Iran Newspaper - خانواده

گابريلا تورتس‎/تهمينه مهربانى

من يك دانش آموز ممتاز هستم. در فعاليت هاى مدرسه هميشه شركت مى كنم و نوجوانى اجتماعى محسوب مى شوم يا لااقل محسوب مى شدم.
همه ماجرا تقريباً بى مقدمه و هدف شروع شد. حدود ۶۳ كيلو وزن داشتم. چاق نبودم. ولى حس مى كردم مى توانم چند كيلويى وزن كم كنم. يكى از دوستان رژيم جالبى گرفته و نتيجه خوبى به دست آورده بود. او هرچه بيشتر وزن كم مى كرد، حس بهترى داشت و دوستانش مى گفتند هيكلش عالى شده است. من هم مى خواستم چنين احساسى را تجربه كنم.
ورزش را شروع كردم و به جاى چيپس و نوشابه هميشگى، غذاهاى سبك و سالم مى خوردم. در عرض چند هفته، چندين كيلو وزن كم كردم. حال خوشى داشتم. به آنچه مى پوشيدم اهميت مى دادم و حس مى كردم جذاب شده ام. به مدرسه كه مى رفتم انگار همه به من توجه داشتند «گبى! عالى شده اى». «گبى! خيلى قشنگ شده اى» و «گبى! خيلى لاغرمردنى شده اى». گمان نمى كنم هيچ تعريفى به اندازه اين آخرى، احساس خوشايندى در من ايجاد مى كرد.
هميشه اين پيام را به ذهنم داده بودم كه جا براى پيشرفت هست. به خودم گفتم اگر با سه كيلو وزن كم كردن، اين قدر جلوه كرده ام، با پنج كيلو و ۱۰ كيلو چه خواهم شد. گمانم همين موقع ها بود كه گرفتار بى اشتهايى روانى شدم.
موفقيت هاى قبلى به اندازه موفقيت در وزن كم كردن، در من احساس خوبى ايجاد نمى كرد. فكر مى كنم به خاطر اين كه مى توانستم اشتهايم را كنترل كنم، اين احساس را داشتم. سريع وزن كم كردم و هربار كه يك كيلو لاغر مى شدم، كلى ذوق مى كردم. سرخوش و شاد بودم و حالا كه به عقب برمى گردم، متوجه مى شوم كه به آن احساس معتاد شده بودم و به خاطر آن زندگى مى كردم.
نخستين روزى كه در تمام طول روز هيچ چيز نخوردم كاملاً يادم است. آن شب وقتى به رختخواب رفتم، احساس كردم شكمم خالى است، ولى در عين حال از احساس لاغرى لذت مى بردم، احساسى كه موفقيت را در ذهن من تداعى مى كرد. يادم مى آيد به خودم گفتم اگر توانسته ام يك روز تمام چيزى نخورم، چرا يك روز را دو روز نكنم روزهاى زيادى اين كار را تكرار كردم و بالاخره توانستم سه روز تمام چيزى نخورم.
درست يادم نمى آيد اين ماجرا كى پيش آمد، ولى ديگر كسى به من حرف هاى قشنگ نمى زد و از من تعريف نمى كرد، ولى به جاى توجه به اين نتيجه گيرى منطقى كه «بيش از حد ادامه داده ام»، كم كم گرفتار اين احساس شدم كه دارم شكست مى خورم و بايد بيشتر تلاش كنم، بيشتر لاغر شوم و قضيه را جدى تر بگيرم.
روزهايى بود كه فقط يك سيب مى خوردم و شب با احساس شكست و چاقى به رختخواب مى رفتم. كم كم كار به جايى رسيد كه احساس كردم غذا هرچقدر هم كم باشد، بيشتر از حجم معده من است. بعد اين حس در من پيدا شد كه غذا نفرت انگيز است. از اين كه تا آن حد ضعيف شده بودم، احساس حقارت مى كردم و زندگى ام تبديل به جهنم شده بود. فكر مى كردم اگر فقط بتوانم كمى بيشتر خود را كنترل كنم، اوضاع حتماً بهتر مى شود. حقيقت اين است كه تمام آن شادى و خوشحالى، مدت ها پيش از بين رفته بود و تمام وجود من وقف احساس شعف و موفقيت لحظات كوتاه از تصور يك كيلو وزن كم كردن شده بود.
بخشى از وجودم مى دانست كه اين كار اشتباه است، ولى اين بخش عجيب، دور ازدسترس بود و نمى توانست قدرتمندتر از بيمارى روانى ام عمل كند. به كمك احتياج داشتم و راهى را هم نمى دانستم. حتى نمى توانستم به كسانى كه واقعاً سعى مى كردند كمكم كنند، اجازه اين كار را بدهم. معلم ها، مربيان بهداشت مدرسه و دوستانم، همگى گمان مى كردند مشكل دارم. تنها فكر و ذكر من اين بود كه آنها را قانع كنم حالم خوب است. نمى دانم آيا واقعاً حرفم را باور مى كردند يا مى دانستند تا وقتى خودم نخواهم نمى شود كمكم كرد.
يادم مى آيد يك شب پدرم استيك خريد و به من دستور داد آن را بخورم. ابداً زيربار حرف هاى من نمى رفت. به او التماس كردم، گريه كردم، زار زدم، ولى او نپذيرفت. استيكى كه در بشقاب من گذاشته بودند، به بدترين دشمن من تبديل شده بود.
همه اش چربى بود و يك گاز كه به آن مى زدم، فاتحه همه زحماتم خوانده مى شد. بايد به پدرم مى فهماندم كه نمى توانم آن را بخورم و اگر واقعاً دوستم دارد، نبايد مجبورم كند. گريه كردم و خواستم دست از اين فكر ديوانه وار بردارد، ولى او آنجا نشسته بود و مى گفت تمام شب را از جايش تكان نخواهد خورد تا من آن گوشت را بخورم.
هيچ راهى نداشتم. ابداً! انگار اين تنها راه من بود. تنها چيزى كه رويش كنترل نداشتم. حرف هاى پدر انگار دكمه اى را در مغزم فشار مى داد. ديگر به پدرم و احساسات او اهميت ندادم. تنها چيزى كه حس مى كردم خشم و نفرت بود. از پدرم به خاطر اين كه مجبورم مى كرد آن غذاى شيطانى و نفرت انگيز را بخورم، منزجر بودم. در تمام زندگى هركارى كرده ام براى ديگران بوده است. نمراتم، رفتارم و جوايز، همه به خاطر آنها بوده است. هيچوقت هيچ كارى را براى خودم نكرده ام. مسئله خوردن و وزن كم كردن، حالا تبديل به سمبل من و انتخاب هايم شده بود و پدرم سعى داشت آن را از من بگيرد.
آن شب در تمام طول شب از تصور اين كه چاق شده ام، اشك ريختم و فهميدم به كمك جدى احتياج دارم. مى دانستم كسانى را كه دوست دارم آزارم مى دهند.
بعد از اين كه تمام شب را بيدار ماندم، به اين نتيجه رسيدم كه اين پدرم نيست كه از او تنفر دارم. من از خودم متنفر بودم. فهميدم كه اختيار خودم را نداشته ام. براى نخستين بار در زندگى، فهميدم مسئله من اين است كه بايد اختيار زندگى ام را خودم به دست بگيرم، نه اين كه مهار آن را به دست يك بيمارى روانى بدهم. اوضاع يك شبه رو به راه نشد. تا بهبود كامل راه درازى در پيش داشتم، اما به تدريج و با كمك دوستان و خانواده ام درمان شدم. حالا وزن مناسبى دارم و ديگر مرتباً روى وزنه نمى روم و از زير و رو كردن مجله هاى مد دست برداشته ام. شايد مثل مانكن ها نباشم، ولى كاملاً سالمم.