] هانيه نكويى]

نخستين نياز بشر اكسيژن، دومين نياز بشر غذا و سومين نياز او لباس است.
زن و شوهر براى يكديگر همچون لباس هستند، بنابراين همسر سومين نياز اصلى بشر است. همسر پس از اكسيژن و غذا مهم ترين نياز آدمى است و بر همين اساس قرآن مى فرمايد: «هن لباس لكم: زن و شوهر لباس يكديگرند.»
آنچه در زير مى خوانيد بخشى از سخنان حجت الاسلام والمسلمين محسن قرائتى درباره روابط ميان همسران و خانواده بويژه علت تشبيه زن و شوهر به لباس يكديگر است.

* تشبيه زن و شوهر به لباس يكديگر
گاهى لباس افراد را بيمار مى كند، همسر هم اگر نااهل باشد، همسر خوب را خراب مى كند. گاهى لباس افراد را سالم مى كند، همچون لباس آتش نشانى و لباس اتاق عمل جراحى، اين لباس ها موجب سلامتى مى شوند. آسيب به لباس، آسيب به انسان است. اگر كسى يقه شما را پاره كرد، به خود شما توهين كرده است، توهين به همسر نيز توهين به خود انسان است.

* پوشيدن عيوب يكديگر و اصلاح آنها
كار لباس پوشش است. همسران بايد عيب همديگر را بپوشانند، نبايد همسر اسرار زندگى را به ديگران بگويد. رنگ و دوخت لباس، نشانه سليقه و شخصيت انسان است. چه همسرى انتخاب كنيم از انتخاب همسر معلوم مى شود كه ايشان در چه فكرى است. آيا فقط به فكر زيبايى، ثروت و پست است ! دوخت لباس و جنس لباس نشانه شخصيت انسان است. انتخاب همسر هم نشانه شخصيت آدمى است. گاهى يك لكه همه ارزش لباس را زير سؤال مى برد، براى مثال عمامه من سفيد است. اگر يك ذغال بردارم و به يك گوشه عمامه بكشم، همه عمامه زير سؤال مى رود. همسر هم همين طور است. گاهى يك حركت در خانواده همه هويت خانواده را هوا مى كند.
هميشه لباس گران بهترين لباس نيست. گاهى فكر مى كنيم كه چون كباب گران است، توان آدم را هم افزايش مى دهد و حال آنكه قدرت دو دانه كشمش، انرژى يك دانه خرما شايد از نيم كيلو گوشت بيشتر باشد. فكر مى كنيم كه خانمى كه پدر او كارخانه دار، تاجر يا سرمايه دار است و تحصيلات فوق ليسانس دارد، دختر خوبى هم هست، حتماً لباس گران بهترين لباس نيست، گاهى آدم غذايى ساده مى خورد اما ويتامين آن از غذاهاى آنچنانى بيشتر است، خيلى دخترهاى گمنام، خانواده هاى معمولى، كمالاتى دارند كه در طبقات بالا پيدا نمى شود. گاهى لباس خوب است ولى به اندازه نيست. فرد كمالاتى دارد اما سن آنها به هم نمى خورد، كمالاتى دارد، قدشان به هم نمى خورد، كمالاتى دارد، سليقه شان به هم نمى خورد.

* لباس محدوديت نيست، مصونيت است
تشكيل خانواده ارزش است. لباس محدوديت مى آورد. يعنى من كه عمامه سرم است نمى توانم در خيابان بدوم به خاطر اين كه بايد مراعات جامعه را هم كرد. براى مثال شما با كت و شلوار نمى توانى شنا كنى، لباس محدوديت مى آورد ولى نبايد به خاطر محدوديت آن را نپوشيد، همسر هم محدوديت دارد، آدمى كه ازدواج مى كند، بايد نان به خانه ببرد، اول وقت در خانه باشد، پول آب و برق بدهد، ازدواج محدوديت مى آورد ولى اين محدوديت ارزش است، برخى مى گويند: چرا ازدواج كنيم راحتيم، آزاديم و فكر مى كند كه هر آزادى، ارزش است.
زن براى شوهر لباس و شوهر هم براى زن لباس است. لباس چه مى كند آدم در لباس بايد غير از اين كه خود را گرم و پوشيده مى كند به فرهنگ جامعه هم توجه داشته باشد. براى مثال لباس احرام سفيد است، مردم چادر سفيد را در مسجدالحرام، مكه و در زمين عرفات مى پوشند، اما الآن كسى چادر سفيد سر نمى كند و به خيابان بيايد. گاهى نوعى لباس در جايى فرهنگ نيست، بنابراين بايد مراعات فرهنگ جامعه را هم كرد. در ازدواج هم همين طور است. زن و شوهر براى هم لباس هستند، لباس تابع فرد است، بنده كه لباس پوشيدم وقتى ركوع مى روم، لباس من هم با من به ركوع مى آيد. مى نشينم، كار مى كنم، به خيابان مى روم، لباس تابع من است، زن و شوهر هم بايد تابع هم باشند. نبايد در مقابل هم شاخ و شانه بكشند.
لباس هم وسيله تخريب و هم وسيله تبرئه است! وسيله تخريب چيست يوسف را در چاه انداختند، لباس او را خونى كردند و گفتند طعمه گرگ شده است. يعنى با اين لباس توطئه و سپس او را تخريب كردند.

* يا بكش، يا دانه ده! يا از قفس آزاد كن!
انسان در انتخاب لباس آزاد است. مى تواند بخرد و نخرد اما وقتى خريد ديگر نمى تواند بى مصرف بگذارد. قبل از ازدواج انسان آزاد است ولى وقتى ازدواج كرد، نمى تواند همسر خود را معلق بگذارد.
با لباس عالِم، انسان عالِم نمى شود. هر كسى بايد چاه خودش آب داشته باشد. چاهى كه خشك است، با زور سطل آب، آب دار نمى شود. بايد كمالات از درون بجوشد. كسب كمالات از ديگران به جايى بند نيست.

* همسر، مايه آرامش روحى و روانى
لباس آرام بخش نيست، جنس لباس آرام بخش است. اگر پارچه خشنى را لباس كردى، بدنت به خارش مى افتد، گاهى فرد ازدواج مى كند، مى بيند، عجب! زندگى اش پر از نكبت شد. چرا براى اين كه جنس همسر به همسر نمى خورده است.
يعنى خيلى وقت ها همسر زندگى را تلخ مى كند چون جنس همسر به همسر نمى خورد. لباس معيوب را اصلاح مى كند اما فرياد نمى زند. به فكر اصلاح عيب همسر باشيد نه اين كه آبروريزى كنيد.
گاهى جنس لباس خوب است، اما دوخت آن خوب نيست، گاهى شخص مقابل خوب است، اما اخلاق و حركات او مناسب نيست، با يك حركت، كلمه يا رفتار بد نبايد همه وجود فرد را زير سؤال برد.
هر لباس تميزى پاك نيست و هر پاكى تميز نيست، بعضى لباس ها خيلى تميز است اما پاك نيست، بعضى لباس ها هم پاك است اما تميز نيست. براى مثال قالى پاك است، اما اگر بگويند: «زبانت را به قالى بمال، نمى مالى!» برخى دخترها و پسرها خوش تيپ، خوش قيافه و خوشگل اند، اما پاك نيستند. برخى دخترها و پسرها هم پاك هستند اما شايد ظاهر خوبى نداشته باشند. يعنى نمى توان گفت هردختر يا پسرى كه زيباست، مطلقاً خوب هم هست يا هر دختر نازيبايى، آدم بدى است، اين موارد التزام ندارد. بعضى لباس ها حفاظت بيشترى مى خواهند، برخى همسرها هم نياز به حفاظت بيشترى دارند، همسرهاى ساده، كم سن و سال، بى تجربه و غريبه مراقبت بيشترى مى خواهند.

*دقت در انتخاب همسران پاك
لباس چه مى كند دزد از لباس دزدى لذت مى برد اما مؤمن ناراحت است. آدم هاى كثيف اگر دختر و پسر هرزه را انتخاب كنند با هم خوش هستند. اما فرد مؤمن هرگز حاضر به وصلت با چنين آدم هايى نيست.
هر فردى از همسرى لذت مى برد، شايد دختر و پسرى براى همديگر جاذبه داشته باشند، اما در چشم افراد پاك و باتقوا بى ارزشند.
در قرآن كريم كفاره بعضى از گناهان پوشاندن ۱۰ برهنه است. در حقيقت بخشيدن لباس به برهنه ها كفاره و عبادت است. همين طور كه بخشيدن لباس عبادت است همسرگزينى براى مجردها هم نوعى عبادت است. لباس زيبا نشانه شادابى است. در خانواده اگر زن و شوهر خود را براى همديگر آرايش كنند، اين آرايش شادى بخش است و زندگى را گرم مى كند. در احاديث آمده كه اگر مردى به زن خود بگويد دوستت دارم، اين كلمه تا آخر عمر در ذهن زن مى ماند. تشكر، انتقادپذيرى و عذرخواهى كردن زندگى را شيرين مى كند.

* واقع بينى در تعيين مهريه ازدواج
در خريد لباس به جيب خود نگاه مى كنى، در مهريه هم بايد به جيب خود نگاه كنى، گاهى افرادى براى خطبه عقد نزد بنده مى آيند، مى گويم: «چند تا » مى گويد: «هزار سكه!» هرچه آنها را نگاه مى كنم كه به اين قيافه مى خورد مى گويم: «تو تا آخر عمرت هزار سكه مى توانى جمع كنى چرا شوخى مى كنيد » مى گويد: «بگو، چه كسى داد » مى گويم: «اِ... اگر دامادى لحظه اى كه عقد مى خواند، نيتش باشد كه: بگو هزار سكه، من كه بنا ندارم بدهم، هر زمان كه نزد زن خود مى رود گويى زنا مى كند.» شوخى كه نداريم. اول زندگى چرا با دروغ نگاه به جيبت كن.
لباس جلف آدم هاى هرزه را به خود جذب مى كند، همسر جلف هم چشم هاى هرزه را به خود جذب مى كند. بايد زمانى كه زن عصبانى است، مرد كوتاه بيايد و زمانى هم كه مرد عصبانى است، زن كوتاه بيايد. نگويد تو فحش دادى من هم فحش مى دهم. بداخلاقى، من هم بداخلاق هستم. اگر مرد بداخلاق است، تو خوش اخلاق باش. زن عصبانى است، مرد تو كوتاه بيا. چطور هوا داغ است، لباس نازك مى شود هوا سرد است، لباس كلفت مى شود تا زن عصبانى است، مرد نازك شود، تا مرد عصبانى است، زن نازك شود.
انسان بدون لباس رسواست. كسى هم كه همسر ندارد، در معرض رسوايى قرار دارد.

* وظيفه والدين در قبال ازدواج فرزندان
افراد متأهل بايد مجردها را به زور همسر دهند.
لباس ظاهرش زيباست، مردم مى گويند: به به چه لباسى!
اما ممكن است زير آن زبر باشد و بدن را از بين ببرد. برخى همسرها هم بيرون را روشن و داخل خانه را تاريك مى كنند. يعنى به ظاهر او مى گويند: خوشابه حالت، چه همسر خوبى دارى، اما از همسر او كه مى پرسى مى گويد: «آقا پير من را درآورده خيلى بداخلاق است.» بنابراين، گاهى روى لباس جلوه دارد، اما باطن آن خراب است.