] احسان تقدسى]

درتحليل ترور مغنيه همچنان نكات مبهمى وجود دارد كه نمى بايست آنها را از نظر دور داشت. مهم ترين آنها به اين شرح است:
* ورود محرمانه معاون وزير دفاع آمريكا به بيروت از طريق بحرين با لباس شخصى و با يك هواپيماى نظامى در روز ترور مغنيه. معاون گيتس و تيم همراه بلافاصله راهى
سفارت آمريكا در بيروت شده و با برخى چهره هاى لبنانى ديدارهايى داشته اند.
* دو روز قبل از ترور عماد مغنيه سفارت آمريكا در لبنان از شهروندان خود در اين كشور خواست در روزهاى ۱۳ و ۱۴ فوريه از رفت وآمد در بيروت بپرهيزند.
* منابع لبنانى سه شب پيش از ترور مغنيه اعلام كردند كه در جزيره رامكلين در مقابل بندر طرابلس بالگرد ناشناسى فرود آمد و پس از چند دقيقه منطقه را ترك كرد.

ترور عماد مغنيه خيلى زودتر از آنچه معمول اينگونه ترورها ست به جريانى ضداشغالگرى تبديل شد. «ترور» امرى معمول براى حذف چهره هاى مخالف در سرويس هاى اطلاعاتى غرب است و در رژيمى همچون اسرائيل كه اصولاً با خشونت زاده شد و به دليل ماهيت وجودى خود، جز با تداوم جنگ و ترور توان ادامه حيات ندارد اين موضوع از اهميت بيشترى برخوردار خواهد بود. موساد و همه سازمان هاى اطلاعاتى - امنيتى كه در ماجراى ترور شهيد مغنيه مغز متفكر عملياتى حزب الله نقش داشتند آنگاه كه در تاريكخانه هاى خود سرگرم طراحى اين عمليات بودند در خاطرشان هم نمى گنجيد كه عمليات ترور مغنيه فرق بسيارى با حذف فيزيكى ساير مخالفان اين رژيم دارد و خيلى زود نه به جريان بلكه به نهضتى ضدصهيونيستى تبديل خواهد شد. عماد مغنيه در همه سال هايى كه همانند دستى پنهان در جنگ با رژيم صهيونيستى شركت مى كرد به كابوسى براى اسرائيل تبديل شده بود. همان دستگاهى كه با افسانه اى همچون هولوكاست حمايت هميشگى غرب را جلب كرد در ماجراى مغنيه نيز افسانه اى ساخت كه بيش از ۳۰ كشور و سازمان اطلاعاتى در جست وجوى او باشد. اما مغنيه به لطف ذكاوت بالاى خود همچو سايه بود. گزارشى از حضورش در مكانى مخابره مى شد به محض حضور جوخه هاى ترور كوچك ترين ردى از او نبود. اينك كه او نيست زواياى زندگى اش روشن تر از گذشته مى شود. دوستانش از ايمان، ذكاوت و تدبير او در جنگ هاى با اسرائيل بخصوص ماجراى جنگ ۳۳ روزه و شكست «افسانه شكست ناپذيرى» اسرائيل سخن مى گويند و دشمنانش از شادى در پوست خود نمى گنجند و شهادت او را شاهكارى امنيتى براى خود محسوب مى كنند. مغنيه چريكى به معناى واقعى كلمه بود. همه جا بود و هيچ كجا نبود. در همه سال ها بويژه از ۱۹۸۳ تاكنون كه جوخه هاى ترور اسرائيل هركوى و برزنى را به دنبال يافتن ردى از او زيرپامى گذاشتند به باور محافل امنيتى غرب، كوچك ترين اشتباه امنيتى از مغنيه روى نداد و از قضا همين امر نيز ترور وى را به معما تبديل كرده است. عماد مغنيه به باور بسيارى از تحليلگران در همه سال هايى كه پنهان بود به كادرسازى و تربيت نيروهاى جوانى پرداخت كه اينك پس از او به مغنيه اى ديگر تبديل شده اند. تجربيات خود را كه به سختى و در آزمون سخت مبارزه رودررو با رژيم صهيونيستى به دست آورده بود در اختيار شاگردان خود گذاشت و اينك حزب الله از حضور ده ها و صدها مغنيه ديگر در كادر خود خبر مى دهد.
«يوسى ملمن» تحليلگر صهيونيست روزنامه ها آرتص جمعه هفته اى كه گذشت در تحليلى در اين روزنامه نوشت: «تجربه ساليان دراز جنگ با حزب الله نشان داده است كه ترور ابزارى ناكارآمد در مواجهه با اين گروه شيعى است چه آن كه آنان به تك فرماندهان وابسته نيستند و همزمان آلترناتيوهاى فراوانى براى يك پست در اختيار دارند كه هر كدام از آنها به تنهايى توانايى هاى فراوانى دارند.» اين تحليلگر مشهور امنيتى اسرائيل سپس دو فرضيه براى دوران پس از ترور مغنيه مطرح كرده و مى نويسد كه پس از اين ترور يا حزب الله ضعيف شده و به دليل بى اعتمادى به سازمان امنيتى خود تضعيف مى شود و يا آن كه با اصلاح ساختار خود و جايگزين كردن فرد ديگرى به جاى عماد مغنيه، قوى تر از گذشته عمل خواهد كرد. نويسنده سپس با بيان يقين خود از عمليات انتقامى حزب الله تأكيد مى كند كه اسرائيل خيلى زود از ترور عماد مغنيه پشيمان خواهد شد چه آن كه تجربه ساليان نبرد با حزب الله نشان داد كه افراد جايگزين فرماندهان شهيد به مراتب سازماندهى شده تر از افراد پيشين عمل كرده و عرصه هاى جديدى را در رويارويى با رژيم صهيونيستى مى گشايند. نويسنده سپس با مثالى به مقاله خود پايان داده و اينگونه مى نويسد كه ترور سيدعباس موسوى دبير كل پيشين حزب الله اگرچه دستاوردى بزرگ براى موساد بود اما جانشين او يعنى سيدحسن نصرالله نه تنها خلأ رهبرى عباس موسوى را بلافاصله پركرد بلكه حزب الله اينك در سايه تدبير و رهبرى او با سازماندهى بيشتر و قدرت اطلاعاتى - رزمى فراوان در لبنان حضور دارد؛ ترور عماد مغنيه نيز نتيجه اى جز جانشينى فردى جوان و حاصل تجربه هاى فراوان مغنيه براى جنگ با اسرائيل نخواهدداشت.در روزهاى پس از ترور مغنيه تحليل هاى فراوانى در محافل كارشناسى درمورد دلايل يا چگونگى و عواقب آن گفته شد و اين امر حكايت از آن دارد كه منطقه آبستن تحولاتى تازه است. رژيم صهيونيستى پس از شكست مفتضحانه در جنگ ۳۳ روزه بارها و به طور رسمى اعلام كرده است كه رهبران حزب الله را در هرجايى كه بيابد، ترور خواهدكرد. براين اساس مغنيه نيز از طيف رهبران بلندپايه حزب الله بود و تلاش اسرائيل براى ترور او امرى طبيعى محسوب مى شود. با اين حال به نظر مى رسد هدف از ميان برداشتن يكى از رهبران بلندپايه حزب الله هدف اصلى طرح شهادت مغنيه نبوده و طراحان كوشيده اند تا از اين اقدام، نتايجى ديگر بگيرند و يا به قولى با يك تير چند نشان بزنند.با نگاهى به تحليل هاى امنيتى رسانه هاى غربى بخصوص طيف نومحافظه كاران ساكن كاخ سفيد و مطبوعات رژيم صهيونيستى درباره ترور عماد مغنيه برخى از ابعاد و سناريوهاى پشت پرده اين ترور مى توان گمانه زنى كرد كه مهمترين آنها عبارتند از:
۱- فشار به سوريه: محل ترور به گونه اى انتخاب شد كه براى همه آنانى كه حداقل آشنايى با فضاى سوريه داشتند اين سؤال در ذهن متبادر شد كه تيم ترور مغنيه چگونه توانست در فضاى دمشق نفوذ كرده، هدف را شناسايى و سپس فرصت و مجال اجراى اين عمليات را بيابد.در پاسخ بايد گفت كه با توجه به فضاى منطقه و بخصوص اوضاع لبنان و فلسطين يكى از مهمترين اهدافى كه در ماجراى ترور عماد مغنيه مدنظر بوده است تحت فشار قرار دادن سوريه و افزايش حجم حملات بر حكومت بشار اسد رئيس جمهورى اين كشور به دليل پافشارى بر مواضع ضد صهيونيستى مى باشد. مغنيه در فضايى ترور شد كه آمريكا هفته جارى دور تازه اى از گسترش تحريم هاى اقتصادى و سياسى را عليه دمشق اعمال كرده است. سوريه به واسطه نزديكى خود به كانون هاى بحرانى چون لبنان و فلسطين، خط مقدم جنگ ديپلماتيك دنياى اسلام با رژيم صهيونيستى است. رهبران حماس، جهاداسلامى و همه گروه هاى مبارز با اسرائيل اكثراً در دمشق متمركز شده اند. آنان جنگ نظامى عليه اسرائيل را درخيابان هاى غزه و فلسطين انجام مى دهند و نبرد ديپلماتيك را نيز در دمشق. در روزهاى فشار فراوان اقتصادى، سياسى و نظامى رژيم صهيونيستى بر مردم غزه، دمشق شاهد برگزارى چندين كنفرانس بين المللى مبارزه با اشغالگرى و دفاع از مردم فلسطين بود. اتحاد و دوستى رهبران حزب الله و رهبران دستگاه حاكمه سوريه نيز از گذشته هاى دور و زمان رياست جمهورى مرحوم حافظ اسد و دبيركلى سيدعباس موسوى در حزب الله سابقه داشته است. با اين تحليل تلاش براى تفرقه ميان گروه هاى جهادى و دولت دمشق را مى توان از مهمترين اهداف ترور شهيد مغنيه دانست.
۲ـ بازسازى روحيه ارتش اسرائيل: كميته وينوگراد در گزارش ۶۰۰ صفحه اى خود كه دو هفته پيش به ايهود اولمرت نخست وزير رژيم صهيونيستى تحويل داد در تحليل چرايى شكست از حزب الله در ماجراى جنگ ۳۳ روزه به موضوعى اشاره كرد كه در تحليل اين ترور نمى توان از آن غافل بود.
وينوگراد بارها در گزارش خود صراحتاً از تحقير اسرائيل سخن به ميان آورده و تأكيد مى كند كه افسانه شكست ناپذيرى اسرائيل در زير چكمه چريك هاى حزب الله لبنان نابود شد و اينك بايد براى بازسازى اعتماد از دست رفته چاره اى انديشيد. برپايه اين گزارش على رغم گذشت يك سال و نيم از پايان جنگ ۳۳ روزه، رژيم صهيونيستى همچنان از عواقب پيدا و پنهان آن رنج مى برد. رسانه هاى غربى در اين ميان با تأكيد بر نقش ويژه عماد مغنيه در ربودن دو سرباز اسرائيل در سال گذشته و جنگ ۳۳ روزه، مغنيه را طراح عملياتى حزب الله در آن جنگ معرفى كرده و با بزرگنمايى اين ترور مى كوشند مرهمى براى شكست بزرگ اسرائيل در آن جنگ بيابند و بندى از گزارش وينوگراد را كه خواهان بازسازى توان روحى سربازان رژيم صهيونيستى شده بود محقق كنند. چند ماه پس از پايان جنگ ۳۳ روزه نهادهاى اطلاعاتى غرب و رژيم صهيونيستى در گزارشى از توان نظامى حزب الله نوشتند كه نه تنها توان موشكى حزب الله افزايش يافته بلكه اين گروه از محبوبيت بيشترى نيز در ميان لبنانى ها برخوردار گشته است. ۴۸ ساعت پيش از ترور مغنيه نيز دستگاه اطلاعاتى اسرائيل صراحتاً از توانايى موشك هاى حزب الله براى رسيدن به تل آويو به عنوان مركز سياسى و اقتصادى رژيم صهيونيستى سخن گفتند. بديهى است كه رشد همه جانبه حزب الله در مجاورت اسرائيل و افزايش نقش تعيين كننده اين جنبش در تحولات لبنان با منافع نامشروع اشغالگران قدس همخوانى ندارد و از اين روست كه آنها از هر فرصتى براى تضعيف حزب الله استفاده مى كنند. رهبران حزب الله و شخص سيدحسن نصر الله امروز در صف اول مبارزه با رژيم صهيونيستى ايستاده اند و طبيعى است كه اسرائيل براى تأمين منافع خود و تضعيف حزب الله از هر فرصتى براى ضربه زدن به حزب الله استفاده مى كند.
۳ـ تلاش براى جنگ داخلى: دو روز پيش از ترور شهيد مغنيه، وليد جنبلاط از رهبران ارشد جناح ۱۴ مارس ضمن اعلام دشمنى صريح اين جناح با حزب الله، از آمادگى خود براى ورود به فاز جنگ داخلى در لبنان خبر داده. حريرى در عين حال تأكيد كرده بود كه ما آماده سازش با اسرائيل هستيم. با توجه به آن كه حزب الله رسماً اسرائيل را عامل ترور فرمانده ارشد خود اعلام كرده است مى توان اينگونه تحليل كرد كه صهيونيست ها در اين انديشه بوده اند كه با قتل عماد مغنيه از يك سو انگشت اتهام حزب الله را در اين زمينه، سوى گروه ۱۴ مارس و هواداران حريرى نشانه روند (ترور مغنيه در سالگرد ترور حريرى بود) و از سوى ديگر بحرانى تازه براى ادامه جو اختلاف ميان دو طيف درگير بحران سياسى بيروت يعنى ۸ مارس و ۱۴ مارس ايجاد كنند. اين گونه بود كه سيد حسن نصرالله در مراسم تشييع عماد مغنيه، آمريكا و اسرائيل را به تلاش براى تداوم اختلاف و تفرقه افكنى ميان گروه هاى سياسى لبنان متهم كرد.

گروه بين الملل ـ محسن كاظمى: شايد آن هنگام كه آنگلا مركل، صدراعظم آلمان، طى سفر شيخ محمدبن راشد آل مكتوم نخست وزير امارات به كشورش زبان به تهديد عليه ايران گشود و ادعا كرد كه ايرانيان مغرورانه به دنبال تكنولوژى هسته اى هستند، گمان نمى برد كه شيخ محمد را نظرى غير از اين باشد و وى در اوج فشار غربى ها عليه ايران در برلين ايران را همسايه خوب و قدرتمند امارات خطاب كند.
روابط امارات با ايران از زمان استقلال اين كشور در سال ۱۹۷۱ و آن هنگام كه امارات با تركيب هفت اميرنشين تشكيل شد، روابطى حساس و برپايه اصول دوستى بوده است. حتى آن هنگام كه صدام در اوايل جنگ با ايران از اشغال بخش هايى از سرزمين ما سرمست بود و خود را آقاى جهان عرب مى خواند، دولتمردان ابوظبى با حفظ موضع بى طرفى، به روابط دوستانه خود با تهران ادامه دادند. در ميان اعراب آن برهه تاريخى كم نبودند كسانى كه دست در دست ژنرال ماهر عبدالرشيد با ايران مى جنگيدند و اهميت آن موضع بيطرفانه ابوظبى شايد تنها در طعنه هاى صدام و يارانش عليه اماراتى ها عيان باشد. آن وقت كه برخى در بغداد اعراب را به خيانت به جهان عرب متهم مى كردند و آتش ناسيوناليسم عربى را برمى افروختند.
در تحليل روابط ايران و امارات چند موضوع تأثيرگذار وجود دارد. اول همگرايى در مسائل جهان اسلام است، امارات از آن دست كشورهاى عربى است كه حضورى فعال در مسائل و مناقشات جهان اسلام دارد. اماراتى ها بويژه در بحران هاى جارى جهان اسلام انديشه اى به نسبت همسو با ايران دارند. چنان كه در قضاياى مربوط به سركوب فلسطينيان و يا اشغال سرزمينهاى اسلامى، توسط آمريكا، اعتراض صريح خود را بارها اعلام كرده اند.
موضوع دوم نوع نگاه ابوظبى به هسته اى بودن ايران است. طى ساليان گذشته غربى ها و در رأس آنها نومحافظه كاران ساكن كاخ سفيد تلاش فراوانى كرده اند تا اعراب را به سوى اتخاذ موضع منفى عليه برنامه هسته اى ايران سوق دهند. ديك چنى معاون رئيس جمهورى آمريكا ۱۲ مى ۲۰۰۷ و همزمان با استقرار دو ناو هواپيمابر آمريكا در خليج فارس، روى عرشه ناو «جان استينس» به ملوانان آمريكايى گفت كه ايالات متحده راههاى دريايى را باز نگاه مى دارد و در كنار ديگر كشورها، مانع دستيابى ايران به تسليحات اتمى و تسلط بر منطقه مى شود. برخى كشورهاى عربى نيز در آن برهه با سخنان چنى همراهى لفظى كردند اما اكثر آنان نيز در كنار ايران ايستاده و صراحتاً برنامه هسته اى ايران را صلح آميز خواندند. امارات از زمان مطرح شدن برنامه هسته اى ايران در مجامع جهانى از مدافعان برخوردارى ايران از برنامه صلح آميز هسته اى بوده است. به باور تحليلگران براى ابوظبى روابط با ايالات متحده اگرچه از اهميتى راهبردى برخوردار است اما روابط دوستانه با ايران به عنوان سياست مستقلى جايگاه خود را در ديپلماسى ابوظبى حفظ كرد و اماراتى ها مانع از تأثيرگذارى موج تبليغات منفى اعراب بر دوستى با همسايگان شده اند.
موضوع سومى كه در تحليل روابط تهران - ابوظبى از اهميتى فراوان برخوردار است «اقتصاد» مى باشد.
امارات شريك اول تجارى ايران است. مبادلات تجارى دو كشور درحدود ۵ ميليارد دلار است. بازرگانان و شركت هاى فراوان ايرانى در دوبى حضور دارند و گرمى بخش اقتصاد اماراتند. با اين نگاه مى توان اينگونه تحليل كرد كه امنيت امارات، امنيت ايران و ناامنى هر يك به معناى ناامنى ديگرى است.
سفر ارديبهشت ماه محمود احمدى نژاد، رئيس جمهورى ايران به امارات و سفر اخير نخست وزير امارات به ايران نويدبخش فصل ديگرى از مودت و دوستى ميان دو كشور است. امارات به رغم همه فشارهاى منطقه اى و بين المللى كه مظهر آن سخنرانى اخير بوش در ابوظبى بود، با دفاع از مواضع ايران، زمينه هاى همگرايى بيشتر منطقه اى را فراهم آورده و با تهران دست دوستى داده است.

گروه بين الملل ـ ايهود اولمرت، نخست وزير رژيم صهيونيستى دستورالعمل شروع جنگ جديد اسرائيل با فلسطينيان در مرزهاى غزه را صادر كرد.
طرح جنگى دولت اسرائيل پس از آن صادر شد كه ناظران نظامى اين رژيم از ناكامى عمليات هاى چند روز اخير آن در نوار غزه خبر دادند.به گزارش روزنامه الشرق الاوسط، اولمرت اين فرمان سركوب را در چهار محور تنظيم كرده است: ادامه يافتن مجازات هاى اقتصادى كه شامل كاهش سوخت رسانى و انتقال جريان برق به نوار غزه است، جنگ با عاملان عمليات هاى استشهادى و فرماندهان آنها، نصب استحكامات امنيتى در اطراف نوار غزه و از بين بردن تهديدهاى موشكى گروه هاى فلسطينى. به نوشته اين روزنامه ۷۰ درصد برق مصرفى نوار غزه توسط مصر و اسرائيل تأمين مى شود و دولت اولمرت مى خواهد ۱۲۴ مگاوات برقى را كه روزانه به نوار غزه انتقال مى دهد، به حداقل ممكن يعنى به ۵۵ مگاوات كاهش دهد. روزنامه معاريو نيز نوشت: اسرائيل سرگرم بررسى ميزان موفقيت فشارهاى اقتصادى خود بر نوار غزه است و چنانچه اين فشارها با موفقيت روبه رو نشود، عمليات نظامى گسترده اى را عليه آن شروع خواهد كرد.همچنين ايهود اولمرت ارتش را براى ترور فعالان فلسطينى در غزه ترغيب كرد.وى در كنفرانس رؤساى سازمان هاى يهودى آمريكا اعلام كرد تا وقتى كه اسرائيل همچنان هدف موشك هاى فلسطينى قرار مى گيرد مردم غزه نمى توانند روى آرامش ببينند. به همين جهت ارتش اسرائيل مجوز ترور فعالان غزه را دارد.
اولمرت تأكيد كرد: ما هر كسى را كه در آنچه وى اقدامات تروريستى بر ضد اسرائيل خواند نقش داشته باشد دنبال خواهيم كرد. اين كار در مورد همه و پيش از همه در مورد فعالان حماس انجام خواهد شد، زيرا اداره غزه در دست حماس است.نخست وزير رژيم صهيونيستى همچنين اعلام كرد به توافق با جنبش مقاومت اسلامى «حماس» در مورد تبادل اسرا خوش بين نيست.
وى گفت: متأسفانه نسبت به آزادى «گلعاد شاليت» سرباز اسرائيلى خوش بين نيستم. وى تصميم گيرى در اين زمينه را نيازمند گذشت زمان دانست.حماس خواستار آزادى ۳۵۰ مبارز فلسطينى در بند در سياه چال هاى رژيم صهيونيستى شده است، اما اين رژيم فقط با آزادى ۲۳۰ تن از آنها موافقت كرده است.
حماس: سخنان كوشنر در مورد لغو محاصره غزه بى ارزش است
سخنگوى «حماس»، اظهارات وزير خارجه فرانسه در مورد لغو محاصره غزه را بى ارزش خواند و گفت: اين سخنان براى فرار از فشار افكار عمومى بيان شد و هيچ تأثيرى در توقف جنايات دشمن صهيونيستى عليه ملت فلسطين نداشت.
«سامى ابوزهرى»، افزود: سخنان «برنار كوشنر» و «جان هولمز» معاون دبيركل سازمان ملل در امور بشردوستانه در محكوميت محاصره غزه بيهوده بود، ما خواستار اقدام عملى هستيم و نمى خواهيم كسى شعار بدهد.اين مسئول فلسطينى با محكوم كردن تهديدات سران «تل آويو» براى يورش به نوار غزه، تأكيد كرد: اين تهديدات در چارچوب سرپوش گذاشتن بر جنايات روزمره اشغالگران صهيونيست ارزيابى مى شود.

گروه بين الملل ـ انتخابات پارلمانى پاكستان پس از ۴۰ روز تأخير ديروز در فضايى نا امن و پرتنش برگزار شد.
زنگ شروع اين انتخابات با درگيرى ها و حملات پراكنده طرفداران احزاب مختلف پاكستان به صدا درآمد، تا حدى كه منابع اسلام آباد از قربانى شدن يك كانديداى حزب نواز شريف در نخستين ساعات رأى گيرى خبر دادند.اما در ميان حوادث حساس روز انتخابات يك اظهارنظر غير منتظره از سوى مشرف مبنى بر احتمال پيروزى حزب حاكم، رويدادى بود كه فتيله تنش احزاب را بالا برد. بامداد روزى كه پاكستانى ها براى رفتن به پاى صندوق هاى رأى آماده مى شدند، ناگهان درج اين خبر در صفحه اول مطبوعات كه در آن مشرف نويد پيروزى حزب مسلم ليگ قائد اعظم (حزب حاكم) را داده، فضا را غبارآلود كرد، هرچند سخنگوى كاخ رياست جمهورى پاكستان، بلافاصله گزارش هاى منتشر شده در مطبوعات غرب را رد كرد، اما دامنه تنش و اعتراض به اين موضع رئيس جمهور به شهرهاى مختلف پاكستان بويژه سند و پنجاب كشيده شد.اما افزون بر تنش هاى سياسى، درگيرى هاى مسلحانه نيز بر انتخابات ديروز سايه افكند.انفجار بمب در نزديكى يك حوزه انتخاباتى «كبل» در منطقه «سوات» و تيراندازى هاى مكرر طرفداران احزاب رقيب صبح ديروز ۱۲ زخمى بر جا گذاشت. همچنين درگيرى ميان نامزدهاى انتخاباتى در برخى شهرهاى ايالت سند نيز يك كشته و ۱۸ زخمى در پى داشته است. براساس اين گزارش، درگيرى ميان طرفداران «غنوى بوتو» و «ثار كهورو» در حوزه انتخاباتى «لاركانه» شدت گرفته و باعث دخالت نيروهاى امنيتى شد. حوزه انتخابيه «خيرپور» در اين ايالت نيز به دليل تيراندازى افراد ناشناس به كاروان هاى تبليغاتى حزب مردم ملتهب شده و شمارى از مردم بر اثر اين تيراندازى ها زخمى شده اند. وقوع سه انفجار جداگانه در بامداد دوشنبه در كويته مركز ايالت بلوچستان نيز چهار زخمى برجاى گذاشت.شهر لاهور نيز از تب بحران انتخابات بركنار نماند و پنج نفر از جمله آصف اشرف، نامزد انتخابات پارلمانى از حزب نواز شريف را هنگام بازديد از حوزه انتخاباتى اش در لاهور به ضرب گلوله كشتند.كميسيون انتخابات پاكستان پس از كشته شدن اين نامزد، رأى گيرى را در اين حوزه انتخاباتى به تعويق انداخت.۲۲۵۲ نفر براى مجلس ملى و ۵۰۸۳ نفر براى مجالس ايالتى پاكستان نامزد شده اند. كميسيون انتخابات پاكستان پيش از اين اعلام كرده است ، حدود ۸۱ ميليون نفر از مردم پاكستان واجد شرايط رأى دهى در انتخابات هستند.

گروه بين الملل ـ بعد از يك دوره كشمكش سياسى و درگيرى هاى خيابانى در لبنان نمايندگان دوطيف رقيب در اين كشور در نشستى مشترك به مذاكره پرداختند اين نشست كه با حضور نمايندگان جريان مستقبل، (سعد حريرى)، امل (نبيه برى) و حزب الله برپا شد هدف خود را جلوگيرى از افزايش خشونت ها اعلام كرده است. به گزارش روزنامه المستقبل اهميت نشست اخير اين بود كه در مقر سازمان اطلاعات ارتش برگزار شد و دستور كار آن مهار ناامنى در كشور بود.
خبر ديگر حاكى است كه فرماندهى ارتش لبنان، با صدور بيانيه اى اعلام كرد كه در برابر اخلالگران در امنيت، با سستى و سهل انگارى برخورد نخواهد كرد. درگيرى شب يكشنبه ميان جناح حاكم بر لبنان و مخالفان در برخى از مناطق بيروت به زخمى شدن ۲۰نفر انجاميد. اين درگيرى ها با دخالت نيروهاى ارتش پايان يافت. در جلسه رايزنى اخير سرهنگ جورج خورى ، سرهنگ غسان سالم، سرلشكر اشرف ريفى فرمانده كل نيروهاى امنيت داخلى و سرهنگ دوم وسام الحسن از طرف ارتش در اين نشست حضور داشتند. در اين نشست خالد شهاب از جريان المستقبل ، وفيق صفا از حزب الله لبنان و احمد البعلبكى از جريان امل حضور يافتند.
* نگرانى پسر ارشد حريرى از عملكرد ۱۴ مارس لبنان
بهاء حريرى فرزند ارشد نخست وزير اسبق لبنان با انتقاد شديد از عملكرد سياسى برادرش(سعد) و همراهى وى با وليد جنبلاط و سمير جعجع، درباره افراط جريان ۱۴ مارس در همسويى با طرحهاى آمريكا هشدار داد. بهاء حريرى در اين بيانيه كه همزمان با سومين سالگرد ترور پدرش در سطح وسيعى در شبكه اينترنت منتشر شد خطاب به مردم لبنان مى گويد: من هشدار داده بودم كه برادرم سعدالدين، لبنان را به سوى بحران مى برد او اكنون دنباله رو گروهى از خائنان است.

روآن ويليامز اسقف اعظم كانتربرى چندى پيش خواستار اجراى قوانين اسلامى براى مسلمانان بريتانيا شد اما طيف وسيعى از سكولارها و گروه هاى غيراسلامى با اين ايده مخالفت كردند.واقعيت آن كه رشد اسلامگرايى در آن كشور ضرورت اجراى قوانين اسلامى را ملموس تر ساخته است.روزنامه ديلى تلگراف مى نويسد: تحولاتى در اين رويكرد تازه به جهان اسلام در حال رخ دادن است و بريتانيايى ها مشتاق هستند با رعايت موازين اسلامى با خاورميانه اى ها روابط نزديك ترى برقرار سازند.خزانه دارى بريتانيا اعلام كرده بود كه حاضر است ديدگاه هاى اسلامى درباره ربا و بهره را در بخش هايى از سيستم بانكى خود مدنظر قرار دهد.

گروه بين الملل ـ هرمز برادران: استقلال يكجانبه كوزوو از صربستان افزون بر اين كه مرزهاى جديدى را در نقشه سياسى دنيا ايجاد كرد مرزبندى هاى ميان غرب و روسيه را پررنگ تر ساخت. تصميمى كه اكنون در پريشتينا گرفته شده شالوده حوادث و تحولات پيش بينى ناپذير را در جنوب شرق اروپا افكنده است و بالكان به احتمال فراوان ميدان جدال تازه غرب و روسيه درباره نفوذ يا استيلاى آنها براين منطقه خواهد بود.
در سال هاى پايانى هزاره دوم (۱۹۹۱) زمانى كه اسلوونى خواستار استقلال از يوگسلاوى سابق شد بلگراد تانك هايش را به آنجا گسيل داشت. هنگامى كه كرواسى و بوسنى نيز به صف استقلال خواهان ملحق شدند صرب ها جنگى تازه را برافروختند كه حدود ۲۵۰ هزار انسان را به كام مرگ فرستاد اما صربستان، ميراث دار اصلى يوگسلاوى، در پاسخ به اعلام استقلال كوزوو از توسل به خشونت امتناع ورزيد و تنها به تهديدات تند و لفظى اكتفا كرد. چنين رويكردى بيانگر تغيير در روابط و شرايط جارى بالكان است و در سايه آن افكار و ايده هاى پنهان اجازه بروز يافته اند.
در آن سوى بالكان روسيه و غرب در دو جبهه مقابل يكديگر با بازگشت به ادبيات دوران جنگ سرد درصدد كشاندن اعضاى جديد به اردوگاه خود برآمده اند و بالكان را آوردگاه رقابت جديد قرار داده اند.كوزوو با ۱۰ هزاركيلومترمربع مساحت داراى منابع غنى انرژى، ظرفيت هاى سياسى مبتنى بر انديشه هاى اسلامى و سابقه اى تاريخى است كه براى قدرت هاى منطقه اهميتى تاريخى و استراتژيك دارد. همين ويژگى هاى بالقوه در كوزوو زمينه ساز هجوم روسيه و غرب به آنجا بوده است. اكنون روسيه به عنوان حامى صربستان و با يارگيرى از بلگراد و غرب به رهبرى آمريكا و جانبدارى اتحاديه اروپا و سازمان ملل با حمايت از جدايى كامل اين استان از صربستان، الگوى جديدى از زورآزمايى را در روابط بين الملل به نمايش گذاشته اند. روسيه كه خود را نگهبان نژاد اسلاو مى داند جدايى كوزوو از صربستان را واقعيت تلخ ديگرى از تحديد حوزه نفوذش تعبير مى كند كه نه تنها اتحاد اسلاوها را خدشه دار مى كند بلكه گسترش نفوذ مسكو به اروپا را دچار خفقان مى كند.
تمركز اختيارات آلبانيايى تباران كوزوو در پريشتينا به احتمال قريب به يقين رسوخ خطوط لوله انرژى روسيه به اروپا را با مانع بزرگى مواجه مى كند و مسكو براى حفظ بازار وادار به مصالحه باكوزوو خواهد شد. اما آنچه كه مخالفت روسيه با استقلال اين استان را بهتر توجيه مى كند احتمال روى كار آمدن رهبران غربگرا در پريشتينا و نزديك شدن خطر آمريكا به حياط خلوت شوروى سابق است. در بعد سياسى آمريكا ضمن توجه به اين مسئله، كوزوو را به عنوان پلى ديگر براى ارتباط ميان غرب و دنياى شرق برگزيده است. اهالى كوزوو كه اغلب مسلمان هستند يكى از دلايل استقلال خود را تأكيد بر جدايى از كليساى ارتدوكس مسيحى صربستان بيان كرده اند و البته اين مسئله دستاويزى براى آمريكا به منظور اشاعه دموكراسى غربى در دروازه هاى اروپايى اسلام شده است. اروپا نيز كه قلب اين رويداد بوده از تولد كشورى جديد حمايت كرده و آن را گامى ديگر به سوى ثبات قاره خوانده است. به باور سياست ورزان اروپايى، تولد كشورهاى كوچك مانند استونى و مقدونيه پس از فروپاشى كمونيسم، اروپا را باثبات تر و دموكراتيك تر كرده است و كوزوو مى تواند اين چرخه را به سوى تكامل پيش ببرد. اروپا نيز مانند آمريكا رؤياى غربى سازى شرق اروپا را در سر مى پروراند و درصدد است با گرفتن امتيازاتى از بلگراد و دادن وعد ه پيوستن به اتحاديه اروپا شبح ملى گرايى «صربستان بزرگتر» را ـ كه به كمك اسلوبودان ميلوشويچ پويايى يافت ـ از هويت آغشته به خون صرب ها پاك كند. نخستين نتيجه استقلال كوزوو بروز خشونت ميان آلبانيايى تباران و صرب ها در كوزوو است و مى تواند تنش هاى قومى را در آنجا تشديد كند. اما گزينه احتمالى بعدى تقسيم كوزوو است. روسيه و صربستان از سرنوشت ۱۲۰ هزار صرب از جمعيت ۲ ميليونى كوزوو ابراز نگرانى كرده اند و جدايى آنان از آلبانيايى تباران را پيشنهاد داده اند. در هر حال تا حدودى فضايى مبهم بر پيش بينى ها درباره آينده منطقه در پى استقلال كوزوو حكمفرماست و حسى از بدبينى به روابط غرب و روسيه پيدا شده است. اگر اوضاع كوزوو در مجموعه بالكان بدتر شود دو طرف يكديگر را مسئول آن معرفى خواهند كرد و بر ساير حوزه هاى ارتباطى آنان تأثير خواهد گذاشت.