گروه بين الملل - احسان تقدسى - جبهه مخالفان پرويز مشرف، پيروزى بزرگى به دست آوردند. مردم پاكستان كمتر از دو ماه پس از ترور بى نظير بوتو رهبر سابق حزب مردم به پاى صندوق ها رفتند و در ادامه جو روانى ناشى از قتل بى نظير بوتو، شكست بزرگى را به پرويز مشرف وارد آوردند. مخالفان مشرف اينك ۷۰ درصد پارلمان را در اختيار گرفته اند و به اين ترتيب تركيب دولت آتى ممكن است تعهدى به همراهى مشرف نداشته باشد و شايد آن گونه كه تهديد كرده اند طرح استيضاح مشرف را در دستور كار مخالفان قرار دهند. نتايج انتخابات پاكستان را در گفت وگويى با محمدرضا صحرايى كارشناس مسائل منطقه در ميان گذارده ايم كه از نظر گرامى تان مى گذرد:
* چه ارزيابى از نتيجه انتخابات برحسب برندگان و بازندگان آن داريد
طبق نتايجى كه تا الآن اعلام شده حزب مردم تا حالا حدود ۳۵ درصد آرا و حزب مسلم ليگ شاخه نواز حدود ۳۰ درصد كرسى هاى مجلس ملى را به خود اختصاص داده اند. حزب حاكم (مسلم ليگ شاخه قائد اعظم) نيز بيش از ۱۵ درصد را كسب كرده اند و جنبش قومى متحده شاخه فضل الرحمان نيز حدود ۹ درصد كرسى هاى مجلس ملى را به خود اختصاص داده است. با توجه به اين نتايج همانگونه كه قبلاً هم پيش بينى مى شد حزب مردم و مسلم ليگ نواز به عنوان دو حزب اصلى مخالف دولت پاكستان توانستند با فاصله زياد از حزب حاكم پيشى بگيرند لذا در مجموع مى توان نتيجه اين انتخابات را شكست حزب حاكم ارزيابى كرد.
* اتفاق غيرمنتظره اين انتخابات چه بود
شكست حزب حاكم پاكستان (مسلم ليگ شاخه قائد اعظم) بود كه با توجه به اين كه در مجلس قبلى اكثريت كرسى ها را در اختيار داشته، در مجلس آينده به عنوان اقليت حضور خواهد يافت. لذا با توجه به نتايجى كه تاكنون اعلام شده، شكستى براى پرويز مشرف و سياست هاى وى تلقى مى شود. به عبارت ديگر اين انتخابات به مثابه رفراندومى بود كه در آن مردم پاكستان به پرويز مشرف و سياست هاى وى «نه» گفتند.
* در كاميابى حزب مردم و نواز شريف و ناكامى جبهه مشرف چه عواملى تأثيرگذار بود
دو حزب مخالف پيروز به عنوان احزابى ريشه دار و پرطرفدار در پاكستان مطرح بوده اند اما با توجه به سياست هايى كه مشرف پس از به قدرت رسيدن در سال ۱۹۹۹ اتخاذ كرد و رهبران اين دو حزب مجبور به ترك پاكستان گرديدند، اين دو حزب نتوانستند آن گونه كه بايد در صحنه سياسى پاكستان حضور يابند. لذا در شرايط فعلى پيروزى اين دو حزب را مى توان به علت پايگاه هاى مردمى آنان از يك سو و مخالفت افكار عمومى پاكستان با حزب حاكم و شخص ژنرال مشرف ارزيابى كرد.
* فكر مى كنيد تركيب دولت آتى اسلام آباد چگونه باشد
دولت آتى پاكستان همانگونه كه پيش بينى مى شد دولتى ائتلافى خواهد بود كه در آن حزب مردم و مسلم ليگ شاخه نواز، دو حزب اصلى تشكيل دهنده آن هستند. با توجه به نتايج فعلى حزب مردم از شانس بهترى جهت كسب پست نخست وزيرى برخوردار است. در اين رابطه مخدوم امين فهيم رئيس حزب مردم پارلمانى و آصف على زردارى رئيس كنونى حزب مردم و همسر بى نظير بوتو دو گزينه اصلى حزب مردم جهت تصدى پست نخست وزيرى مى باشند.
* سناريوها و احتمالات در مورد تصميم بعدى مشرف چيست
بدون ترديد با توجه به نتايج انتخابات ژنرال مشرف با وضعيت پيچيده و دشوارى در آينده مواجه خواهد بود. برخى از رهبران احزاب مخالف از جمله رهبران مسلم ليگ شاخه نواز استيضاح آقاى مشرف و بركنارى وى از پست رياست جمهورى را مورد تأكيد قرار داده اند. لذا در يك نگاه خوشبينانه مى توان انتظار داشت كه مشرف به دليل آن كه مخالفان سياسى اش به قدرت خواهند رسيد، روزهاى سخت و دشوارى را پيش رو خواهد داشت.
* پيامدهاى انتخابات در مورد بحث رويارويى حكومت با افراطيون چيست
نكته قابل توجه رأى پائين احزاب سنتى كه در ائتلاف مجلس عمل متحده (MMA) گرد آمده اند مى باشد. البته طيفى از احزاب اين ائتلاف با رهبرى قاضى حسين احمد انتخابات را تحريم كرده بود اما آن بخشى كه به رياست فضل الرحمان مشاركت كردند در رقابت با احزاب ميانه رو ناكام ماندند. در هر حال با توجه به وجود جريانات قوى افراطى، انتظار مى رود اقدامات تروريستى در دولت آينده نيز ادامه يابد.

دادگاه مسكو، يوگنى آداموف وزير سابق انرژى اتمى روسيه را به دليل اختلاس ۳۰ميليون دلارى ازاموال دولت اين كشور مجرم شناخت.
آداموف از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ ميلادى وزير انرژى اتمى روسيه بود.
وى در سال ۲۰۰۵ از سوى دولت آمريكا به اتهام اختلاس ۹ ميليون دلار كمك مالى اين كشور براى افزايش ايمنى مراكز اتمى روسيه تحت تعقيب قرار گرفت و در سوئيس بازداشت شد. «آداموف» احتمالاً از ۷ تا ۹ سال زندانى خواهد شد.

گروه بين الملل- بنفشه غلامى: ديروز هاوانا پس از شك و ترديد هاى بسيار و اخبار متناقضى كه در ۱۸ ماه اخير منتشر مى شد، سرانجام خبر استعفاى رهبر نامدار كوبا و چريك پير كوه هاى سيراماسترا را به جهان مخابره كرد. واگذارى دو پست كليدى رياست جمهورى و فرماندهى ارتش آخرين نشانه هايى بود كه وداع كاسترو از سياست را واقعيت بخشيد. فيدل كاستروى ۸۲ ساله كه حال سال هاى پيرى را مى گذراند، پس از نيم قرن رهبرى در مسند رياست جمهورى كوبا ديروز استعفاى خود را تقديم حزب كمونيست كوبا كرد. در متن بيانيه فيدل آمده است. «ديگر نه اشتياقى به حكومت دارم و نه مى پذيرم كه رئيس جمهور و فرمانده ارتش كشور باشم.» او در متن بيانيه اش كه نسخه اى از آن را نيز براى روزنامه گرنما كه همواره به نوشته هاى فيدل مزين بود، فرستاد و تأكيد كرد كه ديگر هرگز به حكومت باز نخواهد گشت.
كاسترو اين تصميم را پس از ۱۸ ماه حاشيه نشينى گرفت. ۳۱ جولاى ۲۰۰۶ بود كه او به دليل بيمارى شديد گوارشى، مجبور شد، با سپردن امور كشور به برادرش رائول خود در حاشيه بنشيند وتنها كار نظارت بر كشور را برعهده بگيرد.با اين حال شاگردان كاسترو ديروز در كوبا همچنان بر پيمان خود با وى پاى فشردند و گفتند فيدل كه همواره به عنوان سد راه سلطه جويى رؤساى جمهورى آمريكا در حوزه كارائيب بوده است، به عنوان يك رهبر معنوى در صحنه خواهد ماند.
* يك عمر مبارزه
فيدل كاسترو در خانواده اى متمول زاده شد اما تفاوت آشكار وضعيت خانواده او و فقر شديد مردم اطرافش او را به سمت انقلابيون ماركسيست لنينيست سوق داد.
۲۷ ساله بود كه براى مبارزه با رئيس جمهور وقت كوبا باتيستا سلاح در دست گرفت و به همراه صد تن ديگر به مقر نظامى مونكارا در سانتياگوى كوبا حمله كرد. در اين حمله همه كشته شدند جز فيدل و رائول كاسترو كه هر دو زندانى شدند. فيدل ۲ سال بعد آزاد شد اما به مبارزه ادامه و خود گروهى قوى تشكيل داد كه به مبارزه با رژيم باتيستا برخيزند. آنها سرانجام موفق شدند، پس از جنگ هاى چريكى گسترده در كوه هاى سيرا ماسترا كه در ركاب «چه گوارا» انجام مى شد، به پيروزى برسند. به اين صورت كوباى آزاد در دست انقلابيون قرار گرفت. اگر چه «چه گوارا» براى آزادى آمريكاى لاتين كارائيب را ترك كرد اما فيدل در كوبا ماند تا حافظ انقلابى باشد كه خون رفقايش به پاى آن ريخته شده بود. در ميان رهبران سياسى جهان، ايام رياست جمهورى ۴۷ساله كاسترو يكى از پرماجراترين سرگذشت هاى رهبران سياسى بوده است.
گفته مى شود سازمان سيا تاكنون ۶۳۸ بار اقدام به ترور وى كرده اما هر بار ناكام مانده است. رؤساى جمهور آمريكا جدا از سوءقصد به جان وى بارها قصد براندازى حكومت وى را داشته اند.
اولين بار در آوريل ۱۹۶۱ دولت آمريكا تلاش كرد با كمك به نظاميان تبعيدى كوبا با به راه انداختن كودتا در اين كشور، فيدل را از قدرت خلع كند و جزيره را از آن خود سازد اما موفق نشد يك سال بعد از ماجراى «خليج خوك ها» دولت آمريكا به رياست جمهورى جان اف كندى با ادعاى اين كه شوروى سابق در خاك كوبا پايگاه هاى موشكى ايجاد كرده و قصد حمله به آمريكا را دارد، زمينه به راه انداختن جنگ اتمى را به اجرا گذاشت . دو ابر قدرت در بيخ گوش كاسترو چشم در چشم هم ايستادند و سرانجام نيز شوروى به رياست جمهورى نيكيتا خروشچف وقتى متوجه استقرار سلاح هاى آمريكا در تركيه شد، موشك هاى خود را از خاك كوبا خارج كرد. پس از اين آمريكا تبديل به دشمن شماره يك فيدل شد. كاسترو با آنكه پس از دوران جنگ سرد روابط گسترده خود را با ساير كشورهاى ليبراليستى آغاز كرد اما مناسبات او با واشنگتن به حالت تيره ماند، حتى سفر ميانجيگرانه پاپ ژان پل دوم به كوبا كه ژانويه ۱۹۹۸ به وقوع پيوست، گره اين ماجرا را نگشود.
فروپاشى شوروى آزمون سخت ايام زمامدارى فيدل كاسترو بود. كوبا كه تا سال ۱۹۸۹ از كمك هاى اقتصادى شوروى بهره مند بود، پس از فروپاشى اين ابرقدرت ناگاه با ضربه اى اقتصادى مواجه شد. اما كاسترو كوشيد با رونق انداختن صنعت توريسم كوبا را از اين بحران خارج كند.
كوبا تحت رهبرى ۴۷ساله فيدل كاسترو با آن كه روزهاى زيادى را در تحريم غرب گذرانده اما توانسته به موفقيت هاى بسيارى دست يابد و در بسيارى از زمينه ها نه تنها خودكفا كه خود صادر كننده باشد.
* جانشينان احتمالى
حالا كه فيدل كاسترو قدرت سياست را ترك كرد. اين سؤال مهم مطرح است كه اكنون چه كسى جاى فيدل را خواهد گرفت. پارلمانى كه چندى پيش در اين كشور انتخاب شد، يكشنبه آينده براى اولين بار تشكيل جلسه مى دهد و به عنوان يكى از نخستين كارهاى خود، رسيدگى به اين استعفا را برعهده خواهد داشت و درباره استعفاى او تصميم خواهد گرفت. اما خود فيدل تأكيد كرده كه «ديگر قدرت علاقه اى را در من بر نمى انگيزد.» اما كسانى كه نامشان براى جانشينى كاسترو تاكنون مطرح شده اين افراد هستند.
رائول كاسترو (متولد ۱۹۳۱): برادر و همرزم قديمى فيدل كاسترو. او اواخر دهه ۹۰ نيز نامزد جانشينى برادرش شد. رائول كه وزير دفاع سابق كوبا هم هست، در ۱۸ ماه اخير به طور موقت به جاى برادرش فعاليت مى كرد.
كارلوس لاگه داويلا (متولد ۱۹۵۱): او هم اكنون نيز جانشين رئيس جمهور در شوراى وزيران و شوراى كشور است. به نوعى از او به عنوان نخست وزير ياد مى شود. او به خاطر روابط گسترده اش با هوگو چاوز و مذاكرات خود با وى براى آوردن نفت ونزوئلا به كوبا شهرت دارد.
فيليپ پرز روگه (متولد ۱۹۶۵): او جوانترين فردى است كه نامش براى تصدى پست رياست جمهورى مطرح شده است، روگه به عنوان وزير امور خارجه نيز، جوانترين وزير كابينه كوبا به حساب مى آيد. ويژگى اى كه او را از ديگر نام هاى مطرح جدا مى كند، اين است كه او بعد از انقلاب كوبا زاده شده است و در چگونگى رابطه با آمريكا از ديد ملايم ترى نسبت به ديگران برخوردار است.

دادستانى كل افغانستان فعاليت ژنرال عبدالرشيد دوستم به عنوان رئيس ستاد مشترك نيروهاى مسلح كشور را به حالت تعليق درآورد. به دنبال آن كه ادعا شد افراد دوستم، اكبر باى را مورد ضرب و شتم قرار داده و او را از خانه اش ربوده اند، پليس كابل به مدت ده ساعت خانه ژنرال دوستم را به محاصره درآورد. براساس حكم دادستانى كل افغانستان، عبدالطيف پدرام، رهبر حزب كنگره ملى افغانستان به اتهام مشاركت در اين دعوا ممنوع الخروج شده است.

گروه بين الملل- استقلال كوزوو كشورهاى دنيا را به دو اردوگاه مخالف و موافق تقسيم كرده و علاوه بر تشديد تنش هاى ميان قدرت هاى بزرگ، صربستان را به مقابله ديپلماتيك و صف آرايى در برابر حاميان شناسايى كوزوو كرده است.
اعلام استقلال كوزوو با حمايت بى سابقه بسيارى از كشورها روبه رو شده است. در اين ميان حمايت ويژه آمريكا و برخى اعضاى اتحاديه اروپا، موجب شد بلگراد سفراى خود را از واشنگتن و ساير پايتخت هاى اروپايى فراخواند و حتى از زبان تهديد براى تغيير سياست اين كشورها استفاده كند. آمريكا، استراليا، فرانسه و انگليس از جمله كشورهايى هستندكه بلافاصله پس از بيانيه استقلال كوزوو آن را به رسميت شناختند. اما اين اقدام آنان با موضع مخالف صريح روسيه و مخالفت تلويحى، چين و برخى اعضاى اتحاديه اروپا مانند اسپانيا روبه رو شده است. اختلافات جهانى درباره استقلال كوزوو در دومين روز جلسه اضطرارى شوراى امنيت سازمان ملل نمود بارزى داشت و بلگراد همزمان با اين گردهمايى جهانى به حاميان استقلال كوزوو هشدار داد. بوريس تاديچ رئيس جمهور صربستان درباره عواقب جدايى كوزوو از اين كشور گفت كه شناسايى آن زمينه پر مخاطره اى را براى تهديد نظام جهانى ايجاد مى كند.
اقوام صرب در بلگراد نيز با برگزارى تظاهراتى به حاميان كوزوو اعتراض كرده و به سفارتخانه هاى آمريكا و تركيه كه كوزوو را به رسميت شناخته اند حمله كردند. صرب هاى معترض ادعا كردندكه كوزوو مهد تمدن آنها و جزيى جدا ناپذير از صربستان است. روسيه هاى هم نژاد با صرب ها نيز اعلام كرده اند كه استقلال يكجانبه خطراتى را براى جمهورى هاى شوروى سابق در پى خواهد داشت و ممكن است اقوام جدايى طلب آنها را ترغيب به استقلال خواهى كند. روس ها در اقدام جنجالى ديگر گفته اند كه براى تلافى اقدام غرب در دفاع از استقلال خواهى كوزوو، از جدايى آبخازيا و اوستياى جنوبى از گرجستان غربگرا حمايت خواهند كرد. روسيه وعده داده كه استقلال كوزوو را در شوراى امنيت وتو كند، پارلمان بلگراد با پشتيبانى روسيه اعلام استقلال كوزوو را باطل اعلام كرد. اما تلاش هاى اسلاوها براى منصرف كردن غرب از حمايت كوزوو در شوراى امنيت موفقيتى نداشت و پرونده كوزوو در برزخ ديپلماتيك مانده است. به رغم تهديدات بلگراد و روسيه، غرب و حاميان استقلال كوزوو جدايى آن را عاملى براى ثبات مى دانند و جورج بوش رئيس جمهور آمريكا گفته است: تاريخ ثابت خواهد كرد كه اين اقدام درستى بود.

مهدى تقوى

اهانت دوباره روزنامه هاى دانماركى در نوزدهمين سالروز صدور حكم ارتداد سلمان رشدى از سوى حضرت امام خمينى(ره) و دومين سال چاپ كاريكاتورهاى موهن از حضرت رسول اعظم(ص) امرى است كه احساسات دينى مسلمانان جهان را جريحه دار ساخته و اكنون دولت دانمارك غير مسئولانه به حمايت از روزنامه هايى برخاسته است كه با چاپ تصاويرى موهن، به ساحت رسول مكرم خدا(ص) اهانت كرده اند. قرائن زيادى دلالت بر اين دارند كه صحنه گردان اين سناريو لابى يهوديان هستند كه با انتشار وسيع اين تصاوير، قصد گسترده كردن دامنه اين اهانت ها را دارند. در چنين شرايطى انتظار مى رود كشور ها و دولت هاى منطقه همسو با مسلمانان به شديد ترين وجه، با اين اهانت هاى بى شرمانه مقابله كنند.
واقعيت دردناك در دور جديد حمله به ارزش ها و مقدسات اسلامى در روزنامه هاى دانماركى و اروپايى اين است كه آنها به بهانه «آزادى بيان» دست به انتشار اين زشت ترين اهانت ها به رسول مكرم اسلام(ص) زده اند. البته در مرحله قبلى تهاجم روزنامه دانماركى وقتى آنها تصاوير وقيحانه و اهانت آميزى را منتشر كردند به حربه آزادى بيان توسل جستند. اما همان روزها نيز اين شگرد با واكنش قاطع انديشمندان روبه رو شد. پيداست كه پايمال كردن مقدسات بيش از يك ميليارد مسلمان مصداق بارز سوء استفاده از آزادى بيان است حتى در منطق دموكراسى كه مروجان اين آثار موهن مدعى آن هستند، حريم مذاهب و اديان به رسميت شناخته شده است. مسئله قابل تأمل در اين باره گزارش سياسى تيم ترويج كننده اين متن هاى موهن است. آنها به طيف مسيحيان تندرو تعلق دارند و به همين دليل متفكران جهان اسلام، اين حركت سازمان يافته را برخاسته از اراده نسل جديد صليبيون اروپا مى دانند. حمايت برخى از سياستمداران اروپايى از اين حرمت شكنى ها به بهانه حمايت از حقوق بشر و آزادى بيان نشان از آن دارد كه همه اين برنامه هاى نفرت انگيز از پيش طرح ريزى شده و براى آن تدارك فراوان انديشيده شده است.
چنين حمله برنامه ريزى شده اى به مقدسات اسلام حاكى از آن است كه لابى يهوديان و طيفى از متعصبان مسيحى (كه بيشترين نقش را در نشر اين تصاوير موهن داشته اند) به دنبال آشوب آفرينى ديگرى هستند كه يكبار ديگر پس از جنگ هاى صليبى، جهان مسيحيت را در جبهه بيدارى اسلامى قرار دهند. به نظر مى رسد، برنامه صهيونيزم بين الملل دقيقاً استفاده مجدداز حربه جنگ هاى صليبى است به طورى كه مسيحيانى سياست پيشه و متعصب را يك بار ديگر، در صف مقدم اهانت به پيامبر اكرم (ص) و جريحه دار كردن احساسات مذهبى مسلمانان جهان قرار دهند.
در چنين شرايطى به نظر مى آيد جبهه سازماندهندگان اهانت به اسلام بيش از هر چيز از سكوت و مسامحه برخى دولت هاى اسلامى بهره وافر جسته اند. بى گمان اگر در برابر موج اول اين حركت واكنش شايسته اى از سوى اين دولت ها ابراز مى شد ديگر شاهد تكرار و تداوم آن نبوديم. به راستى آيا نمى توان با قطع روابط اقتصادى با دانمارك و تحريم كالاهاى آن در بازارهاى داخلى، انزجار خود را از اين اهانت ها نشان داد آيا شايسته نيست كه كشورهاى اسلامى در اقدامى يكپارچه سفير خود را از دانمارك فرا بخوانند
اساساً اين سؤال مطرح مى شود كه آيا عزيز تر از پيامبر عظيم الشأن كسى هست كه در قبال اهانت به او اين گونه مسامحه مى شود به ضرس قاطع مى توان گفت، دشمنان اسلام، پس از دو سال، بار ديگر قصد محك زدن حساسيت جهان اسلام را دارند و در صورتى كه عكس العمل مسلمين در اين زمينه به شدتى نباشد كه جبهه مروجان اهانت هزينه رفتار خويش را بپردازند، به طور قطع دربرهه هاى آتى شاهد افزايش وسيع دامنه اين اهانت ها خواهيم بود. اگر مسلمانان دست بر روى دست بگذارند، فردا شاهد آن خواهيم بود كه نعوذبالله به جاى ۱۲ كاريكاتور، هزاران تصوير موهن در رسانه هاى جمعى و اينترنت و ... منتشر گردد كه در آن صورت، از اين همه مسامحه وتعلل خود در اين وهله، پشيمان خواهيم شد.