنجيده محافل مؤثر اين كشور را بيفزاييد. دولت نيكلا ساركوزى كه نشان داده هيچ انديشه و راهكار منطقى براى مواجهه با اين اوضاع ناگوار ندارد. براى مقابله با مردم معترض، از سركوب سازمان يافته استفاده مى كند. بدترين رفتار اركان دولت فرانسه در قبال اين ناآرامى ها اين است كه آشوب هاى سريالى، توسط دولت، دچار سانسور شود. بدون شك جلوگيرى دولت از انتشار جزئيات وقايع يا وارونه ساختن آن باعث عميق تر شدن اين شكاف خواهد شد.
حال مى كوشيم به ۳ مورد كلى از عوامل دخيل در اين حوادث زنجيره اى اشاراتى داشته باشيم.
حيطه اقتصادى، چنان كه اغلب كارشناسان گفته اند، ناآرامى هاى اخير به نارضايتى و نگرانى معيشتى دو طيف از اقشار فرانسه برمى گردد. مهاجران بيكار و كارگران سرخورده. ناآرامى هاى فرانسه نشان مى دهد، در پشت چهره اين جامعه مرفه و ثروتمند غربى پديده نابرابرى و تبعيض، پنهان شده است. اين نابرابرى بيش از همه دامنگير طيف مهاجران اين كشور است. جوانان مهاجر فرانسوى در جريان اين ناآرامى ها، حاكمان فرانسه را وادار به اعتراف كردند كه يك جوان رنگين پوست، به اندازه يك پنجم يك جوان فرانسوى سپيدپوست هم فرصت اشتغال ندارد.
آشوب هاى سريالى فرانسه نشان داد، در جامعه مرفه اين كشور، هنوز چند ميليون نفر زندگى مى كنند كه از امكانات اوليه زندگى بى بهره اند و ميزان نااميدى آنها به اندازه اى است كه برخى از آنان حاضرند در شديدترين تدابير امنيتى پليس فرانسه درشب سال نو ميلادى، به خيابان بريزند و نزديك به ۴۰۰ خودرو را به آتش بكشند.
اين درحالى است كه دولت ساركوزى نه تنها به مطالبات و خواسته صدها هزار نفر كارگر، دانشجو و كارمند معترض پاسخ نداده بلكه هر بار با گسيل پليس به خيابان ها، نوعى مانور قدرت نمايش داده است. ساركوزى ناآرامى سال نو مسيحى را با شدت سركوب كرد و بيش از ۲۵۰ نفر را بازداشت نمود كه اگر چنين امرى از سوى هر يك از كشورهاى غيرغربى صورت گيرد، مردان اليزه و شخص آقاى ساركوزى، آن را «ديكتاتور» خوانده و خواستار مجازات او مى شوند.
دومين عامل مؤثر در اين بحران تبعيض اجتماعى است. آنچه باعث مشاركت اقليت هاى قومى و نژادى در آشوب هاى فرانسه مى شود - به اذعان خود فرانسويان- سركوب سيستماتيك اقليت ها از سوى فرهنگ حاكم و ناديده انگاشتن منزلت اجتماعى آنها بوده است.
جامعه ميليونى مسلمين فرانسه - كه خود ملتى هستند - بيش از همه زهر اين تبعيض را مى چشند تا حدى كه حتى يك شهردار در فرانسه ندارند، چه رسد به نمايندگى پارلمان اين كشور.
عامل تعيين كننده ديگر، تفكر و منش دولت جديد اليزه است. اكنون در رأس دولت فرانسه، فردى قرار دارد كه كارنامه اى روشن در ضديت با مهاجران دارد و هنوز هم ادبيات مهاجر ستيز او ، زمانى كه اعراب حومه نشين پاريس را اوباش ناميد، چاشنى عصيان هاى سياسى است. بنابراين وقوع حوادث و آشوب هاى زنجيره وار فرانسه با اين رويكرد ساركوزى - چه در زمان مسئوليت وزارت كشور و چه در زمان رياست جمهورى - باز هم تداوم خواهد داشت . دراين ميان بايد بپذيريم كه واقعيات صحنه فرانسه آن گونه كه شايسته است، هنوز درك نشده است. بحران هويت چندميليون مهاجر مسلمان اين كشور هنوز در پس پرده سانسور پنهان مانده است . همه مى دانيم اگر يك هزارم آنچه در فرانسه اتفاق افتاد و مى افتد، در كشور اسلامى يا عربى واقع مى شد ، رسانه هاى غرب و فرانسه ، نه تنها اطلاع رسانى بلكه در بزرگنمايى آن از هم سبقت مى گرفتند . همگى خاطرمان هست كه در قضيه كوى دانشگاه ، آتش زدن يك موتوسيكلت يا يك اتوبوس، تا چه اندازه فرانسوى ها پرونده حقوق بشر عليه ايران گشودند اما با وجود آن كه طى ۲ سال اخير در فرانسه بيش از سى هزار خودرو، در آتش خشم جوانان معترض فرانسوى سوخته است ، اما هيچ صدا و نهيبى به اعتراض و انتقاد از هيچ محفل حقوق بشرى برنخاسته است.